საქმე № 030210014637959

საქმე №ას-512-489-2016 5 ივლისი, 2016 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ზურაბ ძლიერიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ბესარიონ ალავიძე, ნინო ბაქაქური

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ნ. და რ. ბ.-ები (მოპასუხეები, შეგებებული სარჩელის ავტორები)

მოწინააღმდეგე მხარე – ა. ს.-ა (მოსარჩელე, შეგებებულ სარჩელში – მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 7 აპრილი განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილება, ხოლო ძირითადი სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – უკანონო მფლობელობიდან უძრავი ნივთის გამოთხოვა (ძირითად სარჩელში), ფულადი ვალდებულების შესრულება (შეგებებულ სარჩელში)

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

სასარჩელო მოთხოვნა:

1. ა. ს.-ამ (შემდგომში – მოსარჩელე) სარჩელი აღძრა სასამართლოში (შემდგომში – მოპასუხე, შეგებებული სარჩელის ავტორი) ნ. და რ. ბ.-ების მიმართ კუთვნილი უძრავი ქონების უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვის შესახებ.

სარჩელის საფუძვლები:

2. მოსარჩელემ განმარტა, რომ 2004 წლის 24 თებერვლის ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე შეიძინა უძრავი ქონება, რომელიც დროებით უსასყიდლოდ სარგებლობაში გადასცა მოპასუხეებს, როგორც დევნილებს. მოპასუხეები ცხოვრობენ და სარგებლობენ მითითებული უძრავი ქონებით 1994 წლიდან. მოპასუხეს სჭირდება მის საკუთრებაში არსებული საცხოვრებელი სახლი. მოსარჩელის მოთხოვნის მიუხედავად მოპასუხეები არ ათავისუფლებენ მოსარჩელის საკუთრებას.

მოპასუხის პოზიცია:

3. მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს და შეგებებული სარჩელი აღძრეს მოსარჩელის მიმართ 15562 ლარის ანაზღაურების მოთხოვნით. მათ განმარტეს, რომ სადავო ფართს ჩაუტარეს რეკონსტრუქცია, რის შედეგადაც უძრავი ნივთის ღირებულება გაიზარდა.

პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

4. ფოთის საქალაქო სასამართლოს 2015 წლის 7 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით ძირითადი სარჩელი დაკმაყოფილდა, შეგებებულ სარჩელს ეთქვა უარი, რაც მოპასუხეებმა გაასაჩივრეს სააპელაციო წესით.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი და ფაქტობრივ-სამართლებრივი დასაბუთება:

5. ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 7 აპრილი განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად შემდეგ გარემოებათა გამო:

6. სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ დაახლოებით 1994 წლიდან მოპასუხეები ცხოვრობდნენ სადავო ფართში უძრავი ნივთის მესაკუთრის ნებართვით, რომელიც იყო მოსარჩელის ოჯახის წევრი. 2004 წლიდან კი – ახალი მესაკუთრის – მოსარჩელის ნებართვით.

7. მოპასუხეების მიერ წარმოდგენილი შპს აუდიტორული ფირმა „გ.-ის“ დასკვნით, დამკვეთის – მოპასუხის მიერ ჩამოთვლილ იქნა წლების განმავლობაში საკარმიდამო მიწის ნაკვეთში კეთილმოწყობისათვის ჩატარებული სამუშაოები: ტერიტორიის მოზვინვა, წინა აივანი, სამზარეულო, „აბანო“, დამხმარე სათავსი, ავტოფარეხი, წყალსადენი ორი ავზით, ელექტროგაყვანილობა, ეზოს შემოკავება და ნარგავები, რომელთა ღირებულებაც შეადგენს 15562 ლარს.

8. მოსარჩელემ მოსთხოვა მოპასუხეებს მათთვის უსასყიდლოდ სარგებლობაში გადაცემული ქონების დაბრუნება, რაზედაც მოპასუხეებმა უარი განაცხადეს.

9. მოპასუხეები და სადავო უძრავი ქონების როგორც ამჟამინდელი, ასევე, 2004 წლამდე არსებული მესაკუთრე სადავო ქონებაზე მოპასუხეების მიერ სამუშაოების წარმოებასა და ანაზღაურების შესახებ არ შეთანხმებულან. მოპასუხეებს არ უცნობებიათ არც ერთი მესაკუთრისათვის და არ აუღიათ ნებართვა მათ ქონებაზე სამუშაოების წარმოების შესახებ.

10. მოპასუხეების მიერ წარმოდგენილ მოწმეთა ჩვენებების მიხედვით, მოპასუხეები სადავო სახლში ცხოვრობენ დაახლოებით 1994 წლიდან. ამ პერიოდიდან მოპასუხის მამამ ჩაუტარა სახლსა და ეზოს გარკვეული სამუშაოები. მოწმეებმა, ასევე, მიუთითეს, რომ ისინი არც მოსარჩელეს და არც სადავო სახლის ადრინდელ მესაკუთრეს არ იცნობენ და არასდროს უნახავთ. მხოლოდ მოწმე ზ. დ.-ას მითითებით, თავად მოპასუხემ უამბო, რომ სახლის მესაკუთრემ მოპასუხეს ნება დართო, მიემატებინა სახლისათვის. არც ერთი მოწმე არ განმარტავს, რომ უშუალოდ ესწრებოდა მოსარჩელესა და მოპასუხეს შორის გაუმჯობესების სამუშაოებთან და ხარჯების ანაზღაურებასთან დაკავშირებულ საუბარსა და შეთანხმებას. პირიქით, მოწმეები ამტკიცებენ საპირისპიროს, რომ ისინი მოსარჩელეს საერთოდ არ იცნობენ და არც უნახავთ, ისინი ადასტურებენ მხოლოდ მოპასუხეებისაგან მოსმენილ ამბავს.

11. ამდენად, სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ 2004 წლიდან სადავო უძრავი ქონება ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე წარმოადგენს მოსარჩელის საკუთრებას. მხარეები სადავოდ არ ხდიან იმ ფაქტობრივ გარემოებას, რომ მოპასუხეები ქონების ფლობის მთელი პერიოდის განმავლობაში კეთილსინდისიერი მფლობელები იყვნენ.

12. მოწმეთა ჩვენებებიდან დგინდება, რომ მოპასუხეთა მიერ სადავო უძრავ ქონებაზე გაწეული სამუშაოების უმეტესი ნაწილი (საპირფარეშო, სამზარეულო, ელექტროგაყვანილობა, წყლის ავზების მოწყობა) ქონებით ნორმალური სარგებლობისათვის აუცილებელ სამუშაოს წარმოადგენდა. საყურადღებოა მოწმე ფ. კ.-ას ჩვენება სადავო ქონებაში დღეისთვის არსებული წყალსადენის ე.წ. „წყალკანალის“ მიერ საკუთარი სახსრებით მოწყობის შესახებ.

13. სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტების მსჯელობა იმის თაობაზე, რომ მოწმეებმა დაადასტურეს მოპასუხეთა მიერ, ქონების გასაუმჯობესებლად წარმოებული სამუშაოების შესახებ, მოსარჩელის შეტყობინებისა და მისგან თანხმობის მიღების ფაქტი. მითითებულ მოწმეთა ჩვენებებით ეს ფაქტი არ დასტურდება.

14. სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ საქალაქო სასამართლომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (შემდგომში – სსკ) 615-ე, 619-ე, 971-ე, მუხლების, 974-ე მუხლის პირველი ნაწილის გამოყენებით, სავსებით სწორად შეაფასა დადგენილი ფაქტები და სამართლებრივად სწორად შეაფასა მხარეთა შორის წარმოშობილი ურთიერთობები.

15. აღნიშნული ნორმებიდან გამომდინარე, სააპელაციო პალატა დაეთანხმა პირველი ინსტანციის დასკვნებს და დამატებით განმარტა, რომ შემსრულებელს მხოლოდ იმ შემთხვევაში წარმოეშობა ამ მუხლებით გათვალისწინებული მოთხოვნის უფლება, როდესაც ქმედების სხვა აუცილებელ კომპონენტებთან ერთად არსებობს მეპატრონისთვის ასეთი სამუშაოების წარმოების შეტყობინებისა და თანხმობის ფაქტის არსებობის აუცილებელი კომპონენტიც. მოცემულ შემთხვევაში, მეპატრონისთვის გაწეული სამუშაოების შესახებ შეტყობინება და მისი თანხმობა არ დასტურდება, შესაბამისად, მოსარჩელეებმა მოთხოვნის უფლება არა თუ დაკარგეს, ასეთი უფლება მათ არც წარმოშობიათ. მოპასუხეთა განმარტებას სამუშაოების წარმოების თაობაზე მესაკუთრესთან შეთანხმების არსებობის შესახებ არ ეთანხმება თავად მესაკუთრე, რომლიც წარდგენილ შესაგებელში და სააპელაციო პალატისთვის წარმოდგენილ სააპელაციო შესაგებელში განმარტავს, რომ მის ინტერესებში არ შედის სადავო ქონების გაუმჯობესება, რომ იგი თანახმაა, მოსარჩელეებმა მოახდინონ არა მხოლოდ მათ მიერ ზეპირად მითითებული გაუმჯობესების, არამედ მისი კუთვნილი სახლის (ე.წ ფინური კოტეჯის ტიპის) დემონტაჟიც.

16. სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტების მოსაზრება, რომ ქვემდგომი სასამართლოს მიერ სსკ-ის 163-ე მუხლის გამოყენების შემთხვევაში საქმეზე მათთვის ხელსაყრელი გადაწყვეტილება იქნებოდა მიღებული. მხოლოდ საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით, მათ შორის, შპს აუდიტორული ფირმა „გ.-ის“ დასკვნით, არ შეიძლება დადასტურდეს სადავო უძრავი ქონების საბაზრო ღირებულების 15562 ლარით გაზრდის ფაქტი, რამეთუ დაუდგენელია, რას შეადგენდა სადავო ქონების ღირებულება მანამ, სანამ მოპასუხე მასზე გასაუმჯობესებელ სამუშაოებს გასწევდა და რამდენით გაზარდა ამ ქონების ღირებულება მოპასუხის მიერ გაწეულმა სამუშაოებმა.

17. ასეც რომ არ იყოს და ჩაითვალოს გაუმჯობესებულად სწორედ 15562 ლარით სადავო სახლთმფლობელობის ღირებულება მასზე გაწეული სამუშაოებით, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ სსკ-ის 163-ე მუხლის მეორე ნაწილი კეთილსინდისიერ მფლობელს იმ შემთხვევაში ანიჭებს უფლებამოსილი პირისაგან ნივთზე გაღებული გაუმჯობესებისა და ხარჯების ანაზღაურების მოთხოვნას, თუ ეს არ არის კომპენსირებული ამ ნივთით სარგებლობითა და მისგან მიღებული ნაყოფით. საქმის მასალებითა და მოწმეთა ჩვენებებით დასტურდება, რომ მოპასუხეები 1994 წლიდან ცხოვრობენ სადავო უძრავ ქონებაში ყოველგვარი ქირისა და გადასახადის გარეშე. შესაბამისად, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ მოპასუხის მიერ გაწეული ხარჯი, თუნდაც 15562 ლარი, სრულად კომპენსირებულია სადავო უძრავ ქონებაში მოპასუხეთა 20-წლიანი უსასყიდლო ცხოვრებით.

18. სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მითითება სსკ-ის 979-ე მუხლის გამოყენებასთან დაკავშირებით, ვინაიდან საქმის მასალებიდან დგინდება, რომ მხარეთა შორის არსებობდა თხოვების სამართლებრივი ურთიერთობიდან გამომდინარე სახელშეკრულებო ურთიერთობა, ამდენად ცხადია, განსახილველი დავა ვერ გადაწყდება კანონისმიერი ვალდებულებითი ურთიერთობის, სახელდობრ, უსაფუძვლო გამდიდრების მარეგულირებელი სამართლებრივი ნორმებით.

19. სააპელაციო პალატამ განმარტა, რომ სამოქალაქო ბრუნვას, უფლებების რეალიზაციასთან ერთად, თან ახლავს უფლების დარღვევის ან დაკარგვის რისკებიც, ასეთ შემთხვევებში დიდ როლს თამაშობს სამოქალაქო ბრუნვის მონაწილეთა გონივრული წინდახედულობა. მოცემულ შემთხვევაში მოპასუხეთათვის ცნობილი იყო, რომ ისინი დროებით ნათხოვარ ქონებაში ცხოვრობდნენ, სხვის კუთვნილ ქონებაზე გასწიეს ხარჯი და მათი მოლოდინი ამ ქონებისადმი (მაგალითად, კიდევ რამდენ ხანს უნდა დარჩენილიყვნენ საცხოვრებლად სხვის ფართში, ან უნდა დარჩენილიყვნენ თუ არა) გაურკვეველ, მათთვის სასურველ რეჟიმში ჩააყენეს, ამით კი თავიანთი უფლების დარღვევის რისკიც საკუთარ თავზე აიღეს.

20. სსკ-ის 170-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სააპელაციო პალატამ განმარტა, რომ პირის უფლებებისა და თავისუფლებების მოქმედების არეალი მთავრდება იქ, სადაც იწყება სხვა პირის უფლებებისა და თავისუფლებების დარღვევა. ცხადია, მოსარჩელეს აქვს უფლება, ფლობდეს და განკარგავდეს თავის ნივთს, დაიბრუნოს იგი 20 წლის შემდეგ და გამოიყენოს თავისი შეხედულებისამებრ.

საკასაციო საჩივრის მოთხოვნა და საფუძვლები:

21. სააპელაციო სასამართლოს განჩინება შეგებებული სარჩელის ავტორებმა გაასაჩივრეს საკასაციო წესით, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილება, ხოლო ძირითადი სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი საფუძვლებით:

22. კასატორებმა განმარტეს, რომ სააპელაციო სასამართლომ გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, კერძოდ, სსკ-ის 615-ე, 619-ე, 971-ე, 974-ე მუხლები და არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა – ამავე კოდექსის 163-ე და 979-ე მუხლები.

23. მხარის მითითებით, მოსარჩელეს არ გაუხდია სადავოდ, რომ აპელანტები სადავო უძრავი ნივთის კეთილსინდისიერი მფლობელები არიან, შესაბამისად, მათ მიმართ მოქმედებს სსკ-ის 163-ე მუხლის მოქმედება.

24. ამავე კოდექსის 987-ე მუხლის პირველი ნაწილის საფუძველზე კასატორებმა განმარტეს, რომ საქმეში წარმოდგენილი აუდიტის დასკვნით დადასტურდა მათ მიერ სადავო ქონების გაუმჯობესების ფაქტი, რითიც მოსარჩელემ განიცადა სარგებელი.

25. კასატორთა მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად დაადგინა ფაქტობრივი გარემოება იმის შესახებ, რომ მხარეთა შორის არ არსებობდა შეთანხმება სადავო ქონების მიმართ სამუშაოების წარმოებისა და ანაზღაურების შესახებ. აღნიშნული ფაქტი დაადასტურეს სასამართლო სხდომაზე მოწვეულმა მოწმეებმა.

26. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 20 ივნისის განჩინებით საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

27. საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და თვლის, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

28. სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ 2004 წლიდან სადავო უძრავი ქონება ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე წარმოადგენს მოსარჩელის საკუთრებას.

29. სადავო არ გამხდარა ის ფაქტი, რომ 1994 წლიდან მოპასუხეები წლების განმავლობაში მესაკუთრის თანხმობით ფლობდნენ სადავო ფართს, რა დროსაც ჩაატარეს სარემონტო და სამშენებლო სამუშაოები.

30. მოწმეთა ჩვენებების საფუძველზე სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ მოპასუხეთა მიერ სადავო უძრავ ქონებაზე გაწეული სამუშაოების უმეტესი ნაწილი (საპირფარეშო, სამზარეულო, ელექტროგაყვანილობა, წყლის ავზების მოწყობა) ქონებით ნორმალური სარგებლობისათვის აუცილებელ სამუშაოს წარმოადგენდა.

31. საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებების შეფასების საფუძველზე სააპელაციო სასამართლომ ასევე დაადგინა, რომ მოპასუხეები სადავო ქონების გაუმჯობესებისა და გარემონტების თაობაზე მესაკუთრეს (მოსარჩელეს) არ შეთანხმებიან და გაუმჯობესებებზე მესაკუთრის თანხმობა არ ჰქონიათ.

32. წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრით მოპასუხეები არ დაეთანხმნენ ზემოაღნიშნულ გარემოებას და მიიჩნიეს, რომ მოწმეთა ჩვენებებით დადასტურდა მხარეთა შორის შეთანხმების არსებობა სადავო ქონების მიმართ სამუშაოების წარმოებისა და ანაზღაურების შესახებ. ამასთან, კასატორმა მიიჩნია, რომ სადავო ურთიერთობაზე უნდა გავრცელდეს სსკ-ის 163-ე და 987-ე მუხლების დანაწესები.

33. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსი გარკვეულ შეზღუდვებს აწესებს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობასთან დაკავშირებით, კერძოდ, 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

34. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

35. საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს შეგებებული სარჩელის სამართლებრივ მოტივაციას სადავო გაუმჯობესების ღირებულების ანაზღაურებასთან დაკავშირებით, ვინაიდან სააპელაციო პალატამ დაადგინა და კასატორს დასაბუთებული და დასაშვები საკასაციო პრეტენზია არ წარუდგენია იმ ფაქტის მიმართ, რომ მოპასუხეები 1994 წლიდან ცხოვრობენ სადავო უძრავ ქონებაში ყოველგვარი ქირისა და გადასახადის გარეშე. შესაბამისად, მათ მიერ დახარჯული თანხა (არაუმეტეს მოპასუხის მიერ მითითებული 15562 ლარისა) კომპენსირებულია სადავო უძრავ ქონებაში მოპასუხეთა 20-წლიანი უსასყიდლო ცხოვრებით. შესაბამისად, მოცემულ შემთხვევაში სსკ-ის 163-ე და 987-ე მუხლების გამოყენების წინაპირობა არ არსებობს.

36. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

37. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

38. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

39. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით გ. ჯ.-ას მიერ 2016 წლის 16 ივნისის №5 საგადახდო დავალებით გადახდილი 1079 ლარის 70% – 755,3 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ნ. და რ. ბ.-ების საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორ ნ. ბ.-ასა (პირადი №...) და რ. ბ.-ას (პირადი №...) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს სახელმწიფო ბაჟის სახით გ. ჯ.-ას მიერ 2016 წლის 16 ივნისის №5 საგადახდო დავალებით გადახდილი 1079 ლარის 70% – 755,3 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ზ. ძლიერიშვილი

მოსამართლეები: ბ. ალავიძე

ნ. ბაქაქური