აქმე №ას-181-174-2016 6 მაისი, 2016 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ზურაბ ძლიერიშვილი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – თ. გ-ე (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ბმა „ა-“, ა.დ-ი, დ. გ-ე (მოპასუხე)

თავდაპირველი თანამოსარჩელეები _ ი. და ნ. ხ-ეები

თავდაპირველი თანამოპასუხეები _ ი. შ-ე, ი. რ-ი

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 29 დეკემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით ბმა „ა-ის“ 2011 წლის 31 მაისის კრების #5 ოქმის ბათილად ცნობა

დავის საგანი – ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის კრების ოქმების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. მოსარჩელის მოთხოვნა და სარჩელის ფაქტობრივი საფუძვლები:

1.1. თ. გ-ემ (შემდგომში _ მოსარჩელე, აპელანტი ან კასატორი), ნ. და ი. ხ-ეებმა (შემდგომში _ თავდაპირველი თანამოსარჩელეები) სარჩელი აღძრეს სასამართლოში ბმა „ა--ის“ წევრების: დ. გ-ის (თავმჯდომარე), ა-ის (შემდგომში _ მოპასუხეები, ასევე მოწინააღმდეგე მხარეები), ი. შ-ისა და ი. რ-ის (შემდგომში _ თავდაპირველი თანამოპასუხეები) მიმართ ბმა „ა--ის“ 2011 წლის 31 მაისის #5, 2012 წლის 14 აგვისტოს #3 და 2013 წლის 22 მაისის #7 კრების ოქმების ბათილად ცნობის მოთხოვნით.

1.2. სარჩელი ემყარება შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებს: მხარეები წარმოადგენენ ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრებს. ამხანაგობამ რიგი საკითხები გადაწყვიტა კრების მოწვევისა და გადაწყვეტილების მიღების წესის დარღვევით, კერძოდ, 31.05.2011წ. #5 ოქმით ამხანაგობის წევრ ა.დ-ს საკუთრებაში გადაეცა 75,00 კვ.მ სხვენი. ოქმის თანახმად, ამხანაგობაში ირიცხება 25 წევრი და კრებას დაესწრო 20 (2/3), აქვე მითითებულია, რომ ფართის მიმღების მიერ ქონებით სარგებლობა დადასტურებულია; 14.08.2012წ. #3 ოქმის თანახმად, ი.შ-ეს ასევე გადაეცა სხვენის 47,00 კვ.მ ფართი, ოქმის თანახმად, ბინათმესაკუთრეთა რაოდენობა 27-ია, კრებას ესწრებოდა 20 წევრი _ 2/3-ზე მეტი (74%), ასევე, მითითებულია, რომ ი.შ-ის მიერ მიღებული ფართით სარგებლობა დადასტურებულია; 22.05.2013წ. #7 ოქმით ი.რ-ს გადაეცა 74,28 კვ.მ სხვენი. სადავო ოქმში მითითებულია, რომ კრებას 27 მესაკუთრიდან ესწრებოდა 22 (2/3-ზე მეტი). აქვე მითითებულია, რომ ი.რ-ის მიერ ფართის ფლობა დადასტურებულია. ზემოხსენებული გარემოებები არ შეესაბამება სიმანდვილეს, რადგან ამხანაგობის კრებები საერთოდ არ მოწვეულა, დადებით შემთხვევაში, საერთო საკუთრების განკარგვისათვის საჭირო იყო ბინათმესაკუთრეთა 100%-იანი თანხმობა, ამასთანავე, სხვენის ფიზიკური მდგომარეობის გათვალისწინებით, მოპასუხეების მხრიდან მათი ფლობა შეუძლებელია, ხოლო, მოპასუხეების საკუთრებად საერთო ქონების რეგისტრაცია ზიანს აყენებს ამხანაგობის სხვა წევრებს (იხ. სარჩელი).

2. მოპასუხეების პოზიცია:

ი. შ-ემ, ა-მა და ი. რ-მა სარჩელი არ ცნეს (წარადგინეს, როგორც მოთხოვნის განხორციელების გამომრიცხავი, ისე შემაფერხებელი შესაგებელი) და აღნიშნეს, რომ კრება კანონისა და ამხანაგობის წესდების მოთხოვნათა დაცვით იქნა მოწვეული, არ დარღვეულა არც გადაწყვეტილების მიღების წესი, ამასთანავე, მოსარჩელისათვის ცნობილი იყო კრების მოწვევის თაობაზე, რის გამოც სასარჩელო მოთხოვნა ხანდაზმულია (იხ. შესაგებლები).

3. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2015 წლის 30 ივნისის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

4. აპელანტის მოთხოვნა:

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ (იხ. ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 06.10.2015წ. და 07.10.2015წ. განჩინებები), მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

5. გასაჩივრებული განჩინების სარეზოლუციო ნაწილი:

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 29 დეკემბრის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

6. კასატორის მოთხოვნა:

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით ამხანაგობის 2011 წლის 31 მაისის #5 კრების ოქმის ბათილად ცნობა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ იგი დაუშვებელია შემდეგ გარემოებათა გამო:

1. საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის დასაბუთება:

1.1. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

1.2. სააპელაციო პალატის განხილვის საგანს წარმოადგენდა თ. გ-ის სააპელაციო საჩივარი ბმა „ა-ისა“ და ა-ის წინააღმდეგ, ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2015 წლის 30 ივნისის გადაწყვეტილებაზე. გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთება კი, ძირითადად იმ დასკვნებს ეფუძნება, რომ:

1.2.1. ქ.ბათუმში, ლ-იას ქუჩა #...-ში არსებული ბმა „ა-“ შედგება სამი სადარბაზოსაგან და არის 3-სართულიანი, სადაც ირიცხება 27 ერთეული ბინა (აქედან სამი ერთეული ერთი პირის საკუთრებაშია), სულ ხსენებულ მისამართზე ირიცხება 25 მესაკუთრე.

1.2.2. მხარეები ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრები არიან, ა-ი ცხოვრობს პირველ სადარბაზოში მესამე სართულზე, მოსარჩელე _ ამავე სადარბაზოში პირველ სართულზე.

1.2.3. მანსარდის დაშენებამდე სახლზე არსებობდა სხვენი. შესაძლებელი იყო სხვენში ასასვლელი კიბით სარგებლობა და იქ გარკვეული ნივთების ატანა. სხვენს ჰქონდა დაახლოებით 2,80 მეტრი სიმაღლე და იყო ღია. მესამე სართულზე მცხოვრები პირები, მათ შორის, ა-ი სარგებლობდა სხვენით, ნივთების განლაგებით განსაზღვრული ჰქონდათ დაკავებული ფართები. სხვენში ასასვლელი იყო დახურული და გასაღები გააჩნდათ მხოლოდ მესამე სართულზე მცხოვრებლებს. მოწინააღმდეგე მხარე სახლის სამურნეო სათავსს ფლობდა „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის ძალაში შესვლამდე.

1.2.4. ამხანაგობის წევრ მოსარჩელეს წლების განმავლობაში (კანონის ძალაში შესვლის დროს) არ უცხოვრია მითითებულ მისამართზე მდებარე ბინაში, აქ ცხოვრობდა მისი შვილი, ისინი არ ფლობდნენ და არ სარგებლობდნენ სხვენით.

1.2.5. 2011 წლის 31 მაისის კრება სადარბაზოში განცხადების გაკვრის გზით იქნა მოწვეული. ამ ოქმის თანახმად, აპელანტის მოწინააღმდეგე მხარეს გადაცემული სხვენის ფლობის ფაქტი დაუდასტურდა და სწორედ ამ დოკუმენტის საფუძველზე აღირიცხა იგი მესაკუთრედ. აღნიშნულ კრებას ესწრებოდა 20 პირი და გადაწყვეტილებას მხარი დაუჭირა დამსწრე ყველა წევრმა, ანუ გადაწყვეტილება მიღებულ იქნა ამხანაგობის წევრთა 2/3-ის მიერ. ამ პირთაგან რვა არა ამხანაგობის წევრი, არამედ, მათი ოჯახის წევრი იყო, თუმცა უშუალოდ ამხანაგობის წევრებმა სასამართლოში დაადასტურეს ის გარემოება, რომ სადავოდ არ ხდიდნენ მიღებულ გადაწყვეტილებას.

1.2.6. მოსარჩელეს, აღიარებითი სარჩელის მიმართ ნამდვილი იურიდიული ინტერესი არ გააჩნია, რადგან „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის ძალაში შესვლის დროსისათვის (2007 წლის 1 აგვისტო) მისივე განმარტების თანახმად, არც თვითონ და არც მისი შვილი სადავო ფართს, სხვენს არ ფლობდნენ.

1.3. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

1.4. კასატორი პრეტენზიას გამოთქვამს ქვემდგომი სასამართლოების მხრიდან „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის (მე-20 მუხლის „ა“ ქვეპუნქტი, ასევე ამხანაგობის წესდების მე-9 მუხლი) არასწორი განმარტების თაობაზე, რის შედეგადაც მოწინააღმდეგე მხარემ მიისაკუთრა კასატორის კუთვნილი ფართი. მისი განმარტებით, სასამართლომ არასწორად დაადგინა ფაქტობრივი გარემოება იმის თაობაზე, რომ 2007 წლამდე მოსარჩელე სადავო ბინაში არ ცხოვრობდა. ამხანაგობის კრება მოწვეულ იქნა „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონისა და ამხანაგობის წესდების უხეში დარღვევით. ისეთ ვითარებაში კი, როდესაც ამხანაგობის წევრთა კრება არც კი ჩატარებულა, უსაფუძვლოა სასამართლოს მსჯელობა იმის შესახებ, თითქოს მოსარჩელეს არ გააჩნია იურიდიული ინტერესი სასარჩელო მოთხოვნის მიმართ. კასატორის განმარტებით, სადავო კრების ოქმის ბათილობის უმთავრესი საფუძველი ისაა, რომ გადაწყვეტილება ფართის გადაცემის თაობაზე მობინადრეთა 100%-იანი თანხმობით უნდა გაცემულიყო, ეს გარემოება ცნობილი იყო მოპასუხისათვის, რასაც აფიქსირებს კიდევაც ამხანაგობისადმი მიმართვაში. გარდა იმისა, რომ ამხანაგობის ყველა წევრი არ მოწვეულა, კრებაზე დამსწრე 20 პირისაგან 10 არ წარმოადგენდა ამხანაგობის წევრს, ამასთანავე, კრებას თავმჯდომარეობდა პირი, რომელსაც ამისი უფლებამოსილება არ გააჩნდა. სასამართლოს მიერ დაკითხული რვა მოწმიდან სამი არ არის ამხანაგობის წევრი, ნაწილს მოგვიანებით ჰქონდა შეძენილი ბინა, რის გამოც სასამართლოს ეს პირები მოწმედ არ უნდა დაეკითხა, ამასთანავე არც ერთ მოწმეს სადავო გარემოებების თაობაზე ჩვენება არ მიუცია სასამართლოსათვის. კასატორმა მიუთითა ასევე სადავო სახლზე განხორციელებული მიშენის შესახებ და აღნიშნა, რომ „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის 10.2 მუხლის საფუძველზე, მას ეკუთვნის 105 კვ. მეტრის მესამედი.

1.5. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ დავის მიმართ იურიდიული ინტერესის არსებობის შემოწმება განეკუთვნება სამართლის საკითხს, შესაბამისად, ვიდრე საქმის განმხილველი სასამართლო შეამოწმებდეს სარჩელის საფუძვლიანობას, მნიშვნელოვანია პასუხი გაეცეს მთავარ კითხვებს: აქვს მოსარჩელეს ნამდვილი იურიდიული ინტერესი დავის მიმართ? უზრუნველყოფს მოსარჩელის მოთხოვნა ამ ინტერესის დაკმაყოფილებას?

1.5.1. აღიარებითი სარჩელის შემთხვევაში, იურიდიული ინტერესის არსებობა განპირობებულია არა ზოგადად მხარის ინტერესით, არამედ მატერიალურ-სამართლებრივი დანაწესით, რომლის შედეგის რეალიზაცია შესაძლებელია აღიარებითი სარჩელის აღძვრით. მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმით განსაზღვრული უფლების დაცვას უნდა ემსახურებოდეს აღიარებითი სარჩელი.

1.5.2. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 180-ე მუხლი ადგენს აღიარებითი სარჩელის იურიდიული ინტერესის განმსაზღვრელ კრიტერიუმებს რომელთაც განეკუთვნება შემდეგი: ა) მოსარჩელეს უნდა ედავებოდნენ უფლებაში; ბ) დავის არსებობა უნდა ქმნიდეს მოსარჩელის უფლების მომავალში დარღვევის რეალურ საშიშროებას; გ) აღიარებითი სარჩელის გადაწყვეტა დავის გადაწყვეტის საუკეთესო საშუალება უნდა იყოს, კერძოდ, გადაწყვეტილების შედეგად სრულად გარკვეული შედეგი უნდა დგებოდეს მხარისათვის, აღიარებითი სარჩელის დაკმაყოფილება უნდა ქმნიდეს იმ უფლებისა თუ ურთიერთობის განსაზღვრულობას, რაც მოსარჩელესა და მოპასუხეს შორის წარმოშობილი დავის გამო ირღვევა.

1.5.3. საკასაციო პალატის მოსაზრებით, აღიარებითი სარჩელის საფუძვლიანობის განხილვისას მნიშვნელოვანია, გაირკვეს, ხომ არ არსებობს მიკუთვნებითი სარჩელის აღძვრის წინაპირობები, რადგან ამგვარი წინაპირობების არსებობისას, მოსარჩელე ვერ შეძლებს თავისი ნამდვილი მიზნის (უფლების დაცვის) აღიარებითი სარჩელით მიღწევას, რაც საფუძველს აცლის აღიარებით მოთხოვნას. თუკი ამგვარი წინაპირობები არ არსებობს, მაშინ სარჩელის მატერიალურ-სამართლებრივი შედეგი უნდა უკავშირდებოდეს სამართლებრივი ურთიერთობების არსებობა-არარსებობის დადგენას, დოკუმენტების ნამდვილობის აღიარებას ან დოკუმენტების სიყალბის დადგენას.

1.5.4. მოცემულ შემთხვევაში, კასატორი ცდილობს იმის დამტკიცებას, რომ მას ბინის მფლობელობა არ მიუტოვებია, მათ შორის „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მიღებამდე, თუმცა მხარეს არ მიუთითებია საქმეში არსებულ მტკიცებულებაზე, რომელიც სასამართლომ არასწორად შეაფასა და რომლის სწორი ანალიზით დადგინდებოდა ფაქტობრივი გარემოება იმის შესახებ, რომ მოსარჩელეს სხვენზე მართლზომიერი ფაქტობრივი მფლობელობა ჰქონდა მოპოვებული, რაც ზემოხსენებული კანონის 4.2 მუხლის შესაბამისად, მსგავსად მოწინააღმდეგე მხარისა, უფლებას წარმოუშობდა ქონებაზე, ასევე არ მიუთითებია იმგვარი გარემოებები, რომლებიც რეალურად გააქარწყლებდნენ მოწინააღმდეგე მხარის მართლზომიერ მფლობელობას ქონების საკუთრებაში გადაცემამდე, ამდენად, კასატორს არ წარმოუდგენია იმგვარი დასაბუთებული პრეტენზია, რომლის საფუძველზეც საკასაციო სასამართლოს ჩამოუყალიბდებოდა შინაგანი რწმენა მისი ნამდვილი და არა სუბიექტური იურიდიული ინტერესის თაობაზე დავის საგნის მიმართ, სწორედ ამ გარემოებებიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ ყოველგვარ საფუძველსაა მოკლებული იმის შემოწმება ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის კრება მოწვულ იქნა თუ არა კანონის მოთხოვნათა დაცვით, რადგანაც ამ მრავალმხრივი გარიგების გაბათილების შემთხვევაშიც კი, უშუალოდ მოსარჩელის უფლებრივ-ქონებრივი მდგომაროება არ შეიცვლება.

1.6. ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

1.7. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვათ განხილვაზე.

2. საკასაციო სასამართლოში წარმოდგენილი მტკიცებულებები:

2.1. საკასაციო საჩივარს მისმა ავტორმა დაურთო მტკიცებულებები და იშუამდგომლა მათი საკასაციო პალატის მიერ მიღების თაობაზე.

2.2. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახულია სასამართლოთა გადაწყვეტილებებში ან სხდომათა ოქმებში. გარდა ამისა, შეიძლება მხედველობაში იქნეს მიღებული ამ კოდექსის 396-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტში მითითებული ფაქტები. აღნიშნული ნორმა ადგენს საკასაციო სასამართლოს მიერ ფაქტობრივი გარემოებების შეფასების პროცესუალურ ფარგლებს და მისი შინაარსიდან გამომდინარეობს, რომ საკასაციო სასამართლოში ახალ ფაქტებზე მითითება და ახალი მტკიცებულებების წარმოდგენა არ დაიშვება, ამავე კოდექსის 104-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სასამართლო არ მიიღებს, არ გამოითხოვს ან საქმიდან ამოიღებს მტკიცებულებებს, რომლებსაც საქმისათვის მნიშვნელობა არ აქვთ. დასახელებული ნორმებიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ არ არსებობს შუამდგომლობის გაზიარების საფუძველი, შესაბამისად, მის ავტორს უნდა დაუბრუნდეს წარმოდგენილი მტკიცებულებები 30 (ოცდაათი) ფურცლად (ტ. II, ს.ფ. 151-180).

3. სასამართლო ხარჯები:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის შესაბამისად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. ამდენად, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ 13.02.2016წ. #... საგადახდო დავალებით სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 352,50 ლარის 70% _ 246,75 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 104-ე, 391-ე, 401-ე, 407-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. თ. გ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორ თ. გ-ეს (პ/#...) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს მის მიერ 13.02.2016წ. #... საგადახდო დავალებით სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 352,50 ლარის 70% _ 246,75 ლარი.

3. საკასაციო საჩივრის ავტორის შუამდგომლობა მტკიცებულებათა საქმისათვის დართვის თაობაზე არ დაკმაყოფილდეს.

4. თ.გ-ეს დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე დართული მტკიცებულებები 30 (ოცდაათი) ფურცლად (ტ. II, ს.ფ. 151-180).

5. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

პ. ქათამაძე