საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

საქმე №ას-138-134-2016 6 მაისი, 2016 წელი,

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მზია თოდუა (თავმჯდომარე),

ეკატერინე გასიტაშვილი (მომხსენებელი),

პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი – შპს ,,ს -ი“ (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ნ. ა-ე, ი. ზ-ი, ბ. ფ-ე, ი. გ-ე, ლ. ს–ი, თ. ჭ-ე (მოსარჩელეები)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 25 დეკემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – სახელფასო დავალიანების ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. შპს „ს-ი“ (შემდეგში: მოპასუხე, საწარმო, დამსაქმებელი ან კასატორი) წარმოადგენდა ინკურაბელურ პაციენტთა პალიატიური მზრუნველობის სახელმწიფო პროგრამის (შემდეგში სახელმწიფო პროგრამა) ამბულატორიული პალიატიური მზრუნველობის კომპონენტის შემსრულებელს. დასახელებული სახელმწიფო პროგრამის ამბულატორიული პალიატიური მზრუნველობის კომპონენტის შემსრულებლების საქმიანობაზე კონტროლის განმახორციელებელ ორგანოს წარმოადგენს სსიპ სამედიცინო საქმიანობის სახელმწიფო რეგულირების სააგენტო (შემდეგში: რეგულირების სააგენტო), ხოლო დამფინანსებელია– სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტო (შემდეგში: სოციალური სააგენტო).

2. 2011 წლის 26 დეკემბრიდან ი. ზ-ი, (შემდეგში: პირველი მოსარჩელე ან დასაქმებული) ნ. ა-ე (შემდეგში: მეორე მოსარჩელე ან დასაქმებული), ი. გ-ე (შემდეგში: მესამე მოსარჩელე ან დასაქმებული), ბ. ფ-ე (შემდეგში: მეოთხე მოსარჩელე ან დასაქმებული), თ. ჭ-ე (შემდეგში: მეხუთე მოსარჩელე ან დასაქმებული) და ლ. ს–ი (შემდეგში: მეექვსე მოსარჩელე ან დასაქმებული) ზეპირი შრომითი ხელშეკრულების საფუძველზე, იყვნენ დასაქმებულები საწარმოში ინკურაბელური პაციენტებისათვის ამბულატორიული პალიატიური მზრუნველობის განსახორციელებლად (საქართველოს შრომის კოდექსის, შემდეგში სშკ, მე-6 მუხლი).

3. დასაქმებულთა ყოველთვიური სახელფასო ანაზღაურება განისაზღვრებოდა გამომუშავების მიხედვით, სახელდობრ, სამუშაოს სპეციფიურობიდან და კონკრეტული პროგრამის ფარგლებში მოქმედი რეგულირებიდან გამომდინარე, გამოიყენებოდა ე.წ. ნარდობის სისტემა. ყოველი მომსახურების გაწევის შემდეგ სავალდებულო წესით ივსებოდა შრომის, ჯანმრთელობის და სოციალური დაცვის სამინისტროს მიერ დამტკიცებული საანგარიშგებო ფორმა, რომლის მიხედვითაც დგინდებოდა მომსახურების მოცულობა და შესაბამისად წყდებოდა გამომუშავების საკითხიც და გასაცემი ხელფასის ოდენობაც (იხ. ტ. 1, ს.ფ. 121-144);

4. დასაქმებულები წლების განმავლობაში (მათ შორის – 2013 წელს) კეთილსინდისიერად და სათანადოდ ასრულებდნენ მათზე დაკისრებულ შრომით მოვალეობებს. მათ მიმართ დამსაქმებელს დისციპლინური ზემოქმედების ღონისძიება არასოდეს გამოუყენებია.

5. 2014 წლის 19 მარტს, დასაქმებულებმა წერილობით მიმართეს დამსაქმებელს და მოითხოვეს სახელფასო დავალიანების ანაზღაურება. დასაქმებულებმა წერილში მიუთითეს, რომ მათთვის საწარმოს გადახდილი ჰქონდა 2011 წლის 26 დეკემბრიდან – 2013 წლის 01 აპრილამდე პერიოდის ხელფასი, ხოლო 2013 წლის აპრილიდან ხელფასი არ მიუღიათ, შესაბამისად, საწარმოს დასაქმებულთათვის ასანაზღაურებელი ჰქონდა დარიცხული ხელფასის სახით შემდეგი თანხა: პირველი დასაქმებულისათვის - 2770,40 ლარი; მეორესთვის - 1623,90 ლარი; მესამესთვის - 1512,80 ლარი; მეოთხესთვის - 2311,96 ლარი; მეხუთესთვის - 1890,88 ლარი; მეექვსესთვის - 1968,74 ლარი; (იხ. ტ.1, ს.ფ. 29-30).

6. წინამდებარე განჩინების მე-5 პუნქტში მითითებული მოთხოვნა, დასაქმებულებმა, 2014 წლის18 მაისს, სარჩელის სახით წარადგინეს საწარმოს წინააღმდეგ და მოითხოვეს (რაც საბოლოოდ დაზუსტდა 23.06.2015წლის სხდომაზე, იხ. ოქმი , ტ.1, ს.ფ.180-184) სახელფასო დავალიანების ანაზღაურება.

7. დამსაქმებელმა მოთხოვნის გამომრიცხველი შესაგებლით არ ცნო სარჩელი და მიუთითა, რომ საწარმოს არ დაურღვევია შრომითი ხელშეკრულებით დადგენილი მოთხოვნები; ამასთან, ისიც აღნიშნა, რომ რეგულირების სააგენტომ, სახელმწიფო პროგრამის ამბულატორიული პალიატიური მზრუნველობის კომპონენტის ფარგლებში, შეამოწმა დამსაქმებლის მიერ 2011 წლის 26 დეკემბრიდან – 2013 წლის 01 აპრილამდე პერიოდში გაწეული სამედიცინო მომსახურება. ინსპექტირების დაწყებისას დროებით შეჩერდა მომსახურების დაფინანსება. შემოწმების შედეგები აისახა 2013 წლის 15 აგვისტოს შემოწმების აქტში. შემოწმების შედეგად დადგინდა, რომ სამედიცინო მომსახურება განხორციელდა საქართველოს კანონმდებლობისა და ჯანმრთელობის დაცვის სახელმწიფო პროგრამის მოთხოვნათა დარღვევით (იხ. ტ.1, ს.ფ. 66-78), რის გამოც საწარმოს სოლიდური ჯარიმა დაეკისრა.

8. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 23 ივნისის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა და, მოსარჩელეთა სასარგებლოდ, დამსაქმებელს დაეკისრა სახელფასო დავალიანების გადახდა წინამდებარე განჩინების მე-5 პუნქტში მითითებული ოდენობით.

9. სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია ამ განჩინების 1-5 პუნქტებში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებები და იმაზეც იმსჯელა, რომ, რეგულირების სააგენტოს დასკვნის საფუძველზე, სოციალურმა სააგენტომ განახორციელა პროგრამის ფარგლებში მონაწილე დაწესებულებების მიერ, რევიზიის შემდგომ პერიოდში შესრულებულ სამუშაოებზე მოთხოვნილი ანაზღაურების კორექტირება და უარი განაცხადა ანგარიშსწორების განხორციელებაზე მიღება-ჩაბარების აქტების გაფორმების გარეშე (ტ.1., ს.ფ. 55-56; ს.ფ. 63-65).

10. სასამართლომ ასევე აღნიშნა, რომ დამსაქმებელმა არ აცნობა დასაქმებულებს შექმნილი ვითარების შესახებ და არ მოახდინა შესაბამისი რეაგირება მოსარჩელეთა შრომითი უფლებების დასაცავად, სახელდობრ, მიუხედავად დაფინანსების შეჩერებისა და შემდეგ – შეწყვეტისა, მოპასუხე იღებდა მოსარჩელეების მიერ შესრულებულ მომსახურებას და არ წყვეტდა მათთან შრომითსამართლებრივ ურთიერთობას: მოსარჩელეები ასრულებდნენ თავიანთ შრომით მოვალეობას 2013 წლის 30 სექტემბრის ჩათვლით პერიოდში.

11. საქალაქო სასამართლომ დავის მოწესრიგებისას გამოიყენა საქართველოს კონსტიტუციის 42-ე და 30-ე მუხლები, სშკ-ის პირველი, მეორე, 31-ე მუხლები, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (შემდეგში სსკ) 361.2-ე, 316.1-ე 317-1-ე, 318-ე, 327.1-ე, 397-ე მუხლები, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის (შემდეგში სსსკ) მე-4, 102-ე მუხლები.

12. დამსაქმებელმა სააპელაციო წესით გაასაჩივრა საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება, მისი გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილებით, სარჩელის უარყოფა მოითხოვა.

13. დამსაქმებლის სააპელაციო საჩივარი შემდეგ პრეტენზიებს მოიცავს:

13.1. სასამართლომ არასწორად მიიჩნია დადგენილი სადავო ფაქტობრივი გარემოება, თითქოს დასაქმებულები არ იყვნენ გაფრთხილებულნი სახელმწიფო პროგრამის ინსპექტირების, დაფინანსების ჯერ შეჩერებისა და შემდგომ შეწყვეტის შესახებ (იხ. ამ განჩინების მე-10 პუნქტი). პროგრამის შესრულების ინსპექტირება ხორციელდებოდა რეგიონებში პერსონალის, მათ შორის, დასაქმებულთა მონაწილეობით. ამასთან, სადავო პერიოდამდე მოსარჩელეებს დროულად ეძლეოდათ შრომის ანაზღაურება, ამიტომ ხელფასის პირველივე დაყოვნებისთანავე მათ განემარტათ დაფინანსების შეფერხების შესახებ;

13.2. სასამართლომ არასწორად არ მიიჩნია უდავო ფაქტობრივ გარემოებად ის, რომ დამსაქმებლის შინაგანაწესი წარმოადგენდა მხარეთა შორის არსებული შრომითი ხელშეკრულების შემადგენელ ნაწილს. შინაგანაწესი იყო მოსარჩელეებთან დადებული შრომითი ხელშეკრულების შემადგენელი ნაწილი და მისი პირობები ცნობილი იყო, რაც დასტურდება მხარეთა შორის გაფორმებული შრომითი ხელშეკრულების პირობებით. სასამართლომ არ გაითვალისწინა ეს გარემოება და არ გაავრცელა შინაგანაწესის პირობები შრომით ურთიერთობებზე. შინაგანაწესი წარმოადგენს მხარეთა შორის არსებული შრომითი ხელშეკრულების ნაწილს და ამ დოკუმენტით განსაზღვრული ვალდებულების შესრულების ვადა ჯერ არ დამდგარა, ამიტომ სასამართლოს უარი უნდა ეთქვა სარჩელის დაკმაყოფილებაზე.

14. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 25 დეკემბრის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

15. სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია წინამდებარე განჩინების 1-5, მე-9 და მე-10 პუნქტებში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებები და განჩინების სამართლებრივი დასაბუთებისას იხელმძღვანელა 316-ე, 317-ე, 318-ე, 361.2.-ე მუხლებით, ასევე, სშკ-ის მე-2, მე-6-ე, 31-ე, მე-13 მუხლებით.

16. სასამართლომ აღნიშნა, რომ სააპელაციო წესით გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მიმართ ძირითადი პრეტენზია ემყარებოდა იმ გარემოებას, რომ დამსაქმებლის შინაგანაწესი წარმოადგენდა მხარეთა შორის არსებული შრომითი ხელშეკრულების შემადგენელ ნაწილს და მისი პირობები უნდა გავრცელებულიყო ანაზღაურების გაცემის ვადების რეგულირებაზე.

17. მითითებული გარემოების დასადასტურებლად დამსაქმებელი აპელირებდა შინაგანაწესის მე-4 პუნქტის ბოლო წინადადებაზე, რომლის თანახმად, შრომის ანაზღაურების ნარდობლივი სისტემის გამოყენებისას ხელფასი უნდა ანაზღაურდეს მხოლოდ დაწესებულებაში შესრულებული სამუშაოს დამკვეთის მიერ ანაზღაურების შემდგომ (ტ. 1, ს.ფ. 36-54).

18. სშკ-ის მე-2 მუხლის პირველი ნაწილით, შრომითი ურთიერთობა არის შრომის ორგანიზაციული მოწესრიგების პირობებში დასაქმებულის მიერ დამსაქმებლისათვის სამუშაოს შესრულება ანაზღაურების სანაცვლოდ. ამავე კოდექსის მე-3 მუხლით, შრომითი ურთიერთობის სუბიექტები არიან დამსაქმებელი და დასაქმებული. დამსაქმებელი არის ფიზიკური ან იურიდიული პირი, ანდა პირთა გაერთიანება, რომლისთვისაც შრომითი ხელშეკრულების საფუძველზე სრულდება გარკვეული სამუშაო; დასაქმებული არის ფიზიკური პირი, რომელიც შრომითი ხელშეკრულების საფუძველზე, დამსაქმებლისათვის ასრულებს გარკვეულ სამუშაოს.

19. სშკ-ის პირველი მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ეს კანონი აწესრიგებს საქართველოს ტერიტორიაზე შრომით და მის თანამდევ ურთიერთობებს, თუ ისინი განსხვავებულად არ რეგულირდება სხვა სპეციალური კანონით ან საქართველოს საერთაშორისო ხელშეკრულებით. შრომით ურთიერთობასთან დაკავშირებული საკითხები, რომლებსაც არ აწესრიგებს ეს კანონი ან სხვა სპეციალური კანონი, რეგულირდება საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის ნორმებით.

20. სშკ-ის მე-13 მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, დამსაქმებელს უფლება აქვს, დაადგინოს შრომის შინაგანაწესი, ხოლო მეორე ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, შრომის შინაგანაწესი არის წერილობითი დოკუმენტი, რომლითაც შეიძლება განისაზღვროს შრომის ანაზღაურების გაცემის დრო, ადგილი და წესი; ამავე კოდექსის მე-6 მუხლის მე-5 ნაწილის თანახმად, შრომითი ხელშეკრულებით შეიძლება განისაზღვროს, რომ შრომის შინაგანაწესი ხელშეკრულების ნაწილია.

21. სასამართლომ იმსჯელა, რომ განსახილველ შემთხვევაში იმ გარემოების დასადასტურებლად, რომ საქმეში წარმოდგენილი შინაგანაწესი წარმოადგენდა მხარეებთან დადებული ხელშეკრულების შემადგენელ ნაწილს, დამსაქმებელი უთითებდა მასსა და დასაქმებულთა შორის დადებულ შრომით ხელშეკრულებებზე (იხ. ტ.1, ს.ფ. 96-99). მითითებული ხელშეკრულებების 5.1. პუნქტში აღნიშნულია, რომ მუშაკი ადასტურებდა დამსაქმებლის შინაგანაწესისა და ქვედანაყოფის დებულების გაცნობას და ეთანხმებოდა მათ პირობებს.

22.სასამართლომ დაასკვნა, რომ შეუძლებელია აღნიშნული მტკიცებულებების გამოყენება შრომის შინაგანაწესის სავალდებულო ძალის არსებობის დასადასტურებლად. უპირველეს ყოვლისა, აღინიშნული ხელშეკრულებები დადებულია არა მოპასუხესთან, არამედ სს „ა-ს“ და მეორე, მესამე, მეოთხე მოსარჩელეს შორის. გარდა ამისა, მითითებული შრომის ხელშეკრულებები ხარვეზიანია და ისინი არ ასახავენ მხარეთა შეთანხმების არსებით პირობებს. იგი არ შეიცავს მითითებას, თუ რა სამუშაო უნდა შეასრულოს „მუშაკმა“ ან რა ვადითაა დადებული ხელშეკრულება და ა.შ. შესაბამისად, აღნიშნული შრომის ხელშეკრულების გამოყენება იმის დასადასტურებლად, რომ მხარეთა შორის არსებობდა შეთანხმება შინაგანაწესის შესაბამისად შრომის ანაზღაურების თაობაზე, შეუძლებელად მიიჩნია სასამართლომ.

23. სშკ-ის 31-ე მუხლის თანახმად, შრომის ანაზღაურების ფორმა და ოდენობა განისაზღვრება შრომითი ხელშეკრულებით. ამ მუხლის ნორმები გამოიყენება მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ შრომითი ხელშეკრულებით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული. მოცემულ შემთხვევაში, დამსაქმებელი ვერ ასაბუთებს მხარეთა შორის სხვა სახის შეთანხმების არსებობას შრომის ანაზღაურების ფორმის ან გაცემის თაობაზე. შესაბამისად, მოქმედებს მითითებული ნორმის მეორე ნაწილი, რომლის თანახმად, შრომის ანაზღაურება გაიცემა თვეში ერთხელ. აღნიშნული კი გამორიცხავს დამსაქმებლის მტკიცებას იმის თაობაზე, რომ მოსარჩელეებს მათ მიერ გამომუშავებული თანხები უნდა აუნაზღაურდეთ მხოლოდ მოპასუხისათვის შესაბამისი თანხების ჩარიცხვის შემდეგ.

24. მოპასუხემ საკასაციო წესით გაასაჩივრა სააპელაციო სასამართლოს განჩინება, მოითხოვა მისი გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილებით, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

25. საკასაციო საჩივრის დასაბუთება და არგუმენტები სააპელაციო საჩივრის იდენტურია (იხ. წინამდებარე განჩინების მე-14 მუხლი). კასატორის ძირითადი პრეტენზია მდგომარეობს იმაში, რომ სასამართლომ არასწორად არ მიიჩნია შრომის შინაგანაწესი ხელშეკრულების ნაწილად. შინაგანაწესის პირობების მიხედვით კი ვალდებულების შესრულების ვადა არ დამდგარა.

26. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატამ, 2016 წლის 15 მარტის განჩინებით, დამსაქმებლის საკასაციო საჩივარი წარმოებაში მიიღო სსსკ-ის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის მიხედვით დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, მტკიცებულებათა გაანალიზებისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის იურიდიული დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად, მივიდა დასკვნამდე, რომ დამსაქმებლის საკასაციო განაცხადი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგი არგუმენტაციით:

27. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

28. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

29.საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს არსებული პრაქტიკისაგან (საქმე №ას-1157-1088-2015, 22.01.2016წ.).

30.საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

31.საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივარი დასაშვები რომც ყოფილიყო, მას არა აქვს წარმატების პერსპექტივა შემდეგ გარემოებათა გამო:

ა) განსახილველ შემთხვევაში, არ არსებობს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის "გ" ქვეპუნქტით დადგენილი საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის წინაპირობაც, რომლის მიხედვითაც, საკასაციო საჩივარი დასაშვებია, თუ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე;

ბ) სსსკ-ის 407.2 მუხლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილად ცნობილ ფაქტობრივ გარემოებებთან დაკავშირებით კასატორს ასეთი პრეტენზია არ წარმოუდგენია.

32.საკასაციო სასამართლო, მოპასუხის ძირითადი პრეტენზიის საპასუხოდ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკაზე უთითებს: „საკასაციო პალატა სრულად იზიარებს კასატორის მოსაზრებას შრომის შინაგანაწესისა და შრომითი ხელშეკრულების ურთიერთმიმართების თაობაზე, თუმცა, შრომის კოდექსის მე-6 მუხლის მე-5 ნაწილის თანახმად, ამ პირობის დადგომისათვის სავალდებულოა დასტურდებოდეს შრომითი ხელშეკრულების დადებამდე დასაქმებულისათვის შინაგანაწესის გაცნობის, ხოლო შემდგომ - მასში შეტანილი ცვლილებების გაცნობის ფაქტი. ამ გარემოების მტკიცების ტვირთი დამსაქმებელს ეკისრება (სსსკ-ის 102-ე მუხლის), რომელიც, მოცემულ შემთხვევაში, მოპასუხის მხრიდან ვერ იქნა დაძლეული. საკასაციო საჩივარში ის ზოგადი მითითებით შემოიფარგლა, რომ სასამართლომ არასწორად შეაფასა მტკიცებულებები. კონკრეტული მტკიცებულება, რაც დასაქმებულებისათვის შინაგანაწესის გაცნობის ფაქტს დაადასტურებდა, კასატორს არ მიუთითებია. ამასთანავე, მხარეს პრეტენზია არ წარმოუდგენია გასაჩივრებულ განჩინებაზე იმ კუთხითაც, რომ შინაგანაწესი ეკუთვნოდა სხვა ორგანიზაციას, რომლის უფლებამონაცვლესაც კასატორი არ წარმოადგენდა. ასეთ ვითარებაში, სააპელაციო პალატამ სავსებით მართებულად იხელმძღვანელა სშკ-ის 31-ე მუხლის მე-2 ნაწილით და მართებულად მიიჩნია ხელფასის ანაზღაურების წინაპირობების არსებობა დადასტურებულად, რამდენადაც, სსკ-ის 397-ე მუხლის თანახმად, მოვალე პასუხისმგებელია შესრულებისათვის მაშინაც, როცა შესრულების საგანი სხვა პირისაგან უნდა მიეღო და ვერ მიიღო, თუკი ხელშეკრულებიდან ან სხვა გარემოებებიდან სხვა რამ არ გამომდინარეობს“ (საქმე №ას-1157-1088-2015, 22 .01.2016 წელი).

33.ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო იზიარებს გასაჩივრებული განჩინების მსჯელობასა და დასკვნებს, რომელიც ამ განჩინების 20-23 პუნქტებშია ასახული და მიაჩნია, რომ კასატორმა ვერ შეძლო დამაჯერებელი მტკიცებულებებით გაექარწყლებინა მოსარჩელეთა მოთხოვნები, დამსაქმებელმა, კუთვნილი მტკიცების ტვირთის ფარგლებში ვერ გააბათილა ის ფაქტობრივ-სამართლებრივი დასკვნები, რომლებიც გასაჩივრებულ განჩინებაშია დასაბუთებული. აქედან გამომდინარე, დასაქმებულთა მოთხოვნა მართლზომიერია, შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება კანონიერია, ხოლო საკასაციო საჩივარი დაუსაბუთებელი, რაც გამორიცხავს მისი განსახილველად დაშვების სამართლებრივ შესაძლებლობას.

34. სსსკ-ის 401-ე მუხლის მე-4 პუნქტის საფუძველზე, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება ცნობილი, პირს დაუბრუნდება, მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე, 285-ე, 391-ე, 401-ე, 408.3-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. შპს ,,ს -ის“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. შპს ,,ს -ს“ (ს/კ 4.....) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 603.9 ლარის (საგადასახადო დავალება N 1456914607, გადახდის თარიღი 2016 წლის 2 მარტი), 70% – 422.7 (ოთხას ოცდაორი ლარი და სამოცდაათი თეთრი) ლარი;

3. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. თოდუა

მოსამართლეები: ე. გასიტაშვილი

პ. ქათამაძე