№ას-884-834-2015 7 მარტი, 2016 წელი,
თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
მოსამართლეები: მზია თოდუა (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
პაატა ქათამაძე
ეკატერინე გასიტაშვილი
საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენა
სხდომის მდივანი - ლელა სანიკიძე
საკასაციო საჩივრის ავტორი – სს „ს.დ.ჯ.ა.გ.ჯ.“ (მოსარჩელე)
წარმომადგენელი - კ. ვ-ი
მოწინააღმდეგე მხარე – შპს „გ.მ.“, ი.ხ. და გ.კ. (მოპასუხეები)
წარმომადგენელი - პ.კ.
გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 17 ივლისის განჩინება
საკასაციო საჩივრის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება
დავის საგანი – ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, თანხის დაკისრება
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :
1. სს „ს.დ.ჯ.ა.გ.ჯ.“ (ს/კ კოდი №......, შემდეგში: მოსარჩელე, მზღვეველი ან კასატორი) 2013 წლის 13 დეკემბრიდან გადახდისუუნაროა და მის მიმართ დაწყებულია გაკოტრების პროცედურები {„დაზღვევის შესახებ” საქართველოს კანონის 333და 344 მუხლები}.
2. გაკოტრების საქმისწარმოების დაწყებამდე, 2012 წლის 15 ოქტომბერს, მოსარჩელემ შპს „გ.მ–თან“ (შემდეგში: პირველი მოპასუხე) დადო ურთიერთანამშრომლობის ხელშეკრულება (შემდეგში: ხელშეკრულება), რომლის თანახმადაც, მოპასუხე იღებდა ვალდებულებას, უზრუნველეყო მოსარჩელის მიერ სახელმწიფო სადაზღვევო პროგრამის ფარგლებში დაზღვეული პირების სამედიცინო მომსახურება.
3. ხელშეკრულებას მოსარჩელის მხრიდან ხელს აწერდა იმჟამად დირექტორის მოვალეობის შემსრულებელი გ.ს–ძე, ხოლო პირველი მოპასუხის მხრიდან დირექტორი გ.კ. (შემდეგში: მეორე მოპასუხე).
4. ხელშეკრულების მე-5 მუხლის შესაბამისად, მომსახურება უნდა ანაზღაურებულიყო სულადობრივად, კაპიტაციური მეთოდით, რომელიც გულისხმობს სამედიცინო პერსონალის ან სამედიცინო დაწესებულების დაფინანსებას სულადობრივი განაკვეთის მიხედვით (თითოეულ პირზე ანაზღაურება), რომელიც ფიქსირებულია და დამოკიდებულია მოსახლეობის იმ რაოდენობაზე, რამდენსაც ემსახურება. ამ მეთოდის მიხედვით, თითოეულ დაზღვეულზე უნდა გადახდილიყო 1,30 ლარი, რაც თვეში შეადგენდა 76 606,40 ლარს.
5. 2013 წლის 1 მარტს მოსარჩელესა და პირველ მოპასუხეს შორის დაიდო ურთიერთანამშრომლობის მეორე ხელშეკრულება, რომლის შესაბამისადაც, მოპასუხე უზრუნველყოფდა მოსარჩელის მიერ სახელმწიფო სადაზღვევო პროგრამის ფარგლებში დაზღვეული პირების სამედიცინო მომსახურებას. დაზღვეულთა რაოდენობა ძველი თბილისის რაიონში შეადგენდა 25 042, ხოლო ვაკე-საბურთალოს რაიონში - 62 668 პირს. ხელშეკრულების მე-5 მუხლის მიხედვით, კაპიტაციური მეთოდით თითოეულ დაზღვეულზე ყოველთვიურად უნდა გადახდილიყო 1,10 ლარი, რაც საერთო ჯამში შეადგენდა თვეში 96 481 ლარს.
6. 2012 წლის 15 ოქტომბრის ხელშეკრულების საფუძველზე პირველი მოპასუხის ანგარიშზე გადაირიცხა 385008,10 ლარი, ხოლო 2013 წლის 1 მარტის ხელშეკრულების საფუძველზე - 488 320,36 ლარი, სულ ჯამში - 873 328,46 ლარი.
7. ხელშეკრულებების გაფორმების მომენტისათვის პირველი მოპასუხის 100% წილის მფლობელი იყო ი.ხ. (შემდეგში: მესამე მოპასუხე), ხოლო დირექტორი - მეორე მოპასუხე; იმავდროულად მესამე მოპასუხე იყო მოსარჩელის მარკეტინგის მენეჯერი, ხოლო მეორე მოპასუხე კი - ფინანსური მენეჯერი (ტ.1, ს.ფ. 46-51).
8. 2013 წლის 31 დეკემბერს საქართველოს დაზღვევის სახელმწიფო ზედამხედველობის სამსახურის უფროსის #01/63-ო ბრძანებით, მოსარჩელეს გაუუქმდა დაზღვევის, კერძოდ, "სიცოცხლისა და არასიცოცხლის" ლიცენზიები, დაიწყო გაკოტრების საქმისწარმოება და გაკოტრების მმართველად დაინიშნა კახაბერ ვარადაშვილი (შემდეგში: გაკოტრების მმართველი).
9. მოსარჩელემ სარჩელი აღძრა მოპასუხეთა წინააღმდეგ და მოითხოვა 2012 წლის 15 ოქტომბრისა და 2013 წლის 1 მარტის ხელშეკრულებების ბათილად ცნობა, ასევე, მოპასუხეთათვის სოლიდარულად 873 328,46 ლარის დაკისრება შემდეგ გარემოებებზე მითითებით:
9.1. სადავო ხელშეკრულებების გაფორმების აუცილებლობა არ არსებობდა, ვინაიდან თითოეული დაზღვეული უკვე მიმაგრებული იყო ტერიტორიული პრინციპით სხვა სამედიცინო დაწესებულებაზე და ისინი მომსახურებას ისედაც იღებდნენ;
9.2. 2012 წლის 15 ოქტომბრის ხელშეკრულება დაიდო პირველი მოპასუხის სახელმწიფო რეგისტრაცის დღეს და ასეთი სისწრაფე განპირობებული იყო იმით, რომ მეორე და მესამე მოპასუხე მზღვეველთან დაკავშირებული პირები იყვნენ და მოქმედებდნენ პირადი ინტერესებით;
9.3. ხელშეკრულებების დადების დროისათვის, მზღვეველის ფინანსური მდგომარეობა უკვე არასახარბიელო იყო, იგი ვერ ასრულებდა სარეზერვო ვალდებულებებს. სადავო გარიგებების საფუძველზე პირველი მოპასუხისათვის 873 328,46 ლარის გადარიცხვამ მისი ფინანსური მდგომარეობა კიდევ უფრო დაამძიმა, რაც გაკოტრების პროცედურების დაწყებით დასრულდა.
9.4. სადავო ხელშეკრულებები დადებულია მოსაჩვენებლად და თვალთმაქცურად და, აქედან გამომდინარე, ბათილია;
9.5. სადავო ხელშეკრულებების გაფორმებით მოხდა დაზღვეულების დუბლირება, ანუ ერთი და იგივე ადამიანები ერთდროულად მომსახურებას იღებდნენ ორ სხვადასხვა სამედიცინო დაწესებულებაში.
10. მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს და წარადგინეს როგორც მოთხოვნის დამაბრკოლებელი (გამომრიცხველი), ისე მოთხოვნის შემაფერხებელი შესაგებელი შემდეგი დასაბუთებით:
10.1. მეორე და მესამე მოპასუხე არ არიან მოსარჩელესთან იმგვარად დაკავშირებული პირები, რაც შეიძლებოდა საფუძვლად დასდებოდა მათ პასუხისმგებლობას „დაზღვევის შესახებ“ საქართველოს კანონის 33-ე3 მუხლის მე-5 პუნქტის შესაბამისად;
10.2. სარჩელი ხანდაზმულია „დაზღვევის შესახებ“ საქართველოს კანონის 33-ე3 მუხლის მე-5 პუნქტის საფუძველზე, რადგანაც გაკოტრების მმართველი დაინიშნა 2013 წლის 31 დეკემბერს, ხოლო სადავო გარიგება დადებულია 2012 წლის 15 ოქტომბერს.
10.3. არ დასტურდება სადავო ხელშეკრულებების თვალთმაქცურობა ან მოჩვენებითობა, ვინაიდან პირველმა მოპასუხემ რეალურად გაწია სამედიცინო მომსახურება.
11. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 31 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. სასამართლოს მოსაზრებით, მოსარჩელემ ვერ დაამტკიცა სადავო ხელშეკრულებების დადებითა და დაზღვეულ პირთა დუბლირების გზით მისთვის ზიანის მიყენების ფაქტი. აღნიშნულ გარემოებასთან დაკავშირებით სასამართლომ საკმარის მტკიცებულებად არ მიიჩნია მოსარჩელის მიერ წარდგენილი ელექტრონული ბაზა (ტ.1. ს.ფ. 299), ვინაიდან იგი მომზადებული იყო თვით მოსარჩელის მიერ, ხოლო სხვა ობიექტური მტკიცებულება საქმეში არ მოიპოვებოდა.
სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელის პოზიციაც სადავო ხელშეკრულებების მოჩვენებითობასთან დაკავშირებით და დადგენილად მიიჩნია პირველი მოპასუხის მიერ რეალური სამედიცინო მომსახურების გაწევა, რაც ეფუძნებოდა მოწმეთა ჩვენებებსა და წარდგენილ სამედიცინო დოკუმენტაციას. სასამართლომ დავის მოსაწესრიგებლად გამოიყენა: საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის, შემდეგში სსკ-ის, 50-ე, 56-ე, 976-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტი, „დაზღვევის შესახებ საქართველოს კანონის 33-ე3 მუხლი, „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის 44-ე მუხლი.
12. მზღვეველმა სააპელაციო წესით გაასაჩივრა საქალაქო სასამართლოს 2015 წლის 31 ოქტომბრის გადაწყვეტილება.
13. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 17 ივლისის განჩინებით საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს მიერ საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და სამართლებრივი შეფასებები.
14. სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 17 ივლისის განჩინება და 2014 წლის 24 ივნისის საოქმო განჩინება აპელანტმა გაასაჩივრა საკასაციო წესით შემდეგ გარემოებებზე მითითებით:
14.1. სასამართლომ უსაფუძვლოდ არ დააკმაყოფილა მოსარჩელის საჩივარი საქალაქო სასამართლოს 2014 წლის 24 ივნისის საოქმო განჩინებაზე, რომლითაც მოთხოვნილი იყო პირველი მოპასუხის 2012-2013 წლების საბანკო დოკუმენტაციის წარმოდგენის დავალდებულება.
14.2. სასამართლომ არასწორად განმარტა „დაზღვევის შესახებ“ საქართველოს კანონის ნორმები. მან, დავის გადაწყვეტისას, გამოიყენა ნორმები, რომლებიც არ უნდა გამოეყენებინა და არ გამოიყენა, რომელიც უნდა გამოეყენებინა.
14.3. სასამართლომ არასწორად განმარტა „დაზღვევის შესახებ“ საქართველოს კანონის 33-ე3 მუხლის მე-5 პუნქტი; მეორე და მესამე მოპასუხე წარმოადგენენ მოსარჩელესთან დაკავშირებულ პირებს კერძოდ, მესამე მოპასუხე, მოსარჩელის ყოფილი დირექტორის- ნ.რ–ის დაა, ხოლო მეორე მოპასუხე იმდროინდელი დირექტორის, გ.ს–ის, დის მეუღლეა; გარდა ამისა, ამ უკანასკნელს მოსარჩელე ორგანიზაციაში ეკავა მთავარი ბუღალტრის თანამდებობა, ხოლო მესამე მოპასუხე იმავე საწარმოში მარკეტინგის მენეჯერი იყო.
14.4. სასამართლოს დასკვნა, რომ მოპასუხეები მოსარჩელესთან დაკავშირებული პირები არ არიან, არ გამომდინარეობს საქართველოს ეროვნული ბანკის პრეზიდენტის 2010 წლის 11 ოქტომბრის #126/01 ბრძანებით დამტკიცებული „მზღვეველის იძულებითი ადმინისტრაციის, ლიკვიდაციისა და გაკოტრების საქმის წარმოების წესის“ მე-3 მუხლის „ა“ ქვეპუნქტიდან;
14.5. სასამართლომ არასწორად გამოიყენა სსკ-ის 50-ე, 59-ე და 629-ე მუხლები;
15. უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 24 ნოემბრის განჩინებით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის, შემდეგში სსსკ-ის, 391-ე მუხლის „ა „ და „გ“ პუნქტების საფუძველზე, საკასაციო საჩივარი დასაშვებად იქნა ცნობილი.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
16. საქმის მასალების გაცნობა, შესწავლა და ანალიზი, ასევე, მიღებული განჩინების იურიდიული დასაბუთებულობისა და საკასაციო საჩივრის მოტივების შემოწმება, საკასაციო სასამართლოს შესაძლებლობას აძლევს, გამოიტანოს დასკვნა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმებისა და საქმის ხელახალი განხილვის მიზნით იმავე სასამართლოსათვის დაბრუნების თაობაზე.
17. სააპელაციო სასამართლომ ყოველმხრივად, სრულად და ობიექტურად არ გამოიკვლია და სათანადოდ არ შეაფასა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ფაქტები {სსსკ-ის 105-ე მუხლის მეორე ნაწილი}, რასაც შედეგად მოჰყვა არასწორი სამართლებრივი დასკვნა სარჩელის უსაფუძვლობის თაობაზე, სახელდობრ:
18. ამ შემთხვევაში მოსარჩელის მოთხოვნას წარმოადგენდა 2012 წლის 15 ოქტომბრისა და 2013 წლის 1 მარტის ხელშეკრულებების ბათილობიდან გამომდინარე, მოპასუხეთათვის სოლიდარულად მიყენებული ზიანის, 873 328,46 ლარის, დაკისრება. მოთხოვნის საფუძვლიანობის დასადგენად სასამართლოს უნდა გამოეკვლია და შესაბამისად უნდა შეეფასებინა შედეგის განმაპირობებელი ყველა სამართლებრივი წინაპირობები, კერძოდ:
18.1. „დაზღვევის შესახებ“ საქართველოს კანონიდან გამომდინარე, წარმოადგენდნენ თუ არა მოპასუხეები მზღვეველთან დაკავშირებულ პირებს. საქართველოს ეროვნული ბანკის პრეზიდენტის 2010 წლის 11 ოქტომბერი N 126/01 ბრძანებით დამტკიცებული „მზღვეველის იძულებითი ადმინისტრაციის, ლიკვიდაციისა და გაკოტრების საქმის წარმოების წესის 3.“ა“ პუნქტის მიხედვით, მზღვეველთან დაკავშირებული პირია: მზღვეველის ადმინისტრატორი, აქციონერი, მათთან ნათესაური კავშირის მქონე ის პირები, რომლებიც, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის თანახმად, კანონისმიერ მემკვიდრეთა წრიდან I და II რიგში ირიცხებიან, მზღვეველის თანამშრომელი, იმ საწარმოს მმართველი ორგანოს წევრი, რომელიც პირდაპირ ან არაპირდაპირ ფლობს მზღვეველის მნიშვნელოვან წილს ან მათთან საქმიანი ინტერესებით დაკავშირებული პირები;" სააპელაციო სასამართლომ სათანადოდ არ შეაფასა ის გარემოება, რომ ხელშეკრულებების გაფორმების მომენტისათვის პირველი მოპასუხის 100% წილის მფლობელი იყო მესამე მოპასუხე (ი.ხ.), ხოლო დირექტორი კი - მეორე მოპასუხე (გ.კ.); იმავდროულად მესამე მოპასუხე იყო მოსარჩელის მარკეტინგის მენეჯერი, ხოლო მეორე მოპასუხე კი - ფინანსური მენეჯერი (იხ. წინამდებარე განჩინების პ.7). პალატამ სამართლებრივად არასწორად განმარტა მზღვეველთან დაკავშირებული პირი, როცა დაეყრდნო საგადასახადო კოდექსით განსაზღვრულ სამართლებრივ ტერმინებს. უნდა დაფუძნებოდა მზღვეველის იძულებითი ადმინისტრაციის, ლიკვიდაციისა და გაკოტრების საქმისწარმოების წესის ზემოაღნიშნულ განმარტებას და ისე გამოეტანა შესაბამისი დასკვნები. აქედან გამომდინარე, საკასაციო პალატა იზიარებს კასაციის პრეტენზიას იმასთან დაკავშირებით, რომ მოპასუხეები წარმოადგენდნენ მოსარჩელესთან დაკავშირებულ პირებს. მესამე მოპასუხე იყო მოსარჩელის ყოფილი დირექტორის - ნ. რ–ის და, ხოლო მეორე მოპასუხე კი- გ.ს–ის, რომელსაც სადავო ხელშეკრულების დადებისას ეკავა მოსარჩელის დირექტორის თანამდებობა, დის ქმარი იყო. გარდა ამისა, მეორე მოპასუხე, როგორც უკვე აღინიშნა, მოსარჩელესთან მუშაობდა ფინანსურ მენეჯერად, ხოლო მესამე მოპასუხე -მარკეტინგის მენეჯერად.
18.2. „დაზღვევის შესახებ“ საქართველოს კანონის 333-ე მუხლის მეხუთე პუნქტის მიხედვით: მზღვეველის გაკოტრების მმართველი უფლებამოსილია, სასამართლოში სარჩელის შეტანით სადავო გახადოს მზღვეველის ადმინისტრატორის მიერ დროებითი ადმინისტრატორის, ლიკვიდატორის ან გაკოტრების მმართველის დანიშვნამდე 12 თვით ადრე განხორციელებული ქმედება ან გარიგება და მოითხოვოს მისი ბათილობა, თუ აღნიშნულის შედეგად მზღვეველთან დაკავშირებულმა პირებმა ამ მზღვეველის ხარჯზე მიიღეს ქონებრივი სარგებელი ან ისარგებლეს რაიმე უპირატესობით, პრივილეგიით ან შეღავათით, რამაც გამოიწვია მზღვეველისათვის (მისი კრედიტორებისათვის) ზიანის მიყენება.“ გაკოტრების მმართველი დაინიშნა 2013 წლის 31 დეკემბერს. შესაბამისად, მითითებული სპეციალური ნორმის დანაწესიდან გამომდინარე, გაკოტრების მმართველს უფლება ჰქონდა, მის დანიშვნამდე 12 თვით ადრე დადებული - 2013 წლის 1 მარტის მომსახურების ხელშეკრულების ბათილობა მოეთხოვა.
18.3. შესაბამისად, თუ მოპასუხეები მზღვეველთან დაკავშირებული პირები არიან, მაშინ დავის მოსაწესრიგებლად უნდა იქნეს გამოყენებული არა გარიგების ბათილობის ზოგადი ნორმები (სსკ-ის 56-ე ან 54-ე მუხლები), არამედ სპეციალური ნორმა- „დაზღვევის შესახებ“ საქართველოს კანონის 333-ე მუხლის მეხუთე პუნქტი. მოპასუხეების მიერ მზღვეველის ხარჯზე ქონებრივი სარგებლის მიღება ან რაიმე სახის უპირატესობით, პრივილეგიით ან შეღავათით სარგებლობა, რასაც შედეგად მოჰყვა მოსარჩელისათვის ზიანის მიყენება, გამოიწვევს 2013 წლის 1 მარტის გარიგების ბათილობას.
18.4. საკასაციო პალატა ეთანხმება კასატორის იმ მოტივს, რომ სასამართლომ უსაფუძვლოდ არ დააკმაყოფილა მოსარჩელის საჩივარი საქალაქო სასამართლოს 2014 წლის 24 ივნისის საოქმო განჩინებაზე, რომლითაც მოთხოვნილი იყო პირველი მოპასუხის 2012-2013 წლების საბანკო დოკუმენტაციის წარმოდგენის დავალდებულება. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ, რადგანაც მოცემული დავა სპეციფიკური ხასიათისა იყო და უკავშირდებოდა მზღვეველის გაკოტრების საქმისწარმოებას, სასამართლო ვალდებული იყო, საქმის გარემოებათა დადგენის მიზნით, არათუ დაეკმაყოფილებინა მოსარჩელის შუამდგომლობა, არამედ საკუთარი ინიციატივითაც მიემართა სსსკ-ით გათვალისწინებული ღონისძიებებისათვის {სსსკ-ის 4.2. მუხლი} და, თუ ამ გარემოებების დასადგენად სპეციალური ცოდნა იყო საჭირო, დაენიშნა საფინანსო-საბუღალტრო ექსპერტიზა.
19. ამრიგად, საქმის ხელახალი განხილვის დროს სასამართლომ უნდა იხელმძღვანელოს სსსკ-ის 105-ე მუხლით, მხარეთა შორის მტკიცების ტვირთის სწორად განაწილებით გამოარკვიოს და სათანადოდ შეაფასოს 2013 წლის 1 მარტის ხელშეკრულების შესრულებით მოპასუხეებმა მზღვეველის ხარჯზე რა სახის ქონებრივი სარგებელი მიიღეს ან ხომ არ ისარგებლეს რაიმე უპირატესობით, პრივილეგიით ან შეღავათით, დადებით შემთხვევაში რას შეადგენს მათი მოქმედებით მოსარჩელისათვის მიყენებული ქონებრივი ზიანი {სსკ-ის 992-ე, 998-ე, 408 და 409 მუხლები}.
20. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლის თანახმად, საკასაციო სასამართლო აუქმებს გადაწყვეტილებას და საქმეს ხელახლა განსახილველად აბრუნებს სააპელაციო სასამართლოში, თუ: ა)საქმის გარემოებები საპროცესო ნორმების ისეთი დარღვევითაა დადგენილი, რომ ამ დარღვევების შედეგად საქმეზე არასწორი გადაწყვეტილება იქნა გამოტანილი და საჭიროა მტკიცებულებათა დამატებითი გამოკვლევა; ბ)არსებობს ამ კოდექსის 394-ე მუხლით გათვალისწინებული საფუძვლები, გარდა აღნიშნული მუხლის „გ“ და „ე“ ქვეპუნქტებისა. ამავე კოდექსის 394-ე მუხლის „ე1“ ქვეპუნქტის თანახმად, გადაწყვეტილება ყოველთვის ჩაითვლება კანონის დარღვევით მიღებულად, თუ გადაწყვეტილების დასაბუთება იმდენად არასრულია, რომ მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია. მოცემული ნორმების ანალიზისა და წინამდებარე განჩინებაში ჩამოყალიბებული დასაბუთების გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა მოკლებულია შესაძლებლობას, შეამოწმოს გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება, ვიდრე საქმეზე არ დადგინდება დავის გადაწყვეტისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოება.
21. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ სააპელაციო ან საკასაციო სასამართლო დააბრუნებს საქმეს ხელახლა განსახილველად, მთელი სასამართლო ხარჯები, რაც გაწეულია ამ საქმის განხილვასთან დაკავშირებით, სარჩელის აღძვრიდან დაწყებული, უნდა შეჯამდეს და შემდეგ განაწილდეს მხარეთა შორის ამ მუხლის მიხედვით. ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ, საქმის ხელახლა განხილვისას, სასამართლო ხარჯების განაწილების საკითხი უნდა გადაწყდეს შემაჯამებელი გადაწყვეტილების გამოტანისას.
სარეზოლუციო ნაწილი
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სსსკ-ის 399-ე, 408-ე და 412-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
1. სს „ს.დ.ჯ.ა. გ.ჯ–ის“ საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდეს;
2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 17 ივლისის განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს;
3. საკასაციო საჩივარზე სახელმწიფო ბაჟი გადახდილია ;
4. განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
მოსამართლეები მზია თოდუა
პაატა ქათამაძე
ეკატერინე გასიტაშვილი
