საქართველოს უზენაესი სასმართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

საქმე №ას-336-321-2015 24 ივნისი, 2016 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მზია თოდუა (თავმჯდომარე),

ეკატერინე გასიტაშვილი (მომხსენებელი),

პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი – მ. მ-ე (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარეები – მ. ჭ-ა, ე. ქ-ე (მოპასუხეები)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს მოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 2 თებერვლის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი _ ხელშეშლის აღკვეთა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. თბილისში, ა. ქუჩა №2..ში მდებარე უძრავ ქონებაზე, საკადასტრო კოდით 0... (შემდეგში: საზიარო საგანი, უძრავი ქონება) რეგისტრირებულია მ. მ-ის (შემდეგში: მოსარჩელე, პირველი თანამესაკუთრე, კასატორი), გ. თ–ის, ქ. ს-ის (შემდეგში: მეორე და მესამე თანამესაკუთრეები), მ. ჭ-ას და ე. ქ-ის (შემდეგში: მოპასუხეები, აპელანტები, მეოთხე და მეხუთე თანამესაკუთრეები) წილობრივი თანასაკუთრების უფლება (საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის, შემდეგში სსკ, 953-ე, 955-ე, 956-ე, 183-ე, 311-ე, 312-ე მუხლები).

2. საცხოვრებელი სახლის მეორე სართულზე მდებარე საცხოვრებელი ოთახები, 1986 წლის ტექინვენტარიზაციის გეგმაზე დატანილი ნომრებით: №10, 11, 12, 13, 14, დაკავებული აქვს პირველ თანამესაკუთრეს და ამავე გეგმით, ამ ოთახებთან დასაკავშირებლად, დასტურდება დამოუკიდებელი ასასვლელის - ორი კიბის - არსებობა. დღევანდელი მდგომარეობით, პირველი თანამესაკუთრის მიერ დაკავებული №12,13,14 ოთახები და 10-11 ოთახები ერთმანეთისაგან იზოლირებულია, რაც წლების განმავლობაში განხორციელდა. არსებული მდგომარეობით, მე-11 ოთახის გასწვრივ მდებარე 25-ე შუშაბანდსა და მე-13 ოთახის გასწვრივ მდებარე 27-ე შუშაბანდს შორის არის კედელი. მე-10 და მე-11 ოთახებთან დასაკავშირებელი კიბე პირველმა თანამესაკუთრემ თავად მოშალა და, მის ნაცვლად, მოაწყო სადავო კაპიტალური კიბე. კიბის, არსებული კონფიგურაციით, მშენებლობის წარმოებასა თუ დაკანონებაზე, ყველა თანამესაკუთრის თანხმობა არ არსებობს. მე-11 ოთახის გასწვრივ მდებარე 25-ე შუშაბანდსა და მე-13 ოთახის გასწვრივ მდებარე 27-ე შუშაბანდს შორის კედელი, შესაძლებელია, არ არსებობდა სახლის თავდაპირველი პროექტით, ვინაიდან ტექინვენტარიზაციის გეგმაზე, პირველ სართულზე, იმავე ადგილას კედელი მოწყობილი არ არის. 1999 წლის ტექინვენტარიზაციის გეგმაზე კი უკვე დატანილია კედელი, ხოლო 1986 წლის ტექინვენტარიზაციის გეგმაზე, იმავე ადგილას ფიქსირდება გამყოფი ტიხარი.

3. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 04 თებერვლის გადაწყვეტილებით, პირველი თანამესაკუთრის სარჩელი დაკმაყოფილდა და მოპასუხეებისაგან (იხ. ამ განჩინების პირველი პუნქტი) გამოთხოვილ იქნა თანხმობა, საცხოვრებელი სახლის მეორე სართულის მე-10 და მე-11 ოთახებთან (ტექინვენტარიზაციის გეგმის მიხედვით) დასაკავშირებლად კიბის და ამ ოთახების მიმდებარე შემინულ ლოჯზე ფანჯრის ღიობების მოწყობაზე.

4. მოპასუხეებმა (მეოთხე და მეხუთე თანამესაკუთრეებმა) სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება, მისი გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის უარყოფა მოითხოვეს.

5. მოპასუხეთა სააპელაციო პრეტენზიები შემდეგ არგუმენტებს მოიცავს:

5.1. სასამართლომ არასწორად დაადგინა, რომ ადრეულ პერიოდში მოსარჩელეს ან მის უფლებრივ წინამორბედს გააჩნდა კიბის მოწყობის ნებართვა. ასევე, არასწორად შეაფასა მე-2 სართულზე არსებულ შემინულ შუშაბანდში თვითნებურად მოწყობილი გამყოფი ტიხრის სამეურნეო დანიშნულება და არასწორად განმარტა, რომ ტიხრის მოგვიანებით მოწყობა სამართლებრივ სურათს ვერ შეცვლიდა;

5.2. სასამართლომ არასწორად დაადგინა, რომ თანამესაკუთრეებმა განსაზღვრეს საცხოვრებელი სახლის სარგებლობის წესი, რადგან მსგავსი რამ საჯარო რეესტრის მონაცემებში არ არის დაფიქსირებული;

5.3 სასამართლომ არასწორად იმსჯელა მოპასუხეთა მხრიდან უფლების ბოროტად გამოყენების საკითხზე, მათი ქმედება ასეთად ვერ შეფასდება, რადგან სადავო კიბის მოწყობით, რომელიც არა მხოლოდ ასასვლელ კიბეს, არამედ გარკვეული ფართის მქონე ბაქანსაც მოიცავს, პირველ თანამესაკუთრეს (მოსარჩელეს) ეზღუდება ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებული ფართი, რის გამოც, ასევე, იზრდება მისი წილი საერთო საკუთრებაშიც. აღნიშნული კი, იწვევს მოპასუხეთა (მეოთხე და მეხუთე თანამესაკუთრეების) წილის შემცირებას საერთო საკუთრებაში. ყოველივე ეს კი, დასაბუთებულად წარმოაჩენს აპელანტების იურიდიულ ინტერესს სადავო საკითხთან დაკავშირებით. სადავო კიბის მოწყობა, რომლის ფართი აშკარად გაზრდილია ადრეულ პერიოდში არსებულ კიბესთან შედარებით, მკვეთრად ამცირებს საერთო სარგებლობის ეზოს ფართს.

6. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 02 თებერვლის გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გაუქმდა საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილი და მეორე სართულზე, №10-11 ოთახებთან დამაკავშირებელი კიბის უჯრედის მოწყობასთან დაკავშირებით, თანხმობის გამოთხოვის თაობაზე სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ის ნაწილი, რომლითაც საქალაქო სასამართლომ დააკმაყოფილა სარჩელი, ფანჯრის ღიობის მოსაწყობად, მოპასუხეებისაგან თანხმობის გამოთხოვის თაობაზე, უცვლელად დარჩა, ამ ნაწილში მოპაუხეთა სააპელაციო პრეტენზიის უარყოფის გამო.

7. სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია წინამდებარე განჩინების 1-2 პუნქტებში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებები და დავის მოსაწესრიგებლად გამოიყენა სსკ-ის 955-ე, 956-ე, 170-ე, 172-ე, მე-8, 115-ე, „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ კანონი.

8. სასამართლომ ექსპერტიზის დასკვნისა (ტ. 1, ს.ფ. 57-60) და საინვენტარიზაციო გეგმის მიხედვით იმსჯელა და აღნიშნა, რომ სახლთმფლობელობის, კერძოდ ლიტერ „ვ“ ნაგებობაზე, შემინულ ლოჯში ფანჯრის ღიობები დაფიქსირებულია 1941 წლიდან, იგივე მდგომარეობაა 1986 წლის საინვენტარიზაციო ნახაზითაც (ტ. 1, ს.ფ. 17)

9. სასამართლომ მიიჩნია, რომ სადავო ფანჯრის ღიობი, დღეს არსებული ფაქტობრივი მდგომარეობით არ განსხვავდება საინვენტარიზაციო გეგმაზე არსებული ნახაზისაგან და შესაბამისად, არ არსებობდა მასზე შედავების სამართლებრივი საფუძველი.

10. სასამართლომ, 1986 წლით დათარიღებული საინვენტარიზაციო ნახაზებით (ტ. 1 ს.ფ. 16-17) დაადგინა, რომ კიბის უჯრედს ჰქონდა განსხვავებული ფორმა, ვიდრე ეს არის დაფიქსირებული დღევანდელი ფაქტობრივი მდგომარეობით (ტ.1, ს.ფ. 33-35) და ასევე, მოგვიანებით შედგენილი საინვენტარიზაციო გეგმის ნახაზებით (ტ. 1. ს.ფ. 18-20) და დაასკვნა, რომ სადავო კიბის უჯრედი, დღევანდელი არსებული მდგომარეობით, განსხვავდება საინვენტარიზაციო გეგმაზე დატანილი ნახაზისაგან და, კონფიგურაციის შეცვლით, კიბე წინა მდგომარეობასთან შედარებით, უფრო მეტად იჭრება საერთო სარგებლობის ეზოში და შესაბამისად, ამგვარი შეცვლით, იზრდება მის მიერ დაკავებული მიწის ფართობიც. აღნიშნულ ცვლილებაზე კი თანხმობა არ გაუციათ ყველა თანამესაკუთრეს. საქმეში წარმოდგენილია მხოლოდ მეორე და მესამე თანამესაკუთრის (იხ. ამ განჩინების პირველი პუნქტი) თანხმობა (ტ. 1 .ს.ფ. 36).

11. სასამართლომ მიიჩნია, რომ თანასაკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე, კიბის უჯრედის არსებული კონფიგურაციით არსებობით, მოპასუხეებს შეეზღუდათ კანონით მინიჭებული უფლება, ისარგებლონ იმ მიწის ფართით, რომელზედაც კიბე ახალი მდგომარეობითაა განთავსებული. მოცემულ შემთხვევაში, კიბის ამჟამინდელი ფაქტობრივი მდგომარეობით გაიზარდა მოსარჩელის საკუთრება, შესაბამისად, შემცირდა მოპასუხეთა წილი საერთო საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე.

12. სსკ-ის 955-ე მუხლის მე-2 ნაწილით „თითოეულ მოწილეს უფლება აქვს ისარგებლოს საზიარო საგნით ისე, რომ ზიანი არ მიადგეს დანარჩენ მოწილეთა სარგებლობას“, ხოლო 956-ე მუხლის პირველი ნაწილით „საზიარო საგანს მოწილენი ერთობლივად მართავენ“. სსკ-ის 170.1.-170.3.-ე მუხლების დანაწესიდან გამომდინარე, მესაკუთრე თავის ქონებასთან მიმართებაში თავისუფალია, ამასთან, მისი უფლებამოსილებანი შესაძლოა, შეზღუდული იყოს ან კანონით, ან ხელშეკრულებით. მესაკუთრის მოქმედებით არ უნდა ილახებოდეს მეზობლების ან მესამე პირთა უფლებები.

13. სასამართლომ განმარტა, რომ განსახილველ შემთხვევაში დადგენილი გარემოებებიდან გამომდინარე, საერთო საკუთრების – ეზოს, როგორც საზიარო საგნის გამოყენებით, იზღუდებოდა ამ ნივთის სხვა თანამესაკუთრეთა კანონისმიერი ინტერესი, ისარგებლონ საერთო საკუთრებით. შესაბამისად, საკუთრების ბუნებიდან გამომდინარე, ნივთით სარგებლობის თავისუფლება გარკვეულწილად იზღუდება, რაც სხვა თანამესაკუთრეთა არსებობით და მათი ინტერესების გათვალისწინებითაა გამოწვეული.

14. სასამართლომ, სსკ-ის 115-ე მუხლზე მითითებით, ასევე განმარტა, რომ მოპასუხეთა მიერ თანხმობის გაცემაზე უარის თქმა ვერ მიიჩნეოდა მათი მხრიდან უფლების ბოროტად გამოყენებად, რადგან უფლების ბოროტად გამოყენების მარეგულირებელი ნორმის ძირითად პრინციპს წარმოადგენს ის, რომ სამოქალაქო სამართლის ერთი სუბიექტის მიერ უფლების განხორციელებამ არ უნდა ხელყოს მეორე სუბიექტის უფლებები და კანონიერი ინტერესები. სამოქალაქო უფლებათა გამოყენება უნდა ხდებოდეს კეთილსინდისიერად. სამოქალაქო კოდექსი დაუშვებლად მიიჩნევს უფლების გამოყენებას მარტოოდენ იმ მიზნით, რომ სხვას მიადგეს ზიანი. ამ შეთხვევაში, გამოკვეთილი უნდა იყოს ზიანის მიმყენებლის კანონიერი ინტერესი და უფლების გამოყენება მიზნად არ უნდა ისახავდეს სხვისთვის მხოლოდ ზიანის მიყენებას. სსკ-ის მე-8 მუხლის მე-3 ნაწილით, სამართლებრივი ურთიერთობის მონაწილეები ვალდებული არიან, კეთილსინდისიერად განახორციელონ თავიანთი უფლებები და მოვალეობები, ანუ კეთილსინდისიერება უკავშირდება პირისათვის დაკისრებული ვალდებულების შესრულებას და არა იმის შესრულებას, რაც მას, არც ხელშეკრულებით და არც სხვა სახით, მხარის წინაშე არ უკისრია.

15. სასამართლომ განმარტა, რომ პირის მიერ უფლებათა განხორციელებისას აუცილებლად უნდა იქნეს დაცული კეთილსინდისიერება და მართლზომიერება. ამასთან, პირის მიერ მესაკუთრის უფლებების ბოროტად გამოყენების დაუშვებლობა არა მარტო კანონმდებლობითაა აკრძალული, არამედ, მესაკუთრის ზნეობრივი მოვალეობაცაა. უფლების ბოროტად გამოყენებას უთანაბრდება ის მდგომარეობაც, როდესაც პირი უფლებას არ იყენებს მარტოოდენ იმ მიზნით, რომ ზიანი მიადგეს სხვას, როცა მისი უმოქმედობა მიზნად არ ისახავს უფლების განხორციელებისათვის აუცილებლობით ნაკარნახევი ინტერესის დაცვას.

16. სასამართლოს შეფასებით, განსახილველ შემთხვევაში, მოპასუხეთა, როგორც უძრავი ქონების თანამესაკუთრეების, მხრიდან თანხმობის გაუცემლობა ვერ მიიჩნეოდა უფლების ბოროტად გამოყენებად, რადგან აღნიშნული ეწინააღმდეგებოდა სწორედ კეთილსინდისიერების პრინციპსა და თანამესაკუთრეობის უფლებას. თანასაკუთრებაში არსებული საგნის მართვასა და სარგებლობაზე თანამესაკუთრის თანხმობის არსებობა-არარსებობის ფაქტი იმთავითვე მიუთითებს, რომ ეს არის მისი უფლება, რომელსაც გამოიყენებს შეხედულებისამებრ და საკუთარი ინტერესებიდან გამომდინარე. თანამესაკუთრეს კანონი არ ავალდებულებს თანხმობის გაცემას, მით უფრო, მაშინ, როდესაც ამგვარი თანხმობის გაცემით მას უმცირდება თანასაკუთრებაში არსებულ ქონებაში თავისი საკუთრების წილი.

17. სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარჩელის მოსაზრება, რომ საერთო საკუთრების ფართის მისთვის სარგებლობაში გამოყოფით, ფართი კვლავინდებურად რჩებოდა საერთო საკუთრებაში, ხოლო სარგებლობაში გადაცემის პირობები და ვადები ცალკე შეთანხმების საგანი უნდა ყოფილიყო. საქმის გარემოებათა გათვალისწინებით, ცხადია, რომ ამგვარი შეთანხმების მიღწევა შეუძლებელია, ვინაიდან თანამესაკუთრეებმა უარი თქვეს ნებართვის გაცემაზე.

18. სასამართლოს დასკვნით, კიბის უჯრედის მოწყობით საერთო საკუთრების ფართზე – ეზოზე, საერთო საკუთრების სამართალურთიერთობები ფაქტობრივად წყდება და წარმოიქმნება ინდივიდუალური საკუთრება. საერთო საკუთრების ქონებიდან იდეალურ წილზე არათანაზომიერად მომატებული რეალური წილის გამოყოფა მოსარჩელისთვის, მესაკუთრეთა შორის საერთო საკუთრების სამართალურთიერთობის შეწყვეტის ტოლფასია, რაც მოსარჩელეს ფაქტობრივად აქცევს წილის ინდივიდუალურ მესაკუთრედ და არა საერთო საკუთრების მონაწილედ. თანამესაკუთრის წილი საერთო საკუთრებაში განისაზღვრება მის ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებული ფართობის შეფარდებით ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებულ მთელ ფართობთან. მოსარჩელის ინდივიდუალური საკუთრების ზრდის კვალდაკვალ, შესაბამისად, მცირდება დანარჩენ თანამესაკუთრეთა წილი საერთო საკუთრებაში არსებულ უძრავ ქონებაზე, რაც თავისთავად საჭიროებს გაცემული თანხმობის სანოტარო წესით დამოწმებას. აღნიშნულის არსებობა კი საქმის მასალებით არ დასტურდება (იხ. სუსგ - დიდი პალატის 2003 წლის 13 ოქტომბრის გადაწყვეტილება საქმეზე №3გ/ად-448-კ-02).

19. მოსარჩელემ საკასაციო წესით გაასაჩივრა სააპელაციო სასამართლოს განჩინება, მოითხოვა მისი ნაწილობრივ გაუქმება, კერძოდ, უძრავი ქონების მეორე სართულზე №10-11 ოთახებთან დამაკავშირებელი კიბის უჯრედის მოწყობასთან დაკავშირებით თანხმობის გამოთხოვის თაობაზე სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის დაუკმაყოფილებელ ნაწილში მისი დაკმაყოფილება.

20. კასატორი შემდეგ პრეტენზიებზე ამახვილებს ყურადღებას:

20.1. სასამართლომ არასათანადოდ შეისწავლა საქმის გარემოებები, რის გამოც არასწორი იურიდიული კვალიფიკაცია მისცა მათ, მიიღო უსამართლო გადაწყვეტილება, რითაც დაირღვა მესაკუთრის უფლება, სადავო კიბის გარეშე მოუსპო მისი კუთვნილი საცხოვრებელი ბინის გამოყენების საშუალება;

20.2. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2013 წლის 14 ნოემბრის ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის გადაწყვეტილებით, რომელიც კანონიერ ძალაშია შესული, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის (შემდეგში სსსკ-ის) 206-ე მუხლის „ბ“ პუნქტის საფუძველზე, პრეიდიციული ძალის მქონეა დადგენილი ფაქტი, რომ თბილისის მერიის მთაწმინდის გამგეობის 1998 წლის 12 ივნისის გადაწყვეტილებით, სადავო კიბის უჯრედის მესაკუთრეზე (მოსარჩელეზე) გაიცა ნებართვა, წარდგენილი ესკიზური ნახაზის მიხედვით, ძველი პრივატიზებული ხის კიბის ახალი კიბით შეცვლაზე, ამავე გადაწყვეტილებით დადგენილია, რომ კიბის უჯრედი მოწყობილია სამშენებლო ნორმების დაცვით და მოპასუხის ბინიდან დაცილებულია 7,5 მეტრით. ისიც დადგენილია, რომ აღნიშნული კიბის უჯრედი წარმოადგენს მოსარჩელის კუთვნილ ოთახებში შესვლის და სარგებლობის ერთადერთ საშუალებას, რაც მოპასუხეებს თავის დროზე სადავოდ არ გაუხდიათ. აღნიშნული კიბის გარეშე შეუძლებელი ხდება საცხოვრებელი ბინით სარგებლობა, ადმინისტრაციული სასამართლოს დასკვნით, მესაკუთრესთვის ბინაში შესასვლელი კიბის მოწყობაზე (კიბე არსებობდა 1941 წლიდან) დაბრკოლების შექმნა, თანხმობის გაუცემლობით, სსკ-ის 170-ე და 115-ე მუხლების თანახმად, წარმოადგენს უფლების ბოროტად გამოყენებას;

20.3. დაუსაბუთებელია სასამართლოს დასკვნა, რომელიც ამ განჩინების მე-18 პუნქტშია ასახული. ეზოს ფართი იგივე ოდენობით რჩება სხვა მოწილეთა თანასაკუთრებაში და მოსარჩელე სარგებლობს უმნიშვნელოდ მცირე ნაწილით, რაც ზიანს არ აყენებს დანარჩენ მოწილეთა სარგებლობას;

20.4. განსახილველ შემთხვევაში, მოსარჩელისა და მოპასუხეების საკუთრება განისაზღვრება საერთო საკუთრებაში წილობრივი მონაწილეობით – საზიარო უფლებით და არა ინდივიდუალური საკუთრებით მრავალბინიან სახლში, შესაბამისად, გამოყენებული უნდა იქნეს სამოქალაქო კოდექსის საზიარო უფლების მარეგულირებელი ნორმები;

20.5. სსკ-ის 995-ე მუხლის მეორე ნაწილის შესაბამისად, თითოეულ მოწილეს უფლება აქვს ისარგებლოს საზიარო საგნით ისე, რომ ზიანი არ მიადგეს დანარჩენ მოწილეთა სარგებლობას. ამდენად, მოსარჩელის მოთხოვნა არის საზიარო საგნით სარგებლობა და არა მისი საკუთრებაში გადაცემა, რაც გაზრდის მის წილს და შეამცირებს სხვა თანამესაკუთრეთა წილს. შესაბამისად, ვინაიდან კანონი ადგენს, რომ საზიარო საგნით სარგებლობა დასაშვებია, სარგებლობა და არა საკუთრებაში გადასვლა, საუბარი იმაზე, რომ ამით გაიზრდება მოსარჩელის წილი საერთო საკუთრებაში, ყოველგვარ საფუძველსაა მოკლებული;

20.6. სასამართლო არ მსჯელობს, თუ რაში ეშლება ხელი მოპაუხეს ეზოთი სარგებლობისას, რომელიც 550 კვ.მ.-ია, ხოლო კიბის უჯრედის მოსაწყობად კასატორი ითხოვს მაქსიმუმ 2 კვ.მ. ფართის გამოყენებას, რომელიც მდებარეობს ეზოს განაპირა ნაწილში, სადაც არც ინტენსიური მოძრაობაა და არც ეზოს სავალ ნაწილში იჭრება კიბე, როგორც ეს სასამართლომ აღნიშნა;

20.7. განსახილველ შემთხვევაში, ვერც სასამართლომ დაასაბუთა და ვერც მოპასუხეებმა წარადგინეს მათი ინტერესის უპირატესობის დამადასტურებელი მტკიცებულებები, ანუ საერთო საკუთრებაში არსებულ იმ კონკრეტულ 1 კვ.მ. მიწის ფართზე, რისი მოწყობა სურს მოპასუხეს, რაში ეშლება ხელი, რით ვერ სარგებლობს და დარჩენილი ეზოს ფართი რატომ არ არის საკმარისი ასეთის სარგებლობისთვის;

20.8. სასამართლოს დასკვნა, რომ თანასაკუთრებაში არსებული ფართით მოსარჩელის მიერ სარგებლობა, საერთო საკუთრების სამართალურთიერთობის შეწყვეტას ნიშნავს და კასატორს ინდივიდუალურ მესაკუთრედ აქცევს, რაც ეწინააღმდეგება

სსკ-ის 995-ე მუხლს, რადგან მთავარია, რომ ასეთი სარგებლობით ზიანი არ მიადგეს სხვა მოწილეებს, ამ უკანასკნელებმა კი უნდა დაასაბუთონ ასეთი ზიანის არსებობა. სასამართლომ ზიანი დაუკავშირა წილის შემცირებას, რაც თავისთავად ეწინააღმდეგება აღნიშნული ნორმის განმარტებას.

21. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატამ, 2015 წლის 28 აპრილის განჩინებით, მოსარჩელის საკასაციო საჩივარი წარმოებაში მიიღო, სსსკ-ის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის საფუძველზე, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, მტკიცებულებათა გაანალიზებისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მოსარჩელის საკასაციო განაცხადი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, ამიტომ იგი დაუშვებელია, შემდეგი არგუმენტაციით:

22. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული საფუძვლები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

23.საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

24. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს არსებული პრაქტიკისაგან (იხ. დიდი პალატის 2003 წლის 13 ოქტომბრის გადაწყვეტილება საქმეზე №3გ/ად-448-კ-02).

25. საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

26. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივარი დასაშვებიც რომ ყოფილიყო, მას არა აქვს წარმატების პერსპექტივა შემდეგ გარემოებათა გამო:

ა) განსახილველ შემთხვევაში, არ არსებობს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის "გ" ქვეპუნქტით დადგენილი საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის წინაპირობაც, რომლის მიხედვითაც, საკასაციო საჩივარი დასაშვებია, თუ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე;

ბ) სსსკ-ის 407.2 მუხლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილად ცნობილ ფაქტობრივ გარემოებებთან დაკავშირებით კასატორს დასაბუთებული პრეტენზია არ წარმოუდგენია.

27.საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ დავის საგანს წარმოადგენს საცხოვრებელი სახლის მეორე სართულის მე-10 და მე-11 ოთახებთან დასაკავშირებლად კიბის მოწყობაზე ერთი თანამესაკუთრის მიერ სხვა თანამესაკუთრეთაგან თანხმობის გამოთხოვა.

28. საკასაციო სასამართლო იზიარებს გასაჩივრებული განჩინების მსჯელობასა და დასკვნებს, რომელბიც წინამდებარე განჩინების 11-18 პუნქტებშია ასახული და, სსკ-ის 955.2.-ე, 956.1.-ე - მუხლების საფუძველზე, მიაჩნია, რომ მართებულია სააპელაციო სასამართლოს დასკვნა, რომ პირველი თანამესაკუთრის მიერ ძველი კიბის რეკონსტრუქციით, სხვა თანამესაკუთრეებს (მოპასუხეებს) შეეზღუდათ კანონით მინიჭებული უფლება, ისარგებლონ იმ მიწის ფართით (საზიარო საგნით), რომელზედაც კიბე ახალი კონფიგურაციითაა განთავსებული, რამაც შეცვალა (შეამცირა) თანამესაკუთრეთა წილი საერთო სარგებლობაში არსებულ ფართზე.

29. სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის პრეტენზიას, რომ მისთვის საერთო საკუთრების ფართის სარგებლობაში გამოყოფით, არსებული ფართი კვლავინდებურად რჩება საერთო საკუთრებაში, ხოლო სარგებლობაში გადაცემის პირობები და ვადები ცალკე შეთანხმების საგანი უნდა იყოს. საკასაციო სასამართლო იზიარებს ქვემდგომი სასამართლოს მსჯელობას, რომ საქმის გარემოებათა გათვალისწინებით, ამგვარი შეთანხმების მიღწევა შეუძლებელია, ვინაიდან თანამესაკუთრეებმა უარი თქვეს ნებართვის გაცემაზე (იხ. წინამდებარე განჩინების მე-17 პუნქტი.)

30. სასამართლო იზიარებს კასატორის პრეტენზიას (იხ. 20.4 ქვეპუნქტი), თუმცა, აღნიშნავს, რომ დავის გადასაწყვეტად მართებულად არის გამოყენებული სამოქალაქო კოდექსის საზიარო ურთიერთობათა მარეგულირებელი ნორმები და ამხანაგობის კანონის ცალკეულ მუხლზე მითითებას, არ გამოუწვევია ფაქტობრივი გარემოებების არასწორი სამართლებრივი შეფასება და იურიდიულად დაუსაბუთებელი გადაწყვეტილების მიღება სააპელაციო სასამართლოს მიერ.

31.ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ მართებულად არ დააკმაყოფილა მოსარჩელის მოთხოვნა თანამესაკუთრეთა (მოპასუხეთა) თანხმობის გამოთხოვის თაობაზე, შესაბამისად, გასაჩივრებული განჩინება კანონიერია და დასაბუთებული, რაც გამორიცხავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის სამართლებრივ შესაძლებლობას.

32. სსსკ-ის 401-ე მუხლის მე-4 პუნქტის საფუძველზე, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება ცნობილი, პირს დაუბრუნდება, მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე, 285-ე, 391-ე, 401-ე, 408.3-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. მ. მ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. მ. მ-ეს (პ/ნ 0...) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის (საგადახდო დავალება N1, გადახდის თარიღი 2015 წლის 17 აპრილი), 70% – 210 (ორას ათი) ლარი;

3. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. თოდუა

მოსამართლეები: ე. გასიტაშვილი

პ. ქათამაძე