№330210014557385

საქმე №ას-306-291-2016 18 მაისი, 2016 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ზურაბ ძლიერიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ნინო ბაქაქური, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ვ-ც-ე (თავდაპირველი მოპასუხე, აპელანტი)

მოწინააღმდეგე მხარე – შპს „ს-ი“ (მოსარჩელე, აპელანტი)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 19 თებერვლის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება თავდაპირველი მოპასუხის სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – ფულადი ვალდებულების შესრულება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

I. სასარჩელო მოთხოვნა:

1. შპს ს--მა“ (შემდეგში: „მოსარჩელე“ ან „აპელანტი“ ან „კომპანია“) სარჩელი აღძრა ვ- ც-ის (შემდეგში: „თავდაპირველი მოპასუხე“ ან კასატორი) მიმართ 9 177.98 ლარის გადახდის მოთხოვნით.

II. მოპასუხის პოზიცია:

2. მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო.

III. პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნებზე მითითება:

3. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 02 თებერვლის გადაწყვეტილებით სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა. მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა 4 610.63 ლარი.

IV. სააპელაციო საჩივრის მოთხოვნა:

4. გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში მოსარჩელემ, ხოლო დაკმაყოფილების ნაწილში - თავდაპირველმა მოპასუხემ გაასაჩივრეს სააპელაციო წესით.

V. გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასკვნებზე მითითება:

5. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 19 თებერვლის განჩინებით სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა. მოცემულ საქმეზე უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 02 თებერვლის გადაწყვეტილება.

6. მოცემულ საქმეზე თბილისის სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილია ფაქტობრივი გარემოებები იმის თაობაზე, რომ 2010 წლის 26 ნოემბერს ა. ტ-მ, ე. ყ–მა და მოპასუხემ დააფუძნეს კომპანია, რომლის დირექტორად დაინიშნა მოპასუხე. კომპანიამ საქმიანობა დაიწყო მოპასუხის საცხოვრებელ უძრავი ქონების მისამართზე. კომპანიის დირექტორის ხელმოწერით 14.01.2012წ.-ს გამოცემულია ბრძანება №2 (ხელნაწერი) 2012 წლის 31 იანვრიდან კომპანიის რეგისტრაციის და ფაქტობრივ იურიდიული მისამართზე საქმიანობის შეწყვეტის შესახებ. ამავე ბრძანების თანახმად, 31 იანვრამდე უნდა მოხდეს საწარმოს ქონების სრულად გატანა შენობიდან და, ასევე, სარეალიზაციო ქსელიდან (მაღაზიებიდან) მობრუნებული და საწყობში (მაცივრებში) არსებული ვადაგასული პროდუქციის აღწერა და ლიკვიდაცია.

7. დადგენილად იქნა მიჩნეული, რომ საწარმოს მისამართის შეცვლის შესახებ გადაწყვეტილების მიღებაში მონაწილეობდა ორგანიზაციის პარტნიორი და ამჟამინდელი დირექტორი ა. ტ-.

8. დადგენილია, რომ 2012 წლის 5 აპრილს მოპასუხე გათავისუფლდა დირექტორის თანამდებობიდან და უარი თქვა საწარმოში მის წილზე, ხოლო საწარმოს ბეჭდის გადაბარება მოხდა 2012 წლის 23 მარტს.

9. გადაწყვეტილებით დადგენილია და სადავო არ არის, რომ ორგანიზაციისათვის შეძენილი გაზქურა და ნამწვი აირების გამწოვი კონსტრუქცია ორგანიზაციის მისამართის შეცვლის შემდგომ წაიღო ორგანიზაციის პარტნიორმა და ამჟამინდელი დირექტორმა ა. ტ-მ.

10. დადგენილია, რომ ლაბორატორიულ ანალიზებში, სტანდარტებში, შესაბამისობის სერტიფიკატებში გადახდილია 2130 ლარი.

11. დადგენილია, რომ მზა პროდუქციის რეალიზაციის მიზნით საწარმომ დაამზადებინა 2 025.34 ლარის ღირებულების ეტიკეტები და სტიკერები.

12. მოპასუხემ 2011 წლის 12 სექტემბერს საზოგადოების სალაროდან გაიტანა 350 ლარი მაგიდების და პლასტმასების შესაძენად, ხოლო 2011 წლის 18 სექტემბერს გაიტანა 1630 ლარი მაცივრების შესაძენად. ამ ნივთების შეძენის დოკუმენტაცია მოპასუხეს საწარმოში არ წარუდგენია.

13. დადგენილია, რომ მოპასუხეს საწარმოდან რეკლამის მიზნით გატანილი აქვს 387.21 ლარის პროდუქცია, თუმცა აღნიშნულის დამადასტურებელი დოკუმენტები მას საწარმოში არ წარუდგენია.

14. დადგენილია, რომ მოპასუხის დირექტორობის პერიოდში საწარმოს მიერ გამოშვებული პროდუქციის ნაწილი ვადის გასვლისა და სხვა გარემოებების გამო განადგურდა.

15. საქმეში წარმოდგენილია ნოემბერ-დეკემბრის თვეში გამოწერილი სასაქონლო ზედნადებები პროდუქციის მიწოდების შესახებ, რომელთა თანახმად, სარეალიზაციოდ გატანილია - 19.11.11 წლის №96 სასაქონლო ზედნადებით - 128.90 ლარის პროდუქცია; 20.11.11 წლის №97 სასაქონლო ზედნადებით - 169.70 ლარის პროდუქცია; 21.11.11 წლის №98 და №101 სასაქონლო ზედნადებებით შესაბამისად - ლარის და 101.95 ლარის პროდუქცია; 24.11.11 წლის №102 და №103 სასაქონლო ზედნადებებით შესაბამისად 63.65 ლარის და 138.22 ლარის პროდუქცია; 26.11.11წლის №104 სასაქონლო ზედნადებით 112.45 ლარის პროდუქცია; 29.11.11 წლის №105 სასაქონლო ზედნადებით 84.10 ლარის და 01.12.11 წლის სასაქონლო ზედნადებით ლარის პროდუქცია. წარმოდგენილი სასაქონლო ზედნადებებში მითითებული პროდუქციის საერთო ღირებულებამ შეადგინა 989.47 ლარი.

16. არ იქნა გაზიარებული აპელანტის მითითება მასზედ, რომ ფასწარმოქმნის შესახებ კომპანიის დირექტორის 25.11.2011წ. განკარგულების მე-5 პუნქტში საუბარია საწარმოს მიერ წარმოებულ 1968 ლარის პროდუქციაზე, რომელიც მითითებულია ამავე განკარგულების მე-4 პუნქტში და საერთო არ აქვს ისეთ პროდუქციასთან, როგორიცაა ხაში, სოკო, ჩაქაფული და ა.შ., რომელთა რაოდენობაც სასამართლომ მექანიკურად მიამატა პროდუქციის ღირებულებას, პალატამ მიუთითა, რომ ფასწარმოქმნის შესახებ კომპანიის დირექტორის 25.11.2011წ. განკარგულების მე-5 პუნქტით განსაზღვრულია არა მარტო ამავე განკარგულების მე-4 პუნქტში მოცემული პროდუქციის ღირებულება, არამედ საწარმოს მიერ სადავო პერიოდში წარმოებული პროდუქციის ჯამური ღირებულება, რაც ზემოაღნიშნული განკარგულების შესაბამისად, შეადგენს 1968 ლარს.

17. საქმეში წარმოდგენილია 2012 წლის 10 იანვრით დათარიღებული ხელწერილი ვალის შესახებ, სადაც მოპასუხე ადასტურებს, რომ საწარმოს მიერ წარმოებული პროდუქციის გარკვეული რაოდენობა გატანილი აქვს პირადი მოხმარებისთვის და საწარმოს მიმართ აქვს ვალი. აქვე მითითებულია, რომ რაოდენობის დათვლა მოხდებოდა მოგვიანებით. ვალის ოდენობის გაანგარიშებასთან დაკავშირებით მოსარჩელემ წარმოადგინა მოპასუხის მიერ ხელმოწერილი განკარგულება ფასწარმოქმნის შესახებ და სასაქონლო ზედნადებები. მოპასუხეს კი, აღნიშნული გარემოების საწინააღმდეგოდ რაიმე მტკიცებულება, რომლითაც დადასტურდებოდა, რომ მის მიერ საწარმოდან პირადი მოხმარების მიზნით გატანილი პროდუქციის ოდენობა და ღირებულება ნაკლებია, ვიდრე სარჩელში მითითებული, არ წარმოუდგენია. ამდენად, იმ პირობებში, როდესაც მოსარჩელეს წარმოდგენილი ჰქონდა წერილობითი მტკიცებულებები წარმოებული პროდუქციის ოდენობისა და სარეალიზაციოდ გატანილი პროდუქციის ოდენობის შესახებ, მოპასუხის მხოლოდ ახსნა-განმარტება, რომელიც არ დასტურდებოდა სხვა რაიმე მტკიცებულებით, არასაკმარისად იქნა მიჩნეული მოსარჩელის მოთხოვნის საფუძვლიანობის გასაქარწყლებლად.

18. ამდენად, დადგენილად იქნა მიჩნეული, რომ 2011 წლის ნოემბერ-დეკემბერში დამზადებული 1968 ლარის პროდუქციიდან სარეალიზაციოდ გავიდა 989.47 ლარის პროდუქცია, ხოლო 978.53 ლარის პროდუქცია მოპასუხემ გაიტანა პირადი მოხმარებისათვის.

19. 2012 წლის 24 იანვრის თარიღით შედგენილი ხელწერილით, რომლის თანახმად, მოპასუხემ აღიარა, რომ ფირმის საწყობიდან გაიტანა სხვადასხვა დასახელების პროდუქტები ჯერ 227 ლარის, ხოლო მოგვიანებით, 336.70 ლარის ღირებულების. აღნიშნული ხელწერილით მოპასუხე ადასტურებდა, რომ საწარმოს მიმართ გააჩნდა დავალიანება 563.70 ლარის ოდენობით. დაუსაბუთებლად იქნა მიჩნეული მოპასუხის განმარტება იმის შესახებ, რომ აღნიშნულ დავალიანებასთან დაკავშირებით უკვე მიღებული იყო სასამართლოს გადაწყვეტილება. საქმეში წარმოდგენილი თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2014 წლის 27 მაისის გადაწყვეტილებით საქმეზე №2/12852-12, ასევე, ამ საქმეზე განხილული სარჩელით დადგენილ იქნა, რომ აღნიშნული გადაწყვეტილება არ მოიცავს 2012 წლის 24 იანვრით დათარიღებული ხელწერილით აღიარებული 563.70 ლარის დავალიანების ნაწილს.

20. „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის 9.1. მუხლის შესაბამისად, შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოებაში ხელმძღვანელობის უფლება აქვთ დირექტორებს, თუ წესდებით (პარტნიორთა შეთანხმებით) სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული. ამავე კანონის 9.6. მუხლი ადგენს ქცევის შემდეგ წესს: დირექტორები საზოგადოების საქმეებს უნდა გაუძღვნენ კეთილსინდისიერად; კერძოდ, ზრუნავდნენ ისე, როგორც ზრუნავს ანალოგიურ თანამდებობაზე და ანალოგიურ პირობებში მყოფი ჩვეულებრივი, საღად მოაზროვნე პირი, და მოქმედებდნენ იმ რწმენით, რომ მათი ეს მოქმედება ყველაზე ხელსაყრელია საზოგადოებისათვის. თუ ისინი არ შეასრულებენ ამ მოვალეობას, საზოგადოების წინაშე წარმოშობილი ზიანისთვის პასუხს აგებენ სოლიდარულად, მთელი თავისი ქონებით, პირდაპირ და უშუალოდ.

21. დადგენილია, რომ 1968 ლარის პროდუქციიდან სარეალიზაციოდ გატანილია 989.45 ლარის ღირებულების პროდუქცია, ხოლო დარჩენილი 978.53 ლარის ღირებულების პროდუქცია მოპასუხეს პირადი მოხმარების მიზნით აქვს გატანილი. შესაბამისად, თავდაპირველ მოპასუხეს წარმოეშვა პირადი მოხმარების მიზნით გატანილი პროდუქციის ღირებულების გადახდის ვალდებულება, ვინაიდან შესაბამისი ანაზღაურების გადახდის გარეშე პროდუქციის გატანით მან მიიღო ქონებრივი სარგებელი.

22. ასევე დადგენილია, რომ მოპასუხეს არ დაუბრუნებია მის მიერ 2012 წლის 10 იანვარს გატანილი 227 ლარი და 24 იანვარს გატანილი 336.70 ლარი. ჯამში მოპასუხეს გატანილი აქვს 563.70 ლარი. ამ შემთხვევაშიც სახეზეა მოპასუხის უსაფუძვლო გამდიდრება ვინაიდან საწარმოდან გატანილი თანხით მან უსაფუძვლოდ მიიღო ქონებრივი სარგებელი. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოთხოვნა 563.70 ლარის და 978.43 ლარის დაკისრების ნაწილში საფუძვლიანად იქნა მიჩნეული.

23. გაზქურისა და აირების გამწოვი კონსტრუქციის 1 620 ლარის ოდენობით ღირებულების ანაზღურების მოთხოვნაზე უარის თქმის ნაწილში გადაწყვეტილება დასაბუთებულად იქნა მიჩნეული, იმ პირობებში, როდესაც სადავო არ იყო რომ აღნიშნული მოწყობილობა ორგანიზაციის მისამართის შეცვლის შემდგომ წაიღო საზოგადოების პარტნიორმა და ამჟამინდელმა რექტორმა ა. ტ-მ.

24. ვინაიდან დადგენილ იქნა, რომ ა. ტმ და მოპასუხემ ერთობლივად მიიღეს გადაწყვეტილება საწარმოს ადგილსამყოფელის შეცვლის შესახებ, ლაბორატორიულ ანალიზებში, სერტიფიკატებში, ეტიკეტებსა და სტიკერებში გადახდილი თანხა საერთო ჯამში 2130+2025.34 = 4155.34 ლარის ოდენობით, საწარმოს აუცილებელი ფუნქციონირებისათვის გაწეულ ხარჯად იქნა მიჩნეული, რომელიც ვერ ჩაითვლებოდა ზიანი ანგარიშში. და იგი ვერ ჩაითვლება მოპასუხის მიერ საწარმოსათვის მიყენებულ ზიანად. მითითებული თანხა საწარმოს მისამართის შეცვლის გამო მიჩნეულ იქნა სამეწარმეო პროცესში საწარმოსათვის დამდგარ ზარალად და განაწილდა ა. ტ--სა და მოპასუხეს შორის.

სააპელაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა'' ქვეპუნქტით, რომლის თანახმად, ეკონომიკური საქმიანობით მიღებულ შემოსავლებს განეკუთვნება საქონლის/მომსახურების მიწოდებით მიღებული შემოსავლები. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, საქონლის/მომსახურების უსასყიდლოდ მიწოდებისას ერთობლივ შემოსავალში ასახვას ექვემდებარება ამ საქონლის/მომსახურების საბაზრო ფასი. ეს არ ეხება იმ სარეკლამო საქონლის უსასყიდლოდ გავრცელებას, მათ შორის, საცალო რეალიზატორის მეშვეობით, რომელსაც დამოუკიდებელი სამომხმარებლო მახასიათებლები არ გააჩნია და ძირითადი საქონლის/მომსახურების მიწოდების განუყოფელი ნაწილია.ამავე კოდექსის 105-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ერთობლივი შემოსავლიდან გამოიქვითება ყველა ხარჯი, რომელიც დაკავშირებულია მის მიღებასთან, გარდა იმ ხარჯებისა, რომლებიც ამ კოდექსის თანახმად გამოქვითვას არ ექვემდებარება. მე-2 ნაწილის თანახმად, თუ ამ კოდექსით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული, ყველა ხარჯი დოკუმენტურად უნდა იყოს დადასტურებული.

ამავე კოდექსის 97-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, რეზიდენტი საწარმოს მოგების გადასახადით დაბეგვრის ობიექტია დასაბეგრი მოგება. იგი განისაზღვრება, როგორც სხვაობა გადასახადის გადამხდელის ერთობლივ შემოსავალსა და ამ კოდექსით გათვალისწინებული გამოქვითვების თანხებს შორის. ამავე კოდექსის 98-ე მუხლის პირველი ნაწილით, საწარმოს დასაბეგრი მოგება იბეგრება 15 პროცენტით, გარდა ამ მუხლის მე-2 ნაწილით გათვალისწინებული შემთხვევისა.

25. დადგენილია ის გარემოება, რომ მოპასუხემ, საზოგადოების დორექტორობის პერიოდში, საზოგადოების სალაროდან გაიტანა 350 ლარი მაგიდების და 1630 ლარი მაცივრების შესაძენად. ამ ნივთების შეძენის დოკუმენტაცია კი საწარმოში არ წარუდგენია. ვინაიდან საწარმოს არ გააჩნდა დოკუმენტალური დადასტურება ინვენტარის (მაგიდების და მაცივრების) შესაძენედ გაწეულ ხარჯზე, საწარმომ ამ თანხების მხოლოდ 75%-ის ჩვენება შეძლო ხარჯში, ხოლო 25%, რაც შეადგენს 495 ლარს, დაემატა საწარმოს მოგებას და დაიბეგრა მოგების გადასახადით ანუ, 74.25 ლარით. შესაბამისად აღნიშნული თანხის მოპასუხისათვის დაკისრების მოთხოვნა საფუძვლიანად იქნა მიჩნეული.

26. ასევე დადგენილია, რომ მოპასუხეს საწარმოდან გატანილი აქვს 387.21 ლარის პროდუქცია, მისი განმარტებით რეკლამის მიზნით, თუმცა აღნიშნულის დამადასტურებელი დოკუმენტები მას არ წარუდგენია. შესაბამისად, აღნიშნული თანხა ჩაითვალა მიწოდებად და დაიბეგრა მოგების გადასახადით. ამდენად, საწარმოს მოთხოვნა მოპასუხისათვის 387.21 ლარისა და 34.37 ლარის დაკისრების თაობაზე საფუძვლიანად იქნა მიჩნეული, ვინაიდან დოკუმენტაციის არ არსებობის გამო, ორგანიზაციამ გაცემული პროდუქტის ხარჯში ჩვენება ვერ შეძლო. მოპასუხე ვალდებულია საწარმოს აუნაზღაუროს აღნიშნული ზიანი, რადგან იგი წარმოადგენდა რა საწარმოს დირექტორს ვალდებული იყო ეზრუნა სათანადო დოკუმენტაციის შედგენაზე, რათა აერიდებინა საწარმო დამატებითი გადასახადების გადახდისაგან.

სასარჩელო მოთხოვნა მოპასუხის დირექტორობის პერიოდში გაწეული 1 848 ლარის ხარჯის დამადასტურებელი დოკუმენტების არარსებობის გამო გადახდილი მოგების 277.20 ლარი დაკისრების ნაწილში, დაუსაბუთებელად იქნა მიჩნეული.

ამასთან, ვინაიდან მოპასუხე დირექტორის თანამდებობიდან გათავისუფლდა 2012 წლის 5 აპრილს, მიჩნეული იქნა, რომ არ არსებობდა გათავისუფლების შემდგომ პერიოდში, 2013 წლის პირველი აპრილიდან 2014 წლის 4 ივნისამდე დარიცხული საურავის 202.96 ლარის გადახდის დაკისრების საფუძველიც.

VI. კასატორის მოთხოვნა და კასაციის საფუძვლები

17. სააპელაციო სასამართლოს განჩინებაზე საკასაციო საჩივარი წარადგინა თავდაპირველმა მოპასუხემ, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება თავდაპირველი მოპასუხის სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

18. კასატორის მოსაზრებით, საკასაციო ინსტანციამ დასაბუთებულ პრეტენზიად უნდა მიიჩნიოს პრეტენზია სააპელაციო პალატის მიერ დადგენილად მიჩნეული შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებების მიმართ:

მოპასუხეს საწარმოში არ წარუდგენია რეკლამის მიზნით პროდუქციის გატანის დამადასტურებელი დოკუმენტები – განჩინების 4.8 პუნქტი;

2012 წლის 10 იანვრით დათარიღებული ვალის შესახებ ხელწერილის თანახმად მოპასუხემ აღიარა ვალი და რომ ამ დოკუმენტით დადასტურებულია მოპასუხის მიმართ მოსარჩელის მოთხოვნის საფუძვლიანობა – განჩინების 4.10 პუნქტი;

საწარმოს მოპასუხის კუთვნილ ფართში საქმიანობის შეწყვეტის შესახებ გადაწყვეტილების მიღებაში მოპასუხესთან ერთად მონაწილეობდა აგრეთვე ორგანიზაციის პარტნიორი და ამჟამინდელი დირექტორი განჩინების 4.2 პუნქტი.

აღნიშნული ფაქტობრივი გარემოებები არასწორად არის დადგენილი და ასეთ არასწორ ფაქტობრივ მონაცემს არ შეიძლებოდა არ ემოქმედა სააპელაციო პალატის მიერ მისაღებ გადაწყვეტილებაზე.

ამასთანავე, სააპელაციო პალატა სამართლებრივი დასაბუთების ნაწილში, გადაწყვეტილების 4.12-ე პუნქტში სწორად მიუთითებს რა, რომ „ლაბორატორიულ ანალიზებში, სერტიფიკატებში, ეტიკეტებსა და სტიკერებში გადახდილი თანხა საერთო ჯამში 2130+2025.34=4155.34 ლარის ოდენობით გაწეულია საწარმოს აუცილებელი ფუნქციონირებისათვის და იგი ვერ ჩაითვლება მოპასუხის მიერ საწარმოსათვის მიყენებულ ზიანად“ – იხ.გადაწყვეტილების მე–20 გვერდის მეორე აბზაცი, მითითებულ თანხას ანაწილებს 2 პარტნიორზე – მოპასუხესა და ა. ტ--ზე, მაშინ როდესაც, როგორც სააპელაციო საჩივარში იყო აღნიშნული და სააპელაციო პალატამ მოპასუხის არგუმენტის არ უპასუხა, რომ გადაწყვეტილება საწარმოს ჩემი მარწმუნებლის კუთვნილ ფართში ფუნქციონირების შეწყვეტის შესახებ მოპასუხეს არ მიუღია და ასეთმი გადაწყვეტილება უშუალოდ ა. ტ-მ მიიღო, რომლის მითითებით, ბრძანების ტექსტი დაწერილი იქნა მისი შვილის მიერ და მოპასუხე ფაქტის წინაშე იქნა დაყენებული. სააპელაციო საჩივარში აღნიშული იყო ისიც, რომ საქმის მასალების თანახმად, ა. ტ--ს ასეთი განზრახვა 2012 წლის 14 იაენვრამდე, ანუ ბრძანების წერილობითი სახით გაფორმებამდე გააჩნდა, გარდა აღნიშნულისა, სააპელაციო პალატამ არც იმ პრეტენზიას გასცა პასუხი, რომ მოპასუხე 2012 წლიდან აღარ წარმოადგენს საზოგადოების პარტნიორს, მისი წილი მთლიანად გადაფორმდა ა. ტ-ზე. ამასთან, მისი უშუალო ინიციატივის შედეგად (საწარმოს მიერ ბიზნეს–საქმიანობის მეტ–ნაკლებად აწყობის შემდეგ მას გაუჩნდა სურვილი ეს ბიზნესი ეწარმოებინა მოპასუხისაგან დამოუკიდებლად). აღნიშნულიდან გამომდინარე, „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის 46–ე მუხლის შესაბამისად, საზოგადოების ზარალი წარმოადგენს პარტნიორების გადასახდელს მათი წილის შესაბამისად მოპასუხის წილი ამ საზოგადოებაში 2012 წლიდან აღარ აქვს და საზოგადოების ზარალზე მისთვის პასუხისმგებლობის დაკისრება ძირეულად ეწინააღმდეგება მითითებულ სამართლებრივ ნორმას, როდესაც აღიარებ, რომ ეს თანხა არ არის ზიანი). თუ სააპელაციო პალატის მიერ მითითებული თანხა არ წარმოადგენს ზიანის მიყენების შედეგად წარმოქმნილ თანხას და განხილული უნდა იქნეს ზარალის მიმართებით, მაშინ, საერთოდ გაუგებარია სააპელაციო სასამართლოს ლოგიკა ამ თანხის ½ ნაწილის მოპასუხეზე დაკისრების შესახებ მაშინ როდესაც მისი წილი გარეშე პირზე არ ყოფილა გასხვისებული, მისი წილი უდიდესი სიამოვნებით და წინასწარ დაგეგმილი სცენარის შედეგად უშუალოდ ა. ტ-მ გადაიფორმა 2012 წელსვე და არც ლოგიკიდან და არც ჩემს მიერ მითითებული სამართლებრივი ნორმიდან გამომდინარეობს, რომ ზარალი არარსებულ პარტნიორზე მიექცეს, თანაც ისეთი არითმეტიკული მოქმედებით, რაც არ შეესაბამება სამეწარმეო რეესტრში დაფიქსირებულ ფაქტობრივ მონაცემს პარტნიორთა რაოდენობრივი მონაცემის შესახებ. აღნიშნულიდან გამომდინარე ნათელია, რომ თუ პარტნიორ ვ. ც-ეს საზოგადოების ზარალზე კანონით დადგენილი დანაწესის მიხედვით უნდა ეგო პასუხი, ეს პასუხისმგებლობა გადავიდა მის ჩამნაცვლებელ პარტნიორზე, რომელსაც ცხადია არანაირი საფუძველი არ გააჩნია ბრძანოს, რომ მისთვის უცხო იყო ასეთი თანხის არსებობის თაობაზე, რადგანაც თუნდაც ის, რომ მას გარკვეული მონაწილეობა აქვს მიღებული (თუ მთლიანი არა) საწარმოს მოპასუხის კუთვნილ ფართში ფუნქციონირების შეწყვეტაში, საწარმოს სხვა მისამართზე გადანაცვლების შესახებ ინფორმაცია უშუალოდ 2012 წლის 14 იანვრიდანვე გააჩნია და მან, საკუთარი ნებით მიიღო ის წილობრივი პასუხისმებლობა, რაც მოდიოდა მოპასუხის კუთვნილ წილზე.

ასევე, კასატორი აღნიშნავს, რომ სააპელაციო პალატა საერთოდ არ მსჯელობს მოპასუხის სააპელაციო საჩივრის იმ პრეტენზიაზე, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ არასწორად დაადგინა ფაქტობრივი გარემოება, რომ მოპასუხეს არანაირი მონაწილეობა არ მიუღია საწარმოს მის კუთვნილ ფართში ფუნქციონირების შეწყვეტის შესახებ. ამდენად, სააპელაციო პალატის განჩინება ამ ნაწილში, ისევე როგორც დანარჩენი სააპელაციო პრეტენზიების ნაწილში პასუხგაუცემელია, რაც სწორედაც ასეთი გადაწყვეტილების გაუქმების აბსოლუტური საფუძველია. სააპელაციო სასამართლო ამ საკითხთან დაკავშირებით შემოიფარგლა მხოლოდ იმის აღნიშვნით, რომ „ეს ფაქტობრივი გარემოება კომპანიის სააპელაციო საჩივრით შედავებული არ არის“ იხ. გადაწყვეტილების 4.2 პუნქტის ბოლო აბზაცი (ასეთმი შედავება მოპასუხეს გააჩნდა, რაც სააპელაციო პალატის მიერ პასუხგაუცემელია).

სამოტივაციო ნაწილი:

VIII. საკასაციო პალატის დასკვნები:

19. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 12 აპრილის განჩინებით საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

20. საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

კასატორი სადავოდ ხდის მისთვის 4,610.63 ლარის დაკისრების მართლზომიერებას. სადავო თანხის დაკისრების ფაქტობრივ საფუძველს გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით წარმოადგენს დადგენილი გარემოება იმის შესახებ, რომ 2011 წლის ნოემბერ-დეკემბერში დამზადებული 1968 ლარის პროდუქციიდან სარეალიზაციოდ გავიდა 989.47 ლარის პროდუქცია, ხოლო 978.53 ლარის პროდუქცია მოპასუხემ გაიტანა პირადი მოხმარებისათვის. იმ პირობებში, როდესაც მოსარჩელეს წარმოდგენილი აქვს წერილობითი მტკიცებულებები წარმოებული პროდუქციის ოდენობისა და სარეალიზაციოდ გატანილი პროდუქციის ოდენობის შესახებ, კასატორის მხოლოდ ახსნა-განმარტება ამ არგუმენტის საწინააღმდეგოდ საკმარის და უტყუარ მტკიცებულებად ვერ შეფასდება.

ასევე, საქმეში წარმოდგენილი 2012 წლის 24 იანვრის თარიღით შედგენილი ხელწერილით დადასტურებულად იქნა მიჩნეული, რომ კასატორს მოსარჩელის მიმართ აღიარებული აქვს ფირმის საწყობიდან თავდაპირველად, 227 ლარის, მოგვიანებით, 336.70 ლარის ღირებულების სსხვადასხვა დასახელების პროდუქტების გატანა. ამ ხელწერილით საწარმოს მიმართ დავალიანების არსებობა 563.70 ლარის ოდენობით დადგენილად იქნა მიჩნეული, რომლის საწინააღმდეგოდ, დასაბუთებულ არგუმენტს კასატორი ვერ მიუთითებს.

დადგენილია, რომ მოპასუხეს საწარმოდან გატანილი აქვს 387.21 ლარის პროდუქცია, აღნიშნული თანხა ჩაითვალა მიწოდებად და დაიბეგრა მოგების გადასახადით. ამდენად, კასატორისათვის 387.21 ლარისა და 34.37 ლარის დაკისრების თაობაზე საფუძვლიანია, ვინაიდან დოკუმენტაციის არ არსებობის გამო ორგანიზაციამ გაცემული პროდუქტის ხარჯში ჩვენება ვერ შეძლო.

ასევე დადგენილია ის გარემოება, რომ მოპასუხემ, საზოგადოების დორექტორობის პერიოდში, საზოგადოების სალაროდან გაიტანა 350 ლარი მაგიდების და 1630 ლარი მაცივრების შესაძენად. ამ ნივთების შეძენის დოკუმენტაცია კი საწარმოში არ წარუდგენია. ვინაიდან საწარმოს არ გააჩნდა დოკუმენტალური დადასტურება ინვენტარის (მაგიდების და მაცივრების) შესაძენედ გაწეულ ხარჯზე, საწარმომ ამ თანხების მხოლოდ 75%-ის ჩვენება შეძლო ხარჯში, ხოლო 25%, რაც შეადგენს 495 ლარს, დაემატა საწარმოს მოგებას და დაიბეგრა მოგების გადასახადით ანუ 74.25 ლარით. შესაბამისად აღნიშნული თანხის მოპასუხისათვის დაკისრების მოთხოვნა საფუძვლიანად იქნა მიჩნეული.

საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების სამართლებრივი შეფასების შედეგად მოპასუხეს სწორად დაეკისრა სადავო თანხის გადახდა.

26. ზემოთ აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში, არ იკვეთება საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული რომელიმე საფუძვლის არსებობა, ვინაიდან ნორმის დანაწესით საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

როგორც საქმის მასალებით ირკვევა, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით, ვინაიდან სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

42. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისითაც, ვინაიდან ფულადი ვალდებულების წარმოშობის საკითხებთან დაკავშირებით არსებობს სასამართლოს მიერ დადგენილი პრაქტიკა.

43. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

44. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეთ სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 300 ლარის 70% – 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ვ- ც-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორს - ვ- ც-ეს დაუბრუნდეს (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) სახელმწიფო ბაჟის სახით 2016 წლის 07 აპრილის №- საგადახდო დავალებით გადახდილი 300 ლარის 70% – 210 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ზ. ძლიერიშვილი

მოსამართლეები: ბ. ალავიძე

ნ. ბაქაქური