საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

საქმე №ას-50-49-2016 18 მარტი, 2016 წელი,

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მზია თოდუა (თავმჯდომარე),

ეკატერინე გასიტაშვილი (მომხსენებელი),

პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი – სს ,,ს- ი’’ (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ვ. მ-ა (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 13 ნოემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – ბრძანების ბათილად ცნობა, სამსახურში აღდგენა, განაცდურის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. ვ. მ-ა (შემდეგში: მოსარჩელე, მენეჯერი ან დასაქმებული) 2010 წლის 12 მარტს, შრომითი ხელშეკრულების საფუძველზე დაინიშნა შპს „ს-ის“ (შემდეგში: მოპასუხე, საწარმო, დამსაქმებელი ან კასატორი) სენაკის სერვის ცენტრის განყოფილების უფროსის (მენეჯერის) თანამდებობაზე.

2. დასაქმებულთან წერილობითი ხელშეკრულება დადებული იყო განსაზღვრული ვადით, სახელდობრ, 2010 წლის 31 დეკემბრამდე (საქართველოს შრომის კოდექსის, შემდეგში: სშკ-ის მე-6 მუხლი) და მისი ყოველთვიური შრომის ანაზღაურება შეადგენდა 1100 ლარს (ტ.1, ს.ფ. 19).

3. 2010 წლის 8 ივლისს, დამსაქმებელი, ორგანიზაციულ - სამართლებრივი ფორმის შეცვლით, ჩამოყალიბდა სააქციო საზოგადოებად („მეწარმეთა შესახებ" საქართველოა კანონის 144 მუხლი; იხ. სამეწარმეო ამონაწერი- ტ.1. ს. ფ. 22), ხოლო იმავე წლის 2 აგვისტოს საწარმომ გამოსცა ბრძანება №1-01/314 „რიგ სტრუქტურულ დანაყოფებში (სამსახური, განყოფილება) სტრუქტურული ცვლილებების განხორციელების შესახებ“, რომლითაც შეიცვალა დასაქმებულის მიერ დაკავებული პოზიციის სახელწოდება, სახელდობრ, „განყოფილების უფროსი“ ჩაანაცვლა „მენეჯერის“ თანამდებობამ (ტ.1, ს. ფ.179-188).

4. 2010 წლის აგვისტოში, საწარმოს ყოფილმა თანამშრომელმა, ბილინგის ოპერატორმა ე. გ-მ (შემდეგში: პირველი თანაავტორი) და ინდ. მეწარმე ვ.(გ.) ხ-მ (შემდეგში: მეორე თანაავტორი), რეალიზაციის მიზნით, დაბეჭდეს სენაკის მოსახლეობის სატელეფონო ცნობარი, 200 ეგზემპლარად,

5. 2010 წლის სატელეფონო ცნობარის ავტორებად მითითებული არიან: მოსარჩელე, პირველი და მეორე თანავტორები (ტ.1., ს. ფ. 45-46; იხ. ამ განჩინების პირველი და მეოთხე პუნქტები).

6. საწარმოს გენერალური დირექტორის 2010 წლის 20 აგვისტოს №1-01/386 ბრძანებით, 2010 წლის 23 აგვისტოდან, მენეჯერი გათავისუფლდა დაკავებული თანამდებობიდან სშკ-ის 37-ე მუხლის პირველი პუნქტის „გ“ ქვეპუნქტისა და 38-ე მუხლის პირველი და მე-4 პუნქტების საფუძველზე, შრომითი ხელშეკრულების პირობების დარღვევის გამო (ტ.1. ს. ფ. 18).

7. მენეჯერმა 2013 წლის 7 აგვისტოს სარჩელი აღძრა თბილისის საქალაქო სასამართლოში, მოითხოვა წინამდებარე განჩინების მე-6 პუნქტში მითითებული ბრძანების ბათილად ცნობა, სამსახურში აღდგენა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება (სშკ-ის 32.1-ე, 44-ე, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის, შემდეგში: სსკ-ის, 54-ე, 408-ე, 412-ე მუხლები).

8. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 25 მარტის გადაწყვეტილებით, სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა: მოსარჩელის სამუშაოდან გათავისუფლების შესახებ, საწარმოს ბრძანება ბათილად იქნა ცნობილი და, ამ უკანასკნელს, მოსარჩელის სასარგებლოდ, დაეკისრა, 2010 წლის 1 აგვისტოდან 2010 წლის 31 დეკემბრამდე (ჩათვლით), იძულებითი განაცდურის - 4400 (ოთხიათას ოთხასი) ლარის (დარიცხული ხელფასის სახით) ანაზღაურება. მოსარჩელეს უარი ეთქვა სამსახურში აღდგენის შესახებ სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე.

9. საწარმომ სააპელაციო წესით გაასაჩივრა საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება, მოითხოვა მისი გაუქმება სარჩელის დაკმაყოფილებულ ნაწილში და ამ ნაწილში დასაქმებულის სარჩელის უარყოფა.

10. საწარმომ სააპელაციო საჩივრის შემდეგ საფუძვლებზე მიუთითა:

10.1. სასამართლომ არასწორად დაადგინა საქმისთვის მნიშვნელობის მქონე ფაქტობრივი გარემოებები.

10.2. აბონენტთა მონაცემები ინახება საწარმოს კომპიუტერულ ბაზაში და მისი გავრცელებისათვის აუცილებელია მათი ელექტრონულად ან ამობეჭდილი სახით ამოღება, რაზეც სასამართლოს არ უმსჯელია. კერძოდ, სასამართლოს არ შეუფასებია, თუ როგორ მოხდებოდა აბონენტთა მონაცემების გადატანა „კალკაზე“, თუკი ისინი ელექტრონული და ამობეჭდილი სახით არ გავიდოდა საწარმოდან. გარდა აღნიშნულისა, სასამართლომ უყურადღებოდ დატოვა პირველი თანაავტორის 2010 წლის 20 აგვისტოს ახსნა-განმარტება, სადაც იგი აცხადებდა, რომ ოპერატორებს მოსარჩელემ დაურეკა და მისცა მითითება ინფორმაციის გაცემაზე, რის შემდეგაც აიღო ახალი ნომრების ჩამონათვალი;

10.3. არასწორი იყო სასამართლოს დასკვნა, რომ მოსარჩელის წიგნის თანაავტორად მოხსენიება განაპირობა მისმა თანამდებობამ. სტამბა არ იღებს ვალდებულებას, ამა თუ იმ ნაწარმოების თანაავტორად მოიხსენიოს ის პირი, ვისაც შემხებლობა არ აქვს ამ ნაწარმოებთან. გარდა ამისა, თავად მოსარჩელე სასარჩელო განცხადებაში და ცნობარის პირველი თანაავტორი (მოწმის სტატუსით) ახსნა-განმარტებაში ადასტურებენ, რომ მონაწილეოდნენ სატელეფონო ცნობარის დაბეჭდვაში და იცოდნენ ამის შესახებ.

10.4. სასამართლომ არასწორად დაადგინა, რომ მოსარჩელემ საწარმოში ჩასაბარებლად წაიღო ცნობარის 200 ეგზემპლარი, რაც არ დასტურდებოდა შესაბამისი მტკიცებულებით. დაუსაბუთებელია მოცემულ ფაქტობრივ გარემოებაზე მსჯელობა, მაშინ, როდესაც მოსარჩელის ინიციატივითვე დაკითხულმა მოწმემ დაადასტურა, რომ მას საწარმოში მუშაობისას, არაერთხელ უნახავს ისეთივე სატელეფონო ცნობარი; მოპასუხე აპელირებდა, რომ თუ ყველა ეგზემპლარი ჩაბარებული ჰქონდა საწარმოსთვის მოსარჩელეს, მაშინ სად ნახა იგი მოგვიანებით მოწმემ მომხმარებელთან.

10.5.სასამართლომ არასწორად დაადგინა ფაქტობრივი გარემოება, რომ მოპასუხემ ვერ წარადგინა წერილობითი თუ სხვა სახის მტკიცებულება, მოსარჩელის მიერ შრომითი ხელშეკრულების პირობების დარღვევის შესახებ. მოპასუხის განმარტებით, ხელშეკრულების დარღვევას ადასტურებდა: სატელეფონო ცნობარი, რომლის თანაავტორად მითითებული იყო მოსარჩელე, საწარმოს რეგიონალური ფილიალის ხელმძღვანელი პირის სამსახურებრივი ბარათი, სატელეფონო ცნობარის პირველი თანაავტორის ახსნა-განმარტება, სადაც აღნიშნული იყო, რომ სატელეფონო ცნობარი დაიბეჭდა მოსარჩელის მითითებით და მისივე მონაწილეობით; გარდა აღნიშნულისა, მოსარჩელის მიერ შრომითი ხელშეკრულების დარღვევას ადასტურებდა დასაქმებულის პოზიცია, რომელიც ასახული იყო სასარჩელო განცხადებასა და მასზე თანდართულ წერილში საქართველოს პარლამენტის ადამიანის უფლებათა დაცვის და სამოქალაქო ინტეგრაციის კომიტეტის (შემდეგში: საპარლამენტო კომიტეტი) თავმჯდომარისადმი, ასევე, მოწმის გ. ა–ის განმარტება, თუმცა სასამართლომ არ იმსჯელა აღნიშნულ მტკიცებულებებზე.

11. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 13 ნოემბრის განჩინებით დამსაქმებლის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, შესაბამისად, გასაჩივრებული განჩინება უცვლელად დარჩა.

12. სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია წინამდებარე განჩინების 1-6 პუნქტებში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებები და გაიზიარა ქვემდგომი სასამართლოს დასკვნები საქმის ფაქტობრივ გარემოებებსა და სამართლებრივ საფუძვლებზე.

13. სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოპასუხის განმარტებით, შრომითი ხელშეკრულების პირობების დარღვევა გამოიხატა იმაში, რომ დასაქმებულმა ისარგებლა საწარმოში დაცული ინფორმაციით, პირადი გამორჩენისა და სარგებლის მიღების მიზნით, სხვა პირებთან ერთად, გამოსცა საწარმოს აბონენტთა სატელეფონო ცნობარი, რითაც გაამჟღავნა არა მხოლოდ დამსაქმებლის კომერციული საიდუმლოება - კონფიდენციალური მონაცემები, არამედ მომხმარებლის პირადი ინფორმაციაც; მოსარჩელის ქმედებით დაირღვა შრომითი ხელშეკრულებისა და შინაგანაწესის მოთხოვნები, რამაც შესაძლოა ამჟამადაც ზიანი მოუტანოს საწარმოს, რადგან სწორედ ამ უკანასკნელს ეკისრება მომხმარებელთა პერსონალური ინფორმაციის დაცვის ვალდებულება.

14. სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა მოსარჩელის პოზიციაზეც, რომელიც განმარტავდა, რომ იგი უკანონოდ და დაუსაბუთებლად გაათავისუფლეს დაკავებული თანამდებობიდან, ვინაიდან არ დაურღვევია შრომითი ხელშეკრულების პირობები და არავითარი კავშირი არ ჰქონია სატელეფონო ცნობარის დაბეჭდვასთან; პირიქით, დაბეჭდილი ცნობარის არსებობის ფაქტი მისი დროული რეაგირების შედეგად შეიტყო მოპასუხემ.

15. სასამართლომ დაასკვნა, რომ მოდავე მხარეთა მიერ სასამართლო სხდომაზე განმარტებული გარემოებები, დავის გადასაწყვეტად ურთიერთგამომრიცხავი იყო; ამიტომ სასამართლომ, საქმის სხვა მასალებთან ერთად, არსებითი მნიშვნელობის მქონედ მიიჩნია სასამართლო სხდომაზე მოწვეულ მოწმეთა განმარტებები, რომლებმაც უშუალოდ დაბეჭდეს სატელეფონო ცნობარი (იხ. გასაჩივრებული განჩინება - ტ.2., ს.ფ.232-235).

16. სასამართლომ დაასკვნა, რომ სატელეფონო ცნობარის გამოცემაში უშუალოდ მონაწილე პირები (მოწმეები) არ ადასტურებდნენ და ცალსახად უარყოფდნენ ცნობარის გამოცემაში მოსარჩელის რაიმე სახით მონაწილეობას ან მის ინფორმირებულობას ამ საკითხთან დაკავშირებით; მოწმეთა განმარტებებით დგინდებოდა, რომ აღნიშნულის შესახებ მოსარჩელისათვის ცნობილი გახდა მხოლოდ ცნობარის გამოცემის შემდეგ.

17. სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ დაბეჭდილი ცნობარი არ გავრცელებულა საზოგადოებაში და ამ ხნის მანძილზე არ გამოვლენილა არც ერთი ფაქტი მის გავრცელებასთან დაკავშირებით. საწარმოში არ შესულა არცერთი აბონენტის საჩივარი მისი პერსონალური ინფორმაციის გავრცელების გამო. შესაბამისად, ქვემდგომმა სასამართლომ მართებულად მიუთითა, რომ აღნიშნულის შესახებ მტკიცებულება საქმის მასალებში წარმოდგენილი არ იყო.

18.ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა ქვემდგომი სასამართლოს მიერ დადგენილი გარემოება, რომელიც ამ განჩინების მე-14 პუნქტშია ასახული, შესაბამისად, მოსარჩელემ აღკვეთა ცნობარის გავრცელების შესაძლებლობა და დაბეჭდილი ეგზემპლარები ჩააბარა საწარმოს შესაბამის სამსახურს.

19. სასამართლომ, საქმეში არსებული მტკიცებულებების, მათ შორის, მოწმეთა განმარტებების შესწავლისა და შეფასების საფუძველზე, დადგენილად მიიჩნია, რომ მოსარჩელეს არ დაურღვევია შრომითი ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულება, მოპასუხემ არამართლზომიერად შეწყვიტა მასთან შრომითი ურთიერთობა, რითაც შელახა დასაქმებულის შრომითი უფლებები.

20. სასამართლომ სამოქალაქო სამართალსა და საპროცესო სამართალში არსებული მტკიცების ტვირთის სამართლიანი და ობიექტური განაწილების სტანდარტზე მიუთითა და აღნიშნა, რომ მოსარჩელესა და მოპასუხეს უნდა დაჰკისრებოდათ იმ ფაქტების დამტკიცების ტვირთი, რომელთა მტკიცება მათთვის ობიექტურად შესაძლებელი იყო. დამკვიდრებული პრინციპის მიხედვით, მტკიცების ტვირთი ეკისრება მას, ვინც ამტკიცებს და არა მას, ვინც უარყოფს. განსახილველ შემთხვევაში, დამსაქმებელს გააჩნდა უპირატესობა, სასამართლოსთვის წარედგინა მისთვის ხელსაყრელი მტკიცებულებები იმასთან დაკავშირებით, რომ დასაქმებულმა დაარღვია შრომითი მოვალეობები, რაც კონკრეტულ ქმედებებში გამოიხატა, საწინააღმდეგოს დადასტურებამდე, ითვლებოდა, რომ ეს უკანასკნელი კეთილსინდისიერად ასრულებდა დაკისრებულ მოვალეობებს. მოცემულ შემთხვევაში, დაუშვებელი იყო ამ პრინციპის საპირისპიროდ, მტკიცების ტვირთის მოსარჩელეზე გადაკისრება, რადგან საკითხი შეეხებოდა ისეთ ნეგატიურ გარემოებას, რაც მტკიცებადი იყო სწორედ მოპასუხის მიერ. აღნიშნული მსჯელობის საფუძველზე, სასამართლომ დასაბუთებულად მიიჩნია ქვემდგომი სასამართლოს დასკვნა, რომ სადავო გარემოებასთან დაკავშირებით, საწარმოს მტკიცება არადამაკმაყოფილებელი იყო; მტკიცების ტვირთის რეალიზება სწორედ მოპასუხეს უნდა მოეხდინა, რაც მას კანონით დადგენილი წესით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის (შემდეგში სსსკ) 102-ე მუხლის შესაბამისად, არ განუხორციელებია.

21.სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, მხარეებს შორის სადავო არ იყო მათ შორის გაფორმებული ხელშეკრულების შრომითსამართლებრივი ხასიათი, შესაბამისად, შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის შესახებ საკითხის მოწესრიგება სშკ-ის შესაბამის ნორმებშია ასახული, კერძოდ, 37-ე მუხლი არეგულირებს შრომით-სამართლებრივი ურთიერთობის შეწყვეტის საფუძვლებს. აღნიშნული ნორმის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტის თანახმად, შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის ერთ-ერთი საფუძველია შრომითი ხელშეკრულების პირობების დარღვევა. სასამართლოს აზრით, შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტა ნიშნავს შრომითსამართლებრივი ურთიერთობის დასრულებას დამსაქმებელსა და დასაქმებულს შორის, რაც შეიძლება განხორციელდეს სხვადასხვა მიზეზითა და საფუძვლით, როგორიცაა: შრომითი ხელშეკრულების ვადის გასვლა, შრომითი ხელშეკრულების პირობების დარღვევა, მხარეთა შეთანხმება და ა.შ. შრომითი ურთიერთობის მონაწილეებს შეუძლიათ, შრომითი ხელშეკრულების პირობების დარღვევისას, შეწყვიტონ ხელშეკრულება. აღნიშნული ნორმა, პრაქტიკაში უმეტესწილად დამსაქმებლის უფლების გამოყენებით გამოიხატება, კერძოდ, ეს უკანასკნელი წყვეტს დასაქმებულთან შრომით ხელშეკრულებას შრომითი პირობების დარღვევის გამო. ამიტომ, ამ საფუძვლით შრომითი ურთიერთობის მოშლა, რასაც უკავშირდება დასაქმებულის შრომითი უფლების შეწყვეტა, მოითხოვს შეწყვეტის საფუძვლის დეტალურ კვლევასა და შეფასებას, რაც მნიშვნელოვანია მხარეთა შორის სამართლიანი ბალანსის დასაცავად. აღიარებული სტანდარტია, რომ სშკ-ის 37-ე მუხლის „გ“ ქვეპუნქტის წინაპირობების თანახმად, დასაქმებულის სამუშაოდან დათხოვნისას, უნდა არსებობდეს გათავისუფლების გონივრული საფუძველი.

22. სასამართლომ განმარტა, რომ სსკ-ის 115-ე მუხლის მიზანი სამოქალაქო უფლების მართლზომიერად განხორციელების უზრუნველყოფაში მდგომარეობს. ნებისმიერი დავის განხილვისას, როგორც წესი, სასამართლო ამოწმებს უფლების გამოყენებისა და ვალდებულების შესრულების მართლზომიერების საკითხს და მის საფუძველზე აფასებს მხარეთა მიერ სასამართლოს წინაშე დაყენებულ მოთხოვნათა მართებულობას. წინააღმდეგ შემთხვევაში, სასამართლოსათვის მიმართვის უფლება თავის მნიშვნელობას დაჰკარგავს. უფლების გამოყენების შესაფასებლად კი, აუცილებელია მისი გამოყენების განმაპირობებელ გარემოებათა მართლზომიერების შეფასება.

23. სააპელაციო სასამართლომ, წინამდებარე განჩინების 1-6 პუნქტებსა და 22-ე პუნქტში განვითარებული მსჯელობის გათვალისწინებით, გაიზიარა ქვემდგომი სასამართლოს დასკვნა, რომ მოპასუხემ სსსკ-ის 102–ე მუხლის შესაბამისად, ვერ დაადასტურა შრომითი პირობების დარღვევის თაობაზე, დამსაქმებლის მიერ ამ განჩინების მე-13 პუნქტში მითითებული ფაქტობრივი გარემოება.

24. სააპელაციო სასამართლოს შეფასებით, დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, საქალაქო სასამართლომ მართებულად ცნო ბათილად სადავო ბრძანება. სშკ-ის 32.1. მუხლის მიხედვით, თუ შრომითი ხელშეკრულებით სხვა რამ არ არის განსაზღვრული, დამსაქმებლის ბრალით გამოწვეული იძულებითი მოცდენის დროს, დასაქმებულს შრომის ანაზღაურება მიეცემა სრული ოდენობით. ამავე კოდექსის 44–ე მუხლის თანახმად, შრომითი ურთიერთობისას, მხარის მიერ მეორე მხარისათვის მიყენებული ზიანი ანაზღაურდება საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი წესით. ამავე კოდექსის პირველი მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად, შრომით ურთიერთობასთან დაკავშირებული საკითხები, რომლებსაც არ აწესრიგებს ეს კანონი ან სხვა სპეციალური კანონი, რეგულირდება სსკ-ის ნორმებით, რომლის 408–ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, იმ პირმა, რომელიც ვალდებულია აანაზღაუროს ზიანი, უნდა აღადგინოს ის მდგომარეობა, რომელიც იარსებებდა, რომ არ დამდგარიყო ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება, ხოლო 412–ე მუხლით, ანაზღაურებას ექვემდებარება მხოლოდ ის ზიანი, რომელიც მოვალისათვის წინასწარ იყო სავარაუდო და წარმოადგენს ზიანის გამომწვევი მოქმედების უშუალო შედეგს.

25. მითითებული მსჯელობის გათვალისწინებით, სასამართლომ აღნიშნა, რომ, შრომითი ხელშეკრულების მოქმედების ვადის გათვალისწინებით, მოსარჩელისათვის მიყენებული ზიანის - იძულებითი განაცდურის მოპასუხისათვის დაკისრება დასაბუთებული იყო.

26. დამსაქმებელმა საკასაციო წესით გაასაჩივრა სააპელაციო სასამართლოს 2015 წლის 13 ნოემბრის განჩინება, მოითხოვა მისი გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილებით, დასაქმებულის სარჩელის უარყოფა.

27. საკასაციო განაცხადის მოტივაცია ემთხვევა სააპელაციო საჩივრის პრეტენზიებს (იხ. წინამდებარე განჩინების მე-10 პუნქტი), მოპასუხემ დამატებით აღნიშნა:

27.1. საკასაციო საჩივარი დასაშვებია სსსკ-ის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის „ა“, „ბ“ და „გ“ ქვეპუნქტების შესაბამისად;

27.2. სასამართლომ არასწორად დააკისრა მტკიცების ტვირთი მოპასუხეს. მას შემდეგ, რაც მოპასუხემ წარადგინა დასაქმებულთან შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის საფუძვლიანობის დამადასტურებელი მტკიცებულებები: სატელეფონო ცნობარი, პირველი თანაავტორის ახსნა-განმარტება, საწარმოს რეგიონული სამსახურის უფროსის სამსახურებრივი ბარათი და მოსარჩელის აღიარება, მოსარჩელე ვალდებული იყო, დაემტკიცებინა მისი უდანაშაულობა;

27.3. სასამართლომ არ შეაფასა ის გარემოება, რომ დასაქმებულისათვის, მენეჯერის პოზიციიდან გამომდინარე, ხელმისაწვდომი იყო აბონენტთა მონაცემები და მხოლოდ ოპერატორების ჩვენებებზე დაყრდნობით, რომ მათ ინფორმაცია არ მიუციათ მოსარჩელისათვის, არ შეიძლებოდა ამ უკანასკნელის არაბრალეულობის დადასტურება;

27.4. გადაწყვეტილება მიღებულია ისეთ მოწმეთა განმარტებებზე (ოპერატორები, მეორე თანაავტორი) დაყრდნობით, რომელთაც შემხებლობა არ ჰქონდათ საქმესთან.

28. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატამ, 2016 წლის 25 იანვრის განჩინებით, საკასაციო საჩივარი მიიღო წარმოებაში, სსსკ-ის 391-ე მუხლის მიხედვით, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის იურიდიული დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მივიდა დასკვნამდე, რომ მოპასუხის განაცხადი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს და იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგი მოტივაციით:

29. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

30. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

31. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს არსებული პრაქტიკისაგან (იხ. 2015 წლის 23 ივლისის განჩინება საქმეზე №ას-646-612-2015; პ.25, 40, 55).

32. საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

33. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივარი დასაშვები რომც ყოფილიყო, მას არა აქვს წარმატების პერსპექტივა შემდეგ გარემოებათა გამო:

ა) განსახილველ შემთხვევაში, არ არსებობს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის "გ" ქვეპუნქტით დადგენილი საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის წინაპირობაც, რომლის მიხედვითაც, საკასაციო საჩივარი დასაშვებია, თუ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე;

ბ) სსსკ-ის 407.2 მუხლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. კასატორს არ წარმოუდგენია ასეთი პრეტენზია სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილად ცნობილ ფაქტობრივ გარემოებებთან დაკავშირებით

34. საკასაციო სასამართლო საკასაციო საჩივრის უარყოფის შემდეგ არგუმენტებზე უთითებს:

34.1. დამსაქმებლის პრეტენზიით, დასაქმებულის სამუშაოდან დათხოვნის ბრძანება კანონიერია, ვინაიდან ამ უკანასკნელმა დაარღვია შრომითი ხელშეკრულებით შეთანხმებული პირობები. მოპასუხე ხელშეკრულების დარღვევად მიიჩნევს ამ განჩინების მე-13 პუნქტში მითითებულ ფაქტობრივ გარემოებას და იმაზე აპელირებს, რომ მოსარჩელეს ჰქონდა დაშვება აბონენტთა მონაცემებთან, რითიც ისარგებლა.

34.2. საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს საკასაციო პრეტენზიას, რომ სააპელაციო სასამართლომ დაუშვა ისეთი პროცესუალური დარღვევები, რომელთაც არასწორი გადაწყვეტილების მიღება განაპირობეს.

34.3. სასამართლო იზიარებს გასაჩივრებული განჩინების მსჯელობასა და დასკვნებს, რომლებიც წინამდებარე განჩინების 19-24 პუნქტებშია ასახული და აღნიშნავს, რომ საპროცესო სამართალში აღიარებული მტკიცების ტვირთის ობიექტური და სამართლიანი განაწილების პრინციპის გათვალისწინებით, მოპასუხემ ვერ შეძლო, სარწმუნოდ დაემტკიცებინა მოსარჩელის მიერ შრომითი ხელშეკრულების დარღვევის ფაქტი.

34.4. სატელეფონო ცნობარზე მოსარჩელის თანაავტორად მითითება და, მენეჯერის პოზიციის გათვალისწინებით, აბონენტთა მონაცემებზე ხელმისაწვდომობა არ ადასტურებს მოსარჩელის მიერ ცნობარის გამოცემის ფაქტს და მის მონაწილეობას ან ხელშეწყობას მის გამოცემაში.

34.5. მოპასუხის მიერ საკუთარი არგუმენტების დასადასტურებლად წარმოდგენილი მტკიცებულებები არ არის უტყუარი და დამაჯერებელი მოსარჩელის მიერ ხელშეკრულების დარღვევის ფაქტის დასამტკიცებლად და გასაჩივრებული განჩინების დასკვნების გასაქარწყლებლად.

35. საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება სამართლებრივად დასაბუთებული და კანონიერია, რაც მისი უცვლელად დატოვებისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის უარყოფის საფუძველია.

36. სსსკ-ის 401-ე მუხლის მე-4 პუნქტის საფუძველზე, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება ცნობილი, პირს დაუბრუნდება, მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე, 285-ე, 391-ე, 401-ე, 408.3-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. სს "ს-ის" საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. სს "ს-ს" (ს/კ 2...) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 300 ლარის (საგადასახადო დავალება N 312, გადახდის თარიღი 2015 წლის 29 დეკემბერი), 70% – 210 (ორას ათი) ლარი;

3. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. თოდუა

მოსამართლეები: ე. გასიტაშვილი

პ. ქათამაძე