საქმე №ას-323-308-2016 3 ივნისი, 2016 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ზურაბ ძლიერიშვილი, ნინო ბაქაქური

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ზ. კ-ე (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ამხანაგობა „ფ-“, ი. გ-ი, ო. ო-ი, მ. თ-ე, გ. მ-ე, ზ. ხ-ი, ლ. ჩ-ი, მ. ბ-ი, ლ. ე, ი. ხ-ა, ვ. ჩ-ე, ნ. ბ-ა (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 17 ნოემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი – ამხანაგობის კრების ოქმის ბათილად ცნობა, წევრად აღდგენა, საკუთრების უფლების აღდგენა, წილის განსაზღვრა და გამოყოფა, ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. მოსარჩელის მოთხოვნა და სარჩელის ფაქტობრივი საფუძვლები:

1.1. ზ. კ-ემ (დ. კ-ის უფლებამონაცვლე, იხ. თბილისის საქალაქო სასამართლოს 31.03.2014წ. განჩინება მოთხოვნის დათმობის საფუძველზე მოსარჩელის უფლებამონაცვლედ ზ.კ-ის დაშვების თაობაზე, შემდგომში _ მოსარჩელე, აპელანტი ან კასატორი) სარჩელი აღძრა სასამართლოში ამხანაგობა „ფ-ისა“ და მისი წევრების: ი. გ-ის, ო. ო-ის, მ. თ-ის, გ. მ.-ის, ზ. ხ-ის, ლ. ჩ-ის, მ. ბ-ის, ლ. ფ-ის, ი. ხ-ას, ვ. ჩ-ისა და ნ. ბ-ას მიმართ (შემდგომში _ მოპასუხეები, მოწინააღმდეგე მხარეები ან ამხანაგობის წევრები) და მოითხოვა ამხანაგობის 19.04.2011წ. #01/2011 კრების ოქმის ბათილად ცნობა (რომლითაც ამხანაგობის წევრობა შეუწყდა პ. ბ-ეს), ამხანაგობის წევრად აღდგენა, ამხანაგობის წევრთა სახელზე რიცხული ქონების 1/2-ის მესაკუთრედ ცნობა, ამხანაგობაში ამავე მოცულობით წილის განსაზღვრა და გამოყოფა, ასევე ამხანაგობასა და მოპასუხეებს შორის გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულებების ბათილად ცნობა.

1.2. სარჩელი ემყარება შემდეგ გარემოებებს: 04.06.2007წ. სანოტარო წესით დამოწმდა ამხანაგობის დებულება, რომელიც დააფუძნეს პ. ბ-ემ და გ. მ.--ემ. 06.10.2009წ. შპს „4-მა“ შეიძინა ამხანაგობაში პ.ბ-ის კუთვნილი წილი, რომელიც 11.10.2012წ. ხელშეკრულების საფუძველზე დაუთმო თავდაპირველ მოსარჩელეს _ დ.კ-ეს. ამხანაგობის მიზანს ქ.თბილისში, ი.ნ-ის ჩიხის 1/2-ში მდებარე მიწის ნაკვეთზე მრავალბინიანი სახლის მშენებლობა წარმოადგენდა. 19.04.2011წ. #01/2011 ოქმით პ.ბ-ეს შეუწყდა ამხანაგობის წევრობა შესატანის შეუტანლობის გამო. კრების ოქმი ხელმოწერილია ამხანაგობის 26 წევრის მიერ. ამ წევრთაგან არსებული მდგომარეობით დარჩენილია მხოლოდ 15 პირი (მოპასუხეები). საჯარო რეესტრის 08.02.2008წ. და 20.02.2008წ. ამონაწერებით დასტურდება სამშენებლო მიწის ნაკვეთის ამხანაგობის მიერ შეძენის ფაქტი (სადამფუძნებლო ხელშეკრულების 2.1. მუხლი), რაც, თავის მხრივ, ადასტურებს იმას, რომ ამხანაგობაში შესატანი პ.ბ-ემ განახორციელა მიწის ნაკვეთის სახით, თუმცა მას მაინც შეუწყდა ამხანაგობის წევრობა, რაც ამ გადაწყვეტილების ბათილობის საფუძველია. პ.ბ-ეს ამხანაგობის მიერ აშენებულ სახლში უნდა მიეღო მისი შესატანის ტოლფასი ქონება. საჯარო რეესტრის 17.05.2013წ. ამონაწერის თანახმად, ამხანაგობის წევრებს იპოთეკით აქვთ დატვირთული მათი კუთვნილი საცხოვრებელი ფართები. დამფუძნებელი წევრის (პ.ბ-ე) გარიცხვის შემდგომ დაჩქარებული წესით დაიწყო ფართების გასხვისება, რომელზეც მოსარჩელის უფლება სადავოდაა ქცეული. პ.ბ-ის წილის რეალური შემსყიდველისათვის (შპს „4-“) უცნობი იყო იმ ქმედებების თაობაზე, რაც საფუძვლად დაედო დამფუძნებელი წევრის გარიცხვას.

2. მოპასუხეების პოზიცია:

მოპასუხეებმა მოთხოვნის გამომრიცხავი/შემწყვეტი შესაგებლები წარადგინეს, კერძოდ:

2.1. ნ. ბ-ას განმარტებით, პ. ბ-ე ამხანაგობიდან გაირიცხა შესატანის გადაუხდელობის მოტივით, რომელიც მას ამხანაგობის საქმიანობის არც ერთ ეტაპზე არ შეუტანია. არსებული ამხანაგობა „ფ-ის“ წევრებს პ. ბ-ესთან ერთობლივი საქმიანობის ხელშეკრულება არ დაუდიათ, მოსარჩელე კონკრეტულად ვერ უთითებს რომელი გარიგებების ბათილად ცნობა წარმოადგენს მის მიზანს და ეს მოთხოვნაც მოკლებულია დასაბუთებას.

2.2. ვ. ჩ-ის განმარტებით, პ. ბ-ის ამხანაგობიდან გარიცხვა განხორციელდა ერთობლივი საქმიანობის დებულებისა და მოქმედი კანონმდებლობის დაცვით, შესაბამისად, სასარჩელო მოთხოვნები დაუსაბუთებელია.

2.3. ანალოგიური შედავება წარადგინა გ. მ.-ემ, რომელმაც სარჩელის უსაფუძვლობა შესატანის შეუტანლობას დაუკავშირა.

2.4. ი. გ-ის შესაგებლის მიხედვით, სასარჩელო მოთხოვნები დაუსაბუთებელია, მოსრაჩელის ამხანაგობის წევრად აღდგენა დაუშვებელია, რადგან პ. ბ-ეს ამხანაგობის წევრობა დასაბუთებულად შეუწყდა.

2.5. ზ. ხ-მა განმარტა, რომ მოსარჩელე კონკრეტულად ვერ მიუთითებს იმ გარიგებათა რეკვიზიტებს, რომელთა ბათილად ცნობა შედის მის ინტერესებში. პ. ბ-ე ამხანაგობის წევრობიდან გაირიცხა სწორად და ამავე ამხანაგობის წევრად მისი აღდგენა დაუსაბუთებელია.

3. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 16 დეკემბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

4. აპელანტის მოთხოვნა:

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

5. გასაჩივრებული განჩინების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 17 ნოემბრის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

6. კასატორის მოთხოვნა:

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა აპელანტმა, მოითხოვა მისი გაუქმება და საკასაციო სასამართლოს მიერ ახალი გადაწყვეტილების მიღება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ იგი დაუშვებელია შემდეგ გარემოებათა გამო:

1. საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის დასაბუთება:

1.1. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

1.2. გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთება ძირითადად იმ დასკვნას ეფუძნება, რომ მოსარჩელეს სადავო გარიგებების ბათილად ცნობისა და ამხანაგობიდან ქონების მიღების იურიდიული ინტერესი არ გააჩნია, კერძოდ:

1.2.1. ამხანაგობა „ფ-ის“ დებულების მიხედვით, სადამფუძნებლო ხელშეკრულების მონაწილეთა წილის გადაცემა მესამე პირებისთვის დაიშვება მხოლოდ ამხანაგობის დანარჩენი წევრების (საერთო კრების) თანხმობით. ამხანაგობის დანარჩენ წევრებს აქვთ წილის უპირატესი შესყიდვის უფლება. ამხანაგობის ახალი წევრის შემოყვანა ამხანაგობაში კი, ამხანაგობის თავმჯდომარის უფლებამოსილებაა.

1.2.2. პ. ბ-ესა და შპს „4-ს“ შორის 2009 წლის 6 ოქტომბერს გაფორმებული წილის გასხვისების ხელშეკრულება არ შეესაბამება ამხანაგობის დებულების იმ ნაწილს, რომლის მიხედვით, სადამფუძნებლო ხელშეკრულების მონაწილეთა წილის გადაცემა მესამე პირებისთვის დაიშვება მხოლოდ ხელშეკრულების სხვა მონაწილეთა (საერთო კრების) თანხმობით (დებულების 3.1. პუნქტი). წილის გაყიდვის შემთხვევაში კი, დანარჩენ მონაწილეებს აქვთ მესამე პირისათვის გადასაცემი წილის უპირატესი შესყიდვის უფლება (დებულების 3.2. პუნქტი).

1.2.3. ამხანაგობა „ფ-ის“ საერთო კრებას პ. ბ-ისათვის წილის გასხვისების თაობაზე თანხმობა არ მიუცია. შპს „4-ისათვის“ წილის გადაცემა ამავე წილის უპირატესი შესყიდვის მქონე ამხანაგობის დანარჩენ წევრთა თანხმობით არ მომხდარა, ხოლო ამხანაგობის თავმჯდომარეს დ. კ-ე და ზ. კ-ე წევრებად არ მიუღია. მოსარჩელეს არ დაუმტკიცებია ფაქტობრივი გარემოება იმის თაობაზე, თუ ვინ იყვნენ 2009 წლის 6 ოქტომბრის მდგომარეობით ამხანაგობის (და არა ნარდობის ხელშეკრულების მხარეები) წევრები, ვინაიდან, გარდა იმისა, რომ გარიგების ნამდვილობა მათ თანხმობაზე იყო დამოკიდებული, მათ ასევე გააჩნდათ მითითებული წილის უპირატესი შესყიდვის უფლება. ამდენად, შპს „4-ს“ 2009 წლის 6 ოქტომბერს დადებული გარიგებით წილი არ შეუძენია, რამდენადაც, გარიგების ბათილობის მიუხედავად, 2009 წლის 6 ოქტომბრის შემდეგ პ. ბ-ე კვლავ ამხანაგობის წევრად განიხილებოდა და თავადაც, როგორც ამხანაგობის წევრი, ისე მოქმედებდა (2010 წლის 17 მაისის მორიგების აქტის თანახმად, იგი კვლავ ამხანაგობის წევრია; 2010 წლის 17 მაისის დოკუმენტის შედგენაში კი, ამხანაგობის სახელით, როგორც თავმჯდომარე, ისე მონაწილეობდა, ხოლო ამხანაგობის 2010 წლის 8 ივნისის საერთო კრებაზე (№1/2010 გადაწყვეტილება, რომელზეც შესატანის განუხორციელებლობის შემთხვევაში წევრის ამხანაგობიდან გარიცხვის წესი განისაზღვრა), პ. ბ-ის ნაცვლად, ამხანაგობის თავმჯდომარედ არჩეულ იქნა გ. მ.--ე. საყურადღებოა, რომ ამავე კრების მუშაობაში პ. ბ-ის წარმომადგენლობითი უფლებამოსილებით აღჭურვილი პირი ი. გ-ი მონაწილეობდა გარდა იმისა, რომ პ. ბ-ესა და შპს „4-ს“ შორის 2009 წლის 6 ოქტომბერს გაფორმებული წილის გასხვისების ხელშეკრულება, როგორც აუცილებელი ნებართვის გარეშე დადებული, ბათილია, სახეზეა ასევე მისი ბათილობის (უცილოდ) კიდევ ერთი პირობა, კერძოდ, გარიგების მოჩვენებითი ხასიათი, რომელსაც ფაქტობრივი შედეგი არ მოჰყოლია და მიუხედავად, შპს „4-თან“ წილის გაყიდვის თაობაზე დადებული გარიგებისა, პ. ბ-ე, ფაქტობრივად, ამხანაგობის წევრად ყოფნას განაგრძობდა).

1.2.4. შპს „4-ს“ პ. ბ-ესთან დადებული არარა გარიგების საფუძველზე ამხანაგობა „ფ-ში“ წილი არ შეუძენია და ამხანაგობის წევრი არ გამხდარა. შესაბამისად, ჯერ დ. კ-ეს და შემდეგ, ზ. კ-ეს მოთხოვნის უფლება ამხანაგობაში ისეთივე მდგომარეობაში გადაეცათ, რა მდგომარეობაშიც იგი მათი უფლებრივი წინამორბედის, შპს „4-ის“, ხელში იყო. (სკ-ის 198-ე მუხლი).

1.3. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

1.4. საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების წინაპირობა ვერ გახდება კასატორის შედავება იმის თაობაზე, რომ:

1.4.1. სარჩელში მითითებული ოთხი მოთხოვნიდან პირველის დაკმაყოფილება დანარჩენი მოთხოვნების დაკმაყოფილებას გამოიწვევდა, რამდენადაც მოსარჩელეს აღძრული ჰქონდა აღსრულებადი სარჩელი;

1.4.2. ამხანაგობის 08.06.2010წ. კრების გადაწყვეტილებით ამხანაგობის დებულებას დაემატა 2.5. პუნქტი, რომელიც შესატანის განუხორციელებლობის მოტივით წევრის გარიცხვამდე ერთი კვირით ადრე მის გაფრთხილებას ითვალისწინებდა. 19.04.2011წ. #01/2011 კრების გადაწყვეტილებით პ.ბ-ე ამ წესის დაუცველად გაირიცხა ამხანაგობიდან;

1.4.3. მოპასუხეთა განმარტებით, ამხანაგობის დამფუძნებელი წევრები პ.ბ-ე, გ.მ.--ე და შპს „ი-ი“ იყო, ხოლო სხვა წევრთა ინტერესს მხოლოდ ბინის მიღება წარმოადგენდა, დადასტურებაა იმ ფაქტისა, რომ მოპასუხეებს არ ჰქონდათ ამხანაგობიდან პ.ბ-ის გარიცხვის უფლება;

1.4.4. პალატას სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 84-ე მუხლით არ უსარგებლია მაშინ, როდესაც სასამართლოს შეფასებით, შპს „4-ი“ ამხანაგობის წევრი არ გამხდარა. ამასთანავე, კასატორის უფლებამონაცვლეობის კანონიერება დადასტურებულია სასამართლოს განჩინებით;

1.4.5. 29.01.2008წ. საჯარო რეესტრის ამონაწერით დასტურდება ამხანაგობის მიერ მიწის ნაკვეთის შეძენა, რაზეც საცხოვრებელი კორპუსი აშენდა, სწორედ ეს გარემოება წარმოადგენს პ.ბ-ის მიერ შესატანის შეტანას, რადგანაც ამგანაგობას ჰყავდა 2 დამფუძნებელი წევრი და ხელშეკრულების შეწყვეტის შემთხვევაში, სწორედ ამ პირებს შორის უნდა განაწილებულიყო ქონება. საჯარო რეესტრის მონაცემებით, ქ.თბილისში, ნ.ნ-ის ჩიხი 1/2-ში მდებარე მიწის ნაკვეთი შპს „ი-ის“ საკუთრებას წარმოადგენდა, რომელმაც ამხანაგობას ქონება 12.02.2008 წელს გადასცა საკუთრებაში. მიწის ნაკვეთი ამხანაგობას გადასცა ქ.თბილისის საკრებულომ უსასყიდლოდ. ეს მიწის ნაკვეთი ასევე წარმოადგენს დამფუძნებელთა შენატანს. შპს „ი-ის“ მიერ მიწის ნაკვეთი ამხანაგობას რეალურად არ გადასცემია, რადგანაც შპს „ი-მა“ სანაცვლოდ მიიღო ფართი და გახდა ამხანაგობის ჩვეულებრივი წევრი, რომელსაც არ ჰქონდა უფლება, პ.ბ-ის ამხანაგობის თავმჯდომაროებიდან გადაყენებისათვის ეყარა კენჭი. სასამართლომ კი, უკანონოდ არ დააკმაყოფილა მხარის შუამდგომლობა, შპს „ი-ს“ წარედგინა ამხანაგობის წევრად გახდომის დამადასტურებელი მტკიცებულებები. პ.ბ-ის გარიცხვისას ამხანაგობის წევრებს, ამხანაგობის დებულების 3.3. პუნქტის შესაბამისად, არ ჰქონდათ მოპოვებული ხმის უფლება;

1.4.6. სასამართლომ ვერ უზრუნველყო მოპასუხე მხარის მიერ სანოტარო წესით დამოწმებული ამხანაგობის წიგნის წარმოდგენა, ამასთანავე, მოპასუხე მხარემ არ შეასრულა სასამართლოს დავალება ნასყიდობის ხელშეკრულების წარმოდგენის თაობაზე, ხოლო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 136-ე მუხლის შესაბამისად, მტკიცების ტვირთი მას არ გადააკისრა. სასამართლომ, მიუხედავად მხარის მიერ ხელშეკრულებების წარუდგენლობისა, დანიშნა მთავარი სხდომა, რითაც დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 83-ე მუხლის მე-2 ნაწილით გარანტირებული უფლება სარჩელის დაზუსტებისა. მოპასუხე მხარის მიერ ამხანაგობის წევრებთან დადებული ყველა ხელშეკრულების წარუდგენლობის შემდგომ სასამართლომ არასწორად არ დააკმაყოფილა მოსარჩელის შუამდგომლობა, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 230-ე და 232¹ მუხლების შესაბამისად, დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანის თაობაზე.

1.4.7. სააპელაციო პალატამ პ.ბ-ის ამხანაგობის წევობის საკითხის შეფასებისას არ გაითვალისწინა მოსარჩელის განმარტება, რომ მორიგების იძულებით დადების თაობაზე. სასამართლომ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის მოთხოვნები, მას მსგავსი მოსაზრება უნდა გასჩენოდა პ.ბ-ის წარმომადგენლის ამხანაგობის კრების მუშაობაში მონაწილეობის შემთხვევის შეფასებისას.

1.4.8. სააპელაციო პალატამ 06.10.2009წ. ხელშეკრულება არასწორად მიიჩნია არარა გარიგებად და არასწორად განმარტა, რომ ამხანაგობის წევრობიდან გარიცხვის შესახებ გადაწყვეტილების გასაჩივრების უფლებამოსილება პ.ბ-ეს გააჩნდა.

1.5. საკასაციო პალატა განუმარტავს კასატორს, რომ აღიარებითი სარჩელის პირობებში პირველ ეტაპზე სასამართლო ამოწმებს აღიარებითი მოთხოვნის ფორმალურ მხარეს (იურიდიულ ინტერესზე მითითებას), ხოლო საქმის არსებითი განხილვისას არკვევს იურიდიული ინტერესის ნამდვილობას. მართალია, კასატორი ამტკიცებს, რომ მას ასევე აღძრული ჰქონდა მიკუთვნებითი სარჩელი, თუმცა ეს გარემოება დადებით გავლენას ვერ მოახდენს მხარის პრეტენზიაზე, ვინაიდან სადავო სარჩელის დასაშვებობის საკითხი არ არის, არამედ მიკუთვნებითი მოთხოვნის გადაწყვეტამდე შესამოწმებელია მხარის აღიარებითი უფლების ნამდვილობა. გასაჩივრებული განჩინებით დადგენილია, რომ მოსარჩელეს მოთხოვნის მიმართ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 180-ე მუხლით გათვალისწინებული ნამდვილი ინტერესი არ გააჩნია, რამდენადაც ამხანაგობის დამფუძნებელმა წევრმა შპს „4-თან“ სამოქალაქო კოდექსის 59-ე მუხლითა და 61-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული ბათილი გარიგება დადო (მოთხოვნის დათმობა), რომლის საფძველზეც, ამავე კოდექსის 198-ე მუხლის შესაბამისად, მოთხოვნის მიმღებს არ გადასცემია უფლება-მოვალეობები, შესაბამისად, მოსარჩელეს, რომელსაც ამ ეტაპზე იურიდიულად გადაცემული აქვს არარსებული უფლება, სუბიექტური (და არა ნამდვილი) ინტერესი გააჩნია დავის მიმართ. ამ გარემოების საპირისპიროდ არსებით დარღვევად ვერ იქნება მიჩნეული მოსარჩელის მითითება საპროცესო ნორმების დარღვევების თაობაზე (სსსკ-ის 83-ე მუხლისა და 84-ე მუხლების დარღვევა), რადგანაც აღნიშნულით მისი, როგორც უფლების არმქონე პირის ინტერესები არ შელახულა, ასევე, დაუსაბუთებელია კასატორის შედავება იმ ნაწილში, რომელიც დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანას ეხება, რადგანაც თავად სასარჩელო მოთხოვნა იყო ბუნდოვანი, შესაბამისად, სასამართლო ვერ შეამოწმებდა საპროცესო კოდექსის 232¹ მუხლის დებულებას სარჩელის იურიდიული გამართულობის თაობაზე (გაურკვეველია მხარის პოზიცია, რადგანაც შეუძლებელია იმაზე მსჯელობა, კანონის ძალით დადგენილად მიჩნეული გარემოებები (სარჩელში მითითებული ფაქტები) რომელ მოთხოვნას გაამართლებდა, როდესაც იგი აბსტრაქტული სახითაა წარმოდგენილი). ამ პირობებში კი, თუკი საკასაციო სასამართლო მართლაც გაიზიარებს მხარის პრეტენზიებს ამა თუ იმ მტკიცებულებების შეუფასებლობის/არასწორად შეფასების თაობაზე, მაინც ვერ იქნება მიღწეული მოსარჩელის ინტერესი, ვინაიდან უდავოა ის, რომ მას არანამდვილი უფლება გადაეცა გარიგებით, ხოლო თავად უფლების მქონე პირს (პ.ბ-ე) პრეტენზია არ განუცხადებია. საკასაციო პალატა იზიარებს გასაჩივრებული განჩინების შემაჯამებელ დასკვნას და მიიჩნევს, რომ მან არსებითად სწორად განმარტა სამოქალაქო კოდექსის 933-ე, 59-ე და 61-ე მუხლები.

1.6. ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

1.7. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

2. სასამართლო ხარჯები:

„სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის 5.1. მუხლის „მ“ ქვეპუნქტის თანახმად, კასატორი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ზ. კ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ნ. ბაქაქური