№ ას-411-391-2015 25 მარტი, 2016 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნინო ბაქაქური (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ზურაბ ძლიერიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი - ნ. კ-ე (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ვ. პ-ი (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 21 იანვრის გადაწყვეტილება

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება

დავის საგანი – იბა „ო-ის“ 2012 წლის 12 ივლისის №3 კრების ოქმის ბათილად ცნობა და სადავო ფართის ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის საერთო საკუთრებად აღიარება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

1. ნ. კ-ემ სარჩელი აღძრა სასამართლოში იბა „ო-ისა“ და ვ. პ-ის მიმართ იბა „ო-ის“ 2012 წლის 12 ივლისის №3 კრების ოქმის ბათილად ცნობისა და სადავო ფართის ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის საერთო საკუთრებად აღიარების თაობაზე შემდეგი დასაბუთებით:

2. მოსარჩელის განმარტებით, იგი 2004 წლიდან ცხოვრობს თბილისში, დ. ა-ის გამზ: №...-ში. 2008 წელს ამავე მისამართზე შეიძინა 17 კვ.მ საცხოვრებელი ფართი, რომელსაც აქვს ორი შესასვლელი კარი. მას მოპასუხე ვ. პ-თან ჰქონდა დავა საერთო ფართთან (დერეფანთან) დაკავშირებით, რის გამოც შეეზღუდა კარით სარგებლობის უფლება. აღნიშნული დავის შესახებ ცნობილი იყო ბმა „ო-ის“ თავმჯდომარე დ. დ-საც. 2009 წლიდან მოსარჩელემ მისი კუთვნილი 17 კვ.მ ფართი ორი წლის ვადით გააქირავა და, დამქირავებელთა სურვილის გათვალისწინებით, დროებით დახურა სადავო დერეფანში გამავალი ერთი კარი. ამა წლის ოქტომბერში მან სხვენის დაკანონებასთან დაკავშირებით მიმართა ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის თავმჯდომარეს, რომლისგანაც შეიტყო, რომ ვ. პ-ს, მისი თანხმობის გარეშე, საკუთრების უფლებით დაკანონებული ჰქონდა სადავო დერეფანი. მოსარჩელის განმარტებით, ეს არის საერთო სარგებლობის ფართი და დაირღვა მისი, როგორც ამხანაგობის წევრის უფლება, რადგან კრება ჩატარდა მის გარეშე.

3. სასამართლოს სხდომაზე დაზუსტდა მოპასუხეთა წრე და საქმეში მოპასუხეებად ჩაებნენ ბმა „ო-ის“ წევრები - გ. თ-ე, ლ. ჩ-ე, რ. ზ-ი და სხვები, სულ 33 მოპასუხე.

4. მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს.

5. მოპასუხე ბმა „ო-ის“ ყოფილი თავმჯდომარე, დ. დ-ის განცხადებით, სადავო დერეფანი წარმოადგენს არა საერთო სარგებლობის ფართს, არამედ ვ. პ-ის ინდივიდუალურ საკუთრებას. აღნიშნული დასტურდება ინდივიდუალური საბინაო ფონდის საცხოვრებელი სახლის ტექნიკური პასპორტითა და საინვენტარიზაციო გეგმით, სადაც სადავო ფართი ვ. პ-ის ინდივიდუალურ საკუთრებადაა წარმოდგენილი. მოპასუხის განმარტებით, ოქმში ასახული გადაწყვეტილება მიღებულია ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა 2/3-ის მიერ და არ არსებობს მისი ბათილად ცნობის საფუძველი.

6. მოპასუხე ვ. პ-ის განცხადებით, სადავო ფართი არის მისი საკუთრება. 2012 წლის 12 ივლისს ბმა „ო-ის“ კრების მონაწილეთა 2/3-ის გადაწყვეტილებით საჯარო რეესტრში დაირეგისტრირა საკუთრების უფლება 52.52 კვ.მ.-ზე. რაც შეეხება გაზრდილ ფართს, მოპასუხის განმარტებით, 1992 წლის პრივატიზაციის ხელშეკრულების საფუძველზე, დედამისს, მ. პ-ს საკუთრებაში გადაეცა დ. ა-ის ...-ში არსებული ბინა, რომლის საერთო ფართი შეადგენდა - 48 კვ.მ.-ს, საცხოვრებელი ფართი - 38 კვ.მ.-ს, სარდაფი - 10 კვ.მ.-ს. 2011 წელს ჩატარებული დ. ა-ის გამზირის რეაბილიტაციის პროექტის ფარგლებში საცხოვრებელი სახლის აივანი გაიზარდა, რამაც გაზარდა მის საკუთრებაში არსებული ფართი.

7. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 28 ნოემბრის გადაწყვეტილებით ნ. კ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა: ბათილად იქნა ცნობილი ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „ო-ის“ 2012 წლის 12 ივლისის #3 კრების ოქმი და სადავო ფართი აღიარებულ იქნა ბმა-ს საერთო ქონებად; აეკრძალა მოპასუხე ვ. პ-ს მოსარჩელის მხრიდან ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის საერთო საკუთრების სადავო დერეფნით სარგებლობის უფლების ხელშეშლა.

8. საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ვ. პ-მა.

9. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 21 იანვრის გადაწყვეტილებით ვ. პ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა: თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 28 ნოემბრის გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; ნ. კ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა; გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 16 ნოემბრის განჩინებით გამოყენებული უზრუნველყოფის ღონისძიება, რომლითაც ვ. პ-ს აეკრძალა გარკვეული სადავო ფართით სარგებლობა (მონტაჟი, დემონტაჟი, ამოშენება, გადაკეთება და სხვა სარემონტო სამუშაოების ჩატარება).

10. პალატამ იხელმძღვანელა „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ” საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის ,,ე” პუნქტით, ამავე კანონის მე-4 მუხლით და საქმეში არსებული თბილისის საქალაქო საბჭოს აღმასკომის ტექნიკური ინვენტარიზაციის ბიუროს მიწის ნაკვეთისა და შენობა-ნაგებობების საინვენტარიზაციო გეგმის საფუძველზე დადგენილად მიიჩნია, რომ ქ. თბილისში, დ. ა-ის გამზ N...ა-ში, მ. პ-ის საკუთრებაში ირიცხებოდა ორი ოთახი ფართით 21,56 კვ.მ და 15,64 კვ.მ., კორიდორი - 8,5 კვ.მ. საინვენტარიზაციო გეგმის თანახმად, აღრიცხვა განხორციელდა 1940 წელს.

11. პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ 1993 წლის 28 ივლისის ინდივიდუალური საბინაო ფონდის საცხოვრებელი სახლის ტექნიკური პასპორტის მიხედვით, მ. პ-ის საკუთრების უფლებით ირიცხებოდა ქ. თბილისში, დ. ა-ის გამზ N...ა-ში მდებარე ოროთახიანი საცხოვრებელი ბინა, რომლის საერთო ფართი იყო 48 კვ.მ., აქედან 38 კვ.მ იყო საცხოვრებელი ფართი, ხოლო 10 კვ.მ დამხმარე ფართი. სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ ტექნიკურ პასპორტში არსებული მინაწერით შტამპში შეტანილი იყო მხოლოდ მოქალაქე მ.მ. პ-ის კუთვნილი ფართი.

12. პალატამ ასევე დაადგინა, რომ ქ. თბილისში, დ. ა-ის ქ. ...-ში მდებარე ბინა მ. პ-ს საკუთრებაში გადაეცა 1992 წლის პრივატიზაციის ხელშეკრულების საფუძველზე. მ. პ-ის წილი განსაზღვრული იყო შემდეგი წილობრივი მონაწილეობით: 38/934, რომლის მემკვიდრეც გახდა ვლადიმერ მირზოევი, შემდეგ კი 2003 წლის 30 ოქტომბრის სამკვიდრო მოწმობის საფუძველზე ქონება გადაეცა ვ. პ-ს.

13. სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა აპელანტის მითითება იმ გარემოებაზე, რომ ნ. კ-ემ 2008 წლის 12 ივნისის ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე შეიძინა საცხოვრებელი ბინა, მდებარე ქ. თბილისი, დ. ა-ის გამზ N..., საერთო ფართით 17 კვ.მ და ხელშეკრულებაში არ იყო დაფიქსირებული, რომ ნასყიდობის საგანს წარმოადგენდა დამხმარე ფართი.

14. პალატამ დაადგინა, რომ დ. ა-ის გამზირის რეაბილიტაციის პროექტის ფარგლებში გადიდდა ვ. პ-ის საკუთრებაში არსებული ფართის აივანი. შესაბამისად, გაიზარდა მის საკუთრებაში არსებული ფართიც.

15. სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ შპს „რეესტრის“ მიერ 2012 წლის 28 ივნისს შესრულებული აზომვითი ნახაზის შედეგად დაზუსტდა ვ. პ-ის საკუთრებაში არსებული ფართი. კერძოდ, ვ. პ-ის საკუთრებას შეადგენდა 52,52 კვ.მ ფართი, შემდეგი მონაცემებით: ორი ოთახი ფართით 22,59 კვ.მ. და 16,26 კვ.მ. და კორიდორი ფართით 8,63 კვ.მ. აღნიშნულ ფართში, შედიოდა ასევე სადავო 5,37 კვ.მ. ფართი.

16. პალატამ აღნიშნა, რომ შპს „რეესტრის“ მიერ შესრულებული ნახაზის მიხედვით, ვ. პ-ის საკუთრება ფართით 52,52 კვ.მ, რომელშიც შედის სადავო 5,37 კვ.მ ფართი, კონფიგურაციითაც იდენტურია საინვენტარიზაციო გეგმაში აღრიცხული მ. პ-ის ინდივიდუალური საკუთრებისა. ამდენად, სასამართლომ საქმეში არსებული მასალების საფუძველზე დადგენილად მიიჩნია, რომ მ. პ-ის ინდივიდუალური საკუთრების უფლებით ირიცხებოდა კორიდორი, რომლის შემადგენელ ნაწილსაც წარმოადგენს სადავო 5,37 კვ.მ ფართი.

17. გარდა ზემოაღნიშნულისა, პალატამ სადავო ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის კრების (2012 წლის 12 ივლისის) ჩატარების კანონიერებისა და აღნიშნული კრების ოქმის ბათილობის მიმართ მოსარჩელის იურიდიულ ინტერესთან დაკავშირებით მიუთითა შემდეგზე:

18. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 131-ე მუხლის თანახმად, ერთი მხარის მიერ ისეთი გარემოების არსებობის ან არარსებობის დადასტურება (აღიარება), რომელზედაც მეორე მხარე ამყარებს თავის მოთხოვნებსა თუ შესაგებელს, სასამართლომ შეიძლება საკმარის მტკიცებულებად ჩათვალოს და საფუძვლად დაუდოს სასამართლო გადაწყვეტილებას.

19. პალატის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვისას სხდომაზე მოწინააღმდეგე მხარემ (მოსარჩელე), ნ. კ-ემ დაადასტურა, რომ ჯერ კიდევ ამხანაგობის 2008 წლის 2 მაისის კრებაზე გადაწყდა სადავო ფართის (კორიდორის) ვ. პ-ის გადაცემის საკითხი. კერძოდ, ბინის მესაკუთრეთა ამხანაგობის 2008 წლის 2 მაისის კრებაზე დადგინდა, რომ ვ. პ-ს საკუთრებაში გადაეცა მისი საცხოვრებელი ფართის გვერდით მდებარე ფართი (აზომვის შედეგად დადგენილი ფართი 12 კვ.მ.), ამავე სართულზე საერთო აივნის ბოლოს არსებული ფართი (აზომვის შედეგად დადგენილი ფართი 10,3 კვ.მ) და სარდაფი (აზომვის შედეგად დადგენილი ფართი 10 კვ.მ.). აღნიშნულ კრებას მდივნის სტატუსით ესწრებოდა ნ. კ-ე, რომელმაც ხელმოწერით დაადასტურა კრების ოქმი და იმავდროულად კრებაში მონაწილეობის ფაქტი.

20. სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა ნ. კ-ის განმარტება იმის თაობაზე, რომ იგი სადავო კორიდორის ვ. პ-ის საკუთრებაში გადაცემას ეთანხმებოდა მხოლოდ ვ. პ-ის მხრიდან სხვენის ნაწილით სარგებლობის უფლების მისთვის დათმობის სანაცვლოდ და აღნიშნა, რომ მოცემული გარემოების დამადასტურებელი მტკიცებულებები საქმის მასალებში წარმოდგენილი არ არის. ამასთან, არ დგინდება თუ რამდენად აქვს ნ. კ-ეს კრების მოწვევის პროცედურის დარღვევის დადგენის შემთხვევაში ოქმის ბათილობის მიმართ იურიდიული ინტერესი.

21. ყოველივე ზემოთ აღნიშნულიდან გამომდინარე, პალატამ დადგენილად მიიჩნია საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ფაქტობრივი გარემოება იმის თაობაზე, რომ სადავო ფართი 5,37 კვ.მ წარმოადგენდა იმ კორიდორის შემადგენელ ნაწილს, რომელიც ინდივიდუალური საკუთრების უფლებით ჰქონდა აღრიცხული ჯერ კიდევ აპელანტის დედას, მ. პ-ს და რომელიც შემდგომ, მემკვიდრეობით მიიღო ვ. პ-მა. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლომ მიიჩნია, რომ არსებობდა ვ. პ-ის სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილების ფაქტობრივ-სამართლებრივი საფუძველი, რაც, თავის მხრივ, ნ. კ-ის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძველი იყო.

22. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებაზე ნ. კ-ემ შეიტანა საკასაციო საჩივარი და მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგი დასაბუთებით:

23. საკასაციო საჩივრის ავტორის განცხადებით, დაუსაბუთებელია სასამართლოს გადაწყვეტილებით დადგენილი გარემოება იმის შესახებ, რომ საინვენტარიზაციო გეგმის და ტექნიკური პასპორტის თანახმად, თბილისში, დ. ა-ის გამზ. №...ა-ში, მ. პ-ის საკუთრებაში ირიცხებოდა ორი ოთახი ფართით 21,56 კვ.მ და 15,64 კვ.მ და კორიდორი ფართით 8.5 კვ.მ. აღნიშნული ტექნიკური პასპორტი და საინვენტარიზაციო გეგმა, კასატორის აზრით, არ წარმოადგენს სათანადო მტკიცებულებას მოცემული გარემოების დასადგენად. სამოქალაქო კანონმდებლობის თანახმად, უძრავ ნივთებზე საკუთრების უფლება წარმოიშობა უფლების დამდგენი დოკუმენტის რეგისტრაციით საჯარო რეესტრში (ტექ. ბიუროში). მოცემულ შემთხვევაში კი დასახელებული დოკუმენტები არ ყოფილა რეგისტირირებული არც ტექბიუროში და არც საჯარო რეესტრში. ამის შესახებ საქმეში არსებობს მარეგისტირებელი ორგანოს წერილი. კასატორი მიუთითებს საკასაციო საჩივარზე დართულ ინფორმაციაზე უძრავ ნივთზე უფლებრივი მდგომარეობის შესახებ და აღნიშნავს, რომ სადაო დოკუმენტს არ გააჩნია რეესტრის ნომერი, რაც აუცილებლად იქნებოდა დოკუმენტის რეგისტრაციის შემთხვევაში. საკასაციო საჩივრის ავტორის განმარტებით, სადავო დოკუმენტით მხოლოდ იმის ვარაუდი შეიძლება, რომ მ. პ-ს სურვილი ჰქონდა საკუთრებაში დაერეგისტრირებინა ის ფართი, რომელიც ასახულია საინვენტარიზაციო გეგმაზე, მაგრამ ვერ მოახერხა, ვიანიდან მასში მოქცეული ჰქონდა კორიდორის სადაო 5,37 კვ.მ., რაზეც არ ჰქონდა თანხმობა.

24. დაუსაბუთებელია სასამართლოს მიერ დადგენილი გარემოება, რომ მ. პ-ის საკუთრების უფლებით ირიცხებოდა საცხოვრებელი ბინა საერთო ფართით 48 კვ.მ., აქედან 38 კვ.მ საცხოვრებელი და 10 კვ.მ დამხმარე ფართი. საქმეში წარმოდგენილია მტკიცებულებები, რომლითაც უდავოდ დგინდება, რომ მ. პ-ის საკუთრებაში ირიცხებოდა 38 კვ.მ საცხოვრებელი ფართი, რაც ასევე კანონით მემკვიდრეობით გადაეცა ვ. პ-ს. რაც შეეხება კორიდორს, იგი არასოდეს ყოფილა პ-ების საკუთრებაში და არც მემკვიდრეობით გადასცემია ვ. პ-ს. კასატორის აზრით, სასამართლოს მსჯელობა არათანმიმდევრულია, რადგან იგი ჯერ ადგენს, რომ 1993 წლის ტექ. პასპორტის მონაცემებით მ. პ-ის საკუთრებაში იყო 48 კვ.მ ფართი და იქვე ადგენს, რომ 1992 წლის პრივატიზაციის ხელშეკრულებით მ. პ-ის წილი განსაზღვრული იყო 38/934 წილობრივი მონაცემით, რაც გულისხმობს, რომ 1992 წლის პრივატიზაციის საფუძველზე, მ. პ-ს საკუთრებაში ჰქონდა მხოლოდ 38 კვ.მ 934 კვ.მ-დან.

25. დაუსაბუთებელია ასევე პალატის მსჯელობა იმის შესახებ, რომ 1993 წლის ტექნიკურ პასპორტისა და საინვენტარიზაციო გეგმის შესაბამისად კორიდორი იყო 8.5 კვ.მ. მაშინ, როდესაც კორიდორის ფართი აღნიშნულ დოკუმენტებში არ აღემატება 7 კვ.მ-ს. მოცემულ შემთხვევაში ტექ. პასპორტზე ასახული ვიწრო, მოგრძო ფორმის ნივთი არის 7 კვ.მ კორიდორი და არა 10 კვ.მ დამხმარე ფართი.

26. სასამართლოს გადაწყვეტილებაში ასევე არ არის ასახული, რამდენი კვ.მ იყო ვ. პ-ის აივანი, რამდენი გახდა რეაბილიტაციის შემდეგ და როგორ გახდა აივნის ხარჯზე ვ. პ-ის საკუთრების ფართი 52.52 კვ.მ.

27. კასატორი მიუთითებს საკასაციო საჩივარზე დართულ 2008 წლის 2 მაისს შედგენილ კრების ოქმზე და განმარტავს, რომ აღნიშნული კრების ოქმით იგი დაეთანხმა ვ. პ-ის სადავო კორიდორის დათმობას პ-ის მხრიდან სხვენის ნაწილით სარგებლობის უფლების დათმობის სანაცვლოდ, რაც ვ. პ-ს სადავოდ არ გაუხდია. მოცემული კრების ოქმით დასტურდება, რომ კრებაზე, რომელსაც თავმჯდომარეობდა თავად ვ. პ-ი, გადაწყდა მისთვის 72 კვ.მ სხვენის გადაცემის საკითხი. პალატამ კი დაადგინა, რომ 2008 წლის 2 მაისს გადაწყდა ვ. პ-ის სადავო ფართის (კორიდორის) გადაცემის საკითხი. მანამდე კი ადგენს, რომ სადაო ფართი მ. პ-ის საკუთრებაში იყო და ვ. პ-საც მემკვიდრეობით გადაეცაო. სასამართლო არ მსჯელობს იმ გარემოებაზე, რომ თუ სადაო კორიდორი მ. პ-ის საკუთრებაში იყო და იგივე უფლებით გადაეცა ვ. პ-ის, რატომღა გახდა აუცილებელი კრების ოქმის საფუძველზე სადაო კორიდორის გადაცემა.

28. მას შემდეგ რაც პალატამ დაადგინა, რომ სადაო ფართი წარმოადგენს კორიდორს, არ გამოიყენა „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ კანონის მე-5 მუხლის მე-4 ნაწილის „დ“ პუნქტი, რომლითაც ბმა-ის წევრთა საერთო ქონებას წარმოაგდენს დერეფნები (კორიდორი) კიბის უჯრედები, სარდაფები, სხვენები და სხვა. სასამართლომ არ გამოიყენა ამავე კანონის მე-6 მუხლის მე-5 ნაწილი, რომლის შესაბამისად, ბმა-ის ყველა წევრის ერთხმად მიღებული გადაწყვეტილების საფუძველზე ხდება საერთო ქონების სარგებლობაში გადაცემა. ასევე არასწორად განმარტა აღნიშნული კანონის მე-4 მუხლი და არ გამიჯნა ერთმანეთისგან სამეურნეო სათავსები (სარდაფები, სხვენები) დერეფნების და გალერეებისაგან, არ განმარტა, რომ კანონით თითოეულისათვის სარგებლობაში გადაცემის სხვადასხვა სამართლებრივი რეჟიმი არსებობს.

29. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 15 მაისის განჩინებით ნ. კ-ის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

30. საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ნ. კ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

31. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

32. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

33. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

34. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან

35. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

36. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას ნ. კ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

37. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 852 ლარის 70% – 596.40 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა

1. ნ. კ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ ნ. კ-ეს (პ/ნ: ...) დაუბრუნდეს მის მიერ 2015 წლის 5 მარტს №1 საგადახდო დავალებითა და 2015 წლის 13 მაისს #0 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 300 ლარის 70% – 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150;

3. კასატორ ნ. კ-ეს დაუბრუნდეს საკასაციო სასამართლოში მის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებები (ინფორმაცია უძრავ ნივთზე უფლებრივი მდგომარეობის შესახებ; საჯარო რეესტრის გადაწყვეტილება No:TT-2012086437-03 (12.12.2012 11:04:47); ბინის მესაკუთრეთა ამხანაგობა „ა-ის ...“-ის 2008 წლის 2 მაისის კრების ოქმი; სანოტარო აქტი #1-7556), მთლიანობაში „4“ ფურცლად (ტომი 2, ს.ფ. 138-141);

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. ბაქაქური

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ბ. ალავიძე