საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

საქმე №ას-1175-1105-2015 12 თებერვალი, 2016 წელი,

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მზია თოდუა (თავმჯდომარე),

ეკატერინე გასიტაშვილი (მომხსენებელი),

პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი – ე. ტ-ე (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ნ. ს-ა (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 24 სექტემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება

დავის საგანი – უძრავი ქონებიდან რეალური წილის გამოყოფა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. ტყიბულის რაიონის სოფელ მ-აში მდებარე 192.04 კვ.მ შენობის (საკადასტრო კოდი ...) თანამესაკუთრეები არიან ე. ტ-ე (შემდეგში: მოსარჩელე, პირველი თანამესაკუთრე, აპელანტი, კასატორი; 15/100 ნაწილი) და ნ. ს-ა (შემდეგში: მოპასუხე, მეორე თანამესაკუთრე მოწინააღმდეგე; 85/100 ნაწილი);

2. პირველმა მესაკუთრემ 2015 წლის 15 იანვარს სარჩელი აღძრა მეორე თანამესაკუთრის წინააღმდეგ და მოითხოვა უძრავი ქონებიდან რეალური წილის გამოყოფა (საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის, შემდეგში სსკ, 961-ე, 963-ე მუხლები).

3. ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2015 წლის 30 აპრილის გადაწყვეტილებით სარჩელი უძრავი ქონებიდან რეალური წილის გამოყოფის თაობაზე არ დაკმაყოფილდა უსაფუძვლობის გამო.

4. სასამართლომ წინამდებარე განჩინების პირველ პუნქტში მითითებულ გარემოებასთან ერთად დადგენილად მიიჩნია, რომ საზიარო უფლების გაუქმება და ქონების ნატურით გაყოფა, მისი ღირებულების შემცირების გარეშე, შეუძლებელია. სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის სამართლებრივ საფუძვლად სასამართლომ გამოიყენა სსკ-ის 961-ე, 963-ე მუხლები და განმარტა, რომ ვინაიდან, მოცემულ შემთხვევაში, სადავო ფართი წარმოადგენს მხარეთა საერთო საკუთრებას, მისი ნატურით გაყოფისათვის გამოყენებული უნდა იქნეს საზიარო უფლების მომწესრიგებელი ნორმები.

5. სასამართლოს განმარტებით, კანონმდებელი ადგენს ქონების ნატურით გაყოფისათვის ორ წინაპირობას: ნივთი უნდა დაიყოს ერთგვაროვან ნაწილებად და ნივთი უნდა გაიყოს მისი ღირებულების შემცირების გარეშე. ამდენად, საზიარო უფლების გაუქმება შესაძლებელია თუ ნივთი (მიწის ნაკვეთი და მასზე არსებული შენობა-ნაგებობა) შესაძლებელია გაიყოს ორ ან მეტ დამოუკიდებელ ნაწილებად, მათი ღირებულების (საგნობრივი დანიშნულების) შემცირების გარეშე, ამ დროს მხედველობაში მიიღება ცალკეული ნაწილების დანიშნულება საყოფაცხოვრებო თვალსაზრისით, მისი მდგომარეობა და განლაგება.

6. სასამართლომ განმარტა, რომ განსახილველ შემთხვევაში, საზიარო უფლება ეხება შენობა-ნაგებობას, სადაც განთავსებულია რესტორანი. შენობის პირველ სართულზე მდებარე დარბაზში 28.806 კვ.მ-ის გამოყოფა მოსარჩელის საკუთრებაში (იმერეთის, რაჭა-ლეჩხუმის, ქვემო სვანეთის და გურიის რეგიონალური სავაჭრო-სამრეწველო პალატის 2014 წლის 30 ივლისის N135 ექსპერტიზის დასკვნის, შემდეგში ექსპერტიზის დასკვნის, შესაბამისად), ამ დარბაზის გამოყენების შესაძლებლობას ამცირებს და ფაქტობრივად ფუნქციას უკარგავს მას. ამასთან, მოსარჩელისათვის გამოყოფილ ნაწილს არ ექნება სველი წერტილები, მეორე შესასვლელის მოსაწყობად საჭირო იქნება სარეკონსტრუქციო სამუშაოები და თავისთავად საგანს აღარ ექნება ის დანიშნულება, რაც ჰქონდა გაყოფამდე.

7. მოსარჩელემ საააპელაციო წესით გაასაჩივრა გადაწყვეტილება, მოითხოვა მისი გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილებით, სარჩელის დაკმაყოფილება.

8. პირველი თანამესაკუთრის განმარტებით, სასამართლომ არასწორად დაადგინა ფაქტობრივი გარემოებები, კერძოდ, მცდარია დასკვნა იმის შესახებ, რომ სადავო ქონების რეალური გაყოფა, მისი ღირებულების შემცირების გარეშე, შეუძლებელი იყო. ამასთან, სასამართლო სხდომაზე, ექსპერტიზის დასკვნის ავტორს, არ განუცხადებია, რომ გაყოფის შედეგად, საზიარო ქონებაში იჯარით განთავსებული რესტორანი დაკარგავდა ფუნქციას.

9. ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 24 სექტემბრის განჩინებით პირველი თანამესაკუთრის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.

10. სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა ქვემდგომი სასამართლოს მიერ დადგენილად მიჩნეული ფაქტობრივი გარემოებები (იხ. ამ განჩინების 4-6 ქვეპუნქტები) და დამატებით აღნიშნა, რომ მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი ექსპერტიზის დასკვნის თანახმად, საზიარო ქონებიდან რეალური წილის გამოყოფა შესაძლებელია, რასაც არ მოჰყვება არცერთი მხარის ფინანსური დაზარალება. ამავე დასკვნაზე თანდართული საკადასტრო აზომვითი ნახაზით, მოსარჩელის კუთვნილი 28.81 კვ.მ გამოყოფილია შენობის პირველ სართულზე, დასკვნა მომზადებულია პირველი თანამესაკუთრის მიერ წარდგენილი დოკუმენტების, საჯარო რეესტრის ამონაწერისა და საკადასტრო აზომვითი ნახაზის საფუძველზე (ს.ფ. 18-20). აღნიშნული მტკიცებულების საპირისპიროდ, მოპასუხის მიერ, პირველი ინსტანციის სასამართლოში, წარდგენილი სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2014 წლის 23 ოქტომბრის N006038214 დასკვნის (შემდეგში ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს დასკვნა) თანახმად, საზიარო ქონება, ფართების ფუნქციური დანიშნულების გათვალისწინებით, წარმოადგენს საზოგადოებრივი კვების ობიექტს, კერძოდ რესტორანს. ობიექტის (როგორც მიწის, ასევე მასზე განთავსებული შენობა-ნაგებობის) დაყოფა წილების შესაბამისად ისე, რომ გამოყოფილ ერთგვაროვან ნაწილებს არ შეუმცირდეს საბაზრო ღირებულება და ფუნქციური დანიშნულება, ტექნიკურად შეუძლებელია. დასკვნა მომზადებულია ადგილზე დათვალიერების შედეგად მიღებული მონაცემების, წარდგენილი მასალებისა და მოქმედი ტექნიკური ნორმების ურთიერთშედარების მეთოდით (ს.ფ. 56-61).

11. სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა ქვემდგომი სასამართლოს გადაწყვეტილების დასაბუთება და სარწმუნო მტკიცებულებად მიიჩნია მოპასუხის მიერ წარმოდგენილი ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს დასკვნა (იხ. განჩინების მე-10 პუნქტი), რადგან დასკვნა, რომელზეც აპელირებდა მოსარჩელე (იხ. განჩინების მე-6 პუნქტი), დაეყრდნო საჯარო რეესტრის ამონაწერსა და საკადასტრო აზომვით ნახაზებს, მაშინ, როცა მოპასუხის ინიციატივით ჩატარებული ექსპერტიზა მომზადდა მასალებისა და ადგილზე დათვალიერების შედეგად მიღებული მონაცემების გათვალისწინებით, ასევე, დასკვნის გაცემისას, ექსპერტმა გაითვალისწინა სადავო ობიექტის ტექნიკური ნორმები, შენობის ფუნქციური დანიშნულება დ ა.შ.

12. სასამართლომ აღნიშნა, რომ სადავო ობიექტის საკადასტრო აზომვითი ნახაზის თანახმად, პირველ სართულზე მოსარჩელისათვის 28.8 კვ.მ.-ის გამოყოფის შემთხვევაში, მოპასუხეს დარჩება 21,84 კვ.მ. ანუ დარბაზი, სადაც ეხლა რესტორანი ფუნქციონირებს, რომელიც ერთადერთი დარბაზია ამ შენობაში, მისი ფართი შემცირდება 21.84 კვ.მ-მდე და დაკარგავს დარბაზის ფუნქციას, იგი ჩვეულებრივ ე.წ. ”კუპედ” გადაიქცევა და აღარ იქნება შესაძლებელი შედარებით ხალხმრავალი წვეულებების გამართვა (ს.ფ. 207- გასაჩივრებული განჩინების 4.10 და 4.11 ქვეპუნქტები).

13. სასამართლომ ისიც აღნიშნა, რომ მოცემული დავის გადაწყვეტისას, ისიც ნიშანდობლივია, რომ მოსარჩელემ შენობის 15/100 წილი, 2014 წელს, სწორედ ამ ფაქტობრივი მდგომარეობით შეიძინა და მას იმხანად პრეტენზიები არ ჰქონია.

14. სასამართლომ გადაწყვეტილების მიღებისას იხელმძღვანელა სსკ-ის 961-ე, 963-ე მუხლებით და დაასკვნა, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში, საზიარო უფლების გაუქმება, ქონების ნატურით გაყოფით, მისი ღირებულების შემცირების გარეშე, შეუძლებელია.

15. მოსარჩელემ საკასაციო წესით გაასაჩივრა გადაწყვეტილება, მოითხოვა მისი გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის დაკმაყოფილება.

16. საკასაციო განაცხადი შემდეგ პრეტენზიებზეა დამყარებული:

16.1. სასამართლომ არასწორად შეაფასა საქმეში არსებული მტკიცებულებები და გადაწყვეტილების გამოტანისას არასწორ ფაქტობრივ გარემოებებს დაეყრდნო, უგულველყო კასატორის კერძო საკუთრების უფლება;

16.2. მოპასუხემ სადავო შენობა-ნაგებობიდან, მოსარჩელის კუთვნილი წილი იჯარით გადასცა მოიჯარეს რომელმაც ამ შენობაში რესტორანი მოაწყო. ქონება იჯარით გაიცა მოსარჩელის თანხმობის გარეშე და მას რაიმე ფინანასური კომპენსაცია, კუთვნილი ქონების გამოყენების გამო, არ მიუღია;

16.3.გადაწყვეტილების მიღებისას, სასამართლომ თანამესაკუთრე-მოსარჩელის ინტერესებს ფაქტიურად დაუპირისპირა მოიჯარის ბიზნეს ინტერესები და დავა ამ უკანასკნელის სასარგებლოდ გადაწყვიტა, მაშინ, როდესაც დავა თანამესაკუთრეთა ქონებაზე საზიარო უფლების გაუქმებას ეხება და ამასთან კავშირი არ ჰქონდა მოიჯარის ბიზნეს ინტერესებს, ამ უკანასკნელის მიერ შენობაში მოწყობილი რესტორნის ფუნქციონირებას.

16.4. გასაჩივრებულ განჩინებაში სასამართლომ არასწორად მიუთითა, რომ მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი ექსპერტიზის დასკვნა მხოლოდ საჯარო რეესტრის ამონაწერსა და საკადასტრო აზომვით ნახაზებს ეფუძნებოდა, ხოლო მოპასუხის ინიციატივით წარმოდგენილი ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს დასკვნა ასახავდა ადგილზე დათვალიერების შედეგებსაც და, მხოლოდ ამ ფაქტზე დაყრდნობით, მიანიჭა სასამართლომ უპირატესობა მოწინააღმდეგის მტკიცებულებას. პირველი ინსტანციის სასამართლოში ექსპერტმა ფიცის ქვეშ, განაცხადა, რომ მან ჩაატარა ადგილზე დათვალიერება.

16.5. მცდარია გასაჩივრებული განჩინების 4.11. პუნქტში ასახული სასამართლოსეული მსჯელობა და დასკვნა (იხ. ამ განჩინების მე-13 პუნქტი), მოპასუხის პოზიციის იმ ნაწილში, რომ რესტორნის დარბაზის გაყოფისას, ირღვევა მისი ფუნქციონალური დანიშნულება; კვების დარბაზის ზომა, ამ ობიექტის ტექნოლოგიური მოწყობის საკითხია და არა ფუნქციონალური დარღვევა.

16.6. სააპელაციო სასამართლომ არ შეაფასა ქვემდგომ სასამართლოში მოპასუხის მხარეზე მოწვეული ექსპერტის განმარტება, რომ მოსარჩელის მიერ შეთავაზებული გაყოფისას, რესტორნის ფუნქციონალური დანიშნულება არ ირღვეოდა, ვინაიდან პირველი თანამესაკუთრისათვის გამოყოფილ ფართში არ მდებარეობდა რესტორნის ფუნქციონირებისთვის აუცილებელი სამზარეულო, არც სველი წერტილი, არც შესასვლელი.

17. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატამ 2016 წლის 6 იანვრის განჩინებით საკასაციო საჩივარი წარმოებაში მიიღო, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის (შემეგში სსსკ) 391-ე მუხლის მიხედვით, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლების შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მოსარჩელის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, ამიტომ იგი დაუშვებელია, შემდეგ გარემოებათა გამო:

18. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

19. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

20. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს არსებული პრაქტიკისაგან (იხ. სუსგ-ები # ას-332-309-2010 28.10.2010 წ.; # ას-67-65-2014, 31.07. 2014 წ.; #ას - 954-904-2015, 11.12.2015).

21. საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

22. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივარი დასაშვები რომც ყოფილიყო, მას არა აქვს წარმატების პერსპექტივა შემდეგ გარემოებათა გამო:

ა) განსახილველ შემთხვევაში, არ არსებობს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის "გ" ქვეპუნქტით დადგენილი საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის წინაპირობაც, რომლის მიხედვითაც, საკასაციო საჩივარი დასაშვებია, თუ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე;

ბ) სსსკ-ის 407.2 მუხლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილად ცნობილ ფაქტობრივ გარემოებებთან დაკავშირებით კასატორს ასეთი პრეტენზია არ წარმოუდგენია.

23. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ სსკ-ის 963-ე მუხლის მიხედვით, საზიარო უფლება უქმდება ნატურით გაყოფისას, თუ საზიარო საგანი (საგნები) შეიძლება დაიყოს ერთგვაროვან ნაწილებად ღირებულების შემცირების გარეშე. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ სამოქალაქო კოდექსის 961-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, თითოეულ მოწილეს შეუძლია ნებისმიერ დროს მოითხოვოს საზიარო უფლების გაუქმება. მნიშვნელოვანია განიმარტოს, რომ სამოქალაქო კოდექსი იცნობს საზიარო უფლების გაუქმების ორ შესაძლებლობას, საზიარო უფლების გაუქმებას ნატურით გაყოფის გზით (963-ე მუხლი) და საზიარო უფლების გაუქმებას საზიარო საგნის გაყიდვის გზით (964-ემუხლი). ეს უკანასკნელი გამოიყენება იმ შემთხვევაში, თუ ნატურით გაყოფა გამორიცხულია.

24.დასახელებული ნორმა, ორ აუცილებელ პირობაზე უთითებს, კერძოდ, საზიარო უფლება უქმდება საზიარო საგნის (საგნების) ნატურით გაყოფისას მხოლოდ იმ შემთხვევაში თუ: 1. საზიარო საგანი (საგნები) შეიძლება დაიყოს ერთგვაროვან ნაწილებად; 2. ამგვარი დაყოფის შედეგად არ მცირდება ნივთის ღირებულება. როგორც პირველი, ასევე მეორე ელემენტი უნდა არსებობდეს ერთდროულად იმისათვის, რომ დადგეს ამ ნორმით გათვალისწინებული იურიდიული შედეგი, ამასთან, ორივე შემთხვევაში ნატურით გამოყოფილმა საგანმა არ უნდა დაკარგოს ის დანიშნულება, რასაც ასრულებდა გაყოფამდე. საქმის მასალებით დადგენილია, რომ სადავო ობიექტის გაყოფა, თანამესაკუთრეთა წილების შესაბამისად, შეუძლებელია ობიექტის ფუნქციონალური დანიშნულების შეცვლის გარეშე, შესაბამისად, გამორიცხულია მისი ერთგვაროვან ნაწილებად დაყოფა ღირებულების შეუმცირებლად (იხ. ამ განჩინების 12-14 პუნქტები). „სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 და 102-ე მუხლების საფუძველზე, მტკიცების ტვირთი იმისა, რომ თანასაკუთრების გაყოფა მის მიერ მოთხოვნილი წესით შესაძლებელია, მოსარჩელეს ეკისრებოდა. ნატურით გამიჯვნის მოთხოვნისას, სადავოობის შემთხვევაში, სასამართლო, 963-ე მუხლის დისპოზიციიდან გამომდინარე, ამოწმებს გაყოფის შედეგად მიღებული საგნების ერთგვაროვნებას და ღირებულებას, რაც გაყოფის შედეგად მიღებული საგნების (მიწის ნაკვეთების) ფუნქციური დანიშნულების და მისი შემდგომი გამოყენების შესაძლებლობას, ასევე ინფრასტრუქტურულ მოწყობასაც ითვალისწინებს“ (სუსგ # ას - 661-628-20145; 30.09.2015). განსახილველ შემთხვევაში, საქმეზე გამოკვლეული მტკიცებულებების მიხედვით, ზემოხსენებული ნორმის დანაწესიდან გამომდინარე, არ არსებობს საზიარო უფლების გაუქმების სამართლებრივი საფუძველი, რადგან მოსარჩელემ, მისი წილი ტვირთის მტკიცების ფარგლებში, ვერ შეძლო დამაჯერებული მტკიცებულების წარმოდგენა, რომ სადავო შენობა, მისი ინფრასტრუქტურის გათვალისწინებით, თანამესაკუთრეთა შორის წილების გამოყოფის შემთხვევაში, იმგვარად გაიყოფოდა, რომ თითოეულ მათგანს დარჩებოდა ერთგვაროვანი ნაწილი, მისი ღირებულების შემცირების გარეშე. აღნიშნული დასაბუთებით, საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის პრეტენზიებს გადაწყვეტილების უკანონობაზე საჩივარში მითითებული საფუძვლებით (იხ. ამ განჩინების მე-17 პუნქტი), ვინაიდან მას არ წარუდგენია სასამართლოსათვის სარწმუნო და დამაჯერებელი მტკიცებულება, რომლითაც, საზიარო უფლების გაუქმების შესაძლებლობას დაადასტურებდა.

25. საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ გასაჩივრებული განჩინება კანონიერია, ხოლო საკასაციო საჩივარი დაუსაბუთებელია, რაც გამორიცხავს მისი დაკმაყოფილების სამართლებრივ შესაძლებლობას.

26. სსსკ-ის 401-ე მუხლის მე-4 პუნქტის საფუძველზე, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება ცნობილი, პირს დაუბრუნდება, მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 %.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე, 285-ე, 391-ე, 401-ე, 408.3-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ე. ტ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. ე. ტ-ეს(პ/ნ ...) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150 და 300183150) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე ზ. ნ-ის (პ/ნ ...) მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 300 ლარის (საგადასახადო დავალება №0, გადახდის თარიღი 2015 წლის 14 ნოემბერი და საგადასახადო დავალება №1, გადახდის თარიღი 2015 წლის 26 დეკემბერი), 70% – 210 (ორას ათი) ლარი;

3. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. თოდუა

მოსამართლეები: ე. გასიტაშვილი

პ. ქათამაძე