№ ას-900-850-2015 12 თებერვალი, 2016 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნინო ბაქაქური (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ზურაბ ძლიერიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – გ. ე-ე (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – შპს ,,ა. ო. ღ. ს. ე. ს. ც-ი“ (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015წლის 14 ივლისის გადაწყვეტილება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

1. შპს ,,ა. ო. ღ. ს. ე. ს. -მა“ სარჩელი აღძრა სასამართლოში გ. ე-ის მიმართ შრომითი ვალდებულების შეუსრულებლობით მიყენებული ზიანის, 10 400 ლარის ანაზღაურების თაობაზე შემდეგი დასაბუთებით:

2. გ. ე-ე მოსარჩელესთან შრომით ურთიერთობაში იმყოფებოდა 2010 წლის 4 იანვრიდან 2012 წლის 1 დეკემბრამდე. იგი 2012 წლის 1 მარტიდან დაინიშნა ფინანსური მენეჯერების კოორდინატორად, ასრულებდა ფინანსური მენეჯერის ფუნქციებს და 2012 წლის 1 მარტს დამტკიცებული სტრუქტურის შესაბამისად, თანამდებობრივად დაექვემდებარა საფინანსო-ეკონომიკური დეპარტამენტის უფროსს. 2012 წლის 1 დეკემბრიდან კი, გ. ე-ე პირადი განცხადების საფუძველზე გათავისუფლდა დაკავებული თანამდებობიდან.

3. 2012 წლის 1 მარტიდან ამავე წლის 1 დეკემბრამდე გ. ე-ეს, როგორც ფინანსურ მენეჯერს, ევალებოდა ახალშობილთა პათოლოგიის/ნეონატოლოგიური განყოფილების დაზღვეულ პაციენტთა შესახებ შეტყობინების გადაცემა შესაბამისი სადაზღვევო კომპანიისათვის, პაციენტის კლინიკაში მოთავსებიდან 24 საათის განმავლობაში.

4. 2012 წლის ოქტომბერსა და ნოემბერში, გ. ე-ემ სახელმწიფო პროგრამის ფარგლებში დაზღვეული 5 პაციენტის შესახებ შეტყობინება არ გადასცა შესაბამის სადაზღვევო კომპანიას, საქართველოს მთავრობის № 177 დადგენილების მე-3 მუხლის პირველი პუნქტის ,,ბ’’ ქვეპუნქტით განსაზღვრულ 24 საათიან ვადაში. ამავე დადგენილების მე-3 მუხლის მე-4 პუნქტის ,,ა.ბ’’ ქვეპუნქტის თანახმად, მოპასუხის მიერ გადაუცემელი შეტყობინების საფუძველზე, სადაზღვევო კომპანია ,,არქიმედეს გლობალ ჯორჯიამ’’ მოსარჩელეს არ აუნაზღაურა ზემოხსენებული 5 პაციენტისთვის გაწეული სამედიცინო მომსახურების ღირებულება, ჯამში 10 400 ლარის ოდენობით. მოსარჩელის განცხადებით, ზემოაღნიშნული დადგენილების მე-3 მუხლის პირველი პუნქტის ,,თ’’ ქვეპუნქტიდან გამომდინარე, მას ეკრძალება გაწეული მომსახურების ანაზღაურება მოსთხოვოს თავად დაზღვეულს. შესაბამისად, მოითხოვა აღნიშნული თანხის მოპასუხის მიერ ანაზღაურება.

5. მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ იგი იყო ფინანსური მენეჯერების კოორდინატორი, მაგრამ არ ასრულებდა ფინანსური მენეჯერის ფუნქციებს. მის ერთ-ერთ ფუნქციას წარმოადგენდა ნეონატოლოგიური განყოფილების დაზღვეულ პაციენტთა შესახებ შეტყობინების გადაცემა შესაბამისი სადაზღვევო კომპანიისათვის, მაგრამ აღნიშნული ფუნქცია უნდა განეხორციელებინა საქართველოს მთავრობის 2012 წლის № 177 დადგენილების მე-3 პუნქტის 1 ქვეპუნქტის ,,ბ. ვ’’ ქვეპუნქტით გათვალისინებული წესით იდენტიფიცირებისთანავე, მაგრამ არაუგვიანეს 24 საათისა. ზემოთ ხსენებული დადგენილების შესაბამისად, როდესაც კლინიკისთვის ცნობილი გახდა სარჩელში მითითებული პაციენტების საიდენტიფიკაციო მონაცემები, მის მიერ არაუგვიანეს 24 საათისა, სადაზღვევო კომპანიისათვის სატელეფონი წესით მიწოდებულ იქნა სათანადო შეტყობინებები.

6. მოპასუხის განმარტებით, მისი კლინიკიდან გათავისუფლება მოხდა 2012 წლის 30 ნოემბერს, ხოლო 2012 წლის 3 დეკემბერს გაფორმდა ე.წ. ,,შემოვლის ფურცელი“, რომელზეც უფლებამოსილ პირთა მიერ ხელმოწერა, როგორც წესი, არის იმის დასტური, რომ კლინიკაში არსებულ სხვადსხვა დეპარტამენტებს არანაირი პრეტენზია არ გააჩნიათ სამსახურიდან გთავისუფლებულის მიმართ.

7. ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, თუ 2012 წლის 3 დეკემბრამდე იყო სადაზღვევო დაწესებულებიდან შესაბამისი პრეტენზია 2012 წლის ოქტომბერ-ნოემბრის თვეებში მომხდარ სადაზღვევო შემთხვევებზე, მოპასუხის ხელმძღვანელი, სოფიო ჩაფიძე არ იყო უფლებამოსილი განეხორციელებინა ,,შემოვლის ფურცელზე’’ სათანადო ხელმოწერა.

8. მოპასუხის განმარტებით, სარჩელის უსაფუძვლობას ადასტურებს ის გარემოებაც, რომ მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი 2012 წლის ოქტომბისა და ნოემბრის ,,კორექტირების აქტები’’ არ არის დამოწმებული სადაზღვევო კომპანია ,,არქიმედეს გლობალ ჯორჯიას“ მიერ შესაბამისი ბეჭდით ან/და ხელმოწერით.

9. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 19 დეკემბრის გადაწყვეტილებით შპს ,,ა. ო. ღ. ს. ე. ს. ც-ის’’ სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; გ. ე-ეს მოსარჩელე შპს ,,ა. ო. ღ. ს. ე. ს. ც-ის’’ სასარგებლოდ გადასახდელად დაეკისრა მატერიალური ზიანის ანაზღაურება 7 600 ლარის ოდენობით; მოსარჩელეს უარი ეთქვა დანარჩენი სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე.

10. საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა გ. ე-ემ.

11. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 14 ივლისის გადაწყვეტილებით გ. ე-ის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 19 დეკემბრის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; შპს ,,ა. ო. ღ. ს. ე. ს. ც-ის’’ სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; გ. ე-ეს დაეკისრა 1 200 ლარი შპს ,,ა. ო. ღ. ს. ე. ს. ც-ის’’ სასარგებლოდ; შპს ,,ა. ო. ღ. ს. ე. ს. ც-ს’’ უარი ეთქვა გ. ე-ეზე 6 400 ლარის დაკისრებაზე.

12. სააპელაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა „სახელმწიფო სადაზღვევო პროგრამების ფარგლებში სამედიცინო და სადაზღვევო მომსახურეობის მიწოდების წესების დამტკიცების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2012 წლის 14 მაისის დადგენილებით დამტიცებული „სახელმწიფო სადაზღვევო პროგრამების ფარგლებში სამედიცინო და სადაზღვევო მომსახურეობის მიწოდების წესების“ 3.1. მუხლის „ა“ და „ბ“ პუნქტებით, ასევე 3.1. მუხლის „ა“ პუნქტის „ა.ბ“, „ბ.ე“ ქვეპუნქტებით და აღნიშნა, რომ ამ ნორმების შესაბამისად, ახლადდაბადებულის მიმართ სადაზღვევო შემთხვევის დადგომისას მიმწოდებელი ვალდებულია: ა) დაბადებისთანავე ან დაბადებიდან 24 საათის განმავლობაში უზრუნველყოს დაბადების შესახებ სამედიცინო ცნობის რეგისტრაცია („ა.ბ“); ბ) მხოლოდ ამ ხდომილების დადგომის შემდეგ წარმოეშვება მას ვალდებულება 24 საათის განმავლობაში მოახდინოს შეტყობინება დაუყოვნებლივ ან სამედიცინო დაწესებულებაში შემოსვლიდან არაუგვიანეს 24 საათისა („ბ“); გ) იდენტიფიცირება უკავშირდება პირადი ნომრის მინიჭებას („ბ.ე“).

13. აქედან გამომდინარე, პალატამ არ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობა, რომ მარტოოდენ მიმწოდებლის მიერ დაბადების ცნობის გაცემა საკმარისი იყო ბავშვის იდენტიფიცირებისათვის.

14. სასამართლომ საკუთარი მსჯელობა ასევე გაამყარა „სახელმწიფო სადაზღვევო პროგრამების ფარგლებში სამედიცინო და სადაზღვევო მომსახურეობის მიწოდების წესების დამტკიცების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2012 წლის 14 მაისის დადგენილებით დამტიცებული „სახელმწიფო სადაზღვევო პროგრამების ფარგლებში სამედიცინო და სადაზღვევო მომსახურეობის მიწოდების წესების“ მე-2 მუხლის „ქ“ ქვეპუნქტით, რომლის შესაბამისად, პირადობის დამადასტურებელი დოკუმენტის ცნებაში მოიაზრება „დაზღვეულის იდენტიფიცირებისათვის აუცილებელი დოკუმენტი (პირადობის მოწმობა, პასპორტი და კანონმდებლობით გათვალისწინებული სხვა დოკუმენტები; ბავშვის შემთხვევაში ასევე დასაშვებია ცნობა დაბადების შესახებ ან დაბადების მოწმობა, თანდართული ერთი ან ორივე მშობლის ან მეურვის პირადი ნომრით), რომელიც საშუალებას იძლევა დადგინდეს დაზღვეულის პიროვნება, ასაკი და პირადი ნომერი’’.

15. პალატის განმარტებით, მოცემულ შემთხვევაში სადავო იყო ის შეტყობინებები, რომლებიც გაკეთდა (ან არ გაკეთდა ან დაგვიანებით გაკეთდა) სამი პაციენტის შემთხვევაში - მ. ა-ე, ლ. ლ-ი, დ. ჯ-ა.

16. სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მ. ა-ე დაიბადა ... წლის ... ნოემბერს და მასზე დაბადების ცნობა გაიცა 15 ნოემბერს (იხ. დაბადების სააქტო ჩანაწერის მე-10 გრაფა, ტ.1. ს.ფ. 117), ხოლო სატელეფონო შეტყობინების შესაბამისად (ტ. 1. ს.ფ. 138-ზე არსებული დისკი და ს.ფ. 151), მისი პირადი ნომრის შესახებ ინფორმაცია მიეწოდა მზღვეველს 15 ნოემბერს 19 სთ-ზე.

17. სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, საქმის მასალებით არ ირკვევა, თუ რომელ კონკრეტულ დროს მიაწოდა დაბადების ცნობა მიმწოდებელმა სამოქალაქო რეესტრის სამსახურს. აქედან გამომდინარე და იმის გათვალისწინებით, რომ 14 ნოემბერს დაბადებული ბავშვი 15 ნოემბერს გატარდა რეგისტრაციაში და მიენიჭა პირადი ნომერი, და ამავე დროს, 15 ნოემბერსვე 19 საათზე, მის შესახებ ეცნობა მზღვეველს, პალატა მივიდა იმ დასკვნამდე, რომ ამ შემთხვევაში არ იყო დარღვეული წესებით განსაზღვრული 24 საათიანი ვადა.

18. სასამართლომ ასევე დაადგინა, რომ ლ. ლ-ი დაიბადა ... წლის ... ოქტომბერს და მასზე დაბადების ცნობა გაიცა 2012 წლის 26 ოქტომბერსვე (იხ. დაბადების სააქტო ჩანაწერის მე-10 გრაფა, ტ. 1. ს.ფ. 113), ხოლო სატელეფონო შეტყობინების მიხედვით (ტ. 1. ს.ფ. 138-ზე არსებული დისკი და ს.ფ. 151), მისი პირადი ნომრის შესახებ ინფორმაცია მიეწოდა მზღვეველს 29 ოქტომბერს 19 სთ-სა და 30 წთ-ზე.

19. პალატამ აღნიშნა, რომ 2012 წლის 26 ოქტომბერი იყო პარასკევი. ამასთან, საქმის მასალებით არ ირკვევა, თუ რომელ კონკრეტულ დროს მიაწოდა დაბადების ცნობა მიმწოდებელმა სამოქალაქო რეესტრის სამსახურს. ამდენად, ვინაიდან მოსარჩელემ (მოწინააღმდეგე მხარემ) ვერ წარმოადგინა მტკიცებულება, თუ რომელ კონკრეტულ დროს მოხდა დაბადების ცნობის მიწოდება სამოქალაქო რეესტრის სამსახურისათვის, პალატა მივიდა იმ დასკვნამდე, რომ, სამოქალაქო კოდექსის 127-ე მუხლის საფუძველზე, შეტყობინების 24 საათიანი ვადა გადავიდა მომდევნო სამუშაო დღეს, ანუ 2012 წლის 29 ოქტომბერს. ამასთან, პალატამ არ გაიზიარა მოსარჩელის (მოწინააღმდეგე მხარის) მოსაზრება, რომ შეტყობინების 24 საათიანი ვადა დაცვას ექვემდებარებოდა მიუხედავად უქმე დღეებისა.

20. სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ დ. ჯ-ა დაიბადა . წლის ... სექტემბერს და ცნობა მისი დაბადების შესახებ გაიცა 2012 წლის 27 სექტემბერს (იხ. დაბადების სააქტო ჩანაწერის მე-10 გრაფა, ტ.1. ს.ფ. 115). ამასთან, ბავშვი დაიბადა სხვა სამშობიარო დაწესებულებაში, შპს „ბიბიდაში“. პალატის მოსაზრებით, საქმის მასალებით არ დგინდებოდა, როდის მოხდა ამ ბავშვის შესახებ ინფორმაციის შეტყობინება მზღვეველისათვის. საბუთიდან სათაურით „კალკულაცია“ (ტ. 1. ს.ფ. 54) პალატამ დადასტურებულად მიიჩნია, რომ პაციენტი მკურნალობდა 2012 წლის 1 ოქტომბრის 23 საათიდან 2012 წლის 5 ოქტომბრის 17 საათამდე. საქმეში წარმოდგენილი დისკზე არსებული ოქტომბრის თვის შეტყობინებების ჩანაწერებიდან პირველი ჩანაწერები თარიღდება 2 და 4 ოქტომბრით და არცერთი მათგანი არ შეეხება დავით ჯღარკავას. ამდენად, პალატამ მიიჩნია, რომ ამ კონკრეტულ შემთხვევაში აპელანტმა ვერ დაადასტურა მის მიერ შეტყობინების დროული გაკეთება - შემოსვლიდან 24 საათის განმავლობაში (ეს პაციენტი უკვე იყო იდენტიფიცირებული, ვინაიდან მას 27 სექტემბერს უკვე მინიჭებული ჰქონდა პირადი ნომერი, ხოლო მკურნალობა მიმწოდებელთან დაიწყო 1 ოქტომბერს).

21. სასამართლომ იხელმძღვანელა სამოქალაქო კოდექსის 316-317-ე, 361-ე მუხლებით, ასევე ამავე კოდექსის 408-ე, 412-ე მუხლებით, შრომის კოდექსის 44-ე მუხლით და მიიჩნია, რომ მოსარჩელისთვის მიყენებული ზიანი პირდაპირ და უშუალო კავშირში იყო მოპასუხის მიერ საკუთარი მოვალეობის არაჯეროვნად შესრულებასთან. შესაბამისად, პალატამ საფუძვლიანად მიიჩნია დავით ჯღარკავას შემთხვევის შეუტყობინებლობის გამო მიყენებული ზიანის ნაწილში პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილება.

22. რაც შეეხება აპელანტის მოთხოვნას საოქმო განჩინების გაუქმების თაობაზე, რომლითაც საქმეს დაერთო სამი მტკიცებულება (ს.ფ. 183-185), დაბადების რეგისტრაციის ცნობები, სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნული მოთხოვნა უსაფუძვლოდ მიიჩნია და აღნიშნა, რომ აპელანტი ითხოვდა მტკიცებულებათა დართვის თაობაზე საოქმო განჩინების გაუქმებას, თუმცა ასეთი განჩინება პირველი ინსტანციის სასამართლოს საოქმო წესით არ მიუღია. შესაბამისად, პალატა მივიდა იმ დასკვნამდე, რომ იგი ვერ გააუქმებდა განჩინებას, რაც საქალაქო სასამართლოს არ მიუღია და არც არსებობდა.

23. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებაზე გ. ე-ემ შეიტანა საკასაციო საჩივარი და მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი დასაბუთებით:

24. კასატორის განცხადებით, მოსარჩელეს სარჩელის აღძვრიდან დღემდე არ წარმოუდგენია მტკიცებულება იმის შესახებ, გამოიყენა თუ არა მან შედავების უფლება კონკრეტულ სადაზღვევო კომპანიასთან მიმართებაში (მაგ. დროულად წარუდგინა თუ არა მზღვეველს შესაბამისი დოკუმენტაცია ან სხვა.), რადგან იმ შემთხვევაშიც კი, თუ შეტყობინებები მზღვეველთან დაგვიანებით ან საერთოდ არ მივიდა, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 814-ე მუხლის თანახმად, მზღვეველი არ თავისუფლდება ანაზღაურების ვალდებულებისაგან, თუნდაც არ განხორციელდეს შეტყობინება, თუ ის არ დაასაბუთებს, რომ სადაზღვევო შემთხვევის შეუტყობინებლობამ მას მიაყენა არსებითი ზიანი. ყველაზე უკიდურეს შემთხვევაში, სასამართლოს აღნიშნული ნორმა უნდა გამოეყენებინა თუნდაც ,,კანონის ანალოგიის პრინციპის’’ გათვალისწინებით.

25. სასამართლომ საერთოდ არ იმსჯელა აპელანტის მიერ მითითებულ საქართველოს მთავრობის 2012 წლის 14 მაისის № 177-ე დადგენილების მე-6 მუხლის მოთხოვნაზე, შეცილების უფლების გამოყენებასთან დაკავშირებით.

26. საკასაციო საჩივრის ავტორის აზრით, აღნიშნული საკითხი არის პრეცედენტული და მისი საკასაციო წესით განხილვა მნიშვნელოვანია სასამართლო პრაქტიკისათვის.

27. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 19 ოქტომბრის განჩინებით გ. ე-ის საკასაციო საჩივარი წარმოებაში იქნა მიღებული სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

28. საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ გ. ე-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

29. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

30. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

31. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

32. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

33. შესაბამისად, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

34. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას გ. ე-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

35. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (300 ლარის) 70% – 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა

1. გ. ე-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ, გ. ე-ეს (პ/ნ: ...) დაუბრუნდეს გ. ც-ის (პ/ნ: ...) მიერ 2015 წლის 12 ოქტომბერს №1 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 300 ლარის 70% – 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. ბაქაქური

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ბ. ალავიძე