საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა დ ა წ ყ ვ ე ტ ი ლ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

საქმე №ას-737-699-2015(ბ) 29 დეკემბერი, 2015 წელი,

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მზია თოდუა (თავმჯდომარე),

ეკატერინე გასიტაშვილი (მომხსენებელი),

პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვა

სხდომის მდივანი - ლელა სანიკიძე

კასატორი – ნ. ჭ-ი (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – სს „ს-ი“ (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 18 მაისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – იპოთეკით დატვირთული ქონების რეალიზაცია

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. სს „ს-ს“ (შემდეგში: კრედიტორი, ბანკი, გამსესხებელი ან იპოთეკარი) და შპს „დ-ას“ (შემდეგში პირველი მსესხებელი ან პირველი მოვალე) შორის 2006 წლის 21 ივლისს გაფორმდა საკრედიტო ხელშეკრულება (შემდეგში 21.07.2006 საკრედიტო ხელშეკრულება), რომლის თანახმად, პირველი მსესხებლისათვის გაიხსნა საკრედიტო ხაზი 500 000 აშშ დოლარზე, 120 თვით, წლიური 14-20%-მდე სარგებლის დარიცხვით (საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის, შემდეგში - სსკ-ის 623 - ე, 867- ე, 868 - ე მუხლები; იხ. ხელშეკრულება- ტ. 1, ს.ფ. 20 -25).

2. 21.07.2006 საკრედიტო ხელშეკრულებიდან გამომდინარე მოთხოვნების უზრუნველსაყოფად დაიდო იპოთეკის ხელშეკრულებები, რომელთა თანახმად, იპოთეკით დაიტვირთა ნ. ჭ-ის (შემდეგში - პირველი მესაკუთრე) საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონება, მდებარე ქ. თბილისში, მ-ის მე-4 ა მ/რ-ის, მე-8 კორპუსში, პირველ სართულზე, საკადასტრო კოდით #... და ზ. თ-ის (შემდეგში - მეორე მესაკუთრის) სახელზე რიცხული ქ. თბილისში, თ-ის, მე-3 მ/რ-ის, მე-4 კვარტლის, 55-ე კორპუსში, მდებარე №9 ბინა, საკადასტრო კოდით #... (სსკ-ის 289-ე მუხლის მე-2 ნაწილი, 3111-ე მუხლი, ტ. 1, ს.ფ 26-33, 34-37, 43-46).

3. 2007 წლის 10 აგვისტოს კრედიტორსა და შპს „ა-ს“ (შემდეგში: მეორე მსესხებელი ან მეორე მოვალე) შორის გაფორმდა საკრედიტო ხელშეკრულება (შემდეგში 10.08.2007 საკრედიტო ხელშეკრულება), რომლის თანახმად, მეორე მსესხებლისათვის გაიხსნა საკრედიტო ხაზი 3 000 000 აშშ დოლარზე, 120 თვით, წლიური 14-20%-მდე სარგებლის დარიცხვით (სსკ-ის 623-ე, 867-ე, 868- ე მუხლები; იხ. ხელშეკრულება - ტ. 1, ს.ფ. 13-19).

4. 10.08.2007 საკრედიტო ხელშეკრულებიდან გამომდინარე მოთხოვნების უზრუნველსაყოფად წინამდებარე განჩინების მე-2 პუნქტში მითითებულ პირველ მესაკუთრესთან გაფორმდა იპოთეკის ხელშეკრულება და იპოთეკით დაიტვირთა მის საკუთრებად რიცხული უძრავი ქონება (სსკ-ის 289-ე მუხლის მე-2 ნაწილი, 3111-ე მუხლი; ტ. 1, ს.ფ. 38-44).

5. საკრედიტო ხელშეკრულებებით ნაკისრი ვალდებულებების შეუსრულებლობის გამო, კრედიტორმა 2010 წელს სარჩელი აღძრა პირველი და მეორე მოვალეების, ასევე სოლიდარული თავდებობის გამცემი პირების - კ. ქ-ას, ლ. ხ-ისა და ა. გ-ის (შემდეგში სოლიდარული თავდებები) წინააღმდეგ სსკ-ის 891-ე მუხლი პირველი ნაწილისა და 895-ე მუხლის საფუძველზე. თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 22 ივნისის გადაწყვეტილებით ბანკის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა (საქმე # 2/10300-09) და, კრედიტორის სასარგებლოდ, პირველ მოვალეს დაეკისრა 190 788,15 აშშ დოლარის, ხოლო მეორე მოვალეს - 777 653 აშშ დოლარის გადახდა (ტ. 1, ს.ფ. 47-65).

6. 2011 წლის 3 თებერვლის განჩინებით, თბილისის სააპელაციო სასამართლომ, მხარეებს: ერთი მხრივ, კრედიტორ-გამსესხებელს და, მეორე მხრივ, პირველ და მეორე მოვალეებს (მსესხებლებს), სოლიდარულ თავდებებს შორის დაამტკიცა მორიგება, რომლის თანახმად, მოპასუხეებს დაეკისრათ გრაფიკით გათვალისწინებული თანხის გადახდა (ტ. 1, ს.ფ. 66-107).

7. მოპასუხეთა მიერ წინამდებარე განჩინების მე-6 პუნქტში მითითებული მორიგების აქტის პირობების დარღვევის გამო, 2012 წლის 21 მაისს თბილისის სააპელაციო სასამართლომ გასცა სააღსრულებო ფურცელი, რომლის საფუძველზე, მოხდა იპოთეკით დატვირთული ქონების რეალიზაცია და შემცირდა დავალიანება („სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-20 მუსლის პირველი და მეორე ნაწილები; ტ. 1, ს.ფ 108-111).

8. 2013 წლის 30 ოქტომბერს კრედიტორმა სარჩელით მიმართა სასამართლოს მოპასუხეების, პირველი და მეორე მოვალეების, პირველი და მეორე მესაკუთრეების წინააღმდეგ და მოითხოვა:

8.1. კრედიტორისათვის პირველი მოვალის დავალიანების, 106 943,22 აშშ დოლარის, გადახდევინების მიზნით, პირველი და მეორე მესაკუთრეების საკუთრებაში რიცხული უძრავი ქონების (იხ. ამ განჩინების მე-2 პუნქტი) იძულებითი რეალიზაცია (სსკ-ის 30-ე მუხლის პირველი ნაწილი).

8.2. კრედიტორისათვის მეორე მოვალის დავალიანების, 262 923,59 აშშ დოლარის, გადახდევინების მიზნით, პირველი მესაკუთრის საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონების (იხ. განჩინების მე-2 პუნქტი) იძულებითი რეალიზაცია(სსკ-ის 30-ე მუხლის პირველი ნაწილი).

9. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 31 იანვრის გადაწყვეტილებით კრედიტორის სარჩელი დაკმაყოფილდა:

9.1. კრედიტორის სასარგებლოდ, პირველი მოვალის დავალიანების, 106 943.22 აშშ დოლარის, გადახდევინების მიზნით, იძულებით სარეალიზაციოდ მიექცა პირველი და მეორე მესაკუთრეების საკუთრებად რიცხული იპოთეკით დატვირთული უძრავი ქონება (სსკ-ის 30-ე მუხლის პირველი ნაწილი);

9.2. კრედიტორის სასარგებლოდ, მეორე მოვალის დავალიანების, 262 923.59 აშშ დოლარის, გადახდევინების მიზნით, იძულებით სარეალიზაციოდ მიექცა პირველი მესაკუთრის საკუთრებაში არსებული, იპოთეკით დატვირთული უძრავი ქონება.

10. საქალაქო სასამართლომ, კრედიტორსა და პირველ მოვალეს შორის გაფორმებული 21.07.2006 საკრედიტო ხელშეკრულებიდან, კრედიტორსა და მეორე მოვალეს შორის გაფორმებული 10.08.2007 საკრედიტო ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, მოსარჩელის მოთხოვნები არ მიიჩნია ხანდაზმულად.

11. სასამართლომ გადაწყვეტილება დააფუძნა სსკ-ის 128-ე, 137-ე, 316-ე, 317-ე, 867-ე, 868-ე, 873-ე, 301-ე მუხლებზე და მიუთითა, რომ მოცემულ შემთხვევაში, სესხის უზრუნველსაყოფად იპოთეკით დაიტვირთა მოპასუხეების (მესაკუთრეების) კუთვნილი უძრავი ქონება. ვინაიდან მოვალეებმა ვერ შეასრულეს საკრედიტო ხელშეკრულებებით და სასამართლოს მიერ დამტკიცებული მორიგების აქტით ნაკისრი ვალდებულებები, დავალიანების დაფარვის მიზნით, იპოთეკით დატვირთული უძრავი ქონება სარეალიზაციოდ უნდა მიქცეულიყო.

12. მესაკუთრეებმა სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს თბილისის საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება, მოითხოვეს მისი გაუქმება და, საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, კრედიტორის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

13. პირველ მესაკუთრეს მიაჩნდა, რომ მის მიმართ სასამართლომ არასწორად შეაფასა ხანდაზმულობის ვადა, როდესაც მიუთითა, რომ 2011-2013 წლებში მოვალეების მიერ გადახდილი თანხა გამორიცხავდა სასარჩელო მოთხოვნის ხანდაზმულობას. პირველი მესაკუთრის განმარტებით, საქმის მასალებით დასტურდება, რომ მოვალეები ვალს სასამართლოს მიერ დამტკიცებული მორიგების აქტის ფარგლებში იხდიდნენ და არა საკრედიტო ხელშეკრულებიდან გამომდინარე. მორიგების აქტში პირველი მესაკუთრე მხარედაც კი არ ყოფილა მითითებული და ვერც იქნებოდა, რადგან იგი სარჩელში იმთავითვე არ ყოფილა დასახელებული პროცესუალურ მოწინააღმდეგედ - მოპასუხედ. შესაბამისად, პირველი მესაკუთრის მიმართ მოთხოვნა განხორციელებადი არ არის (ხანდაზმულობია).

14. სასამართლომ არასწორად გამოიყენა სსკ-ის 137-ე მუხლი, აღნიშნული ნორმა კონკრეტულ გარემოებას არ შეესაბამებოდა.

15. მეორე მესაკუთრის მოსაზრებით, სასამართლომ არასწორად შეაფასა ხანდაზმულობის საკითხი, კერძოდ, არასწორად დაეყრდნო ერთიან ამონაწერს, რომლის მიხედვითაც, თითქოსდა, ძირითად მოვალეს გადახდილი ჰქონდა თანხა. მეორე მესაკუთრე სააპელაციო საჩივარში აღნიშნავდა, რომ მეორე მოვალის მიმართ წარმოებდა იძულებითი გადახდევინება კრედიტორის სასარგებლოდ და, ვალდებულების შესრულებაზე მოპასუხის ნების გამოხატვის არარსებობის გამო, ქმედების განხორციელება არ უნდა მიჩნეულიყო ხანდაზმულობის შეწყვეტის საფუძვლად.

16. მეორე მესაკუთრე იმასაც განმარტავდა, რომ გადახდა განხორციელდა იძულებითი აღსრულების გზით, სასამართლოს 22.06.2010წ. გადაწყვეტილების საფუძველზე, სადაც მეორე მოვალე მოპასუხე არ ყოფილა და, იმ პირობებში, როდესაც ძირითად მოვალეს ვალდებულების შესრულებაზე ნება არ გამოუვლენია, მის მიმართ მოთხოვნა ხანდაზმული იყო.

17. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 18 მაისის გადაწყვეტილებით მესაკუთრეების სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა.

18. სასამართლომ აღნიშნა, რომ სააპელაციო საჩივრები ემყარებოდა იმ გარემოებას, რომ მესაკუთრეები არ წარმოადგენდნენ თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2010 წლის 22 ივნისის გადაწყვეტილების და შესაბამისად, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2011 წლის 3 თებერვლის განჩინებით დამტკიცებული მორიგების მხარეებს, ასევე, იქიდან გამომდინარე, რომ კრედიტორს 2010 წლის სარჩელით ვალდებულების შესრულება არ მოუთხოვია მათთვის, მან გაუშვა მოთხოვნის ხანდაზმულობის ვადა.

19. სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ იპოთეკა, როგორც სანივთო სამართლებრივი ურთიერთობა, რომელიც არსებობს იპოთეკარსა და იპოთეკის საგნის მესაკუთრეს შორის, ემსახურება ვალდებულებითსამართლებრივი ურთიერთობის შესრულებას, რომლის მონაწილეებიც არიან კრედიტორი (მოთხოვნის მფლობელი) და მოვალე. ამდენად, იპოთეკა აქცესორული უფლებაა და, სსკ-ის 153-ე მუხლის პირველი ნაწილის დანაწესის გათვალისწინებით, იგი არ შეიძლება არსებობდეს იმ უფლების გარეშე, რომელთანაც დაკავშირებულია. იპოთეკის ხელშეკრულების მარეგულირებელი საკანონმდებლო ნორმები არ შეიცავს პირდაპირ მითითებას, ხანდაზმულობის მოტივით, იპოთეკის მოქმედების შეწყვეტის შესაძლებლობაზე და ეს განპირობებულია იმით, რომ იპოთეკის, როგორც სამართლებრივი ურთიერთობის, ხანდაზმულობა არ შეიძლება შეფასდეს იმ ვალდებულებითი ურთიერთობიდან განყენებულად, რომლის უზრუნველსაყოფადაც იქნა გამოყენებული. სასამართლომ მიიჩნია, რომ იპოთეკის ხელშეკრულების ხანდაზმულობაზე მითითება შესაძლებელი იქნებოდა მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ ხანდაზმული აღმოჩნდებოდა იპოთეკით უზრუნველყოფილი ძირითადი ვალდებულება.

20. განსახილველ შემთხვევაში, დადგენილია, რომ 21.07.2006 და 10.08.2007 იპოთეკის ხელშეკრულებების საფუძველზე (იხ. ამ განჩინების მე-2 და მე-4 პუნქტები), მოვალეებმა კრედიტორის წინაშე აღებული საკრედიტო ვალდებულებები უზრუნველჰყვეს, შესაბამისად, იპოთეკის ხელშეკრულებების ხანდაზმულობის საკითხის შესაფასებლად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ უნდა დადგენილიყო, ხანდაზმული იყო თუ არა ძირითადი ვალდებულება კრედიტორის მიმართ, რომელიც ზემოხსენებული საკრედიტო ხელშეკრულებების საფუძველზე წარმოიშვა.

21. სასამართლომ აღნიშნა, რომ პირადი მოვალეების ვალდებულების ხანდაზმულობაზე მითითება მოკლებული იყო ყოველგვარ საფუძველს, ვინაიდან, დადგენილი და უდავო იყო ის გარემოება, რომ კრედიტორმა კანონით დადგენილ ვადაში გამოავლინა ნება ძირითად მოვალეებთან მიმართებით. სააპელაციო სასამართლოს 2011 წლის 3 თებერვლის განჩინების შესაბამისად, ძირითადი მოვალეების მიერ აღიარებული იყო 21.07.2006 წლისა და 10.08.2007 წლის საკრედიტო ხელშეკრულებებიდან გამომდინარე ფულადი ვალდებულებები და მხარეთა შორის დამტკიცდა მორიგება.

22. ამდენად, იმ პირობებში, როდესაც ძირითადი (უზრუნველყოფილი) ვალდებულება არ იყო ხანდაზმული, იპოთეკის ხელშეკრულების ხანდაზმულობაზე მითითება სამართლებრივ საფუძველს მოკლებულია.

23. სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა მესაკუთრეთა პრეტენზია სადავო ქონების რეალიზაციის უკანონობაზე, იმ საფუძვლით, რომ ისინი არ წარმოადგენდნენ სააპელაციო სასამართლოს 2011 წლის 3 თებერვლის განჩინებით დამტკიცებული მორიგების მხარეებს, რომლითაც ვალდებულ პირთა წრე განისაზღვრა და მიუთითა, რომ იპოთეკა ლეგიტიმური ხდება საჯარო რეესტრში რეგისტრაციის შემდეგ, არსებობს და ძალაშია იმ მომენტამდე, ვიდრე ვალდებულება, რომლის უზრუნველსაყოფადაც იგი იქნა გამოყენებული, არ შესრულდება ან კრედიტორი უარს არ იტყვის მოთხოვნაზე, ან იპოთეკაზე, ამასთან, უარს მაშინ აქვს იურიდიული ძალა, როდესაც იგი რეგისტრირებულია საჯარო რეესტრში (სსკ-ის 299-ე მუხლის პირველი ნაწილი).

24. განსახილველ შემთხვევაში, სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლოს 2011 წლის 3 თებერვლის განჩინებით დამტკიცებული მორიგების ფარგლებში, მხარეები შეთანხმდნენ, რომ იმ შემთხვევაში, თუ მოპასუხეები (მოვალეები) მორიგებით განსაზღვრულ ვადებში ვერ ან არ გადაიხდიდნენ დადგენილ თანხას, „დავალიანების დაფარვა მოხდებოდა იძულების წესით, საკრედიტო ვალდებულებების უზრუნველსაყოფად დაგირავებული და იპოთეკით დატვირთული ქონების აუქციონზე რეალიზაციის გზით. თუ რეალიზაციიდან მიღებული თანხა საკმარისი არ იქნებოდა დავალიანების მთლიანად დასაფარად, აღსრულება მიექცეოდა მოვალეთა ან სოლიდარული თავდებების ნებისმიერ ქონებაზე.“ (იხ. სააპელაციო სასამართლოს 03.02.2011 წლის განჩინების სარეზოლუციო ნაწილის 2.2 და 2.5 პუნქტები, ტ.1. ს.ფ. 153). აღნიშნული შეთანხმება, სასამართლოს დასკვნით, მესაკუთრეებს ვალდებულებისაგან არ ათავისუფლებდა.

25. სასამართლოს აღნიშნული დასკვნის საფუძველს წარმოადგენს მხარეთა შორის გაფორმებული იპოთეკის N 632315-ა (მხარე - პირველი მესაკუთრე) და N632315-დ (მხარე - მეორე მესაკუთრე) ხელშეკრულებების მე-18 მუხლი, რომლის შესაბამისადაც, იპოთეკა უქმდება: ა) ამ ხელშეკრულების მე-4 პუნქტში განსაზღვრული ვალდებულებების სრულად შესრულებით; ბ)იპოთეკარის მიერ იპოთეკაზე უარის თქმის შემთხვევაში; გ)კანონმდებლობით განსაზღვრულ სხვა შემთხვევებში (სსკ-ის მე- 5 მუხლის პირველი ნაწილი, 270-ე, 272-ე მუხლები).

26. მხარეთა შორის სადავო არაა ის გარემოება, რომ ძირითად მოვალეს ვალდებულება სრულად არ შეუსრულებია. იძულებითი აღსრულების მექანიზმით დაიფარა მხოლოდ ვალის ნაწილი.

27. სასამართლომ განმარტა, რომ იპოთეკა, როგორც სანივთო-სამართლებრივი ინსტიტუტი, მოთხოვნის უზრუნველყოფის საშუალებას წარმოადგენს და ემსახურება კრედიტორის სრულად და ჯეროვნად დაკმაყოფილებას. სსკ-ის მიხედვით, არ არსებობს რაიმე ნორმა, რომელიც კრედიტორს ზღუდავს მოთხოვნის უზრუნველყოფის რამდენიმე საშუალების არსებობისას მისი გამოყენების არჩევანში; უპირველესად, კრედიტორის ნებაზეა დამოკიდებული, თუ უზრუნველყოფის რომელი საშუალებით დაიკმაყოფილებს მოთხოვნას და ამ თვალსაზრისით რაიმე აკრძალვა კანონით განსაზღვრული არ არის. ეს უფლება შეიძლება შეიზღუდოს მხოლოდ მხარეთა შეთანხმებით (სახელშეკრულებო თავისუფლების პრინციპიდან გამომდინარე, სსკ-ის 319-ე მუხლი), რაც მოცემულ შემთხვევაში არ გამოვლენილა (იხ. იპოთეკის ხელშეკრულებები, ტ. 1, ს.ფ. 32- 42).

28. სასამართლომ მიიჩნია, რომ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2011 წლის 3 თებერვლის განჩინებით დამტკიცებულ მორიგების აქტში, იპოთეკის საგნის მესაკუთრეების მიუთითებლობა გავლენას არ ახდენდა კრედიტორის უფლებაზე, მოეთხოვა იპოთეკით დატვირთული ქონების რეალიზაცია, მით უფრო, იმ პირობებში, როდესაც 2011 წლის 3 თებერვლის მორიგების დამტკიცების თაობაზე განჩინება პირდაპირ ითვალისწინებდა შეთანხმებას, რომ, თუ მოპასუხეები მორიგებით განსაზღვრულ ვადებში ვერ/არ გადაიხდიდნენ დადგენილ თანხას, დავალიანება დაიფარებოდა იძულების წესით, საკრედიტო ვალდებულებების უზრუნველსაყოფად დაგირავებული და იპოთეკით დატვირთული ქონების აუქციონზე რეალიზაციის გზით, რაც, ცხადია, მესაკუთრეების იპოთეკით დატვირთული უძრავ ქონებასაც მოიცავს.

29. მესაკუთრეებმა საკასაციო წესით გაასაჩივრეს სააპელაციო სასამართლოს 2015 წლის 18 მაისის განჩინება, მოითხოვეს მისი გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

30. მეორე მესაკუთრის საკასაციო საჩივარი საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატამ, 2015 წლის 04 სექტემბრის განჩინებით, განუხილველად დატოვა, ხარვეზის შეუვსებლობის გამო.

31. პირველი მესაკუთრის საკასაციო საჩივარი დამყარებულია შემდეგზე:

31.1. გადაწყვეტილება იურიდიულად არ არის საკმარისად დასაბუთებული. მისი დასაბუთება იმდენად არასრულია, რომ სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია.

31.2. განჩინება უკანონოა, ვინაიდან სასამართლოს მიერ გამოყენებული სსკ-ის 137-ე მუხლი კონკრეტულ გარემოებას არ შეესაბამება.

31.3. კრედიტორის სასარჩელო მოთხოვნა ხანდაზმულია. სასამართლომ არასწორად შეაფასა კასატორთან მიმართებით ხანდაზმულობის ვადა, როდესაც მიუთითა 2011-13 წლებში მოვალეთა მიერ გადახდილ თანხაზე, რაც გამორიცხავდა მოთხოვნის ხანდაზმულობას. სასამართლოს აღნიშნული შეფასება არასწორია, რადგან მოვალეები ვალს იხდიდნენ მორიგების აქტის ფარგლებში და არა საკრედიტო ხელშეკრულებიდან გამომდინარე. პირველი მესაკუთრე მორიგების მხარე არ იყო და ვერც იქნებოდა, ვინაიდან ის კრედიტორის მიერ აღძრულ სარჩელში მითითებულიც კი არ ყოფილა მოპასუხედ (იხ. განჩინების მე-5 პუნქტი). აქედან გამომდინარე, კრედიტორმა გაუშვა მოთხოვნის ხანდაზმულობის ვადა, რაც სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძველია.

32. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატამ 2015 წლის 17 ივლისის განჩინებით პირველი მესაკუთრის საკასაციო საჩივარი მიიღო წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით, დასაშვებობის შესამოწმებლად, ხოლო იმავე წლის 24 სექტემბრის განჩინებით დასაშვებად ცნო საკასაციო საჩივარი საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის „ა„ ქვეპუნქტის საფუძველზე. საკასაციო სასამართლოს 2015 წლის 24 დეკემბრის განჩინებით, სსსკ-ის 408-ე მუხლის პირველი და მეორე ნაწილების საფუძველზე, სასამართლომ ზეპირი მოსმენით დანიშნა საქმის განხილვა და მოიწვია მხარეები.

33. საკასაციო პალატის 2015 წლის 29 დეკემბრის სხდომაზე გამოცხადებულმა მხარეებმა საკუთარი არგუმენტები წარმოადგინეს.

34. კასატორმა მხარი დაუჭირა წარმოდგენილ საკასაციო საჩივარს და დამატებით განმარტა, რომ როდესაც კრედიტორსა და მოვალეებს შორის სასამართლოს განჩინებით დამტკიცდა მორიგება, მათ შორის წარმოიშვა ურთიერთობა არა საკრედიტო ხელშეკრულებიდან, არამედ მორიგების პირობებიდან გამომდინარე. მოვალეებმა ამ მორიგებით იკისრეს ვალდებულების შესრულება გადახდის შეთანხმებული გრაფიკის მიხედვით. კასატორი არ ყოფილა მორიგების აქტის მხარე, ვინაიდან არ ყოფილა კრედიტორის მიერ აღძრულ სარჩელში დასახელებული მოპასუხედ. მორიგების აქტით კრედიტორი და მოვალეები შეთანხმდნენ ვალდებულების შესრულების ახალ პირობებზე. 2011-13 წლებში მოვალეები დავალიანებას იხდიდნენ არა საკრედიტო ხელშეკრულებებიდან, არამედ, კრედიტორსა და მოვალეებს შორის არსებული ახალი შეთანხმებიდან გამომდინარე. კრედიტორის მიერ, 2013 წლის სარჩელით, აღძრული მოთხოვნა კასატორისადმი ხანდაზმულია, რადგან მოვალეებმა ვალდებულების შესრულება ახალი პირობებით იკისრეს არა 2006 და 2007 წლების საკრედიტო ხელშეკრულებებიდან გამომდინარე, არამედ 2010 წელს, მათ წინააღმდეგ ბანკის მიერ აღძრული სარჩელის შემდეგ, სასამართლოს 03.20.2011 მორიგების აქტის საფუძველზე.

35. მოწინააღმდეგე მხარემ - კრედიტორმა საკუთარი პოზიციის დასაბუთებისას აღნიშნა, რომ სასამართლომ უნდა შეაფასოს მორიგების აქტი წარმოადგენს თუ არა ახალ გარიგებას, ამას უკავშირდება ხანდაზმულობაც და სხვა საკითხებიც. კრედიტორის მოსაზრებით, მორიგების აქტი კატეგორიულად არ შეიძლება შეფასდეს ახალ გარიგებად, ეს არის პროცესულური მოქმედება სასამართლოს მხრიდან, ხოლო მხარეები საკრედიტო ხელშეკრულებიდან გამომდინარე, განსახილველ დავაში, შეთანხმდნენ დავალიანების შეცვლილი გრაფიკით გადახდაზე. კრედიტორს არასდროს მოუთხოვია საკრედიტო ხელშეკრულებების შეწყვეტა. ბანკის მიერ 2010 წელს აღძრულ სარჩელში, ბანკმა, მართალია, მოითხოვა საკრედიტო ხელშეკრულების შეწყვეტილად აღიარება, მაგრამ ეს მოთხოვნა არ დაკმაყოფილებულა. თუ სასამართლო მიიჩნევს, რომ ამ შემთხვევაში და არა მარტო, ასევე, სხვა გრძელვადიან ხელშეკრულებებში, მორიგება არის ახალი გარიგება, მაშინ შესაძლებელია, მოთხოვნის ხანდაზმულობის საკითხიც დადგეს. კასატორის წინააღმდეგ 2013 წელს აღძრა კრედიტორმა სარჩელი, 2011-13 წლებში იფარებოდა საკრედიტო ხელშეკრულებებიდან გამომდინარე დავალიანება, მორიგება არის, პრაქტიკულად, საკრედიტო ხელშეკრულებების ერთ პუნქტში, გადახდის გრაფიკში ცვლილება. სასამართლომ უნდა გაითვალისწინოს კრედიტორისა და მოვალეთა ინტერესების ბალანსი, რადგან ნებისმიერი მორიგება თუკი ახალ შეთანხმებად ჩაითვლება, ეს გაართულებს ბანკის მდგომარეობას, ამასთან, არსებობს საფრთხე, რომ ასეთ ვითარებაში კრედიტორი ვერ დაიკმაყოფილებს მოთხოვნას, რადგან არსებობს საგადასახადო ვალდებულებები, მოვალეთა რიგითობა და სხვა საკითხები.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლისა და საკასაციო საჩივრის იურიდიული დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

36. სსსკ-ის 404-ე მუხლის პირველი ნაწილით, საკასაციო სასამართლო გადაწყვეტილებას ამოწმებს საკასაციო საჩივრის ფარგლებში, ამავე კოდექსის 407-ე მუხლის პირველი ნაწილით, საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახულია სასამართლო გადაწყვეტილებებში და სხდომის ოქმებში. გარდა ამისა, შეიძლება მხედველობაში იქნეს მიღებული ამ კოდექსის 396 - ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტში მითითებული ფაქტები; ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

37. კასატორის პრეტენზიის (იხ. წინამდებარე განჩინების 31-ე პუნქტი) შესაფასებლად, საკასაციო სასამართლოს კვლევის საგანია მოვალეთა მიერ 2006-2007 წლებში გაფორმებული საკრედიტო ხელშეკრულებების შეუსრულებლობის გამო, მათ წინააღმდეგ კრედიტორის მიერ 2010 წელს აღძრული სარჩელი (იხ. განჩინების 1-5 პუნქტები), რადგან კასატორი, განსახილველ შემთხვევაში, არ არის პირადი მოვალე, იგი საკრედიტო ხელშეკრულების საფუძველზე, მოთხოვნის უზრუნველსაყოფად გამოყენებული უძრავი ნივთის მესაკუთრეა. ამ ვითარებაში მნიშვნელოვანია, სამართლებრივად შეფასდეს, კრედიტორს, მის პირად მოვალეებსა და მესაკუთრეს შორის როდის და რა ეტაპზე მოხდა შეთანხმებები, რომელი ვალდებულების შეუსრულებლობამ წარმოქმნა წინაპირობა კრედიტორის სარჩელის აღსაძრავად, ვის მიმართ წარმოიშვა მოთხოვნა და რა ფარგლებში.

38. საკასაციო სასამართლო სსკ-ის 873-ე მუხლის საფუძველზე, განმარტავს, რომ კრედიტის ნაწილ-ნაწილ გადახდის პერიოდში, მოვალეების მიერ, გადახდის გრაფიკის დარღვევის გამო, ამ უკანასკნელთა წინააღმდეგ, ბანკმა, 2010 წელს, სარჩელის აღძვრით, შეწყვიტა 2006-2007 წლების საკრედიტო ხელშეკრულებები და მოთხოვნა წაუყენა მსესხებლებს. კრედიტორმა სარჩელში მოპასუხეებად მიუთითა მხოლოდ პირადი მოვალეები და სოლიდარულად თავდები პირები და პროცესუალურ მოწინააღმდეგედ არ დაუსახელებია უძრავი ნივთის მესაკუთრე - კასატორი.

39. კრედიტორის მიერ მოვალეებისადმი აღძრული სარჩელი სასამართლოს 2010 წლის 22 ივნისის გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ და მისი სარეზოლუციო ნაწილის მიხედვით: შეწყდა 21.07.2006 წლის # 632315 საკრედიტო ხელშეკრულება და მისი შემადგენელი ხელშეკრულებები, ასევე - 10.08.2007 წლის # 509914 საკრედიტო ხელშეკრულება და მისი შემადგენელი ხელშეკრულებები; ამ განჩინების მე-6 პუნქტში დასახელებულ მოვალეებსა და სოლიდარულად თავდებ პირებს, დაეკისრათ კრედიტორის სასარგებლოდ დავალიანების გადახდა.

40. საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობასა და დასკვნებს, რომლებიც ასახულია წინამდებარე განჩინების 20-21 პუნქტებში და განმარტავს, რომ 2010 წელს კრედიტორმა, სარჩელის აძღვრით, შეწყვიტა 2006 და 2007 წლებში პირად მოვალეებთან გაფორმებული საკრედიტო ხელშეკრულებები, შესაბამისად, შეწყდა მათი თანამდევი ხელშეკრულებები, რომელთა საფუძველზე, კასატორის უძრავი ქონება დატვირთული იყო იპოთეკით ბანკის პირადი მოვალეებისადმი კრედიტორის მოთხოვნების უზრუნველსაყოფად. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ამ განჩინების პირველ და მეოთხე პუნქტებში დასახელებული ხელშეკრულებებით უზრუნველყოფილი იყო არა საკრედიტო ხელშეკრულებები, არამედ მათგან გამომდინარე კრედიტორის მოთხოვნები მოვალეებისადმი. მნიშვნელოვანია აღინიშნოს, რომ სსკ-ის 291-ე მუხლის საფუძველზე, განმტკიცებულია იმ მესაკუთრის უფლება, რომელიც არ არის იპოთეკით უზრუნველყოფილი მოთხოვნის პირადი მოვალე. კანონი იცავს იპოთეკით უზურნველყოფილი მოთხოვნის არაპირადი მოვალის უფლებას, როდესაც მას მაინც ანიჭებს უფლებას, რომ იპოთეკარს წაუყენოს ის შესაგებელი, რომლის უფლებაც მხოლოდ პირად მოვალეს აქვს; „განსაკუთრებით ესაა შესაგებლები ფულად ვალდებულებათა გაქვითვისა და მოთხოვნის გასაჩივრების გამო“ (სსკ-ის 291-ე მუხლის პირველი ნაწილი). „სამოქალაქო კანონმდებლობა იცავს იპოთეკით დატვირთული ნივთის მესაკუთრეს, რომელიც არ არის პირადი მოვალე იმგვარად, რომ იპოთეკარის წინააღმდეგ პრეტენზიის წაყენების შესაძლებლობების ქონის თვალსაზრისით, ფაქტობრივად ათანაბრებს მას პირად მოვალესთან, ანიჭებს უფლებას, წარადგინოს ის შესაგებლები, რომლის უფლებაც მხოლოდ პირად მოვალეს აქვს. აღნიშნული ბუნებრივიცაა, რამდენადაც, უძრავი ნივთის მესაკუთრე, რომელიც არ არის პირადი მოვალე და აქცესორული ვალდებულების მატარებელია, მთლიანადაა დამოკიდებული იპოთეკით უზრუნველყოფილი მოთხოვნის პირად მოვალესა და კრედიტორს შორის არსებულ ძირითად ვალდებულებაზე“ (სუსგ, # ას- 866-1152-2009, 09.11.2009). საკასაციო სასამართლო განმარტავს, არაპირადი მოვალის ე.წ. დამცავი ნორმა იმ სამართლებრივ კონტექსტშიცაა მნიშვნელოვანი, რომ კრედიტორმა იცის, მის წინააღმდეგ ნებისმიერი სახის შესაგებლის წარდგენის უფლება აქვს ნივთის მესაკუთრეს, რომელიც არ არის მისი პირადი მოვალე, თუმცა, ამ უკანასკნელის მსგავსად და თანასწორად აქვს შედავების შესაძლებლობა.

41. განსახილველ შემთხვევაში, საკასაციო სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს კრედიტორის მიერ მხოლოდ პირად მოვალეთა და არა ე.წ. „სანივთო მესაკუთრის“ (იპოთეკით დატვირთული უძრავი ქონების მესაკუთრის) წინააღმდეგ 2010 წლის აღძრულ სარჩელზე და ამ დავის შედეგად, მისი მონაწილე მხარეების მორიგებაზე, რა დროსაც სადავო სამართალურთიერთობის თითოეულ მონაწილეს ჰქონდა კანონით მინიჭებული უფლებამოსილება, დაეცვა საკუთარი ინტერესები, წარედგინა შესაგებელი (შეგებებული სარჩელი), ედავა მოსარჩელის მიერ მითითებულ ფაქტებსა და მტკიცებულებებზე, დაეპირისპირებინა სარწმუნო და დამაჯერებელი მტკიცებულებები. აღნიშნული დავისა და, მის შედეგად, მხარეთა შორის, 2011 წლის 3 თებერვალს, სასამართლოს განჩინებით დამტკიცებული მორიგების მონაწილე არ ყოფილა კრედიტორის არაპირადი მოვალე - კასატორი. 2010 წლის სადავო სამართალურთიერთობის მხარეებმა ახალი შეთანხმება დადეს, რომელიც სასამართლოს 03.02.2011 წლის განჩინებით დამტკიცდა, ისინი შეთანხმდნენ ახალ პირობებსა და გადახდის გრაფიკზე, ამასთან, ახალი გარიგებით, მხარეთა შორის არსებული ვალდებულებების მოცულობა განსხვავდებოდა 2006 და 2007 წლების საკრედიტო ხელშეკრულებებით შეთანხმებული ვალდებულებებისა და მათი შესრულების პირობებისაგან, მაშინ, როდესაც კასატორმა თანხმობა განაცხადა საკუთარი უძრავი ქონება დაეტვირთა კრედიტორის მოთხოვნის უზრუნველსაყოფად.

42. საკასაციო სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს შემდეგზე: იმის გათვალისწინებით, რომ 03.20.2011 წლის მორიგების აქტით, სადავო სამართალურთიერთობა დასრულდა მისი მონაწილე მხარეების ურთიერთშეთანხმებით, რაც, თავისი არსით, ახალი გარიგებაა, რომელიც ურთიერთდათმობის, მხარეთა კომპრომისის შედეგად მიიღწევა და ახლებურად განსაზღვრავს მათ უფლებებსა და მოვალეობებს და ამით წყდება საქმის წარმოება, მორიგების დამტკიცების შესახებ სასამართლოს განჩინებას გააჩნია კანონიერი ძალა (სსსკ-ის 265-ე მუხლი), რომელიც ვრცელდება მხოლოდ მის მონაწილე მხარეებზე. „კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით დადგენილი ფაქტები უტყუარია დამათი ხელმეორედ სადავოდ გახდის უფლება მხარეს კანონმდებლობით არ აქვს მინიჭებული. გადაწყვეტილება წარმოადგენს ქვეყნის სახელით გამოტანილ აღსრულებაუნარიან აქტს, რომელსაც გამოსცემს სასამართლო ხელისუფლება და ეს აქტი ორიენტირებულია მხარის სადავო უფლების დაცვაზე.“ (სუსგ. # ას 1591-1589-2011; 06.01.2012წ.) საპროცესო კანონმდებლობა განსაზღვრავს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების სამართლებრივ შედეგებს: „გადაწყვეტილება კანონიერ ძალაში შესვლის შემდეგ იძენს უდავოობისა და სავალდებულოობის თვისებას, რაც გულისხმობს იმას, რომ მხარეებს, აგრეთვე მათ უფლებამონაცვლეებს, არ შეუძლიათ სადავო გახადონ სხვა პროცესში გადაწყვეტილებით დადგენილი ფაქტები და სამართლებრივი ურთიერთობანი“ (სსსკ-ის 266-ე მუხლი; სუსგ # ას-723-688-2015, 01.09.2015წ.) განსახილველ შემთხვევაში, 03.20.20011 წ. შეთანხმების მიღწევამდე, კრედიტორს საკუთარი ინტერესების დასაკმაყოფილებლად სასარჩელო წარმოებისას მოპასუხეთა მხარეს, სავალდებულო საპროცესო თანამონაწილეობის საფუძვლით (სსსკ-ის 86-ე, 87-ე მუხლები) უნდა ჩაერთო განსახილველ დავაში კასატორი - ბანკის არაპირადი მოვალე, რომლის ქონებითაც იყო უზრუნველყოფილი გამსესხებლის მოთხოვნა. საპროცესო თანამონაწილეობა, მხარეთა თანასწორობის საფუძველზე, თითოეულ მათგანს აძლევს შესაძლებლობას, რომ მოსარჩელის ან მოპასუხის სტატუსით, დამოუკიდებლად გამოვიდეს პროცესულაური მოწინააღმდეგის მიმართ (სსსკ-ის 87-ე მუხლის მე-2 ნაწილი). საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ კრედიტორმა 2010 წელს აღძრული სარჩელით თავადვე განსაზღვრა მოპასუხეთა წრე, რომლებიც ვალდებული იყვნენ გამსესხებლის წინაშე, ამ უკანასკნელს იპოთეკით დატვირთული უძრავი ქონების მესაკუთრე (კასატორი) არ დაუსახელებია პროცესუალურ მოწინააღმდეგედ, რამაც გამორიცხა კასატორის მონაწილეობა დავაში და შემდეგ მხარეთა ახალ შეთანხმებაში, შესაბამისად, კი მისი ნება არ გამოვლენილა მოდავე მხარეთა შორის ახალ პირობებზე შეთანხმებისას. კასატორისთვის უცნობი იყო კრედიტორის მიერ ინიცირებული დავა და ბუნებრივია მისი თანამდევი შედეგებიც, მათ შორის, ბანკში პირად მოვალეთა ვალდებულებების მოცულობის, შესრულების (შეუსრულებლობის) შესახებ.

43. საკასაციო სასამართლო, ასევე, ყურადღებას ამახვილებს წინამდებარე განჩინების მე-40 მუხლში მოხმობილ პრეცედენტზე და განმარტავს, რომ განსახილველ შემთხვევაში, მხარეთა შორის 2011 წლის 3 თებერვალს დადებული ახალი შეთანხმების მონაწილე არ ყოფილა კასატორი, რის გამოც იგი, როგორც უძრავი ნივთის მესაკუთრე, რომელიც არ არის პირადი მოვალე, მაგრამ აქცესორული ვალდებულების მატარებელია, აღარ იყო დამოკიდებული, მეტიც, კრედიტორის ნებით, გამოეთიშა იპოთეკით უზრუნველყოფილი მოთხოვნის პირად მოვალესა და კრედიტორს შორის არსებულ სადავო სამართლებრივ ურთიერთობას.

44. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ მორიგების განჩინება არის ის უდავო და შეუქცევადი შეთანხმება მხარეებისა, რომელიც კანონით დადგენილი წესით უნდა აღსრულდეს. სასამართლო მხარეთა მორიგების დამტკიცებამდე, მის მონაწილე მხარეებს განუმარტავს მორიგების სამართლებრივ შედეგებს, მათ შორის, კანონის დანაწესს, რომელიც იმავე მხარეებს შორის, იმავე საგანზე და იმავე საფუძვლით სასამართლოსადმი ხელმეორედ მიმართვას გამორიცხავს და საქმის წარმოების შეწყვეტის საფუძველია (სსსკ-ის 272-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტი და 273- ე მუხლის მე-2 ნაწილი).

45. წინამდებარე განჩინების 43-ე და 44-ე პუნქტებში განვითარებული მსჯელობის დასაბუთებულობას ადასტურებს ის ლოგიკური სამართლებრივი შედეგი, რომ კრედიტორსა და პირად მოვალეებს შორის 03.20.211წ. დამტკიცებული მორიგების აქტის პირობების შეუსრულებლობის გამო, 2012 წლის 21 მაისს გაცემულ სააღსრულებო ფურცელში კრედიტორის მოვალეებად მითითებული არიან სწორედ ის მხარეები - პირადი მოვალეები და სოლიდარულად თავდები პირები, რომლებიც შეთანხმდნენ ვალდებულების შესრულების წესსა და პირობებზე. აღნიშნულ საკითხზე, კრედიტორის წარმომადგენელმა საკასაციო სასამართლოს შეკითხვის პასუხად, 29.12.2015 სხდომაზე განმარტა, რომ სააღსრულებო ფურცელი ვერ გაიცემოდა იმ მხარეზე (განსახილველ შემთხვევაში კასატორზე), რომელიც არ ყოფილა სადავო სამართალურთიერთობისა და მის შედეგად გაფორმებული მორიგების მონაწილე და სწორედ ამიტომ აღძრა კრედიტორმა კიდევ ერთი სარჩელი 2013 წელს, სადაც პირად მოვალეებთან ერთად, კასატორიც დაასახელა პროცესუალურ მოწინააღმდეგედ. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ 2010 წელს აღძრული სარჩელით შეწყდა 2006 და 2007 წლების საკრედიტო ხელშკრულებები, თუმცა, მათგან გამომდინარე მოთხოვნებზე კრედიტორი და პირადი მოვალეები, სოლიდარულ თავდებ პირებთან ერთად შეთანხმდნენ ახალი გარიგებით, 03.02.20011 წელს, რამაც გამორიცხა შეწყვეტილი ხელშეკრულებებიდან გამომდინარე არაპირადი მოვალის ქონებაზე კრედიტორის მოთხოვნის უფლება, რადგან კასატორი არ მონაწილოებდა მხარეთა მიერ ახალი არსებითი პირობების შეთანხმების პროცესში და არ გამოუვლენია ნება ახალი გარიგების დადებაზე (სსკ-ის 723-ე მუხლი).

46. ზემოაღნიშნული მსჯელობისა და დასკვნების გათვალისწინებით, საკასაციო სასამართლოს დასაბუთებულად მიაჩნია საკასაციო საჩივარი, რაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმებისა და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, კასატორის მოთხოვნის დაკმაყოფილების საფუძველია.

47. კასატორი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-8 მუხლით, 257-ე მუხლის პირველი ნაწილით, 372-ე, 399-ე მუხლებით, 408-ე მუხლის პირველი და მეორე ნაწილებით, 411-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ნ. ჭ-ის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს;

2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 18 მაისის განჩინება იმ ნაწილში, რომლითაც ნ. ჭ-ს უარი ეთქვა სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილებაზე და მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება;

3. სს "ს-ის" სარჩელი მოპასუხე ნ. ჭ-ის საკუთრებაში არსებული იპოთეკით დატვირთული ქონების (მდებარე ქ.თბილისი, მ-ი 4ა მ/რ, კორპუსი 8, სართული 1, საკადასტრო კოდი #...; რეალიზაციის თაობაზე, არ დაკმაყოფილდეს;

4. კასატორი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია;

5. სს "ს-ს" (ს/კ ...) სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ დაეკისროს 6 000 ლარის გადახდა (ქ. თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300 773 150);

6. გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. თოდუა

მოსამართლეები: ე. გასიტაშვილი

პ. ქათამაძე