საქმე N:ას-140-136-2016

№330210014571318

საქმე №ას-140-136-2016 19 აპრილი, 2016 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ზურაბ ძლიერიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ბესარიონ ალავიძე, ნინო ბაქაქური

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – შპს „ტ-ი“ (მოპასუხე, მოწინააღმდეგე მხარე)

მოწინააღმდეგე მხარე – „ს-“ (მოსარჩელე, აპელანტი)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 18 დეკემბრის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – სასაქონლო ნიშნის გამოყენების აკრძალვა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

I. სასარჩელო მოთხოვნა:

1. შპს „ს-მ“ (შემდეგში: „მოსარჩელე“ ან „აპელანტი“) სარჩელი აღძრა შპს „ტ-ის“ (შემდეგში: „მოპასუხე“ ან „მოწინააღმდეგე მხარე“) მიმართ და მოითხოვა კუთვნილი სასაქონლო ნიშნის სარეკლამო ვიდეორგოლებსა და სახვა სარეკლამო მასალებში გამოყენების აკრძალვა.

II. მოპასუხის პოზიცია:

2. მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო.

III. პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნებზე მითითება:

3. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 30 ივნისის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

IV. სააპელაციო საჩივრის მოთხოვნა:

4. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 30 ივნისის გადაწყვეტილების გაუქმებისა და სარჩელის დაკმაყოფილების მოთხოვნით სააპელაციო საჩივარი წარადგინა მოსარჩელემ.

V. გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასკვნებზე მითითება:

5. გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებით საქმეზე მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილების შესახებ. მოპასუხეს აეკრძალა მოსარჩელის კუთვნილი სასაქონლო ნიშნის S- სარეკლამო ვიდეორგოლებსა და სხვა სარეკლამო მასალებში გამოყენება.

6. სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოსარჩელეს საქართველოში დარეგისტრირებული აქვს რამდენიმე სასაქონლო ნიშანი, რომელთაგან ზოგი წარმოადგენს სიტყვიერ სასაქონლო ნიშანს - S-ან შეიცავს მას სიტყვიერი კომპონენტის სახით, სახელდობრ:

- 1998 წლის 07 ივლისს, აპელანტმა სსიპ „საქპატენტში” დაარეგისტრირა № M 1998 9930 R1 სიტყვიერი სასაქონლო ნიშანი - ს--, S-, გამოსახულებითი კომპონენტების ნიცის კლასიფიკაციით მე-2, მე-4, მე-5, მე-10, მე-17, მე-18, 28-ე, 36-ე, 39-ე და 41-ე კლასებში შემავალი საქონლის მიმართ, ხოლო № M 1998 9929 R1 ნომრით - იგივე სასაქონლო ნიშანი 38-ე კლასის მიმართ.

- 1998 წლის 10 სექტემბერს, აპელანტმა სსიპ „საქპატენტში” დაარეგისტრირა (№ M 1998 10663 R1) იგივე სასაქონლო ნიშანი - მე-7, მე-9, მე-5, მე-11, მე-14, 37-ე და 42-ე კლასებში შემავალი საქონლის მიმართ.

- 1999 წლის 09 ნოემბერს, აპელანტმა სსიპ „საქპატენტში” დაარეგისტრირა (№ M 1999 12970 R1) იგივე სასაქონლო ნიშანი - პირველ, მე-12, 22-ე, 23-ე, 24-ე, 25-ე და 35-ე კლასებში შემავალი საქონლის მიმართ.

- 2012 წლის 16 მაისს, აპელანტმა სსიპ „საქპატენტში” დაარეგისტრირა (№ M2012 22596 R1) სასაქონლო ნიშანი - S- მე-9 კლასში შემავალი საქონლის, მათ შორის - ტელევიზორების და მობილური ტელეფონების მიმართ.

- 2012 წლის 09 ოქტომბერს, აპელანტმა სსიპ „საქპატენტში” დაარეგისტრირა (№ M 2012 23015 R1) სასაქონლო ნიშანი - S- S მე-9 კლასში შემავალი საქონლის მიმართ.

- 2013 წლის 20 სექტემბერს, აპელანტმა სსიპ „საქპატენტში” დაარეგისტრირა (№ M 2013 24063 R1) მოცულობითი სასაქონლო ნიშანი სიტყვიერი ელემენტით - S-მე-9 კლასში შემავალი საქონლის მიმართ, სახელდობრ, სატელეფონო აპარატურის, მათ შორის - ტელეფონების მიმართ.

- 2014 წლის 09 ივნისს, აპელანტმა სსიპ „საქპატენტში” დაარეგისტრირა (№ M 2014 24876 R1) სიტყვიერი სასაქონლო ნიშანი - S- გამოსახულებითი ელემენტებით 35-ე კლასში შემავალი საქონლის მიმართ, მათ შორის - ელექტრული მტვერსასრუტების მიმართ.

7. უდავო გარემოებად იქნა მიჩნეული, რომ მოპასუხის საქმიანობის ძირითადი მიმართულებაა ტელევიზორების, აუდიო და ვიდეო ტექნიკის, საოჯახო საყოფაცხოვრებო ტექნიკისა და მობილური ტელეფონების საბითუმო და საცალო ვაჭრობა.

8. დადგენილია, რომ 2014 წლის ივლისის თვეში, მოპასუხემ სასაქონლო ნიშნის მფლობელის ნებართვის გარეშე გამოიყენა მოსარჩელის კუთვნილი სასაქონლო ნიშანი რეკლამისათვის. კერძოდ, დაამზადა ორი ვიდეორგოლი, სადაც რეკლამირებას უწევდა S-ის ბრენდის ტელევიზორსა და მტვერსასრუტს. გავრცელებულ სარეკლამო რგოლებში ვიზუალურად გამოსახულია მოსარჩელის კუთვნილი რეგისტრირებული ნიშნების (№10663; №24876) იდენტური, დიდი ზომის ნიშანი, ამავდროულად - აუდიო ჩანაწერში, მკაფიოდ ისმის სიტყვა - „ს--ი”. აღნიშნული სარეკლამო რგოლები გადაიცემოდა სატელევიზიო არხების მეშვეობით.

9. დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებათა სამართლებრივი შეაფსებისას სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ ინტელექტუალური საკუთრების ერთ-ერთ ობიექტს წარმოადგენს სასაქონლო ნიშანი. სასაქონლო ნიშნებთან დაკავშირებულ ურთიერთობებს არეგულირებს საქართველოს კანონი „სასაქონლო ნიშნების შესახებ” (შემდეგში „სპეციალური კანონი“) . აღნიშნული ობიექტების სამართლებრივი დაცვის საფუძველს წარმოადგენს „სამრეწველო საკუთრების დაცვის პარიზის კონვენციაც“ (შემდეგში: კონვენცია), რომელიც საქართველოში ძალაშია 1993 წლის 14 ივნისიდან.

10. კონვენციის მე-6bis მუხლის თანახმად, (1) კავშირის ქვეყნები იღებენ ვალდებულებას ex officio, თუ ეს ნებადართულია მათი კანონმდებლობით, ან დაინტერესებული მხარის მოთხოვნით უარი თქვან რეგისტრაციაზე ან გააუქმონ იგი და აკრძალონ სასაქონლო ნიშნის გამოყენება, რომელიც შეადგენს სხვა ნიშნის რეპროდუქციას, იმიტაციას ან თარგმანს, რამაც შეიძლება გამოიწვიოს ამ ნიშანთან აღრევა, თუ ეს ნიშანი უკვე მიჩნეულია ამ კონვენციის სარგებლობით უფლებამოსილი პირის საყოველთაოდ ცნობილ ნიშნად იმ ქვეყნის უფლებამოსილი ორგანოს მიერ, რომელმაც მოახდინა რეგისტრაცია ან სადაც მოხდა გამოყენება, და როგორც საყოველთაოდ ცნობილი ნიშანი გამოიყენება იდენტური ან მსგავსი საქონლისათვის. ეს დებულება მოქმედებს აგრეთვე, იმ შემთხვევაში, როდესაც ნიშნის არსებითი ნაწილი შეადგენს ნებისმიერი ასეთი საყოველთაოდ ცნობილი ნიშნის რეპროდუქციას ან იმიტაციას, რამაც შეიძლება გამოიწვიოს მასთან აღრევა. (2) ასეთი ნიშნის გაუქმების მოთხოვნისათვის ნებადართულია არანაკლებ ხუთწლიანი პერიოდი რეგისტრაციის თარიღიდან. კავშირის ქვეყნებს შეუძლიათ გაითვალისწინონ დროის პერიოდი, რომლის განმავლობაშიც გამოყენების აკრძალვა უნდა იქნეს მოთხოვნილი. (3) არანაირი დროითი შეზღუდვა არ წესდება ისეთი ნიშნების გაუქმებისა და გამოყენების შეწყვეტის მოთხოვნისათვის, რომლებიც რეგისტრირებულია ან გამოიყენება არაკეთილსინდისიერად.

11. სპეციალური კანონის მე-3 მუხლის პირველი პუნქტის შესაბამისად, სასაქონლო ნიშანი არის სიმბოლო ან სიმბოლოთა ერთობლიობა, რომელიც გამოისახება გრაფიკულად და განასხვავებს ერთი საწარმოს საქონელს ან/და მომსახურებას მეორე საწარმოს საქონლისა ან/და მომსახურებისაგან (შემდგომ -საქონელი). ამავე მუხლის მესამე პუნქტით, სასაქონლო ნიშანი დაცულია „საქპატენტში“ მისი რეგისტრაციის ან საერთაშორისო შეთანხმების საფუძველზე.

12. სპეციალური კანონის მე-6 მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, რეგისტრაციით დაცულ სასაქონლო ნიშანზე მფლობელის განსაკუთრებული უფლება წარმოიშობა ამ ნიშნის რეგისტრაციის დღიდან. ამავე მუხლის მე-3 პუნქტის ,,დ“ ქვეპუნქტის თანახმად, ამ მუხლის მე-2 პუნქტით გათვალისწინებულ შემთხვევებში, სხვა შესაძლო აკრძალვათა გარდა, იკრძალება სასაქონლო ნიშნის გამოყენება რეკლამისათვის ან საქმიან ქაღალდებზე.

13. სპეციალური კანონის მე-7 მუხლი ადგენს სასაქონლო ნიშანზე განსაკუთრებული უფლების მქონე პირის უფლების ფარგლებს. კანონის თანახმად, მითითებულ პირებს აქვთ უფლება აუკრძალონ მესამე პირს სამოქალაქო ბრუნვაში სასაქონლო ნიშნად გამოიყენოს ( 1-ელი პუნქტის ,,გ’’ ქვეპუნქტი) დაცული სასაქონლო ნიშანი, თუ ის აუცილებელია საქონლის დანიშნულებისამებრ გამოყენებისას, მათ შორის, თუ ამ სასაქონლო ნიშნით ნიშანდებული საქონელი გამოიყენება როგორც შემადგენელი ან სათადარიგო ნაწილი. ამ შემთხვევაში დაცული სასაქონლო ნიშანი მესამე პირმა უნდა გამოიყენოს სამეწარმეო საქმიანობის კეთილსინდისიერების პრინციპების დაცვით. ამავე კანონის მე-2 პუნქტის თანახმად, სასაქონლო ნიშანზე განსაკუთრებული უფლების მქონე პირს არა აქვს უფლება აუკრძალოს მესამე პირს ამ დაცული სასაქონლო ნიშნის გამოყენება ისეთ საქონელზე, რომელიც სამოქალაქო ბრუნვაში შეტანილი იქნა უშუალოდ სასაქონლო ნიშნის მფლობელის მიერ ან მისი ნებართვის საფუძველზე. ეს წესი არ მოქმედებს, თუ საქონლის თვისებები შეიცვალა, ხარისხი გაუარესდა ან არსებობს ამ აკრძალვისათვის სხვა მნიშვნელოვანი საფუძველი. აღნიშნულ ნორმის გამოყენების დროს სასამართლოს მხედველობაში უნდა მიეღო სასაქონლო ნიშნის მფლობელის განსაკუთრებული უფლება, რომელიც გათვალისწინებულია ამავე კანონის მე-6 პუნქტის მე-3 ქვეპუნქტის ,,დ „ქვეპუნქტით“. აღნიშნული ნორმის თანახმად, განსაკუთრებული უფლება გულისხმობს გამომყენებლისათვის სასაქონლო ნიშნის გამოყენების აკრძალვას რეკლამისათვის ან საქმიან ქაღალდზე. აღნიშნული ნორმის ანალიზი ცხადყოფს, რომ სასაქონლო ნიშნის გამოყენების სხვადასხვა ფორმებიდან შეზღუდულია სასაქონლო ნიშნი გამოყენება რეკლამისათვის. აღნიშნულის განსახორციელებლად აუცილებელია უშუალოდ სასაქონლო ნიშნის მფლობელის ნებართვა.

14. მოწინააღმდეგე მხარის პოზიცია, რომ მათ მიერ გაშვებული რგოლები იყო საინფორმაციო და არა სარეკლამო დანიშნულების, არ იქნა გაზიარებული სააპელაციო პალატის მიერ, იმ საფუძვლით, რომ პროდუქციის დასახელებათა მითითებით თავისთავად მოხდა მყიდველთა მიზიდვა, რაც რეკლამირების არსიდან გამომდინარეობს, რისი უფლებაც მას არ ჰქონდა. მოწინააღმდეგე მხარემ არამართლზომიერად გამოიყენა მოსარჩელის სამართლებრივად დაცული სიკეთე - სასაქონლო ნიშანი, რომლის არამართლზომიერად გამოყენებიდან პირდაპირ გამომდინარეობს ამ ქმედების კომერციული მიზნები და შესაბამისად, მისი განხორციელებით შემოსავლის მიღების ფაქტი. კერძოდ, განსახილველ შემთხვევაში, მოპასუხის მიერ გავრცელებული ვიდეორგოლები, წარმოადგენს რეკლამას. ვიდეორგოლის მეშვეობით, პირთა განუსაზღვრელი წრისათვის გავრცელდა ინფორმაცია მოპასუხე სავაჭრო კომპანიის მომსახურების შესახებ, შეთავაზებულ კონკრეტულ საქონელზე კონკრეტული ფასის, როგორც ყველაზე დაბალი ფასის მითითებით, რაც ემსახურებოდა საქონლისადმი ინტერესის ფორმირებას და მოპასუხე საზოგადოების რეკლამირებას.

ამდენად, პალატამ მიიჩნია, რომ მოპასუხის მიერ სადავო ვიდეორგოლების დამზადებით და გავრცელებით დაირღვა მოსარჩელის, როგორც სასაქონლო ნიშნების მფლობელის, განსაკუთრებული უფლებები.

VI. კასატორის მოთხოვნა და კასაციის საფუძვლები

15. სააპელაციო სასამართლოს განჩინება მოწინააღმდეგე მხარემ გაასაჩივრა საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება და მოცემულ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

16. წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი ემყარება იმ მოსაზრებას, რომ სასაქონლო ნიშნის რეკლამისა და საქმიან ქაღალდებზე გამოყენების უფლებასთან მიმართებაში სპეციალური კანონი არ უწესებს სასაქონლო ნიშნის მფლობელს რაიმე შეზღუდვას, არ შეიცავს მითითებას რაიმე სახის დათქმას და ა.შ. და არ იზიარებს სპეციალური კანონის მე-7 მუხლით გათვალისწინებული განსაკუთრებული უფლების ფარგლებს. შესაბამისად, მოსარჩელეს არ აქვს უფლება აუკრძალოს მესამე პირს დაცული სასაქონლო ნიშნის გამოყენება ისეთ საქონელზე, რომელიც სამოქალაქო ბრუნვაში შეტანილ იქნა უშუალოდ სასაქონლო ნიშნის მფლობელის მიერ ან მისი ნებართვის საფუძველზე (გარდა კონტრაფაქციული საქონლისა).

მოპასუხე არ არის მოსარჩელე კომპანიის ოფიციალური დილერი, მაგრამ ის ამ მიზნის ნიშანდებულ პროდუქციას იძენს მართლზომიერად და ახდენს მის რეალიზაციას.

17. წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრით სადავოა სასაქონლო ნიშნის უნებართვო რეკლამირების ფაქტი. კასატორის მოსაზრებით, პირველი ინსტანციის სასამართლომ გადაწყვეტილებაში სწორად მიუთითა, რომ მოპასუხემ ვიდეორგოლის მეშვეობით პირთა განუსაზღვრელი წრისათვის გაავრცელა ინფორმაცია, მისი როგორც სავაჭრო კომპანიის მომსახურების შესახებ, შეთავაზებულ კონკრეტულ საქონელზე კონკრეტული ფასის, როგორც ყველაზე დაბალი ფასის მითითებით, რაც მის რეალიზაციას ემსახურებოდა.

18. კასატორის მოსაზრებით, მსოფლიოს ნებისმიერი მწარმოებელი უშვებს, რომ მისი პროდუქციის რეალიზაციის პროცესში მისი სასაქონლო ნიშანი იქნება გასაჯაროებული, როგორც უფლებამოსილი დილერების, ისე სხვა კეთილსინდისიერი რეალიზატორების მხრიდან კანონით დადგენილ ფარგლებში. ამდენად, ვიდეორგოლებით მომხმარებელთა ყურადღების მიპყრობა მისი ხელახლა გაყიდვის მიზნით, წარმოაჩენს კომპანიას და მისი საქმიანობის შემადგენელი ნაწილია. ამ პროცესში, განსაკუთრებული ყურადღება უნდა მიექცეს რეალიზატორის სამრეწველო და კომერციული საქმიანობის კეთილსინდისიერ პრაქტიკას, რისი გათვალისწინებითაც მიღებულ იქნა ახალი საერთაშორისო რეგულაციების სასაქონლო ნიშნის გამოყენების მიმართ, ვრცლად იხ., საკასაციო საჩივრის საფუძვლები ტ.2. ს.ფ. 62.

19. კასატორი მიიჩნევს, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში, კონვენციის მე-6 bis მუხლის გამოყენება არ გამომდინარეობდა დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებებიდან, კერძოდ, ნორმის თანახმად, კავშირის ქვეყნები იღებენ ვალდებულებას ex officio, თუ ეს ნებადართულია მათი კანონმდებლობით, ან დაინტერესებული მხარის მოთხოვნით უარი თქვან რეგისტრაციაზე ან გააუქმონ იგი და აკრძალონ სასაქონლო ნიშნის გამოყენება, რომელიც შეადგენს სხვა ნიშნის რეპროდუქციას, იმიტაციას ან თარგმანს, რამაც შეიძლება გამოიწვიოს ამ ნიშანთან აღრევა, თუ ეს ნიშანი უკვე მიჩნეულია ამ კონვენციის სარგებლობით უფლებამოსილი პირის საყოველთაოდ ცნობილ ნიშნად იმ ქვეყნის უფლებამოსილი ორგანოს მიერ, რომელმაც მოახდინა რეგისტრაცია ან სადაც მოხდა გამოყენება, და როგორც საყოველთაოდ ცნობილი ნიშანი გამოიყენება იდენტური ან მსგავსი საქონლისათვის. ეს დებულება მოქმედებს აგრეთვე, იმ შემთხვევაში, როდესაც ნიშნის არსებითი ნაწილი შეადგენს ნებისმიერი ასეთი საყოველთაოდ ცნობილი ნიშნის რეპროდუქციას ან იმიტაციას, რამაც შეიძლება გამოიწვიოს მასთან აღრევა. არანაირი დროითი შეზღდუდვა არ წესდება ისეთი ნიშნების გაუქმებისა და გამოყენების შეწყვეტის მოთხოვნისათვის, რომლებიც რეგისტრიერებულია ან გამოიყენება არაკეთილსინდისიერად. მოცემულ საქმეზე ამგვარი ფაქტობრივი გარემოებები დადგენილი არ ყოფილა.

20. კასატორის მითითებით, მოპასუხის ქმედება არ სცილდება სამრეწველო და კომერციული საქმინობის კეთილსინდისიერ პრაქტიკას და აქედან გამომდინარე, შედეგებით არც სასაქონლო ნიშნის მფლოებელის - ნამდვილი მწარმოებლის ინტერესებს არ ეწინააღმდეგება რაიმე კუთხით.

ასევე, კასატორი მიუთითებს საერთაშორისო რეგულაციებზე სასაქონლო ნიშნის გამოყენების მიმართ - (EC) N207/2009 ევროსაბჭოს სასაქონლო ნიშნებზე დანაწესის და ევროსაბჭოს (EC) N40/94 ევროკავშირის სასაქონლო ნიშნებზე დანაწესის გამოყენების შესახებ ევროკომისიის (EC) N2868/95 დანაწესის შემცვლელი და (EC) N2869/95 ევროკომისიის შიდა ბაზარზე ჰარმონიზაციის სამსახურისათვის (სასაქონლო ნიშნები და დიზაინი) გადასახდელი საფასურების შესახებ დანაწესის გამაუქმებელი 2015 წლის 16 დეკემბრის ევროპარლამენტის და ევროსაბჭოს EU) 2015/2424 დანაწესებზე.

სამოტივაციო ნაწილი:

VIII. საკასაციო პალატის დასკვნები:

21. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 18 თებერვლის განჩინებით საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

22. საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

23. მოცემულ შემთხვევაში, დავის საგანია მოსარჩელის კუთვნილი სასაქონლო ნიშნის სარეკლამო ვიდეორგოლებსა და ასახვა სარეკლამო მასალებში გამოყენების აკრძალვა. საქმეზე დადგენილია, რომ მოსარჩელეს საქართველოში დარეგისტრირებული აქვს რამდენიმე სასაქონლო ნიშანი, სახელდობრ:

- 2012 წლის 09 ოქტომბერს, აპელანტმა სსიპ „საქპატენტში” დაარეგისტრირა (№ M 2012 23015 R1) სასაქონლო ნიშანი - S-- S მე-9 კლასში შემავალი საქონლის მიმართ;

- 2013 წლის 20 სექტემბერს, აპელანტმა სსიპ „საქპატენტში” დაარეგისტრირა (№ M 2013 24063 R1) მოცულობითი სასაქონლო ნიშანი სიტყვიერი ელემენტით - S- მე-9 კლასში შემავალი საქონლის მიმართ, სახელდობრ, სატელეფონო აპარატურის, მათ შორის - ტელეფონების მიმართ;

- 2014 წლის 09 ივნისს, აპელანტმა სსიპ „საქპატენტში” დაარეგისტრირა (№ M 2014 24876 R1) სიტყვიერი სასაქონლო ნიშანი - S- გამოსახულებითი ელემენტებით 35-ე კლასში შემავალი საქონლის მიმართ, მათ შორის, ელექტრული მტვერსასრუტების მიმართ.

24. წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრით სადავოა 2014 წლის ივლისის თვეში, მოპასუხის მიერ სასაქონლო ნიშნის რეკლამისათვის გამოყენების ფაქტობრივი გარემოება. კასატორის მოსაზრებით, მოპასუხემ ვიდეორგოლის მეშვეობით პირთა განუსაზღვრელი წრისათვის გაავრცელა ინფორმაცია, მისი როგორც სავაჭრო კომპანიის მომსახურების შესახებ, შეთავაზებულ კონკრეტულ საქონელზე კონკრეტული ფასის, როგორც ყველაზე დაბალი ფასის მითითებით, რაც მის რეალიზაციას ემსახურებოდა, რაც არ შეიძლება შეფასდეს მისი რეკლამირებად გამოყენებად (იხ., საკასაციო საჩივრის საფუძვლები).

კასატორის პოზიციის საწინააღმდეგოდ თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2015 წლის 30 იანვრის გადაწყვეტილებით დადგენილია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოება (იხ., პპ: 2.7; 2.8. 2.13):

- მოპასუხე შპს-მ, მომხმარებელთა ინფორმირების მიზნით, დაამზადა ორი ვიდეორგოლი, რომლითაც მომხმარებელს მიაწოდა ინფორმაცია მის მაღაზიათა ქსელში არსებული S--ის ბრენდის ტელევიზორისა და მტვერსასრუტის ფასის (როგორც დაბალი ფასის) შესახებ. ვიდეორგოლები, 2014 წლის ივლისის თვეში გადაიცემოდა სატელევიზიო არხებით, სახელდობრ, ტელეკომპანიების - მაესტროსა და კავკასიის საშუალებით.

- სადავო ვიდეორგოლებში დაბალი ფასით აღნიშნული S-------ის პროდუქციის დასახელებისას, როგორც სასაქონლო ნიშანი, ისე პროდუქციის გამოსახულება ვიზუალურად რაიმე სახის დამახინჯების გარეშეა მოცემული, აუდიო ტექსტშიც, სიტყვა „ს--ი” სწორად და მკაფიოდ ისმის.

- სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოპასუხის მიერ გავრცელებული ვიდეორგოლები, ზემოაღნიშნული მუხლის საფუძველზე, წარმოადგენს რეკლამას, სახელდობრ, ვიდეორგოლის მეშვეობით, პირთა განუსაზღვრელი წრისათვის გავრცელდა ინფორმაცია მოპასუხე სავაჭრო კომპანიის მომსახურების შესახებ, შეთავაზებულ კონკრეტულ საქონელზე კონკრეტული ფასის, როგორც ყველაზე დაბალი ფასის მითითებით, რაც ემსახურებოდა ამ ფასის გამო საქონლისადმი ინტერესის ფორმირებას და შენარჩუნებას. ამავდროულად, ამ საქონლის რეალიზაციისათვის ხელშეწყობას.

ნიშანდობლივია, რომ მოპასუხეს სარჩელზე წარდგენილ შესაგებელში სადავოდ არ გაუხდია ვიდეორგოლებით რეკლამირების ფაქტი. იგი სადავოდ ხდიდა მხოლოდ ვიდეორგოლების დამზადებითა და გავრცელებით მოსარჩელის, როგორც სასაქონლო ნიშნის მფლობელის განსაკუთრებული უფლების დარღვევის ფაქტზე მოსარჩელის მითითებას. ასეც რომ არ იყოს, რეკლამირების არარსებობასთან მიმართებით, საკასაციო საჩივრის პრეტენზია გაზიარებული ვერ იქნება გამომდინარე იქიდან, რომ „რეკლამის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის „ა” ქვეპუნქტის თანახმად, რეკლამა არის საქონელზე, მომსახურებასა და სამუშაოზე, ფიზიკურ და იურიდიულ პირებზე, იდეასა და წამოწყებაზე ნებისმიერი საშუალებითა და ფორმით გავრცელებული ინფორმაცია, რომელიც გამიზნულია პირთა განუსაზღვრელი წრისათვის და ემსახურება ფიზიკური და იურიდიული პირების, საქონლის, იდეისა და წამოწყებისადმი ინტერესის ფორმირებასა და შენარჩუნებას, აგრეთვე საქონლის, იდეისა და წამოწყების რეალიზაციის ხელშეწყობას. კონკრეტულ საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები კი, იძლევა იმგვარი დასკვნის საფუძველს, რომ მოპასუხის მიერ გაშვებული რგოლებით თავისთავად მოხდა მყიდველთა მიზიდვა, რაც რეკლამირების არსიდან გამომდინარეობს. სასაქონლო ნიშნის არამართლზომიერად გამოყენებიდან პირდაპირ გამომდინარეობს ამ ქმედების კომერციული მიზნები და შესაბამისად, მისი განხორციელებით შემოსავლის მიღების ფაქტი.

25. კასატორის მოსაზრებით, მოპასუხის ქმედება არ სცილდება სამრეწველო და კომერციული საქმინობის კეთილსინდისიერ პრაქტიკას და აქედან გამომდინარე, შედეგებით არც სასაქონლო ნიშნის მფლობელის - ნამდვილი მწარმოებლის ინტერესებს არ ეწინააღმდეგება რაიმე კუთხით.

საკასაციო პალატის მოსაზრებით, კასატორის ზემოთმითითებულ პოზიციას სამართლებრივად ვარგისი საფუძველი არ გააჩნია, გამომდინარე იქიდან, სპეციალური კანონის მე-6 მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, რეგისტრაციით დაცულ სასაქონლო ნიშანზე მფლობელის განსაკუთრებული უფლება წარმოიშობა ამ ნიშნის რეგისტრაციის დღიდან.

ამავე მუხლის მე-3 პუნქტის ,,დ“ ქვეპუნქტის თანახმად, ამ მუხლის მე-2 პუნქტით გათვალისწინებულ შემთხვევებში, სხვა შესაძლო აკრძალვათა გარდა, იკრძალება სასაქონლო ნიშნის გამოყენება რეკლამისათვის ან საქმიან ქაღალდებზე.

ზემოთ მითითებული ნორმების სამართლებრივი ანალიზი ცხადყოფს, რომ სასაქონლო ნიშნის გამოყენება ეწინააღმდეგება საქმიან ურთიერთობებში კეთილსინდიდიერების კანონით დადგენილ სტანდარტებს და მისი აკრძალვა ლოგიკურ კავშირშია ამ უფლების რეგისტრაციის მიზნებთანაც. შესაბამისად, მესამე პირებს უფლება არა აქვთ თავისი საწარმოს ან ბიზნესის რეკლამაში გამოიყენოს სხვისი სასაქონლო ნიშანი მესამე პირის მხრიდან სასაქონლო ნიშნის განსაკუთრებული უფლების მფლობელის ნებართვის გარეშე.

რაც შეხება კასატორის მიერ მითითებულ საერთაშორისო რეგულაციებს სასაქონლო ნიშნის გამოყენების მიმართ: (EC) N207/2009 ევროსაბჭოს სასაქონლო ნიშნებზე დანაწესის და ევროსაბჭოს (EC) N40/94 ევროკავშირის სასაქონლო ნიშნებზე დანაწესის გამოყენების შესახებ ევროკომისიის (EC) N2868/95 დანაწესის შემცვლელი და (EC) N2869/95 ევროკომისიის შიდა ბაზარზე ჰარმონიზაციის სამსახურისათვის (სასაქონლო ნიშნები და დიზაინი) გადასახდელი საფასურების შესახებ დანაწესის გამაუქმებელი 2015 წლის 16 დეკემბრის ევროპარლამენტის და ევროსაბჭოს (EU) 2015/2424 დანაწესებს (იხ., საკასაციო საჩივრის საფუძვლები ტ.2. ს.ფ. 62), საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ ევროპარლამენტის მითითებული რეგულაციები განამტკიცებს სასაქონლო ნიშნის კეთილსინდისიერ გამოყენებას და მისი იმგვარად აღქმა, რომ მესამე პირებს აქვს უფლება თავიანთი ბიზნეს საქმიანობის სფეროში თვითნებურად, უნებართვოდ გამოიყენონ სხვისი სასაქონლო ნიშანი და ამ გზით, მიიღონ მოგება, არ გამომდინარეობს რეგულაციების შინაარსიდან.

26. ზემოთ აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში, არ იკვეთება საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული რომელიმე საფუძვლის არსებობა, ვინაიდან ნორმის დანაწესით საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

როგორც საქმის მასალებით ირკვევა, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით, ვინაიდან სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

42. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისითაც, ვინაიდან სხვისი სასაქონლო უნებართვო გამოყენებასთან დაკავშირებით არსებობს სასამართლოს მიერ დადგენილი პრაქტიკა.

43. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

44. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 300 ლარის 70% – 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს „ტ-ის“ საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორს - შპს „ტ-ს“ დაუბრუნდეს (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) სახელმწიფო ბაჟის სახით 2016 წლის 04 თებერვალს №332 საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის 70% – 210 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ზ. ძლიერიშვილი

მოსამართლეები: ბ. ალავიძე

ნ. ბაქაქური