საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა დ ა წ ყ ვ ე ტ ი ლ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

საქმე №ას-1046-986-2015 26 თებერვალი, 2016 წელი,

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მზია თოდუა (თავმჯდომარე),

ეკატერინე გასიტაშვილი (მომხსენებელი),

პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი – ბმა "კ-ის 19" (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – სს "ს-ი" (მოპასუხე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 8 მაისის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სს "ს-ის" სააპელაციო საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი _ თანხის დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა "კ-ის 19" არის თბილისში, გ-ის ქ. №19-ში მდებარე მრავალბინიან სახლში, ბინების (არასაცხოვრებელი ფართების) მესაკუთრეთა გაერთიანება. 13.03.2008წ. საერთო კრებაზე ამხანაგობას ეწოდა ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „კ-ის 19" (შემდეგში: მოსარჩელე, ამხანაგობა ან კასატორი), დამტკიცდა ამხანაგობის წესდება, აირჩიეს ამხანაგობის თავმჯდომარე და გამგეობის წევრები (ტ.I, ს.ფ. 15-19; „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონი, შემდეგში „ამხანაგობის კანონი“, 23-ე მუხლი).

2. ამხანაგობის კუთვნილი შენობის პირველი და მეორე სართულების მესაკუთრე, 2013 წლის 4 ოქტომბრიდან, გახდა შპს "რ-ო" (შემდეგში პირველი შპს).

3. 2013 წლის 27 დეკემბერს პირველი საწარმოს წილის 100%-ის მფლობელმა შპს სადაზღვევო კომპანია ”უ-მა” (შემდეგში: მეორე საწარმო, მოპასუხე ან მოწინააღმდეგე) მიიღო გადაწყვეტილება რეორგანიზაციის შესახებ. შესაბამისად, ამ განჩინების მე-2 პუნქტში მითითებული პირველი საწარმო შეერწყა მეორე საწარმოს (მოპასუხეს), რის შედეგადაც ეს უკანასკნელი გახდა პირველი საწარმოს უფლებამონაცვლე. აღნიშნული ფაქტი რეგისტრირებულია 2013 წლის 30 დეკემბერს. მოპასუხის საკუთრებაშია პირველ სართულზე 20 კვმ, ხოლო მეორე სართულზე 653 კვმ ფართობები, ანუ ჯამში 673 კვმ.

4. მოპასუხემ არ გადაიხადა საერთო ქონების მოვლა-პატრონობისა და ექსპლუატაციისათვის, ასევე ელექტროენერგიის მოხმარებისათვის ამხანაგობის მიერ დადგენილი 7 თვის (2013 წლის ოქტომბრიდან 2014 წლის მაისის თვის ჩათვლით) მოსაკრებელი (იხ. ამ განჩინების მე-5 და მე-6 პუნქტები).

5. ამხანაგობამ 2014 წლის 22 მაისს სარჩელი აღძრა მეორე საწარმოს წინააღმდეგ და, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (შემდეგში სსკ) 316-ე, 317-ე მუხლების საფუძველზე, მოითხოვა მოპასუხისათვის, 9 940.1 ლარის დაკისრება. საწარმომ არ ცნო სარჩელი იმ დასაბუთებით, რომ სარჩელის აღძვრის თაობაზე ამხანაგობას არ გამოუვლენია ნება, კერძოდ, ამხანაგობის წევრებს არ მიუღიათ შესაბამისი გადაწყვეტილება საერთო კრებაზე. ამასთან, საწარმოს კუთვნილი შენობა მშენებარე იყო და ჯერ კიდევ არ იყო მიღებული ექსპლუატაციაში, მასში არცერთი საცხოვრებლი ფართი არ იყო განთავსებული - მხოლოდ კომერციული და საოფისე ფართობებისაგან შედგებოდა.

6. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 13 ნოემბრის გადაწყვეტილებით ამხანაგობის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა და, მის სასარგებლოდ, მოპასუხეს დაეკისრა 8 625,04 ლარის გადახდა.

7. სასამართლომ დადგენილად ცნო ამ განჩინების 1-4 პუნქტებში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებები და დავის მოსაწესრიგებლად გამოიყენა სსკ-ის მე-10, 316-317-ე, 361-ე მუხლები; „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის (შემდეგში: ამხანაგობის კანონი) პირველი, მე-3, მე-8, მე-11, მე-13, 21-ე, 23-ე, 26-28-ე მუხლები.

8. სასამართლომ აღნიშნა, რომ ამხანაგობამ პირველ დამფუძნებელ კრებაზე, 13.03.2008 წ. აირჩია ამხანაგობის თავმჯდომარე და გამგეობის წევრები. კრებამ ასევე დაამტკიცა ამხანაგობის წესდება, რომლის მე-13 მუხლის თანახმად, ამხანაგობის გამგეობას ხელმძღვანელობდა ამხანაგობის თავმჯდომარე. ამხანაგობის წევრთა 13.03.2008 წ. საერთო კრების # 1 ოქმის თანახმად, საერთო კრებას ამხანაგობის 33 წევრიდან ესწრებოდა 25 წევრი, რაც შეადგენდა კვორუმს, ანუ ხმათა 2/3-ზე მეტს. აღნიშნულ კრებაზე ერთ-ერთ საკითხად განიხილეს საერთო ქონების მოვლა-პატრონობისათვის ყოველთვიური შესატანის განსაზღვრა და კრებამ დაადგინა, რომ ყოველთვიურ შენატანი განსაზღვრულიყო 1 კვმ-ზე გაანგარიშებით. ამასთან, ამხანაგობის გამგეობას დაევალა ამ საკითხის ყველა წევრისათვის შეტყობინება, მათი შენიშვნების გათვალისწინება და შეთანხმებული ვარიანტის თავის სხდომაზე დამტკიცება. აღნიშნული კრების ოქმს ხელი მოაწერა ამხანაგობის საერთო კრების თავმჯდომარემ.

9. სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში სადავოდ გამხდარი კრების ოქმი, რომელშიც ასახული იყო კრების გადაწყვეტილება საერთო საკუთრებაში არსებული ქონების მოვლა-პატრონობისა და ექსპლუატაციისათვის ტარიფის განსაზღვრის შესახებ, აკმაყოფილებდა კანონის მოთხოვნას. სასამართლომ აღნიშნა, რომ ამხანაგობის წევრთა 13.03.2008 წ. საერთო კრების ოქმი #1 სამართლებრივად ვარგისი იყო და მის ნამდვილობაში ეჭვის შეტანის საფუძველი არ არსებობდა.

10. სასამართლომ მიუთითა, რომ ტარიფის დაწესების შესახებ გადაწყვეტილება მიიღო არა ამხანაგობის გამგეობამ, არამედ ამხანაგობის წევრთა საერთო კრებამ, რომელიც გამოხატავს წევრთა ნებას. კრების ოქმს ხელს აწერდა კრების თავმჯდომარედ არჩეული პირი.

11. სასამართლომ განმარტა, რომ კანონი არ მოითხოვდა, წევრთა გადაწყვეტილებაზე გადაწყვეტილების მიმღები ყველა წევრის ხელმოწერას. ამხანაგობის კანონის 28-ე მუხლის მე-7 პუნქტის მეორე წინადადების მიხედვით, ამხანაგობის წევრებს უფლება აქვთ, გაეცნონ მიღებულ გადაწყვეტილებას.

12. სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოცემულ შემთხვევაში მხარეებს შორის წარმოიშვა კანონისმიერი ვალდებულებითსამართლებრივი ურთიერთობა საერთო საკუთრებაში არსებული უძრავი ნივთის მოვლა-პატრონობასთან დაკავშირებით. ამხანაგობის საერთო კრებამ მიიღო გადაწყვეტილება, რომელსაც უნდა დამორჩილებოდა ამხანაგობის ყველა წევრი, მით უფრო, როცა საკითხი ეხებოდა საერთო ქონების ნორმალურ ფუნქციონირებასა და მასთან დაკავშირებულ ხარჯებს.

13. სასამართლომ განმარტა, რომ კანონი ადგენს ერთგვარად მინიმალურ სტანდარტს, როდესაც გადაწყვეტილებაზე სავალდებულოა კრების თავმჯდომარის ხელმოწერა, თუმცა, ამხანაგობას შეიძლება დაეწესებინა გადაწყვეტილებების ლეგიტიმურობის უფრო მაღალი სტანდარტი, კერძოდ, მიღებულ გადაწყვეტილებაზე ამხანაგობის წევრების ხელმოწერის ვალდებულება. სასამართლომ აღნიშნა, რომ კანონი ამხანაგობის თავმჯდომარეს ანიჭებდა უფლებამოსილებას, საერთო კრების დავალებით, უზრუნველეყო კრების გადაწყვეტილებების შესრულება, კრებასთან შეთანხმებით განეხორციელებინა საერთო ქონების მოვლა-პატრონობა, ექსპლუატაცია და განვითარება, განესაზღვრა რეგულარული ხარჯები.

14. სასამართლომ მიუთითა, რომ ეს მინიმალური სტანდარტი თუ დაცული იქნებოდა, ივარაუდებოდა, რომ ყველა წინა პროცედურაც, როგორიცაა კრების მოწვევა და ხმის მიცემის რეჟიმი, ასევე დაცული იყო. საწინააღმდეგოს მტკიცების ვალდებულება მოპასუხეს ეკისრებოდა.

15. მოსარჩელის წარმომადგენლის განმარტებით, კრების წევრთა ხელმოწერები წესდებას ერთვოდა. სასამართლომ დამატებით აღნიშნა, რომ თუნდაც ხელმოწერების რაოდენობა არ ყოფილიყო საკმარისი წესდების მისაღებად, ეს არ აქცევდა ბათილად 13.03. 2008 წ. გადაწყვეტილებას, რადგან წესდების არსებობა არ იყო სავალდებულო (იხ. „ამხანაგობის კანონის“ 23- ე მუხლი) და, მისი შესაძლო ბათილობის პირობებშიც, ნებისმიერი სხვა გადაწყვეტილება, მიღებული საკმარისი კვორუმის პირობებში, ნამდვილ გარიგებას წარმოადგენდა.

16. სასამართლოს განმარტებით, გამგეობის არსებობას ამხანაგობის კანონი არ ითვალისწინებს, თუმცა, კერძო ავტონომიის პრინციპიდან გამომდინარე (დაშვებულია, რაც აკრძალული არ არის), ამხანაგობას შეეძლო, კანონით გათვალისწინებულის გარდა, ნებისმიერი სხვა ორგანო შეექმნა, ოღონდაც იმ პირობით, რომ ეს არ შეაფერხებდა და არ გამოიწვევდა კანონით გათვალისწინებული ორგანოების - წევრთა საერთო კრებისა და თავმჯდომარის - ფაქტობრივ გაუქმებას.

17. სასამართლომ აღნიშნა, რომ 23.04.2008 წ. ამხანაგობის გამგეობის კრების ოქმს ხელი მოაწერა 13.03.2008 წ. საერთო კრებაზე არჩეულმა თავმჯდომარემ. ამ შემთხვევაშიც, “ამხანაგობის კანონით” დადგენილი ლეგიტიმურობის მინიმალური სტანდარტი დაცული იყო, ამხანაგობის თავმჯდომარემ გამოხატა ამხანაგობის წევრთა ნება რეგულარული ხარჯების განსაზღვრაზე -1 კვმ-ზე 1.8 ლარი. ამიტომ, სასამართლოს დასკვნით, ეს დოკუმენტიც ნამდვილი იყო.

18. იმ უდავო გარემოებიდან გამომდინარე, რომ მოპასუხეს საკუთრებაში გააჩნდა ორი ქონება - საერთო ფართით 673 კვმ და 7 თვის დავალიანება, სასამართლომ მიიჩნია, რომ საწარმოს გადასახდელი თანხა შეადგენდა 8 625,5 ლარს (673 კვმ X 1.8 ლ X 7თვე = 8.625,5), რასაც უნდა დამატებოდა ელექტროენერგიის გადასახადი -145 ლარი.

19. სასამართლომ განმარტა, რომ მოპასუხეს არ ჰქონდა გასაჩივრებული ამხანაგობის გადაწყვეტილება, რომელიც მოცემული იყო საერთო კრების #1 ოქმში, ანუ არ არსებობდა სარჩელი ამ საკითხთან დაკავშირებით და მარტოოდენ შესაგებლის წარმოდგენა და მასში გადაწყვეტილების შესაძლო ბათილობაზე მითითება, თუნდაც ამ გადაწყვეტილებაში ასეთის ნიშნები ყოფილიყო, ვერ დაედებოდა საფუძვლად სარჩელის უარყოფას.

20. მოპასუხემ სააპელაციო წესით გაასაჩივრა საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება, მოითხოვა მისი გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, ამხანაგობის სარჩელის უარყოფა.

21. სააპელაციო საჩივარი შემდეგ საფუძვლებს ემყარებოდა:

21.1. სასამართლომ უდავო ფაქტობრივ გარემოებად მიიჩნია, რომ 2008 წლის მარტში დაფუძნდა ამხანაგობა, მაშინ, როდესაც თავადვე უთითებდა კანონის მე-11 მუხლის პირველ პუნქტზე, რომლის მიხედვითაც ნებისმიერ მრავალბინიან სახლში ამხანაგობა დაფუძნებულად ჩაითვალა ამ კანონის ძალაში შესვლის დღიდან (2007 წლის 1 აგვისტო). აღნიშნული მითითებული იყო ასევე დაზუსტებულ შესაგებელშიც, შესაბამისად, ამხანაგობა 2008 წლის მარტში არ დაფუძნებულა;

21.2. მოპასუხემ სადავოდ გახადა, რომ ამხანაგობას არ დაუდგენია ე.წ. ,,მოსაკრებელი“ კანონით დადგენილი წესით, შესაბამისად, საწარმოს გადასახადის გადახდის ვალდებულება არ გააჩნდა, თუმცა, სასამართლომ უდავოდ დადგენილ გარემოებად მიიჩნია აღნიშნული ფაქტი;

21.3. „ამხანაგობის კანონის“ მე-15 მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, ამხანაგობის წევრებისათვის საერთო ქონების განვითარებასთან დაკავშირებული დამატებითი ხარჯების დაკისრება დასაშვებია მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ მას წევრთა 2/3 დაამტკიცებს, სასამართლომ კი აღნიშნული ნორმა არ გამოიყენა;

21.4. თუ ამხანაგობა აპირებდა მოსაკრებლის დადგენას ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებული ფართის მიხედვით მესაკუთრეებზე, ამაზე გადაწყვეტილება უნდა მიეღო საერთო კრებას ხმების 2/3-ით და ამ წესის შეცვლა დაუშვებელი იყო, ამ უფლებამოსილების დელეგირება სხვა ორგანოზე, მათ შორის ე.წ. ,,გამგეობაზე“, დაუშვებელია. შესაბამისად, გამგეობას არ ჰქონდა უფლება, აღნიშნული ხარჯები ამხანაგობის წევრებისათვის დაეკისრებინა;

21.5. გასათვალისწინებელია ის გარემოება, რომ გამგეობის გადაწყვეტილებას ხელს არ აწერდა გამგეობის ყველა წევრი. ამხანაგობის წესდებაში, მართალია, მითითებულია, რომ გამგეობას უფლება ჰქონდა გადაწყვეტილება მიეღო ხმათა უმრავლესობით, მაგრამ თავად პირველი ინსტანციის სასამართლომ მიიჩნია ეს წესდება ხარვეზიანად (თუმცა აღნიშნა, რომ წესდების ქონა არც კი იყო სავალდებულო ამხანაგობისათვის), ამ შემთხვევაში, გამგეობის გადაწყვეტილება არ შეიძლება კანონიერად ჩაითვალოს. წესდების არსებობა თავისთავად არ არის სავალდებულო ამხანაგობისათვის და ეს არცაა სადავო, თუმცა, წესდებით კანონისაგან განსხვავებული რეგულირების შემთხვევაში, ამხანაგობას უნდა ეხელმძღვანელა კანონით;

21.6. სასამართლომ განმარტა, რომ ტარიფის დაწესების თაობაზე გადაწყვეტილება მიღებული ჰქონდა ამხანაგობას, ანუ ამ ჩანაწერით სავარაუდოდ აპელირება ხდებოდა იმაზე, რომ გამგეობამ უბრალოდ თანხის ოდენობა განსაზღვრა. 13.03.2008 წ. #1 კრების ოქმით (ოქმის კანონიერად მიჩნევის შემთხვევაშიც კი), გამგეობას დაევალა, განესაზღვრა ყოველთვიური შესატანი 1კვმ-ზე და ეცნობებინა ამის თაობაზე ამხანაგობის წევრებისათვის, მათი შენიშვნების გათვალისწინებით, შესწორებული ვარიანტი სხდომაზე დაემტკიცებინა, რაც არ მომხდარა. აღნიშნული საკითხი კანონის მოთხოვნებიდან გამომდინარე, უნდა გადაწყვეტილიყო საერთო კრებაზე წევრთა არანაკლებ 2/3-ის მიერ. თუ საქალაქო სასამართლოს მითითებით წესდება ნაკლიანი იყო, მაშინ ამ წესდებით დადგენლი წესით მიღებული გადაწყვეტილება, რომელიც კანონისაგან განსხვავებულ რეგულირებას შეიცავდა, არ შეიძლებოდა კანონიერად მიჩნეულიყო;

21.7. მცდარია სასამართლოს მსჯელობა, რომ ვინაიდან „ამხანაგობის კანონის“ 28-ე მუხლის მე-7 ნაწილში მითითებულია, რომ კრების ოქმს ხელს აწერს თავმჯდომარე, ამხანაგობის წევრებს ხელმოწერა არ ევალებოდათ, მსგავსი სტანდარტი შეიძლება თავად ამხანაგობას დაედგინა. ამხანაგობის კრების ოქმი მრავალმხრივი გარიგებაა, შესაბამისად, სავალდებულო იყო, რომ მასში აღნიშნულიყო ამ გარიგების მხარეები, ვინ ესწრებოდა ამხანაგობის კრებას. მხოლოდ ციფრების მითითება არ არის საკმარისი ოქმის კანონიერებისთვის;

21.8. მოპასუხის მტკიცებით, მან სადავოდ გახადა ის გარემოება, რომ არც ერთი კრება არ მოწვეულა და მასზე ხმის მიცემა კანონით დადგენილი წესით არ მომხდარა. სასამართლომ კი, განმარტა, რომ თუ დაცული იყო მინიმალური სტანდარტი, ივარაუდებოდა, რომ ყველა წინა პროცედურაც, როგორიცაა კრების მოწვევა და ხმის მიცემის რეჟიმი, ასევე დაცული იყო, საწინააღმდეგოს მტკიცების ვალდებულება მოპასუხეს ეკისრებოდა, რაც არასწორი იყო. სასამართლომ არასწორად გაანაწილა მტკიცების ტვირთი, ამასთან, განმარტა, რომ ყველა წევრი უნდა დამორჩილებოდა ამხანაგობის გადაწყვეტლებას, მით უფრო, როცა საკითხი ეხებოდა საერთო ქონების ნორმალურ ფუნქციონირებას და მასთან დაკავშირებულ ხარჯებს;

21.9. ქონებაზე დადგენილი მოსაკრებლის დაწესება არ წარმოადგენდა საერთო ქონების ნორმალური ფუნქციონირებისაკენ გადადგმულ ნაბიჯებს, ვინაიდან ეს იყო დამატებითი ხარჯები, ამასთან, ამხანაგობის (და არა გამგეობის ან მსგავსი ორგანოს) მიერ მიღებული გადაწყვეტილება კანონიერი უნდა იყოს, რაშიც იგულისხმება ყველა იმ პროცედურის დაცვა, რასაც კანონმდებლობა ითვალიწინებს. „ამხნაგობის კანონის“ მე-7 მუხლის მე-4 ნაწილის შესაბამისად, მესაკუთრეს, რომელსაც ხმა არ ჰქონდა მიცემული იმ ღონისძიებისათვის, რომლებიც პირდაპირ დაკავშირებული არ იყო ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონების მოვლა-პატრონობასა და ექსპლუატაციასთან, არ ეკისრებოდა ამგვარი ღონისძიებების შედეგად წარმოშობილი ხარჯების ანაზღაურების ვალდებულება, ამასთან, მას არ ჰქონდა ამ ღონისძიებებიდან გამომდინარე სარგებლობათა მოთხოვნის უფლებაც; მოპასუხე არ სარგებლობდა საერთო ქონებიდან გამომდინარე სიკეთით, შესაბამისად, მას დამატებითი ხარჯის გადახდის ვალდებულება არ ეკისრებოდა;

21.10. გამგეობის გადაწყვეტილება უცილოდ ბათილი გარიგებაა, ვინაიდან არაუფლებამოსილი ორგანოს მიერაა მიღებული, ხოლო მისი მოწონება/არ მოწონება სხვა ამხანაგობის წევრის მხრიდან მას კანონიერად არ აქცევს.

22. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 8 მაისის გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, მოსარჩელეს უარი ეთქვა სარჩელის დაკმაყოფილებაზე.

23. სასამართლომ მიიჩნია, რომ ამხანაგობის წესდება არ იყო მიღებული კანონით გათვალისწინებული ხმათა რაოდენობით, ამ განჩინების პირველ პუნქტში მდებარე მისამართზე ირიცხებოდა 33 არასაცხოვრებელი ფართი. 13.03.2008 წ. ოქმში აღნიშნულია, რომ კრებას ესწრებოდა 25 მესაკუთრე, რაც არ იყო დადასტურებული შესაბამისი მტკიცებულებებით. საქმეში წარმოდგენილი იყო იმ პირთა სია, რომლებიც ესწრებოდნენ კრებას, რაც დადასტურებული იქნებოდა მათი ხელმოწერებით. აღნიშნულიდან დგინდებოდა, რომ კრებას ესწრებოდა და წესდების მიღებაში მონაწილეობდა ხმის უფლების მქონე ამხანაგობის 18 წევრი, რაც არ შეადგენდა მესაკუთრეთა 2/3-ს. აღნიშნულიდან გამომდინარე, ამხანაგობის წესდება არ იყო მიღებული კანონით დადგენილი ხმებით.

24. სასამართლომ მიიჩნია, რომ 23.04. 2008 წ. გადაწყვეტილება ამხანაგობის ბიუჯეტის დამტკიცების შესახებ, მიღებული იყო არაუფლებამოსილი პირების მიერ. სასამართლომ მიუთითა, რომ 13.03.2008წ. ამხანაგობის საერთო კრებას, რა დროსაც აირჩიეს ამხანაგობის 9 წევრიანი გამგეობა, არ ესწრებოდა ამხანაგობის წევრთა 2/3. აღნიშნულიდან გამომდინარე, მითითებული კრების გადაწყვეტილება გამგეობის არჩევისა და მისთვის ამხანაგობის საერთო კრების კომპეტენციაში შემავალი საკითხების დელეგირების შესახებ მიღებული იყო კანონის მოთხოვნათა დარღვევით, შესაბამისად, 23.04. 2008 წ. გამგეობის სახელით მიღებული გადაწყვეტილება ამხანაგობის ბიუჯეტის დამტკიცების შესახებ არ წარმოშობდა სამართლებრივ შედეგებს.

25. სასამართლომ მოსარჩელის მოთხოვნაზე მითითებით (იხ. ამ განჩინების მე-4 პუნქტი) აღნიშნა, რომ მოთხოვნა ემყარებოდა ამხანაგობის გამგეობის 23.04.2008 წ. გადაწყვეტილებას, რომელიც ბათილი იყო სსკ-ის 54-ე მუხლის საფუძველზე და იგი არ წარმოადგენდა ვალდებულების წარმოშობისათვის იურიდიულად ვარგის გარიგებას.

26. სასამართლომ განმარტა, რომ საერთო ქონების მოვლა-პატრონობისა და ექსპლუატაციისათვის მისი წილი ხარჯი დაეკისრებოდა ამხანაგობის წევრს, თუკი დადასტურდებოდა, რომ ამხანაგობის წევრების საერთო საკუთრებაში იყო კიბეები, დერეფანი, ჰოლი, საინჟინრო და საკომუნიკაციო ქსელები, მოწყობილობები და სხვა სიკეთე, რომელიც ცალკე რომელიმე წევრის საკუთრებას არ წარმოადგენდა. მოცემულ შემთხვევაში, მოსარჩელე ითხოვდა მოპასუხისათვის ელ.ენერგიის და წყლის საერთო ხარჯის დაკისრებას მისი წილის პროპორციულად, რაც შესაბამისად, ყოველთვიურად შეადგენდა 1600 ლარს და 120 ლარს, თუმცა, მოსარჩელეს არ წარუდგენია მტკიცებულება იმის შესახებ, რომ ამხანაგობის მიერ მოხმარებული ელექტროენერგიისა და წყლის ხარჯი აღირიცხებოდა ერთ მრიცხველზე და ამხანაგობას გააჩნდა კომუნალური დავალიანებები. საწვავის - 100 ლარის, ტელეფონის ხარჯის - 80 ლარისა და გაუთვალისწინებელი ხარჯის - 500 ლარის დაკისრების ნაწილში, მოთხოვნა არ იყო დასაბუთებული იმ თვალსაზრისით, რომ აღნიშნული ხარჯის გაწევა უშუალოდ დაკავშირებული იყო საერთო ქონების მოვლა-პატრონობასა და ექსპლუატაციასთან. რაც შეხება ხელფასის ფონდისა და გარეშე ორგანიზაციათა მომსახურების ხარჯებს, მოსარჩელეს არ წარუდგენია შესაბამისი ხელშეკრულებები, რაც ცალსახად დაადასტურებდა ამხანაგობის ვალდებულებას მესამე პირთა წინაშე. სასამართლომ ისიც განმარტა, რომ დაცვის სამსახურისათვის 2000 ლარისა და განვითარების ფონდისათვის 1000 ლარის ხარჯი, არ წარმოადგენდა საერთო ქონების მოვლა-პატრონობისა და ექსპლუატაციისათვის გასაწევ ხარჯს, რომლის გადახდის ვალდებულება მოპასუხეს არ ეკისრებოდა „ამხანაგობის კანონის“ მე-7 მუხლის მეოთხე ნაწილის საფუძველზე.

27. სააპელაციო სასამართლომ დავის მოსაწესრიგებლად გამოიყენა „ამხანაგობის კანონის“ მე-3, მე-5, მე-7, მე-15, 21-ე, 23-ე, 28-ე, მუხლები; სსკ-ის 54-ე, 316-ე, 361-ე მუხლები; საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის(შემდეგში სსსკ) 102-ე მუხლი.

28. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ამხანაგობამ, მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება.

29. საკასაციო საჩივრის საფუძვლები შემდეგია:

29.1. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან (საქმე Nას-443-418-2014), რის გამოც განაცხადი დასაშვებია;

29.2. სააპელაციო სასამართლომ საკუთარი ინიციატივით ცნო ბათილ გარიგებებად ამხანაგობის წესდება და 23.04.2008 წ. ოქმი. აღნიშნული გარიგებები დავის საგანი არ იყო და ისინი მეორე საწარმოს არ გაუსაჩივრებია. აქედან გამომდინარე, სხვა დავის ფარგლებში სასამართლო არ იყო უფლებამოსილი, სსკ-ის 54-ე მუხლზე დაყრდნობით, თვითონ ემსჯელა გარიგებების ბათილად ცნობაზე, მაშინ, როცა ამის თაობაზე მოპასუხეს შეგებებული სარჩელიც კი არ აღუძრავს. ამხანაგობის წესდებისა და კრების ოქმის ბათილად ცნობა შეიძლებოდა მხოლოდ სასარჩელო წარმოების წესით მომხდარიყო. სსკ-ის 54-ე მუხლში მითითებული ბათილობის საფუძველი არ განეკუთვნება უცილოდ ბათილი გარიგებების კატეგორიას;

29.3. სასამართლო გასცდა დავის საგანს და გადაწყვეტილებით მოითხოვა ამხანაგობის ბიუჯეტის შესრულების დამადასტურებელ მტკიცებულებები, რაც დავის საგანი არ ყოფილა (საწვავი 100 ლარი, ტელეფონის ხარჯი 80 ლარი და გაუთვალისწინებელი ხარჯი 500 ლარი; იხ. ამ განჩინების 26-ე პუნქტი).

29.4. წესდება არის მრავალმხრივი გარიგება და მისი მიღება ხმათა სათანადო მხარდაჭერით უნდა დადგენილიყო შესაბამისი სარჩელის საფუძველზე არსებითი განხილვის შედეგად. წესდება მოპასუხეს არ გაუსაჩივრებია და გაუგებარია, რის საფუძველზე დაადგინა სასამართლომ, რომ იგი არ იყო მიღებული ხმათა საკმარისი რაოდენობით. მოსარჩელე ვერ წარადგენდა რაიმე მტკიცებულებას იმ საკითხზე, რაც არ იყო დავის საგანი;

29. 5. სასამართლომ არ გამოიყენა „ამხანაგობის კანონის“ 28-ე მუხლის მე-7 პუნქტი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა. მითითებული ნორმის მიხედვით, ამხანაგობის წევრთა კრების გადაწყვეტილება აისახება ოქმში, რომელსაც ადგენს და ხელს აწერს კრების თავმჯდომარე. თითოეული მესაკუთრე უფლებამოსილია, გაეცნოს ოქმს. ამხანაგობის 13.03.2008 წ. კრების ოქმს ხელს აწერს კრების თავმჯდომარე და მდივანი. კანონი არ მოითხოვს კრების ოქმზე ყველა დამსწრე პირის ხელმოწერას, ამდენად, მითითებული კრების ოქმი და მის საფუძველზე მიღებული 23.04.2008 წ. ოქმი შეესაბამება კანონის მოთხოვნებს. გასაჩივრებული გადაწყვეტილების 4.4. პუნქტით სასამართლომ მიიჩნია, რომ ამხანაგობის წესდება არ არის მიღებული კანონით გათვალისწინებული ხმებით. უსაფუძვლოა სასამართლოს მითითება, თითქოს არ დასტურდება ამხანაგობის წესდების ხმათა 2/3-ის მხარდაჭერით მიღების ფაქტი. კრებას 33 წევრიდან ესწრებოდა 25, რაც 2/3-ს შეადგენს. დაუსაბუთებელია, რომელი მტკიცებულებით დაადგინა სასამართლომ, რომ კრებას 18 წევრი ესწრებოდა;

29.6. სასამართლომ არასწორად განმარტა „ამხანაგობის კანონის“ მე-7 მუხლის მე-4 ნაწილი. მოპასუხეს მოსაკრებელი დაკისრებული ჰქონდა საერთო ქონების მოვლა-შენახვისათვის. მოპასუხე ამხანაგობის წევრი გახდა 2013 წლის დეკემბერში და იგი მონაწილეობას ვერ მიიღებდა ამხანაგობის 2008 წლის 13 მარტისა და 23 აპრილის კრებებზე. აღნიშნულ კრებებზე მოხდა მოსაკრებლის დაწესება და მას ესწრებოდა ის სუბიექტი, რომელიც იყო უძრავი ქონების მესაკუთრე იმ პერიოდში (იხ. ამ განჩინების მე-2 და მე-3 პუნქტები). მოპასუხეს არ მოუთხოვია ამხანაგობის 23.04. 2008 წ. საერთო კრების მიერ დადგენილი მოსაკრებლის გადასინჯვა და არ მიუმართავს ამ მიზნით ამხანაგობისათვის, სასამართლო წესით არ გაუსაჩივრებია ამხანაგობის გადაწყვეტილება;

29.7. სასამართლომ არასწორად გამოიყენა „ამხანაგობის კანონის“ მე-15 მუხლის მე-2 ნაწილი. მცდარია სასამართლოს მოსაზრება, რომ ამხანაგობის 23.04. 2008 წ. საერთო კრებით დადგენილი მოსაკრებელი არ არის დაკავშირებული ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონების განვითარებასთან. ეს გარემოება არასწორად, ყოველგვარი მტკიცებულების გარეშე დაადგინა სააპელაციო სასამართლომ. მოსაკრებელი ეხება შენობის მოვლა-პატრონობას და უსაფუძვლოა სასამართლოს მსჯელობა, რომ ხარჯების დაკისრება იმ შემთხვევაშია შესაძლებელი, თუკი დადასტურდება, რომ ამხანაგობის წევრების საერთო საკუთრებაშია კიბეები, დერეფანი, ჰოლი, საინჟინრო და საკომუნიკაციო ქსელები, მოწყობილებები და სხვა სიკეთე, რომელიც ცალკე რომელიმე წევრის საკუთრება არ არის (იხ. ამ განჩინების 26-ე პუნქტი). სასამართლოსათვის მოპასუხეს არ წარუდგენია ამონაწერი საჯარო რეესტრიდან, რომელიც დაადასტურებდა რომ შენობის კიბეები, დერეფანი, ჰოლი, საინჟინრო და საკომუნიკაციო ქსელები, მოწყობილობები და სხვა სიკეთე ამხანაგობის რომელიმე წევრის ინდივიდუალურ საკუთრებაშია. აღნიშნული ამხანაგობის წევრების საერთო საკუთრებაა და სწორედ შენობის მოვლის, ტექნიკურად გამართვის, დასუფთავების, დაცვის, განათების და სხვა ანალოგიური ხარჯებისათვის არის დადგენილი მოსაკრებელი.

29.8. უსაფუძვლოა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მითითება, რომ თითქოს მოსარჩელის მოთხოვნა იყო მოპასუხისათვის ელ.ენერგიისა და წყლის საერთო ხარჯის დაკისრება (იხ. ამ განჩინების 26-ე პუნქტი). სარჩელით მოთხოვნილი იყო მხოლოდ ელ.ენერგიის ხარჯი 145 ლარი, რისი დამადასტურებელი წერილობითი დოკუმენტები წარდგენილია საქმეში. ამხანაგობას არ მოუთხოვია მოპასუხისათვის წყლის ხარჯის, ასევე, საწვავის 100 ლარის, ტელეფონის ხარჯის 80 ლარისა და გაუთვალისწინებელი ხარჯის 500 ლარის დაკისრება. ეს თანხები გათვალისწინებულია 2008 წელს დამტკიცებული ამხანაგობის ბიუჯეტით და შეიძლება არც მოხდა მისი ათვისება შესაბამის წელს. მოცემულ შემთხვევაში მოპასუხის წინააღმდეგ სარჩელი აღიძრა 2013-2014 წლის პერიოდის დავალიანებაზე, რა დროსაც სრულიად სხვა ბიუჯეტი არსებობდა, რომელიც გადაცემული აქვს მოპასუხეს და ბიუჯეტის მიმართ მას პრეტენზია არ ჰქონია;

29.9. უსაფუძვლოა სასამართლოს მითითება, რომ 23.04.2008წ. გადაწყვეტილება ამხანაგობის ბიუჯეტის დამტკიცების შესახებ მიღებულია არაუფლებამოსილი პირების მიერ. იქვე, სასამართლო უთითებს, რომ ქონების მოვლა-პატრონობისა და ექსპლუატაციისათვის ხარჯების დაკისრება ემყარება მოსარჩელის 23.04.2008წ. გადაწყვეტილებას, რომელიც ბათილია და არ წარმოადგენს ვალდებულების წარმოშობისათვის იურიდიულად ვარგის გარიგებას. ამ შემთხვევაშიც სასამართლო ეყრდნობა 13.03.2008 წ. კრების გადაწყვეტილებას, რა დროსაც დელეგირებული იქნა გამგეობისათვის მოსაკრებლის დაწესების უფლებამოსილება. აღნიშნულ კრებას ესწრებოდა წევრთა 2/3 (25 წევრი) და სრულიად კანონიერად მოხდა უფლებამოსილების გამგეობისათვის დელეგირება.

30. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეტა პალატამ, 2015 წლის 29 დეკემბრის განჩინებით, ამხანაგობის საკასაციო საჩივარი დასაშვებად ცნო სსსკ-ის 391-ე მუხლის მე-5 პუნქტის „ა“ და „გ“ ქვეპუნქტების საფუძველზე და მიიღო განსახილველად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების შესწავლის, მტკიცებულებათა გაანალიზებისა და საკასაციო საჩივრის იურიდიული დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ამხანაგობის საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგი მოტივაციით:

31. ამხანაგობის მოთხოვნას კანონის საფუძველზე წარმოშობილი ფულადი ვალდებულების შესრულება წარმოადგენს.

32. სააპელაციო სასამართლომ ამხანაგობის კრების ოქმი და გამგეობის გადაწყვეტილება უკანონოდ და იურიდიული ძალის არმქონედ მიიჩნია, რაც საფუძვლად დაედო ამხანაგობის სარჩელის უარყოფას.

33. საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად გამოიყენა და განმარტა კანონი, ასევე არასწორად შეაფასა მტკიცებულებები, რითაც დაუშვა ისეთი საპროცესო დარღვევები, რომელთაც არასწორი გადაწყვეტილების მიღება მოჰყვა შედეგად (სსსკ-ის 393.1.“ა“, „გ“, 393.3, 105-ე მუხლები).

34. საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილ ფაქტობრივ გარემოებებზე კასატორმა დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება) წამოაყენა (სსსკ-ის 407.2-ე მუხლი).

35. სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილია, რომ 2008 წლის 13 მარტს ამხანაგობის წევრთა საერთო კრებაზე დაფუძნდა ამხანაგობა, დამტკიცდა წესდება და აირჩიეს ამხანაგობის გამგეობა 9 წევრის შემადგენლობით. კრებას 33 წევრიდან ესწრებოდა 25, ე.ი. წევრთა 2/3. სასამართლომ დაასკვნა, რომ კრება არ იყო გადაწყვეტილებაუნარიანი, ვინაიდან მას არა 25, არამედ 18 წევრი ესწრებოდა, ხოლო კრების არალეგიტიმურობას ის გარემოებაც ადასტურებდა, რომ კრების ოქმს ხელს არ აწერდნენ დამსწრე წევრები (იხ. განჩინების 23-ე პუნქტი). გამგეობის გადაწყვეტილება უკანონო იყო, რადგან გამგეობა აირჩია კრებამ, რომელზეც არ იყო გადაწყვეტილებისათვის საკმარისი ქვორუმი.

36. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ მოსარჩელის მოთხოვნის ფაქტობრივი საფუძველი სწორედ 2008 წლის 13 მარტის კრების ოქმია, რომლითაც გამგეობისათვის დელეგირებულია ამხანაგობის საერთო კრების კომპეტენციაში შემავალი საკითხის - საერთო ქონების მოვლა-შენახვის მიზნით 1 კვმ-ზე ყოველთვიური შესატანის განსაზღვრა. კრების ოქმითვე განისაზღვრა, რომ შეთანხმებული და დამტკიცებული წესი სავალდებულო იყო შესასრულებლად ამხანაგობის ყველა წევრისათვის.

37. საკასაციო სასამართლო, წინამდებარე განჩინების მე-3, მე-4, მე-18 პუნქტებზე მითითებით, იზიარებს კასატორის პრეტენზიას, რომ უკანონოა სააპელაციო სასამართლოს დასკვნა შენობის მოვლისა და ექსპლუატაციისთვის მოსაკრებლის დაწესებისა და მისი ოდენობის განსაზღვრის გამგეობისთვის დელეგირებისა და წესდების მიღების შესახებ ამხანაგობის საერთო კრების 13.03.2008 წ. გადაწყვეტილების, ასევე მოსაკრებლის დადგენის თაობაზე გამგეობის 23.04.2008 წ. გადაწყვეტილების, ბათილად მიჩნევის შესახებ.

38. მოპასუხემ შესაგებელში სხვა გარემოებებზე მიუთითა (იხ. ამ განჩინების მე-5 პუნქტი), მას არ გაუსაჩივრებია კრებისა და გამგეობის გადაწყვეტილებები, შესაბამისად, ამხანაგობის სარჩელის ფარგლებში, რომლითაც მოთხოვნილია საერთო საკუთრებაში რიცხული ქონების მოვლა-პატრონობისთვის ამხანაგობის მიერ განსაზღვრული მოსაკრებლის გადახდა, სასამართლოს არ უნდა ემსჯელა ამხანაგობის გადაწყვეტილებების ან/და საერთო კრებაზე დამტკიცებული წესდების კანონიერებაზე, კრების მოწვევის და გადაწყვეტილებების მიღების პროცედურის ლეგიტიმურობაზე.

39. სსკ-ის მე-10 კოდექსის მე-2 ნაწილის თანახმად: „სამოქალაქო ურთიერთობის მონაწილეებს შეუძლიათ განახორციელონ კანონით აუკრძალავი, მათ შორის კანონით პირდაპირ გაუთვალისწინებელი ნებისმიერი მოქმედება“.

40. „ამხანაგობის კანონის“ პირველ, მეორე მუხლებზე, მე-8 მუხლის პირველ ნაწილზე, მე-13 მუხლზე, 21-ე მუხლის პირველი პუნქტის ”ვ” ქვეპუნქტზე, 23-ე მუხლის პირველი პუნქტის ”ბ” ქვეპუნქტზე მითითებით, საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ განსახილველ შემთხვევაში მხარეთა შორის არსებობს კანონისმიერი ვალდებულებითსამართლებრივი ურთიერთობა საერთო საკუთრებაში არსებული უძრავი ნივთის მოვლა-პატრონობასთან დაკავშირებით. შესაბამისად, საერთო კრების მიერ მიღებული გადაწყვეტილება, რაც ეხება ამხანაგობის საერთო ქონების ნორმალურ ფუნქციონიერებას და მასთან დაკავშირებულ ხარჯებს, სავალდებულოა ამხანაგობის წევრებისათვის. ამხანაგობის გამგეობის, როგორც ასეთი ორგანოს არსებობას კანონი არ ითვალისწინებს, თუმცა, კერძო ავტონომიის პრინციპიდან გამომდინარე (დაშვებულია, რაც აკრძალული არ არის კანონით, სსკ-ის მე-10 მუხლი) ამხანაგობას შეუძლია, შექმნას ნებისმიერი სხვა ორგანო, გარდა კანონით გათვალისწინებულისა, ოღონდაც იმ პირობით, რომ ეს არ შეაფერხებს და არ გამოიწვევს კანონით გათვალისწინებული ორგანოების - წევრთა საერთო კრებისა და თავმჯდომარის - ფაქტობრივ გაუქმებას

41.ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატას მიაჩნია, ამხანაგობის კრების ოქმის, წესდებისა და ამხანაგობის კრების მიერ არჩეული მართვის ორგანოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილებების არსებობის პირობებში, გამგეობის მიერ განსაზღვრული მოსაკრებლის დაკისრების მოთხოვნა წარმოიშვა, იგი არ შეწყვეტილა და განხორციელებადია. შესაბამისად, საფუძვლიანია სარჩელი ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილებების საფუძველზე განსაზღვრული მოსაკრებლის ამხანაგობის წევრისთვის დაკისრების თაობაზე.

42. იმის გათვალისწინებით, რომ მოპასუხის საკუთრებაშია 673 კვმ, მის მიერ გადასახდელი თანხა 8 625,5 ლარია (673X1,8X7= 8.625,5), სწორედ აღნიშნული თანხის დაკისრებას ითხოვს ამხანაგობა საკასაციო საჩივრის ფარგლებში (იხ. ტ.2., ს.ფ.166).

43. სასამართლო იზიარებს კასატორის არგუმენტებს, რომ სასამართლომ არ გამოიყენა „ამხანაგობის კანონის“ 28-ე მუხლის მე-7 პუნქტი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა. მითითებული ნორმის მიხედვით: „ამხანაგობის წევრთა კრების გადაწყვეტილება აისახება ოქმში, რომელსაც ადგენს და ხელს აწერს კრების თავმჯდომარე. თითოეული მესაკუთრე უფლებამოსილია გაეცნოს ოქმს“. ამხანაგობის 13.03.2008 წ. კრების ოქმს ხელს აწერენ თავმჯდომარე და მდივანი, კანონი არ მოითხოვს კრების ოქმზე ყველა დამსწრე პირის ხელმოწერას. ამდენად, ამხანაგობის 13.03.2008 წ. კრების ოქმი და მის საფუძველზე მიღებული 23.04.2008 წ. ოქმი შესაბამისობაშია კანონის მოთხოვნებთან.

44. ქვემდგომმა სასამართლომ არასწორად განმარტა კანონის მე-7 მუხლის მე-4 ნაწილი. მოპასუხეს მოსაკრებელი დაკისრებული ჰქონდა საერთო ქონების მოვლა-შენახვისათვის. მოპასუხე ამხანაგობის წევრი გახდა 2013 წლის დეკემბერში და იგი მონაწილეობას ვერ მიიღებდა ამხანაგობის 13.03. 2008 წ. და 23.04.2008წ. კრებებზე, როდესაც მოხდა მოსაკრებლის დაწესება და მას ესწრებოდა ის სუბიექტი, რომელიც იყო უძრავი ქონების მესაკუთრე იმ პერიოდში (იხ. ამ განჩინების 2-3 პუნქტები). მოპასუხეს არ მოუთხოვია ამხანაგობის 23.04.2008 წ. საერთო კრების მიერ დადგენილი მოსაკრებლის გადასინჯვა და არ მიუმართავს ამ მიზნით ამხანაგობისათვის და, როგორც ზემოთ აღინიშნა, არც სასამართლოში გაუსაჩივრებია იგი.

45. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლო გასცდა დავის საგანს (სსსკ-ის 248-ე მუხლი), როდესაც იმსჯელა, რომ მოსარჩელის მოთხოვნას მოპასუხისადმი წარმოადგენდა ელ.ენერგიისა და წყლის საერთო ხარჯის დაკისრება, რაც შეადგენდა 1600 ლარსა და 120 ლარს. სარჩელით მოთხოვნილი იყო მხოლოდ ელ.ენერგიის ხარჯი 145 ლარი (იხ. სარჩელი, ტ.1., ს.ფ. 1-14 და საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება- ს.ფ.172-182; წინამდებარე განჩინების 29.8. ქვეპუნქტი); დავის საგანი არ ყოფილა წყლის, საწვავის, ტელეფონისა და გაუთვალისწინებელი ხარჯის 500 ლარის დაკისრება.

46. გასაზიარებელია კასატორის მოსაზრება, რომელიც ამ განჩინების 29.7 ქვეპუნქტშია მითითებული, რადგან საჯარო რეესტრიდან შესაბამისი ამონაწერის წარდგენა მოწინააღმდეგის პროცესუალურ ვალდებულებას წარმოადგენდა, წინააღმდეგ შემთხვევაში, ითვლება, რომ აღნიშნული ამხანაგობის წევრების საერთო საკუთრებაა და სწორედ შენობის მოვლის, ტექნიკურად გამართვის, დასუფთავების, დაცვის, განათებისა და სხვა ანალოგიური ხარჯებისათვის არის დადგენილი მოსაკრებელი.

47. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად შეაფასა საქმეზე წარდგენილი მტკიცებულებები, რის გამოც იურიდიულად დაუსაბუთებელია გასაჩივრებული გადაწყვეტილება (სსკ-ის 393-ე მუხლი). აღნიშნული გარემოება კი, სსსკ-ის 394-ე მუხლის „ე“ ქვეპუნქტის თანახმად, გადაწყვეტილების გაუქმების აბსოლუტური საფუძველია.

48. სსსკ-ის 411-ე მუხლის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო თვითონ მიიღებს გადაწყვეტილებას საქმეზე, თუ არ არსებობს ამავე კოდექსის 412-ე მუხლით გათვალისწინებული გადაწყვეტილების გაუქმებისა და საქმის სააპელაციო სასამართლოში ხელახლა განსახილველად დაბრუნების საფუძვლები. არ არსებობს საქმის სააპელაციო სასამართლოში ხელახლა განსახილველად დაბრუნების საფუძველი, ვინაიდან საჭირო არაა მტკიცებულებათა დამატებითი გამოკვლევა, შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო უფლებამოსილია, თვითონ მიიღოს გადაწყვეტილება მოცემულ საქმეზე.

49. სსსკ-ის 53-ე მუხლის მე-3 პუნქტის თანახმად, კასატორის სასარგებლოდ, მოწინააღმდეგეს ეკისრება სახელმწიფო ბაჟის 840 ლარის გადახდა.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408.3-ე, 411-ე მუხლებით და

გ ად ა წ ყ ვ ი ტ ა:

1. ბმა "კ-ის 19-ის" საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს;

2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 8 მაისის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება;

3. ბმა "კ-ის 19-ის" სარჩელი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

4. სს "ს-ს" ბმა "კ-ის 19-ის" სასარგებლოდ დაეკისროს 8 625.04 ლარის გადახდა;

5. სს "ს-ს" ბმა "კ-ის 19-ის" სასარგებლოდ დაეკისროს საქმის განხილვასთან დაკავშირებული ხარჯის (სახელმწიფო ბაჟის) 840 ლარის გადახდა;

6. გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. თოდუა

მოსამართლეები ე. გასიტაშვილი

პ. ქათამაძე