საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

საქმე №ას-25-25-2016 4 მარტი, 2016 წელი,

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მზია თოდუა (თავმჯდომარე),

ეკატერინე გასიტაშვილი (მომხსენებელი),

პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი – თ. ს-ე (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ნ. შ-ი (მოპასუხე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 5 ნოემბრის გადაწყვეტილება და ამავე სასამართლოს 2015 წლის 8 ოქტომბრის საოქმო განჩინება მტკიცებულებათა საქმეზე დართვის შესახებ შუამდგომლობაზე უარის თქმის თაობაზე

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება, ასევე გასაჩივრებული საოქმო განჩინების გაუქმება და შპს "ო-+"-ის 2015 წლის 23 სექტემბრის ორი საექსპერტო დასკვნის საქმეზე დართვა

დავის საგანი – ხელშეშლის აღკვეთა, უკანონო მიშენების დემონტაჟი და პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. ნ. შ–მა (შემდეგში: მოპასუხე, მეორე თანამესაკუთრე) 2010 წელს შეიძინა ქ. ბათუმში, ჟ-ას ქ. №11-ში მდებარე №7 ოთახი (საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის, შემდეგში სსკ-ის 477-ე მუხლი.)

2. თ. ს-ეს (შემდეგში: მოსარჩელე, პირველი თანამესაკუთრე ან კასატორი) საკუთრებად ირიცხება ქ. ბათუმში, ჟ-ას ქ. №11-ში 41.63 კვ.მ ფართი, ხოლო 33.35 კვ.მ. ფართი მისი და მოპასუხის თანასაკუთრებაა. აღნიშნული ქონება მოსარჩელემ 1967 წლის 11 აპრილის ჩუქების ხელშეკრულებით მიიღო და იგი შედგება პირველ სართულზე მდებარე №4 ოთახისგან -18.6 კვ.მ., №6 შუშაბანდიანი ოთახისაგან - 23.03 კვ.მ, №3 - 24.78 კვ.მ და №8 - 8.57 კვ.მ ოთახებისაგან, რაც საერთო სარგებლობაშია ,,ა’’ ლიტერის მეორე სართულზე (სსკ-ის 953-ე, 524-ე მუხლები).

3. 1962 წლის 25 ივლისის ნასყიდობის ხელშეკრულებით დგინდება, რომ ე. და ნ. კ-ებისაგან ს. შ-მა (შემდეგში მყიდველი) შეიძინა ქ. ბათუმში, ს-ის ქ.№11-ში (ამჟამად ჟ-ას ქ. №11) არსებული სახლთმფლობელობის 1/3 ნაწილი, რაც შეადგენს საცხოვრებელ ოთახებს №5-4-2 ფართობით - 64.21 კვ.მ და დამხმარე ოთახებს №8-3-1 - 44.60 კვ.მ, საერთო სარგებლობაში (სსკ-ის 477-ე მუხლი).

4. ამ განჩინების მე-3 პუნქტში დასახელებული მყიდველის გარდაცვალების შემდეგ, მის დანაშთ ქონებაზე მემკვიდრეობა აღიდგინა მეუღლემ - ა. გ-ემ (სსკ-ის 1336-ე მუხლი), ხოლო ამ უკანასკნელის გარდაცვალების შემდეგ მისი დანაშთი ქონება, ფაქტობრივი ფლობით, მემკვიდრეობით მიიღო მოპასუხემ (სსკ-ის 1421-ე მუხლი).

5. საცხოვრებელი სახლიდან მოსარჩელის ინდივიდუალურ საკუთრებაშია 41,63 კვ.მ. ფართი, ხოლო 33,35 კვ.მ. ფართი რეგისტრირებულია თანასაკუთრებად (სსკ.-ის 953-ე მუხლი, იხ. ტ. 1, ს.ფ.51).

6. მოპასუხემ, 1986-1992 წლებში, სადავო ქონების რეკონსტრუქცია ჩაატარა, კერძოდ, გადახურა და შემოსაზღვრა საერთო სარგებლობის ეზო, სახლის კუთვნილ ფართზე დააშენა რამდენიმე სართული, მოაწყო კიბე, როგორც ეზოში, ასევე საერთო სარგებლობის დერეფანში. ქ. ბათუმში, აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკის მინისტრთა საბჭოს სრულუფლებიანი წარმომადგენლის კაბინეტის 1993 წლის 6 აპრილის №171 გადაწყვეტილებით, ეს ნაგებობები გატარდა რეგისტრაციაში და შესაბამისი ცვლილებები შევიდა ტექნიკური აღრიცხვის სამსახურის მონაცემებში.

7. დასახელებული №171 გადაწყვეტილების საფუძველზე დარეგისტრირდა ქ. ბათუმში, სხვადასხვა დროს, უნებართვოდ აშენებული ან რეკონსტრუირებული სახლები, მათი ნაწილები, მათზე მიშენებული დამატებითი ფართები და ცალკე მდგომი დამხმარე და სამეურნეო სათავსოები, ავტოსადგომები, ფარდულები, მათ შორის, მოპასუხის მამკვიდრებელზე (იხ. განჩინების მე-4 პუნქტი) აღრიცხული საცხოვრებელი სახლი.

8. პირველმა თანამესაკუთრემ 2014 წლის 10 მარტს სარჩელი აღძრა მეორე თანამესაკუთრის წინააღმდეგ, მოითხოვა თანასაკუთრებაში არსებული შენობის პირვანდელ მდგომარეობაში მოყვანის მოპასუხისათვის დავალდებულება (სსკ-ის 172- ე მუხლი).

9. ბათუმის საქალაქო სასამართლოს 2014 წლის 11 აგვისტოს გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. სასამართლომ დავის მოსაწესრიგებლად გამოიყენა სსკ-ის 170.1, 172.2, 128-ე მუხლები და განმარტა, რომ საკუთრებით სარგებლობის ხელშეშლა გულისხმობს მესაკუთრისათვის ისეთი მდგომარეობის შექმნას, რომლის გათვალისწინებითაც, ამ უკანასკნელს ეზღუდება თავისი უფლებამოსილების სრულყოფილად განხორციელების შესაძლებლობა და, ამასთან, ხელშემშლელს რაიმე საფუძველი არ გააჩნია. ხელშეშლის აღკვეთის მოთხოვნის წარმოშობის აუცილებელ პირობას წარმოადგენს საკუთრების ხელყოფის ან სხვაგვარი ხელშეშლის ფაქტის არსებობა. ფაქტის არსებობა კი, დადასტურებული უნდა იყოს სათანადო მტკიცებულებებით. სასამართლომ მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის (შემდეგში სსსკ) 102-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, მე-4 მუხლზე და მიიჩნია, რომ, კონკრეტულ შემთხვევაში, ხელშეშლის არსებობის მტკიცების ტვირთი ეკისრებოდა მოსარჩელეს, რომელმაც სათანადო მტკიცებულებით ვერ დაადასტურა, მისი საკუთრებით სარგებლობის ხელშეშლის ფაქტი.

10. სასამართლომ მიუთითა მოსარჩელის განმარტებაზე, რომლის თანახმადაც, ხელშეშლა გამოიხატებოდა მოპასუხის მიერ წარმოებული უკანონო მიშენებით მისი უფლების იმგვარად დარღვევაში, რომ მასაც ჰქონდა სურვილი, სარემონტო სამუშაოები ჩაეტარებინა საკუთარ ფართში, თუმცა, ამას ვერ ახერხებდა, რადგან მის საკუთრებასთან მისასვლელი ოთახი მოპასუხის ინდივიდუალურ საკუთრებაში იყო. თავის მხრივ, მოპასუხე განმარტავდა, რომ ის არ უშლიდა მოსარჩელეს მის ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებული ოთახით სარგებლობაში.

11. სასამართლომ განხორციელებული მინაშენების დემონტაჟის ნაწილში მოთხოვნა ხანდაზმულად ჩათვალა, ვინაიდან, სადავო მშენებლობა 1986-1992 წლებში იყო განხორციელებული.

12. მოსარჩელემ სააპელაციო წესით გაასაჩივრა საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება, მოითხოვა მისი გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის დაკმაყოფილება.

13. ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის2015 წლის 5 ნოემბრის გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება და სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; მოპასუხეს დაევალა მეორე სართულზე ასასვლელი რკინა-ბეტონის კიბის დემონტაჟი; დანარჩენ ნაწილში სარჩელი უარყოფილია.

14. სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია წინამდებარე განჩინების 1-7 პუნქტებში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებები.

15. სასამართლოს დასკვნით, პირველი თანამესაკუთრის მოთხოვნა ეყრდნობოდა იმას, რომ მეორე თანამესაკუთრის მიერ ნაწარმოები მშენებლობით დაირღვა მისი, როგორც თანამესაკუთრისა და მესაკუთრის უფლებები; სადავო ნაგებობები არის ამორტიზებული, ჯანმრთელობისათვის საზიანო და საფრთხის შემცველი. ისინი შესაბამისი ნებართვებისა და წესების დარღვევითაა ნაწარმოები ქალაქის კულტურული მემკვიდრეობის ზონაში.

16. სასამართლომ დამატებით დადგენილად მიიჩნია, რომ მოსარჩელეს წინამდებარე განჩინების მე-6 პუნქტში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებები, კერძოდ, საჯარო რეესტრის მონაცემები სადავოდ არ გაუხდია და, შესაბამისად, ისინი ითვლებოდა სწორად (სსკ-ის 312.1. მუხლი). მოსარჩელის საკუთრებასა და თანასაკუთრებაში არსებული ფართის იდენტიფიცირება შესაძლებელი იყო საქმის მასალებში (ტ.1., ს.ფ.121) განთავსებული გეგმის მიხედვით, მოსარჩელეს ინდივიდუალურად ეკუთვნის საცხოვრებელი სახლის მე-2 სართულზე არსებული ოთახი №6 და პირველ სართულზე - ოთახი №4; მოდავე მხარეთა საერთო საკუთრებაშია მე-2 სართულზე ოთახი №3 - 24,78 კვ.მ, ოთახი №8-8,57 კვმ; სასამართლოს დასკვნით მოსარჩელის, როგორც თანამესაკუთრის უფლებები მხოლოდ ამ ოთახებზე, დასტურდება მათემატიკური ანგარიშითაც - №3 და №8 ოთახების საერთო ფართი 24,78+8,57=33,35 კვმ-ია, რაც საჯარო რეესტრში რეგისტრირებულ მონაცემებს სავსებით შეესაბამება.

17. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სახლის მე-2 სართულის №1 და №2 ოთახებზე, ასევე №1 ოთახის გვერდით არსებულ დამხმარე კიბესა და საპირფარეშოზე მოსარჩელეს უფლებები არ გააჩნდა და, ამიტომ, ამ ნაწილში მისი მოთხოვნა უსაფუძვლო იყო.

18. სსსკ-ის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილის, 105-ე მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე, სასამართლომ დაასკვნა, რომ არც ერთი მტკიცებულება, რომლითაც დადგინდებოდა, რომ №7 ოთახის მიმდებარედ არსებული საერთო საკუთრების შუშაბანდი, ე.ი. №3 ოთახი, სწორედ მოპასუხემ გადატიხრა, მოსარჩელეს სასამართლოსათვის არ წარმოუდგენია. მოპასუხის განმარტებით, შუშაბანდი მოსარჩელის უფლებრივმა წინამორბედებმა გადააკეთეს მასში საპირფარეშოს მოსაწყობად. ეს, გარკვეულწილად, მტკიცდება ფოტოსურათებითაც (ტ.1., ს.ფ. 135-137), საიდანაც ჩანს, რომ გადატიხრულ ნაწილში, სწორედ, სველი წერტილია განთავსებული. სასამართლოს დასკვნით ის, რომ საპირფარეშო სრულად გაპარტახებულია, ადასტურებს, რომ მოპასუხე, რომელიც სახლში მუდმივად ცხოვრობს, ამ ქონებით არ სარგებლობს.

19. სასამართლომ, სსკ-ის 172-ე მუხლის მე-2 ნაწილზე მითითებით აღნიშნა, რომ ხელშეშლის აღკვეთა მესაკუთრემ შეიძლება მოითხოვოს იმ პირისაგან, ვინც მას საკუთრებით სარგებლობაში ხელს უშლის. მოპასუხის მხრიდან თანასაკუთრებაში არსებული ქონებით სარგებლობის ხელშეშლის ფაქტი მოსარჩელემ ვერ დაამტკიცა და, ამიტომ, გადატიხვრის მოშლის ნაწილში, მისი მოთხოვნა დაუსაბუთებელი იყო.

20. სასამართლომ უდავოდ დადგენილად მიიჩნია, რომ №2 და №4 ოთახებს შორის საერთო საკუთრების დერეფანში პირველი სართულიდან ამავალი კიბე, მოპასუხემ მოაწყო. მანვე, საერთო საკუთრების ნაკვეთზე ააშენა რკინა-ბეტონის კონსტრუქცია, კერძოდ, გადახურა და შემოსაზღვრა ეზო. ასევე დადგენილია, რომ მხარეები არიან სახლის მე-2 სართულზე არსებული №3 ოთახისა და საეზოვე ნაკვეთის თანამესაკუთრეები. ამის შესაბამისად, სსკ-ის 953-ე მუხლის საფუძველზე, მხარეებს ამ ქონებაზე გააჩნიათ საზიარო უფლება, რაც იმას ნიშნავს, რომ ამ ქონებით სარგებლობა ორივე მხარეს შეუძლია.

21. სასამართლომ იმაზეც იმსჯელა, რომ როდესაც მოპასუხემ ეზო გადახურა, იმ დროისათვის, მხარეები მიწის მესაკუთრენი არ ყოფილან. 1921 წლიდან 1997 წლის 25 ნოემბრამდე, სსკ-ის ამოქმედებამდე, მიწა ეკუთვნოდა სახელმწიფოს და, შესაბამისად, 1986-1992 წლებში მოპასუხე სამუშაოებს, სწორედ, სახელმწიფოს კუთვნილ ნაკვეთზე ახორციელებდა. სახელმწიფომ, ანუ მესაკუთრემ №171 გადაწყვეტილებით მშენებლობა მართლზომიერად ცნო (იხ. ამ განჩინების 6-7 პუნქტები), რაც ადასტურებდა, რომ მოპასუხემ მშენებლობა კანონიერად და მესაკუთრის თანხმობით განახორციელა.

22. სსკ-ის 1513-ე მუხლის თანახმად, მიწის ნაკვეთი მხარეთა თანასაკუთრება გახდა 1997 წლის 25 ნოემბრიდან, თუმცა, მათ იგი იმ სახით მიიღეს, რა სახითაც არსებობდა და, ამიტომ, მოსარჩელის პრეტენზია, განხორციელებული მშენებლობის შედეგად, ქონებაზე წილის შემცირების თაობაზე უსაფუძვლოა. სასამართლოს მსჯელობით, ასეც რომ არ იყოს, სსკ-ის 115-ე მუხლის თანახმად, სამოქალაქო უფლება უნდა განხორციელდეს მართლზომიერად, დაუშვებელია უფლების გამოყენება მარტოოდენ იმ მიზნით, რომ ზიანი მიადგეს სხვას.

23. სასამართლოს დასკვნით, ეზოს გადახურვა და საერთო სარგებლობის დერეფანში კიბის მოწყობა უძრავ ქონებაში მხარეთა წილებსა თუ მათ ინდივიდუალურ საკუთრებაზე ვერანაირ გავლენას ვერ ახდენს, ვინაიდან მოსარჩელე №4 და №6 ოთახების მესაკუთრე და 33,35 კვმ ფართის თანამესაკუთრე იქნება, მიუხედავად იმისა, მოიშლება თუ არა პირველი სართულიდან მეორე სართულზე ამავალი კიბე და ეზოს გადახურვა. სასამართლოს დასკვნით, მოსარჩელის აღნიშნული მოთხოვნა ემსახურება უფლების ბოროტად გამოყენებას, რაც დაუშვებელია. იგივე ეხება მოპასუხის მიერ საცხოვრებელ სახლზე განხორციელებულ დაშენებასაც. აღსანიშნავია ისიც, რომ, ამ ნაწილში, მოსარჩელეს მოთხოვნა ზოგადად აქვს ფორმულირებული და მას არ დაუზუსტებია, კონკრეტულად რომელი მინაშენის დემონტაჟს ითხოვს და რა საფუძვლით.

24. სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელის არგუმენტი, რომ სახლის ეზოში არსებული კონსტრუქცია ადამიანის ჯანმრთელობისათვის საზიანოა იმ დასაბუთებით, რომ მითითებული ფაქტის მტკიცების ტვირთი მოსარჩელეს ეკისრება. მან კი სასამართლოს ერთადერთი მტკიცებულება - შპს "მ–ის" (შემდეგში შპს-ს ექსპერტი) საექსპერტო დასკვნა წარუდგინა, რომელიც სასამართლომ დაუსაბუთებლად მიიჩნია.

25. სასამართლომ სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს (შემდეგში ექსპერტიზის ბიურო) 2014 წლის 21 მაისის დასკვნის (ტ.1, ს.ფ. 104-119) საფუძველზე მიიჩნია, რომ დასკვნების გამოსატანად საჭირო იყო ნაგებობის კონსტრუქციული და ლაბორატორიული კვლევა, რაც შპს-ს ექსპერტს არ ჩაუტარებია, რის გამოც ის დაუსაბუთებელი იყო.

26. სადავო საკითხის გამოსარკვევად, სასამართლოს ინიციატივითაც დაინიშნა ექსპერტიზა და ექსპერტიზის ბიუროს ექსპერტებმა, დაასკვნეს, რომ მოპასუხის მიერ მოწყობილი კონსტრუქცია, გარდა მეორე სართულზე ასასვლელი რკინა-ბეტონის კიბისა, ამორტიზებული არ იყო. აღნიშნული დასკვნა შპს -ის ექსპერტის დასკვნას პირდაპირ გამორიცხავდა.

27. სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ სახლის პირველ სართულზე, მოსარჩელის კუთვნილი №4 ოთახის უკანა კედელზე ამოყვანილი ორი სვეტი, რომელსაც, ნაწილობრივ, ეყრდნობა მოპასუხის მიერ აგებული ნაგებობა - სახლზე დაშენებული სართულები, ამ უკანასკნელმა მოაწყო 1992 წლამდე, ე.ი. სახლზე სართულების დაშენების დროს და მოსარჩელეს, 2014 წლამდე, ეს ფაქტი სადავოდ არ გაუხდია.

28. სასამართლოს მსჯელობით, აღნიშნული ადასტურებს, რომ მოპასუხე მოსარჩელის კუთვნილი ქონების ნაწილს ფლობს მისივე თანხმობით, ე.ი. მართლზომიერად. ამასვე ადასტურებს ის გარემოება, რომ ქონების მფლობელობის შეწყვეტასთან დაკავშირებით მოსარჩელეს მოპასუხისათვის სსკ-ის 168-ე მუხლის თანახმად დასაბუთებული პრეტენზია არ წაუყენებია. რის გამოც, მისი მოთხოვნა №4 ოთახში არსებული კოლონების მოშლის შესახებ უსაფუძვლოა.

29. სასამართლომ, სსკ-ის 174-ე, 175.2-ე, 179-ე მუხლებზე დაყრდნობით, მიიჩნია, რომ მოსარჩელე ვალდებულია, ითმინოს მის უძრავ ქონებაზე მოპასუხის კუთვნილი ქონებიდან გამომდინარე ზემოქმედება.

30. სასამართლომ დაასკვნა, რომ მოსარჩელემ ვერ დაამტკიცა სადავო ნაგებობების შესაბამისი ნებართვებისა და წესების დარღვევით აშენების

ფაქტი, თუმცა, ასეც რომ არ იყოს, ამ თვალსაზრისით მოსარჩელეს მოთხოვნის უფლება არა აქვს, ვინაიდან უნებართვო ნაგებობის დემონტაჟის მოთხოვნის უფლება შესაბამისი ზედამხედველობის სამსახურს გააჩნია.

31. ექსპერტიზის ბიუროს დასკვნითა და მოპასუხის განმარტებით, სასამართლომ დადასტურებულად მიიჩნია, რომ მოპასუხის მიერ აგებული, საცხოვრებელი სახლის მეორე სართულზე ამავალი რკინა-ბეტონის კონსტრუქციის კიბე ამორტიზებული და საფრთხის შემცველია, რაც მოსარჩელეს საზიარო ეზოთი სარგებლობაში შეუშლის ხელს. ამიტომ, სსკ-ის 172-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ხელშეშლის აღკვეთის მოთხოვნა საფუძვლიანად ჩათვალა.

32. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ საქალაქო სასამართლომ სარჩელი შეცდომით ჩათვალა ხანდაზმულად, რადგან მესაკუთრის მიერ საკუთრებით სარგებლობაში ხელშეშლის აღკვეთის მოთხოვნა ხანდაზმულობას არ ექვემდებარებოდა.

33.მოსარჩელემ საკასაციო წესით გაასაჩივრა გადაწყვეტილება და, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში, მისი გაუქმება და სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება მოითხოვა.

34.საკასაციო საჩივარი დამყარებულია შემდეგ არგუმენტებზე:

34.1. სასამართლო არ მსჯელობს მოსარჩელის საკუთრების უფლების შინაარსზე, არ განმარტავს, თუ რატომ მიაჩნია, რომ მოსარჩელის საკუთრების უფლება არ შელახულა მოპასუხის მოქმედებით (მაშინ, როდესაც სახეზეა მოსარჩელის თანხმობისა და ადმინისტრაციულ ორგანოების ნებართვების გარეშე განხორციელებული, სამშენებლო ნორმებთან აბსოლუტურად შეუსაბამო სამშენებლო სამუშაოები, რომლებიც მოპასუხემ აწარმოა მხარეთა საერთო საკუთრებაში არსებულ უძრავ ქონებაში და მოიცავს როგორც საერთო ეზოს, ისე სახლის საერთო საკუთრებაში არსებულ ნაწილებს და მოსარჩელის ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებულ ოთახს);

34.2. სასამართლოს უნდა გამოეყენებინა საქართველოს კონსტიტუციის 21-ე მუხლი, „ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის საერთაშორისო კონვენციის“ პირველი მუხლი, სსკ-ის 170.1 -ე, 172-ე, 955-ე, 957-ე მუხლები, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს რეკომენდაციები. სასამართლოს არ განუმარტავს სამართლის ამ ნორმათა შინაარსი კონკრეტულ დავასთან და სასარჩელო მოთხოვნებთან მიმართებაში;

34.3. სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა და არასწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა საერთო საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის (ეზოს) სარგებლობის უფლების შინაარსს, ასეთი სარგებლობის განხორციელების პროცესში თანამესაკუთრეთა უფლება-მოვალეობებს და ამ უფლება-მოვალეობათა ფარგლებს;

34.4. №171 გადაწყვეტილების მტკიცებულებად განხილვა დაუშვებელია. მოპასუხეს არ წარმოუდგენია მისი დედანი ან დამოწმებული ასლი (წარმოდგენილ ასლზე სრულიად სხვადასხვა შრიფტით არის შესრულებული ტექსტის სხვადასხვა ნაწილი). მისი არსებობის შემთხვევაშიც, ამ ე.წ. გადაწყვეტილებას არ მოჰყოლია და ვერც მოჰყვებოდა რაიმე სახის სამართლებრივი შედეგი. გადაწყვეტილება არარა აქტია, რომლის შესრულება შეუძლებელია, დაუშვებელიც და უკანონოც. მას არავითარი ძალა არ გააჩნია მოსარჩელის, როგორც თანამესაკუთრის, თანხმობის არარსებობის პირობებში;

34.5. საქმეში წარმოდგენილი ცნობების მიხედვით, შენობის ტექნიკური მახასიათებლები არ შეცვლილა საჯარო რეესტრში, რაც იმას გულისხმობს, რომ ნაწარმოები მშენებლობა არ არის რეგისტრირებული. მოპასუხის მიერ განხორციელებული მშენებლობა დღემდე უკანონოა;

34.6. სასამართლოს არ უნდა გამოეყენებინა სსკ-ის 115-ე მუხლი მოსარჩელის მოთხოვნის სამართლებრივი შეფასებისთვის, იგი მოპასუხის ქმედებებს უფრო ესადაგება;

34.7.დაუსაბუთებელია სასამართლოს დასკვნა იმის თაობაზე, რომ სახლის პირველ სართულზე არსებული, მოსარჩელის კუთვნილი №4 ოთახის უკანა კედელზე მოპასუხის მიერ ამოყვანილი ორი სვეტი, მოსარჩელის თანხმობითაა ამოყვანილი და, მოსარჩელის კუთვნილი ქონების, მოპასუხის მიერ მართლზომიერ ფლობადაა მიჩნეული;

34.8. სასამართლოს არ უნდა გამოეყენებინა სსკ-ის 174-ე, 175.2-ე და 179.1.-ე მუხლების დებულებები, რომელიც მეზობელი მიწის ნაკვეთების მესაკუთრეთა სამეზობლო ურთიერთობის მარეგულირებელია. მოცემულ შემთხვევაში არა მეზობლად მდებარე სხვადასხვა მიწის ნაკვეთებზე, არამედ ერთ, მოსარჩელისა და მოპასუხის საერთო საკუთრების მიწის ნაკვეთზე და მასზე არსებულ საცხოვრებელ სახლზეა საუბარი;

34.9. კანონის ნორმას არ ეფუძნება სასამართლოს მსჯელობა, რომ მოსარჩელეს მოთხოვნის უფლება არა აქვს, რადგან უნებართვო ნაგებობების დემონტაჟის უფლება მხოლოდ შესაბამის ზედამხედველობის სამსახურს გააჩნია.

34.10. არასწორია მტკიცების ტვირთის მთლიანად მოსარჩელისათვის დაკისრება და ამ ტვირთისაგან მოპასუხის გათავისუფლება;

34.11. მოპასუხის ქმედების გამო ვერ მოხერხდა სასამართლოს მიერ ექსპერტის წინაშე დასმული საკითხების გადაწყვეტა, რის გამოც ფაქტები, რომლის დასადგენადაც დაინიშნა ექსპერტიზა, მოსარჩელის სასარგებლოდ უნდა გადაწყვეტილიყო;

34.12. დაუსაბუთებელია სასამართლოს მსჯელობა მოსარჩელის მიერ ჩატარებული ექსპერტიზის დასკვნაზე; სასამართლოს არ უმსჯელია და დაუდგენია ფაქტობრივი გარემოება, თუ რამდენადაა საჯარო რეესტრში რეგისტრირებულ მონაცემებთან შედარებით ფაქტობრივად შეცვლილი მხარეთა როგორც ინდივიდუალური საკუთრების ფართების თანაფართობა, ისე წილები საერთო საკუთრების ობიექტებზე.

34.13. კასატორი ითხოვს, მტკიცებულებების სახით, საქმეს დაერთოს შპს „ო-+“-ის 2015 წლის 23 სექტემბრის ორი საექსპერტო დასკვნა, რომელთა მიღებაზეც სააპელაციო სასამართლოს 2015 წლის 8 ოქტომბრის საოქმო განჩინებით ეთქვა უარი.

35.საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატამ, 2016 წლის 21 იანვრის განჩინებით, საკასაციო საჩივარი მიიღო წარმოებაში, სსსკ-ის 391-ე მუხლის მიხედვით, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, მტკიცებულებათა გაანალიზების, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის იურიდიული დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მოსარჩელის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც დაუშვებელია, შემდეგი არგუმენტაციით:

36. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

37.საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

38.საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს არსებული პრაქტიკისაგან. სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობა და დასკვნები (იხ.წინამდებარე განჩინების 15-33 პუნქტები) შეესაბამება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სტაბილურ პრაქტიკას. (იხ. სუსგ-ები # ას-564-532-2011, 30.05.2011 წ., # ას-1409-1328-2012, 25.10. 2013წ., # ას-1040-980-2015, 16.12.2015წ.).

39.საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

40.საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივარი დასაშვები რომც ყოფილიყო, მას არა აქვს წარმატების პერსპექტივა შემდეგ გარემოებათა გამო:

ა) განსახილველ შემთხვევაში, არ არსებობს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის "გ" ქვეპუნქტით დადგენილი საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის წინაპირობაც, რომლის მიხედვითაც, საკასაციო საჩივარი დასაშვებია, თუ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე;

ბ) სსსკ-ის 407.2 მუხლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილად ცნობილ ფაქტობრივ გარემოებებთან დაკავშირებით კასატორს ასეთი პრეტენზია არ წარმოუდგენია.

41. საკასაციო სასამართლო ეთანხმება გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთებას, რომ კასატორმა წარმოდგენილი მტკიცებულებებით ვერ შეძლო მისი წილი მტკიცების ტვირთის რეალიზაცია. მან ვერ შეძლო სარწმუნო და დამაჯერებელი მტკიცებულებების წარმოდგენა მოპასუხის პოიზიციისა და სასამართლოს მოტივაციის დასაძლევად, რომ მოპასუხე არამართლზომიერად ფლობს მხარეთა საზიარო ქონებას, ასევე, ვერც ის დაადასტურა, რომ მოპასუხე ხელს უშლის მისი ინდივიდუალური ქონების ფლობასა და სარგებლობაში.

42.ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, არ არსებობს სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი წინაპირობა, რომლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო დასაშვებად ცნობს წარმოდგენილ საკასაციო საჩივარს; აღნიშნული არგუმენტაციით, უარყოფილია საკასაციო განაცხადის დასაშვებად ცნობა.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე, 285-ე, 391-ე, 401-ე, 408.3-ე, 407-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. თ. ს-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. თ. ს-ის შუამდგომლობა შპს "ო- +"-ის 2015 წლის 23 სექტემბრის ორი საექსპერტო დასკვნის საქმეზე დართვის თაობაზე არ დაკმაყოფილდეს;

3. თ. ს-ეს (პ/ნ ...) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 300 ლარის (საგადასახადო დავალება №1, გადახდის თარიღი 2015 წლის 25 დეკემბერი), 70% – 210 (ორას ათი) ლარი;

4. თ. ს-ეს დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე დართული მტკიცებულებები 64 ფურცლად (ტ. 2, ს/ფ 171-234);

5. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. თოდუა

მოსამართლეები: ე. გასიტაშვილი

პ. ქათამაძე