საქმე №ას-744-705-2015 12 იანვარი, 2016 წელი ,

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მზია თოდუა (თავმჯდომარე),

ეკატერინე გასიტაშვილი (მომხსენებელი),

პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

პირველი კასატორი – ი. გ-ე (მოსარჩელე, შეგებებული სარჩელით მოპასუხე)

მეორე კასატორი - შპს „ფ-ი“ (მოპასუხე, შეგებებული სარჩელით მოსარჩელე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 28 მაისის გადაწყვეტილება

პირველი კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

მეორე კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება

დავის საგანი – ქირავნობის საგანზე გაწეული ხარჯების ანაზღაურება (ძირითად სარჩელში), ქირის გადახდევინება და ზიანის ანაზღაურება (შეგებებულ სარჩელში)

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. 2012 წლის 10 აპრილს ხელმოწერილი ქირავნობის ხელშეკრულებით (შემდეგში - ქირავნობის ხელშეკრულება), ი. გ-ემ (შემდეგში - გამქირავებელი, მოსარჩელე ან პირველი კასატორი) მისი კუთვნილი უძრავი ქონება - 212.6 კვ.მ. შენობა-ნაგებობა, მდებარე ქალაქ ო-ში, ჩ-ის ქ. N20, საკადასტრო კოდით ... წლით ქირით გადასცა შპს „ფ-ს“ (შემდეგში-დამქირავებელი, მოპასუხე ან მეორე კასატორი), თვეში 100 ლარის გადახდის პირობით (საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის, შემდეგში - სსკ, 531- ე მუხლი).

2. ამავე ხელშეკრულებით დამქირავებელს დაეკისრა, სარგებლობაში გადაცემული ქონების გამართულ მდგომარეობაში მოსაყვანად, მიმდინარე და კაპიტალური რემონტის, ასევე, რეკონსტრუქციის ჩატარება, ეტაპობრივად, 20 000 ლარის ფარგლებში, ისე, რომ ამ ხარჯების ანაზღაურების ვალდებულება არ დაჰკისრებოდა გამქირავებელს - ფართის მესაკუთრეს (სსკ-ის 548-ე მუხლი; ტ.1, ს.ფ. 20-21, ქირავნობის ხელშეკრულების მე-6 და მე-7 პუნქტები).

3. დამქირავებელმა აღნიშნულ ფართში ჩაატარა რეკონსტრუქცია, კერძოდ: შენობის მარჯვენა ნაწილში გადააკეთა 8.3 კვ.მ ფართის მქონე N7 ოთახი (მოაწყო მასში 1.17 კვ.მ. სველი წერტილი), N15 და N16 ოთახებს შორის კედლის დემონტაჟით, ასევე, იმავე ოთახების ფარგლებში, სამ ადგილას კედლის ამოშენებით, ფაქტიურად შექმნა სამი ოთახი: N15 ოთახი - 5.73 კვ.მ, N16 ოთახი - 2.7 კვ.მ და N17 ოთახი - 22.22 კვ.მ; შენობის მარჯვენა ფასადს მიაშენა N21 ოთახი. ამ სამუშაოების შესრულებაზე გამქირავებელს თანხმობა არ მიუცია.

4. დამქირავებელმა სადავო ფართში გაზიფიცირების სამუშაოებისთვის გადაიხადა 2 387.76 ლარი; ასევე - სარემონტო-სარეკონსტრუქციო სამუშაოებისთვის - 6 539.76 ლარი. თუმცა, იმავდროულად, ამ სამუშაოთა დროს, N7 ოთახის ორ კედელზე დაზიანდა ორი ადგილი, ასევე - ლინოლიუმი; გაზმომარაგების სამუშაოების წარმოებისას კედლები გაიხვრიტა და, შენობის გარეთ, გაზის მილის თხრილის მოსაწყობად, მოინგრა 4 მ ბეტონის საფარი. შედეგად, არსებული ობიექტის პირვანდელ მდგომარეობაში მოყვანის სამუშაოების ღირებულებამ, სამშენებლო ნორმებისა და სამშენებლო ფასების გათვალისწინებით, შეადგინა 6 297.66 ლარი.

5. გამქირავებელმა 2013 წლის 29 ივლისს წერილობით შეატყობინა დამქირავებელს ქირავნობის ხელშეკრულების ცალმხრივად მოშლის შესახებ და მოსთხოვა დაქირავებულ ფართში ჩატარებული რემონტის ხარჯების წარდგენა (ტ.1, ს.ფ. 63), თუმცა, ამ უკანასკნელს შენობის ფაქტობრივად ფლობა-სარგებლობა არ შეუწყვეტია და 2014 წლის ივლისამდე გამქირავებელს ყოველთვიურად უხდიდა 100 ლარს.

6. გამქირავებელმა 2013 წლის 22 ნოემბერს სარჩელი აღძრა დამქირავებლის წინააღმდეგ და მოითხოვა: ქირავნობის ხელშეკრულების მოშლა; მოპასუხის დავალდებულება, გაეთავისუფლებინა შენობა და პირვანდელ მდგომარეობაში აღდგენილი დაებრუნებინა მისთვის; ასევე, მან მოითხოვა მიყენებული ზიანის - 8 920 ლარის ანაზღაურება (სსკ-ის 531-ე, 564-ე მუხლები, 567-ე მუხლის პირველი ნაწილი; იხ. სარჩელი და დაზუსტებული სარჩელი, ტ.1, ს.ფ. 1-14, 229-243).

7. დამქირავებელმა 2013 წლის 25 დეკემბერს შეგებებული სარჩელი წარადგინა გამქირავებლის წინააღმდეგ და მოითხოვა: ქირავნობის ხელშეკრულების გაუქმება; ზიანის სახით კი მის მიერ გაწეული ხარჯის - 13 412 ლარისა და გადახდილი ქირის - 1 588 ლარის, სულ 15 000 ლარის ანაზღაურება (სსკ-ის 548-ე მუხლის მეორე ნაწილი, 163-ე მუხლის მეორე ნაწილი; იხ. შეგებებული სარჩელი. ტ.1, ს.ფ. 264-281).

8. ოზურგეთის რაიონული სასამართლოს 2014 წლის 28 თებერვლის გადაწყვეტილებით გამქირავებლის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, მოიშალა ქირავნობის ხელშეკრულება და დამქირავებელს დაევალა 212,6 კვ.მ შენობა - ნაგებობის გათავისუფლება. დამქირავებლის შეგებებული სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

9. რაიონულმა სასამართლომ მიიჩნია, რომ გამქირავებელს ჰქონდა სსკ-ის 399-ე მუხლით გათვალისწინებული პატივსადები მიზეზი ქირავნობის ხელშეკრულების მოშლისათვის, რადგან დამქირავებელმა, მისი თანხმობის გარეშე, გაქირავებული ნივთი ქვექირავნობით გადასცა მესამე პირს (სსკ 549-ე მუხლი); ამასთან, ქვექირავნობით დამქირავებელი ყოველთვიურად ღებულობდა 400 ლარის შემოსავალს, რაც აჭარბებდა ქირავნობის ხელშეკრულებით მხარეთა შორის შეთანხმებულ ქირას - 100 ლარს.

10. სასამართლომ მიიჩნია, რომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის (შემდეგში - სსსკ) 102-ე მუხლით დადგენილი წესით, გამქირავებელმა ვერ დაამტკიცა, რომ ხელშეკრულების ცალმხრივად მოშლიდან, 2013 წლის ივლისიდან, მას შეეძლო ქირის სახით შემოსავლის მიღება, ასევე, ვერ დაამტკიცა, რომ სადავო ფართში ერთი კედლის ამოშენება, რაც აუცილებელი იყო დამქირავებლის საქმიანობისათვის, იყო რეკონსტრუქცია; ამასთან, გამქირავებელს დიდი ხნის განმავლობაში (კედელი ამოშენებულია 2012 წლის მაისამდე) არ ჰქონია პრეტენზია დამქირავებლის მიერ ჩატარებულ სამშენებლო-სარემონტო სამუშაოებზე და 2013 წლის 29 ივლისის წერილშიც, რომლითაც დამქირავებელს შეატყობინა ქირავნობის ხელშეკრულების შეწყვეტის თაობაზე, ამ უკანასკნელს მოსთხოვა „რემონტზე“ და არა რეკონსტრუქციაზე გაწეული ხარჯების ნუსხა (იხ. წინამდებარე განჩინების მე-5 პუნქტი), ხოლო სარჩელი წარადგინა 2013 წლის 22 ნოემბერს.

11. რაიონულმა სასამართლომ დაუსაბუთებლად მიიჩნია შეგებებული სარჩელის მოთხოვნა მხარეთა შორის ქირავნობის ხელშეკრულების მოშლის თაობაზე, რომელიც ეფუძნებოდა იმ ფაქტს, რომ გამქირავებელმა დამქირავებელს ფართი გადასცა უფლებრივი ნაკლით (იპოთეკით დატვირთული); სასამართლომ აღნიშნა, რომ ქირავნობის ხელშეკრულების საჯარო რეესტრში რეგისტრაციის დროს, დამქირავებელს შეეძლო გადაემოწმებინა ნივთზე რეგისტრირებული უფლებების არსებობა (სსკ-ის 286-ე, 289-ე, 3111 მუხლები) გარდა ამისა, თუ დამქირავებელი დაამტკიცებდა, რომ მისთვის უცნობი იყო ნივთის უფლებრივი ნაკლი, სსკ-ის 536-ე მუხლის შესაბამისად, შეეძლო მოეთხოვა ქირის შემცირება.

12. ქირავნობის ხელშეკრულებით დამქირავებელს ევალებოდა აუცილებელი სარემონტო სამუშაოების ჩატარება საკუთარი ხარჯებით, რაზეც პასუხისმგებლობა გამქირავებელს არ ეკისრებოდა, შესაბამისად, დამქირავებლის მიერ შესრულებული სამუშაოების ღირებულება ვერ იქნებოდა მიჩნეული მის მატერიალურ დანაკარგად და ზიანად, მით უფრო იმ პირობებში, როდესაც ამ სამუშაოთა ღირებულების დასადასტურებლად წარდგენილი ხარჯთაღრიცხვის დოკუმენტაცია არასრულყოფილი (არ ერთვოდა ფორმა #2) და ურთიერთსაწინააღმდეგო იყო. სასამართლომ აღნიშნა, რომ ზიანი უნდა შეფასებულიყო ობიექტური მოცემულობით და არა სუბიექტური დამოკიდებულებით.

13. ოზურგეთის რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ორივე მხარემ.

13.1. გამქირავებელმა სააპელაციო საჩივრით მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება სარჩელის დაუკმაყოფილებელ ნაწილში და, ახალი გადაწყვეტილებით, სარჩელის დაკმაყოფილება, კერძოდ, დამქირავებლისათვის 2013 წლის ივლისიდან შენობის დაცლამდე პერიოდისათვის გადაუხდელი ქირის - ყოველთვიურად 600 ლარის, საერთო ჯამში - 3 500 ლარის დაკისრება; აგრეთვე, დაზიანებული შენობის აღსადგენად 4 960 ლარის გადახდა. გამქირავებლის განმარტებით, ხელშეკრულებაში დაფიქსირებული ქირა - 100 ლარი, ქირით გადაცემული ქონების ფართობის (225 კვ.მ) გათვალისწინებით, აშკარად შეუსაბამო იყო, რის გამოც, მან მოითხოვა, დამქირავებელს გადაეხადა მხარეებს შორის რეალურად შეთანხმებული 600 ლარი, რაზეც დამქირავებლი აცხადებდა უარს. გამქირავებლის მტკიცებით, 600 ლარზე მხარეთა შორის შეთანხმების ნამდვილობას ადასტურებდა თვითონ დამქირავებლის მიერ წარმოდგენილი საბანკო ამონაწერიც, რომლის თანახმად, ამ უკანასკნელს ქვექირავნობით, თვეში 700 ლარის შემოსავალი ჰქონდა. შესაბამისად, გამქირავებელს წარმოეშვა ხელშეკრულების შეწყვეტის უფლება (სსკ-ის 562-ე მუხლი) და ქირის გადახდის მოთხოვნა ქონების დაბრუნების დაყოვნების მთელი პერიოდისათვის (სსკ-ის 567-ე მუხლი), რაც სარჩელის აღძვრის დროისათვის შეადგენდა 3 500 ლარს. ეს იყო მიუღებელი შემოსავალი, რომელსაც გამქირავებელი მიიღებდა, დამქირავებელს ჯეროვნად რომ შეესრულებინა ვალდებულება (სსკ-ის 411-ე მუხლი). დამქირავებელმა დაქირავებულ ფართობში ჩაატარა რეკონსტრუქცია: შუა ოთახში ამოიყვანა კედლები და გააკეთა ტუალეტი, ასევე - დააზიანა შენობის ფასადი და მიწის საფარი, რომლის პირვანდელ მდგომარეობაში მოსაყვანად, საქმეში წარდგენილი აუდიტორული დასკვნის თანახმად, აუცილებელი იყო სწორედ 4 960 ლარის სამუშაოების ჩატარება.

13.2.დამქირავებელმა სააპელაციო საჩივრით მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება, შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში და, ახალი გადაწყვეტილებით, შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილება იმგვარად, რომ მის სასარგებლოდ გამქირავებელს დაჰკისრებოდა 8 927 ლარი (ტ.2, ს.ფ. 309).

13.3. სააპელაციო საჩივრის დასაბუთებისას, დამქირავებელი აღნიშნავდა, რომ გამქირავებელმა სარგებლობაში გადასცა ნაკლიანი (იპოთეკით დატვირთული) ქონება; დამქირავებლისათვის ადრე რომ ყოფილიყო ცნობილი ეს გარემოება, აღარ დადებდა ხელშეკრულებას და აღარც რემონტისთვის გაწევდა ხარჯებს. სსკ-ის 352-ე მუხლის თანახმად, მხარეები ვალდებული არიან, ერთმანეთს დაუბრუნონ მიღებული შესრულება და სარგებელიც. ამ შემთხვევაში, დამქირავებელს უნდა მიეღო როგორც რემონტში დახარჯული თანხა, ასევე - გადახდილი ქირაც; თუმცა, რაიონულმა სასამართლომ უგულებელყო სსკ-ის 394-ე მუხლის მოთხოვნა, ვალდებულებების დარღვევის გამო, გამქირავებლისათვის ზიანის ანაზღაურების დაკისრების შესახებ.

14. ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 28 მაისის გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივრები დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; ოზურგეთის რაიონული სასამართლოს 2014 წლის 28 თებერვლის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებული ახალი გადაწყვეტილებით:

14.1. გამქირავებლის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ და, მის სასარგებლოდ, დამქირავებელს დაეკისრა 4 960 (ოთხი ათას ცხრაას სამოცი) ლარი;

14.2. დამქირავებლის შეგებებული სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ და, მის სასარგებლოდ, გამქირავებელს დაეკისრა 2 387.72 (ორი ათას სამას ოთხმოცდაშვიდი ლარი და სამოცდათორმეტი თეთრი) ლარი.

15. სააპელაციო სასამართლომ, მხარეთა შორის 2012 წლის 10 აპრილს დადებული გარიგება ქირავნობის ხელშეკრულებად მიიჩნია, იხელმძღვანელა სსკ-ის 531-ე, 533-ე, 534-ე მუხლებით და განმარტა, რომ ქირავნობის მიზნებისათვის, ქირავნობის საგანი უფლებრივად ნაკლიანად ჩაითვლება მხოლოდ მაშინ, თუ მესამე პირი დამქირავებელს წაუყენებს ისეთ მოთხოვნას, რომლითაც შეიზღუდება ან საერთოდ გამოირიცხება დამქირავებლის მიერ ქირავნობის საგნით სარგებლობა. შესაბამისად, ქირავნობის საგანზე იპოთეკის არსებობა, მოცემულ შემთხვევაში, ვერ იქნებოდა მიჩნეული უფლებრივ ნაკლად, რადგან იპოთეკარს უფლება აქვს, სსკ-ის 286-ე მუხლის პირველი ნაწილის საფუძველზე, საკუთარი მოთხოვნის დასაკმაყოფილებლად, მოითხოვოს ამ ნივთის რეალიზაცია ან მისი გადაცემა საკუთრებაში; ხოლო ნივთის ახალი მესაკუთრე, ვინც არ უნდა იყოს იგი, სსკ-ის 572-ე მუხლის საფუძველზე, დაიკავებს გამქირავებლის ადგილს და მასზე გადავა ქირავნობის ურთიერთობიდან გამომდინარე უფლებები და მოვალეობები. გასათვალისწინებელია სსკ-ის 544-ე მუხლის დანაწესიც: გაქირავებულ ნივთზე არსებული უფლებრივი ტვირთის მატარებელია გამქირავებელი. აღნიშნულიდან გამომდინარე, დამქირავებლის პრეტენზია, მისთვის გამქირავებლის მიერ უფლებრივად ნაკლიანი ნივთის გადაცემის თაობაზე, სასამართლომ დაუსაბუთებლად მიიჩნია.

16. სსკ-ის 548-ე მუხლის თანახმად, მიმდინარე რემონტის ჩატარება, ჩვეულებრივ, ევალება დამქირავებელს; მას არა აქვს საცხოვრებელი სადგომის გადაკეთების ან რეკონსტრუქციის უფლება გამქირავებლის თანხმობის გარეშე; დამქირავებელი მოვალეა ეს სამუშაოები შეასრულოს საკუთარი ხარჯებით; გამქირავებელს შეუძლია მოითხოვოს იმ ზიანის ანაზღაურება, რომელიც გამოწვეულია დამქირავებლის მიერ, ამ მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული მოვალეობის შეუსრულებლობით. სწორედ ამ ნორმებიდან გამომდინარე შეთანხმდნენ მხარეები, რომ დამქირავებელს არ უნდა განეხორციელებინა ქირავნობის საგნის რეკონსტრუქცია-გადაკეთება გამქირავებლის თანხმობის გარეშე; ამასთან დამქირავებელს ეტაპობრივად უნდა ჩაეტარებინა სარემონტო სამუშაოები 20 000 ლარის ფარგლებში, რომლის ანაზღაურების ვალდებულებაც მესაკუთრეს (გამქირავებელს) არ დაეკისრებოდა. შპს „საქექსპერტიზის“ 2015 წლის 12 მარტის N6 დასკვნით დადგინდა, რომ დამქირავებელმა სადავო ფართში სარემონტო-სარეკონსტრუქციო სამუშაოებისათვის დახარჯა 6 539.76 ლარი, თუმცა, დამქირავებელს ეს სამუშაოები არ შეუთანხმებია გამქირავებელთან.

17. სსკ-ის 545-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, გამქირავებელი ვალდებულია დამქირავებელს აუნაზღაუროს ნივთზე გაწეული აუცილებელი ხარჯები. სსსკ-ის მე-4 და 102-ე მუხლებით დადგენილი წესით, დამქირავებელს, შესაბამისი მტკიცებულებების წარმოდგენით, არ დაუდასტურებია, რომ მითითებულ სამუშაოთა ჩატარება აუცილებელი იყო შენობის სათანადო მდგომარეობაში მოსაყვანად და ზოგადი ექსპლუატაციისათვის. შესაბამისად, სამუშაოებზე გაწეული ხარჯების ანაზღაურების ვალდებულების გამქირავებლისათვის დაკისრება დაუსაბუთებელია, მით უფრო, იმ პირობებში, როდესაც პირიქით - დადგენილია, რომ ქირავნობის საგანი დაზიანებულია და მის პირვანდელ მდგომარეობაში მოსაყვანად აუცილებელია, გამქირავებელმა გაიღოს გარკვეული ხარჯები.

18. სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ დამქირავებელმა გაიღო 2 387.72 ლარი გაზიფიცირების სამუშაოებისათვის, რაც, სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, გამქირავებლისათვის სარგებელს წარმოადგენს: ქირავნობის საგნის მისთვის დაბრუნების შემდეგ, ამ სამუშაოთა შედეგით გამქირავებელს (მესაკუთრეს) შეეძლება ისარგებლოს ისე, რომ თავად აღარ დასჭირდება ხარჯების გაწევა სამეწარმეო დანიშნულებით გამოსაყენებელი ობიექტის ამ აუცილებელი ინფრასტრუქტურული სისტემით აღჭურვისათვის. შესაბამისად, დამქირავებლის შეგებებული სარჩელი ამ ხარჯების ანაზღაურების გამქირავებლისათვის დაკისრების თაობაზე დასაბუთებულია.

19. გამქირავებელმა სსსკ-ის მე-4 და 102-ე მუხლებით დადგენილი წესით, შესაბამისი მტკიცებებულების წარმოდგენით, ვერ დაამტკიცა, რომ ქირის თანხა იყო არა 2012 წლის 10 აპრილის ხელშეკრულებაში დაფიქსირებული ყოველთვიური 100 ლარი, არამედ - 600 ლარი; მხოლოდ ლოგიკური მსჯელობა იმის თაობაზე, რომ შენობის ფართის გათვალისწინებით, ხელშეკრულებით განსაზღვრული ქირა შეუსაბამოა, არ არის საკმარისი წერილობითი მტკიცებულების ანუ ხელშეკრულებით დადგენილი თანხის გასაბათილებლად. გამქირავებელი 3 500 ლარის გადახდას ითხოვს დამქირავებლისაგან 2013 წლის 29 ივლისიდან (ხელშეკრულების მოშლიდან) 2013 წლის 22 ნოემბრამდე (სარჩელის აღძვრამდე). უდავოა, რომ ამ პერიოდისათვის დამქირავებელი ხელშეკრულებით დათქმულ ქირას (100 ლარს) იხდიდა. დამატებით ყოველთვიურად 500 ლარის დაკისრებისა და, შესაბამისად, საერთო ჯამში 3 500 ლარის მოთხოვნაც, დაუსაბუთებელია.

20. დამქირავებელმა დაარღვია სახელშეკრულებო ვალდებულება: გამქირავებელთან შეუთანხმებლად ჩაატარა დაქირავებულ ფართობში რეკონსტრუქცია-გადაკეთება, რამაც ქირავნობის საგანი ფაქტობრივად დააზიანა. ამ ზიანის აღმოსაფხვრელად (პირვანდელი მდგომარეობის აღსადგენად) საჭიროა 6 297.66 ლარი (სსკ-ის 408-ე, 411-ე, 412-ე მუხლები), თუმცა, მესაკუთრე ითხოვს მხოლოდ 4 960 ლარის ანაზღაურებას, რის გამოც, სსსკ-ის 248-ე მუხლის გათვალისწინებით, სარჩელის დაკმაყოფილება შესაძლებელი იყო მხოლოდ მოთხოვნის ფარგლებში.

21. ქირავნობის ხელშეკრულების მხარეებმა საკასაციო წესით გაასაჩივრეს სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 28 მაისის გადაწყვეტილება.

21.1. გამქირავებელმა საკასაციო საჩივრით მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების შეცვლა იმ ნაწილში, რომლითაც ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა დამქირავებლის შეგებებული სარჩელი და, მის სასარგებლოდ, გამქირავებელს დაეკისრა 2 387.78 ლარი; პირველი კასატორი ამ ნაწილში ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, შეგებებული სარჩელის (გამქირავებლისათვის 6539 ლარის დაკისრება) უარყოფას ითხოვს, ასევე, ასაჩივრებს წინამდებარე განჩინების 21-ე პუნქტში მითითებული გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის მე-5 და მე-6 პუნქტებს.

21.2. პირველმა კასატორმა გადაწყვეტილების სამართლებრივად დაუსაბუთებლობაზე, კერძოდ, სასამართლოს მიერ საქმის განხილვისას საპროცესო ნორმების დარღვევაზე მიუთითა და აღნიშნა, რომ გაზიფიცირების ხარჯების მოთხოვნის ნაწილში გამქირავებელი არ წარმოადგენს სათანადო მოპასუხეს.

21.3. პირველი კასატორის მოსაზრებით, ქირავნობის ხელშეკრულების მე-6, მე-7 პუნქტების მიხედვით, ქონების მიმღებს კაპიტალური რემონტი და რეკონსტრუქცია უნდა ჩაეტარებინა, მეპატრონის თანხმობით, საკუთარი ხარჯებით და ხარჯების ანაზღაურების ვალდებულება მესაკუთრეს არ ეკისრებოდა. იგივეს ითვალისწინებს სამოქალაქო კოდექსიც. სასამართლომ, ერთი მხრივ, არ დააკმაყოფილა დამქირავებლის მოთხოვნა სარემონტო სამუშაოებზე გაწეული ხარჯების გამქირავებლისათვის დაკისრების ნაწილში, მეორე მხრივ, ანალოგიური მოთხოვნა გაზიფიცირების სამუშაოებზე გაწეულ თანხებთან დაკავშირებით დააკმაყოფილა. სასამართლომ არ შეაფასა გამქირავებლის არაერთი მითითება, რომ გაზიფიცირების სამუშაოების დამკვეთი არის დამქირავებლის მიერ დაქირავებულ ფართში განთავსებული #4 მეთადონის ჩანაცვლებითი თერაპიის განყოფილება. განყოფილება წარმოადგენს შპს „ფ-ის“ (შემდეგში - „პრევენციის ცენტრი“), იგივე სს "ნ-ის" შემადგენელ ნაწილს. დამქირავებელსა და „პრევენციის ცენტრს“ შორის 2012 წლის 01 მაისს გაფორმებული ქვეიჯარის ხელშეკრულებით, ეს უკანასკნელი, მესაკუთრის თანხმობის გარეშე, შესახლდა გამქირავებლის კუთვნილ შენობაში და ქირის სახით 700 ლარს უხდიდა დამქირავებელს.

21.4. გამქირავებლის სარჩელის საფუძველზე, ოზურგეთის რაიონული სასამართლოს 2014 წლის 23 მაისის გადაწყვეტილებით, შენობიდან გამოსახლეს ქვემოიჯარე - „პრევენციის ცენტრი". მოპასუხეს პრეტენზია არ გამოუთქვამს და აღნიშნული გადაწყვეტილება შესულია კანონიერ ძალაში. ცხადია, რომ მოპასუხის („პრევენციის ცენტრი“) მიერ ქვეიჯარის ხელშეკრულების გაფორმება, ასევე, გაზიფიცირების სამუშაოების ჩატარება თვითნებური ქმედება იყო, რის გამოც, მას არ მოუთხოვია გაწეული ხარჯების ანაზღაურება. აღნიშნულიდან გამომდინარე, დამქირავებელი არასათანადო მოსარჩელეა და, მისი შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილებულ ნაწილში, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების აღსრულება გამოიწვევს მის უსაფუძვლო გამდიდრებას.

22.დამქირავებელმა საკასაციო საჩივრით მოითხოვა სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმის დაბრუნება ხელახლა განსახილველად. იგი სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებას ასაჩივრებს იმ ნაწილში, რომლითაც არ დაკმაყოფილდა მისი სააპელაციო საჩივარი (გამქირავებლისათვის 6539 ლარის დაკისრების ნაწილში) და რომლითაც მას, გამქირავებლის სასარგებლოდ დაეკისრა 4960 ლარი.

22.1. მეორე კასატორი უთითებს, რომ სააპელაციო სასამართლოს არ უმსჯელია სსკ-ის 532-ე მუხლით დადგენილ ვალდებულებაზე, რომ გამქირავებელი ვალდებულია დამქირავებელს გაქირავებული ნივთი გადასცეს ხელშეკრულებით სარგებლობისთვის ვარგის მდგომარეობაში. დამქირავებელს ფართი ესაჭიროებოდა სამედიცინო საქმიანობის საწარმოებლად, გადაცემული ნივთის ფაქტობრივი მდგომარეობა არ იყო ასეთი საქმიანობისთვის ვარგისი.

22.2. მეორე კასატორი აღნიშნავს, რომ დასადგენია ნივთის ფაქტობრივი და უფლებრივი ნაკლი ხელშეკრულების დადებისას. დაქირავებული ნივთის უფლებრივი ნაკლი, იპოთეკის არსებობა, მხარემ არ იცოდა ხელშეკრულების დადებისას და, სავარაუდოა, რომ სცოდნოდა, ხელს არ მოაწერდა. დამქირავებელმა მიიღო სარგებლობისთვის უვარგისი ნივთი (არ იყო საყოფაცხოვრებო ინფრასტრუქტურა, გაზი, ელექტროენერგია, წყალმომარაგება, დაზიანებული იყო იატაკი, კარ-ფანჯრები და სხვა).

22.3. დამქირავებლის სამედიცინო საქმიანობის მიზნიდან გამომდინარე (ერთ-ერთი ძირითადი საქმიანობა დაკავშირებული იყო მეთადონის პროგრამასთან), აუცილებელი იყო პრეპარატების სპეციალური საცავის, ანალიზის აღებისთვის საპირფარეშოს მოწყობა, უსაფრთხოების მიზნით, კარ-ფანჯრების მონტაჟი, დაწესებულებაში სტერილურობის სტანდარტის დასაცავად იატაკების შეკეთება, რაც შესრულდა. ხელშეკრულებიდან ჩანს, მესაკუთრე თანახმა იყო, რომ დამქირავებელს ნივთი ვარგის მდგომარეობაში მოეყვანა, ხელშეკრულებაში 20 000 ლარი სწორედ ამ მიზნისათვის იყო მითითებული.

22.4. მეორე კასატორი აღნიშნავს, რომ ალბათობის დიდი ხარისხით და კანონიერი ნდობით, მას ნივთით უნდა ესარგებლა 15 წლის განმავლობაში, რეალურად კი ისარგებლა მხოლოდ ერთი წელი; აქედან გამომდინარე, ნივთის ვარგის მდგომარეობაში მოსაყვანად გაწეული ხარჯი წარმოადგენდა იმ აუცილებელ ხარჯს, რომელიც მას უნდა აუნაზღაუროს გამქირავებელმა (სსკ-ის 545-ე მუხლი).

22.5. მეორე კასატორის მოსაზრებით, ამ შემთხვევაში არამართებულია სსკ-ის 548-ე მუხლზე აპელირება. ქირავნობის ხელშეკრულების მე-6 პუნქტის განმარტება უნდა მოხდეს არა სიტყვა-სიტყვითი აზრიდან, არამედ გონივრული განსჯის შედეგად.

23. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატამ 2015 წლის 23 ივლისისა და 4 სექტემბრის განჩინებებით წარმოებაში მიიღო, შესაბამისად, გამქირავებლისა და დამქირავებლის საკასაციო საჩივრები, სსსკ-ის 391-ე მუხლის მიხედვით, დასაშვებობის შესამოწმებლად და იმავე წლის 24 სექტემბრის განჩინებით, ორივე საკასაციო საჩივარი დასაშვებად ცნო დასახელემული ნორმის მე-5 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის საფუძველზე და მიიღო განსახილველად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების სამართლებრივი დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ორივე საკასაციო განაცხადი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ შემდეგ გარემოებათა გამო:

24. სსსკ-ის 404-ე მუხლის პირველი ნაწილით, საკასაციო სასამართლო გადაწყვეტილებას ამოწმებს საკასაციო საჩივრის ფარგლებში, ამავე კოდექსის 407-ე მუხლის პირველი ნაწილით, საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახულია სასამართლო გადაწყვეტილებებში და სხდომის ოქმებში. გარდა ამისა, შეიძლება მხედველობაში იქნეს მიღებული ამ კოდექსის 396 - ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტში მითითებული ფაქტები; ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). კასატორების მიერ წარმოდგენილი შედავება ნაწილობრივ დასაბუთებულია.

25. კასატორების პრეტენზიის (იხ. წინამდებარე განჩინების 21-ე, 22-ე პუნქტები) შესაფასებლად, საკასაციო სასამართლოს კვლევის საგანია მხარეთა შორის გაფორმებული ქირავნობის ხელშეკრულება (იხ. განჩინების 1-2 პუნქტები; ტ.1., ს.ფ. 20-21), რომლის მე-6 და მე-7 პუნქტების გაანალიზება მნიშვნელოვანია შეთანხმების დადების დროს გამქირავებლისა და დამქირავებლის მიერ გამოვლენილი ნების დასადგენად (სსკ-ის 50-ე, 52-ე მუხლები). ქირავნობის ხელშეკრულების მე-6 პუნქტით, დამქირავებელი „მოვალეა უძრავი ქონება იქონიოს გამართულ მდგომარეობაში, განახორციელოს მიმდინარე და კაპიტალური რემონტი, მეპატრონის თანხმობით მოახდინოს სარგებლობაში გადაცემული ფართის რეკონსტრუქცია-გადაკეთება“, ხოლო მე-7 პუნქტით დამქირავებელი „მიმდინარე კაპიტალურ რემონტსა და რეკონსტრუქციას დაახლოებით 20 000 (ოცი ათასი) ლარის ფარგლებში განახორციელებს საკუთარი სახსრებით, ეტაპობრივად. ხარჯების ანაზღაურების ვალდებულება არ ეკისრება მესაკუთრეს“. საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს შეფასებას, რომ მხარეთა ურთიერთობა ქირავნობის მომწესრიგებელი ნორმებით რეგულირდება და ყურადღებას ამახვილებს, რომ გარიგებით მხარეები შეთანხმდნენ კონკრეტულ პირობებზე, რომელთა შორის არის ზემოხსენებული მე-7 პუნქტის დანაწესიც. სწორედ ამ პუნქტზე მითითებით ითხოვს პირველი კასატორი მისი საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილებას (იხ. ამ განჩინების 21.1 და 21.3 ქვეპუნქტები). სსკ-ის 548-ე მუხლი აწესრიგებს მიმდინარე რემონტის ჩატარების ხარჯებს და უზენაეს სასამართლოს დასახელებულ ნორმასთან დაკავშირებით არაერთი განმარტება აქვს ჩამოყალიბებული (იხ. სუსგ # ას- 162-152- 2015, 15.04.2015წ.; # ას-979-937-2013, 26.11.2013წ., # ას-1237-1166-2012წ., 19.11.2012წ.). საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ხელშეკრულებით მხარეები შეთანხმდნენ არა მხოლოდ მიმდინარე და კაპიტალური რემონტის, არამედ რეკონსტრუქციის ჩატარებაზეც, რაც საკუთარი სახსრებით ეტაპობრივად, დამქირავებელს უნდა განეხორციელებინა. „სამოქალაქო კოდექსის 548-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილების თანახმად, მიმდინარე რემონტის ჩატარება, ჩვეულებრივ, ევალება დამქირავებელს. მას არა აქვს საცხოვრებელი სადგომის გადაკეთების ან რეკონსტრუქციის უფლება გამქირავებლის თანხმობის გარეშე. დამქირავებელი მოვალეა, ეს სამუშაოები შეასრულოს საკუთარი ხარჯებით. ამავე კოდექსის 573–ე მუხლის 1–ლი ნაწილის თანახმად, გაქირავებული ნივთის შეცვლის ან გაუარესების გამო, გამქირავებელს უფლება აქვს, მოითხოვოს ზიანის ანაზღაურება, ხოლო დამქირავებელს უფლება აქვს, წაუყენოს მას პრეტენზია გაწეული ხარჯების ანაზღაურების თაობაზე ექვსი თვის განმავლობაში... მოხმობილ ნორმათა ანალიზიდან გამომდინარე, კანონმდებელი განასხვავებს დამქირავებლის მიერ მიმდინარე რემონტის და არსებითი გაუმჯობესებისათვის გაწეულ ხარჯებს იმისდა მიხედვით, თუ დამქირავებელმა რა სახის, რა მასშტაბისა და ხასიათის სამუშაო შეასრულა, კერძოდ, მიმდინარე რემონტი ჩაატარა თუ ფართი არსებითად გააუმჯობესა, რაც განსხვავებულ სამართლებრივ შედეგებს ადგენს ამ ხარჯების ანაზღაურებისათვის. ერთ შემთხვევაში, თუკი დამქირავებელმა მიმდინარე რემონტის ხარჯი გაიღო, ანაზღაურებას არ ექვემდებარება, ხოლო, მეორე შემთხვევაში, თუკი ჩატარებული სამუშაოები სცდება მიმდინარე რემონტის ფარგლებს და ამ სამუშაოთა შედეგად ქირავნობის საგანი არსებითად გაუმჯობესდა, ამისათვის გაწეული ხარჯები ექვემდებარება გამქირავებლის მხრიდან ანაზღაურებას, თუკი გამქირავებლის თანხმობით გაუმჯობესდა ფართი“ (სუსგ # ას 648-616-2013, 02.06.2014წ.).

26. საკასაციო სასამართლო არ ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობასა და დასკვნებს, რომ გაზიფიცირების სამუშაოებით გამქირავებელმა მიიღო სარგებელი და ამ სამუშაოთა შედეგით მას შეეძლება ისარგებლოს ისე, რომ თავად აღარ დასჭირდება ხარჯების გაწევა ამ აუცილებელი ინფრასტრუქტურით სამეწარმეო დანიშნულებით გამოსაყენებლი ობიექტის აღსაჭურვად (იხ. გასაჩივრებული გადაწყვეტილება - ტ.2., ს.ფ. 311; იხ. ამ განჩინების მე-18 პუნქტი). საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ მხარეთა შორის გაფორმებული ქირავნობის ხელშეკრულებით, მხარეები შეთანხმდნენ გრძელვადიან ურთიერთობაზე, ამასთან, დამქირავებელს სამედიცინო საქმიანობის განსახორციელებლად სჭირდებოდა გარკვეული ინფრასტრუქტურით აღჭურვილი ფართი, რისთვისაც ხელშემკვრელმა მხარეებმა იტვირთეს ის ვალდებულებები, რაც უკავშირდებოდა მათ მიზნებს, ამათან, მოემსახურებოდა დამქირავებლის საქმიანობის განხორციელებას. აღნიშნული მსჯელობიდან გამომდინარე, სასამართლოს დასაბუთებულად მიაჩნია გამქირავებლის შედავება, რომ მას არასწორად დაეკისრა დამქირავებლის სასარგებლოდ, ამ უკანასკნელის მიერ, გაზიფიცირების სამუშაოებისათვის გადახდილი 2387, 72 ლარის ანაზღაურება. საკასაციო სასამართლო არ იზიარებს გამქირავებლის პრეტენზიას, რომელიც ამ განჩინების 21.2. ქვეპუნქტშია მითითებული და აღნიშნავს, რომ მოდავე მხარეთა შორის არსებული ხელშეკრულების მე-7 პუნქტის შინაარსიდან გამომდინარე, გაზიფიცირების სამუშაოები იყო ის მიმდინარე სამუშაოები, რომელიც დამქირავებელს საკუთარი საქმიანობისათვის სჭირდებოდა, აღნიშნული დასკვნის მართებულობას ის ფაქტობრივი გარემოებაც ადასტურებს, რომ გამქირავებლის წერილობითი მოთხოვნისთანავე, დამქირავებელს არ შეუწყვეტია დაქირავებული ფართის მფლობელობა, იგი აგრძელებდა ნივთით სარგებლობას, მათ შორის გამქირავებელთან შეუთანხმებლად, ქვექირავნობით ჰქონდა გაცემული ფართი, რომლის ქირასაც ღებულობდა; ამდენად, ჩატარებული გაზიფიცირების სამუშაოებით, პირველ რიგში, დამქირავებელი იყო დაინტერესებული, რომელიც ხელშეკრულების ხელმოწერიდან - 2012 წლის 10 აპრილიდან, შენობის გათავისუფლებამდე - 2014 წლის ივლისამდე თვითონვე სარგებლობდა ამ ინფრასტრუქტურით. საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ დამქირავებლის მიერ გაზიფიცირებისათვის გაწეული ხარჯების გამქირავებლისათვის დაკისრების სამართლებრივი საფუძველი არ არსებობს და ამიტომ პირველი კასატორის პრეტენზია დასაბუთებულია, რაც უნდა დაკმაყოფილდეს.

27. მეორე კასატორის, დამქირავებლის პრეტენზია, რომელიც ასახულია ამ განჩინების 22.2. ქვეპუნქტში, დაუსაბუთებელია და ამ კონტექსტში საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობასა და დასკვნებს (იხ. წინამდებარე განჩინების მე-15 პუნქტი). დამქირავებლის საკასაციო საჩივრის მოთხოვნა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების იმ ნაწილის გაუქმებაზე, რომლითაც არ დაკმაყოფილდა მისი სააპელაციო საჩივარი და დაკმაყოფილდა გამქირავებლის მოთხოვნა (იხ. ამ განჩინების 22.3-22.5 ქვეპუნქტები), ნაწილობრივ უნდა დაკმაყოფილდეს. ამასთან, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ არ არსებობს სააპელაციო სასამართლოსათვის საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნების სსსკ-ის 412-ე მუხლით გათვალისწინებული საფუძველი და 411-ე მუხლით დადგენილი წესით, თვითონ მიიღებს გადაწყვეტილებას საქმეზე.

28. საკასაციო სასამართლო არ ეთანხმება ქვემდგომი სასამართლოს მსჯელობასა და დასკვნებს (იხ. გასაჩივრებული გადაწყვეტილება - ტ.2., ს.ფ.311; ამ განჩინების მე-20 პუნქტი), რაც გამქირავებლის მოთხოვნის დაკმაყოფილებისა და, მის სასარგებლოდ, დამქირავებლისათვის 4960 ლარის დაკისრების საფუძველი გახდა. წინამდებარე განჩინების 25-ე პუნქტში მითითებული გამოსაკვლევი საგნის, 26-ე პუნქტში განვითარებული მსჯელობისა და დასკვნების გათვალისწინებით, ხელშემკვრელ მხარეთა შეთანხმების მე-6 და მე-7 პუნქტების ერთობლივი და არა მათი შინაარსის განცალკევებულად გაანალიზებით, საკასაციო სასამართლო იზიარებს მეორე კასატორის პრეტენზიების იმ ნაწილს, რომლებიც ეხება მისი სამედიცინო საქმიანობის მიზნებისათვის, დაქირავებული ფართის ვარგის მდგომარეობაში მოსაყვანად, იმ აუცილებელი სამუშაოების ჩასატარებლად გაწეული ხარჯების გამქირავებლის სასარგებლოდ დაკისრების უსაფუძვლობის თაობაზე, რომელიც გამომდინარეობდა ხელშეკრულებიდან.

29. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ მხარეთა შორის დადებული ხელშკრულება მათ ნებას შეესაბამებოდა, ამასთან, დამქირავებლის დაინტერესების საგანი იყო მისი საქმიანობიდან გამომდინარე, რის გამოც, მან იკისრა, ეტაპობრივად, დაახლოებით 20 000 ლარის ფარგლებში, საკუთარი სახსრებით ჩაეტარებინა სამუშაოები, რაც არა მხოლოდ მიმდინარე და კაპიტალურ რემონტს, არამედ რეკონსტრუქციის ჩატარების უფლებასაც აძლევდა. სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობა, რომ პირვანდელი მდგომარეობის აღსადგენად, ზიანის აღმოსაფხვრელად, გამქირავებლის სასარგებლოდ, დამქირავებელს უნდა გადახდეს 4960 ლარი დაუსაბუთებელია და არ გამომდინარეობს სახელშეკრულებო ბოჭვის ფარგლებში მხარეთა მიერ ნაკისრი ურთიერთვალდებულებებიდან, გამქირავებელს არ მისდგომია ზიანი, გაქირავებულ ფართში ჩატარებულია გარკვეული სამუშაოები, რაზედაც მხარეთა შეთანხმება არსებობდა და არ არსებობს პირვანდელი მდგომარეობის ადგენის მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძველი, რაც ამ ნაწილში მეორე კასატორის პრეტენზიის დაკმაყოფილების, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმებისა და გამქირავებლის დაკმაყოფილებული სარჩელის უარყოფის საფუძველია. მეორე კასატორის პრეტენზიის ის ნაწილი, რომელიც ეხება გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებას იმ ნაწილში, რომლითაც არ დაკმაყოფილდა დამქირავებლის მოთხოვნა გამქირავებლისათვის 6539 ლარის დაკისრების თაობაზე (იხ. განჩინების 22-ე პუნქტი) ფაქტობრივად და სამართლებრივად დაუსაბუთებელია, იმავე მოტივაციით, რაც მითითებულია ამავე პუნქტში, რის გამოც, საკასაციო სასამართლომ დაუსაბუთებლად მიიჩნია სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება გამქირავებლის სასარგებლოდ, მეორე კასატორისათვის 4960 ლარის დაკისრება, რადგან დამქირავებლის საქმიანობის მიზნებიდან გამომდინარეობდა ამ უკანასკნელის მიერ გაწეული ხარჯები, შესაბამისად, ამ ნაწილში საკასაციო განაცხადი არ უნდა დაკმაყოფილდეს და უცვლელად დარჩეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.

30. საკასაციო სასამართლომ მოდავე მხარეთა შორის სახელმწიფო ბაჟი გაანაწილა მათი დაკმაყოფილებული მოთხოვნების პროპორციულად (სსსკ-ის 37-ე, 38-ე მუხლები, 53-ე მუხლის მესამე ნაწილი).

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408.3-ე, 410-ე, 411-ე მუხლებით და

გ ად ა წ ყ ვ ი ტ ა:

1. ი. გ-ის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

2. შპს „ფ-ის“ საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

3. სააპელაციო საჩივრების დაკმაყოფილების ნაწილში ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 28 მაისის გადაწყვეტილების პირველი, მე-2, მე-3, მე-4 და მე-5 პუნქტების შეცვლით მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება;

4. ი. გ-ის სარჩელი შპს „ფ-ის“ 4 960 ლარის დაკისრების თაობაზე არ დაკმაყოფილდეს;

5. შპს „ფ-ის“ შეგებებული სარჩელი ი. გ-ისათვის 2 387.72 ლარის დაკისრების თაობაზე არ დაკმაყოფილდეს;

6. ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 28 მაისის გადაწყვეტილება შპს „ფ-ის“ შეგებებულ სასარჩელო მოთხოვნაზე (6 539.28 ლარის /8 927- 2 387.72/ ი. გ-ისათვის დაკისრების დაკმაყოფილების თაობაზე) უარის თქმის ნაწილში, დარჩეს უცვლელად;

7. ი. გ-ეს შპს „ფ-ის“ სასარგებლოდ დაეკისროს საქმის განხილვასთან დაკავშირებული ხარჯის (სახელმწიფო ბაჟის) 343.5 (სამასორმოცდასამი ლარისა და ორმოცდაათი თეთრის) ლარის გადახდა;

8. შპს „ფ-ს“ ი. გ-ის სასარგებლოდ დაეკისროს საქმის განხილვასთან დაკავშირებული ხარჯის (სახელმწიფო ბაჟის) 317.8 (სამასჩვიდმეტი ლარისა და ოთხმოცი თეთრის) ლარის გადახდა;

9. ი. გ-ეს დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე დართული მტკიცებულებები 16 ფურცლად (ტ. 2, ს/ფ 323-338);

10. გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. თოდუა

მოსამართლეები: ე. გასიტაშვილი

პ. ქათამაძე