საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

საქმე №ას-408-391-2016 15 ივლისი, 2016 წელი,

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მზია თოდუა (თავმჯდომარე),

ეკატერინე გასიტაშვილი (მომხსენებელი),

პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი - სს „ს-ი“ (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – შპს ,,ა-ი“ (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 15 მარტის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – თანხის დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. შპს ,,ა-მა“ (შემდეგში: სამედიცინო მომსახურების მიმწოდებელი, კლინიკა, მოსარჩელე ან კრედიტორი), საქართველოს მთავრობის 2012 წლის 14 მაისის „სახელმწიფო სადაზღვევო პროგრამების ფარგლებში სამედიცინო და სადაზღვევო მომსახურების მიწოდების წესების დამტკიცების შესახებ“ #177-ე დადგენილების (შემდეგში: #177-ე დადგენილება) შესაბამისად, 2014 წლის თებერვალში, სამედიცინო მომსახურება გაუწია სს ”ს-ის” (შემდეგში: მზღვეველი, მოპასუხე, მეორე აპელანტი ან მოვალე) მიერ დაზღვეულ ბენეფიციარებს/დაზღვეულებს. („ჯანმრთელობის დაცვის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-19 მუხლი, #177-ე დადგენილების მე-3 მუხლის, მე-2 პუნქტის „ბ“ქვეპუნქტი, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის, შემდეგში სსკ, 799.1 მუხლი).

2. კლინიკამ 04.03.2014წ. მზღვეველს აცნობა, რომ #177-ე დადგენილების შესაბამისად, 2014 წლის თებერვალში სამედიცინო მომსახურება გაუწია მზღვეველის მიერ დაზღვეულ პირებს და მოითხოვა გაწეული სამედიცინო მომსახურების ღირებულების - 61 574.10 ლარის ანაზღაურება. მზღვეველს გადაეგზავნა სამედიცინო მომსახურების ამსახველი საანგარიშგებო დოკუმენტაცია (ტ. 1, ს.ფ. 18-31).

3. მზღვეველმა, 2014 წლის 25 მარტს, კლინიკას მიაწოდა იმავე წლის თებერვლის საანგარიშო დოკუმენტაციის კორექტირების აქტები, რომლებითაც დაკორექტირდა სამედიცინო დაწესებულების მიერ მოთხოვნილი სამედიცინო მომსახურების თანხა (ტ.1, ს.ფ. 67-80). მზღვეველმა კლინიკის მიერ, 2014 წლის თებერვალში, გაწეული სამედიცინო მომსახურების ღირებულების სახით, მოთხოვნილი - 61 574.10 ლარიდან 45 480.80 ლარი აანაზღაურა (ტ. 1, ს.ფ. 215).

4. კლინიკამ 2015 წლის 2 თებერვალს სარჩელი აღძრა მზღვეველის წინააღმდეგ და მოითხოვა დაზღვეულ ბენეფიციართათვის, #177-ე დადგენილების შესაბამისად, 2014 წლის თებერვალში გაწეული სამედიცინო მომსახურების ღირებულების დარჩენილი ნაწილის - 24 005.50 ლარის ანაზღაურება.

5. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 29 დეკემბრის გადაწყვეტილებით კლინიკის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა და, მის სასარგებლოდ, მზღვეველს დაეკისრა 16 093.30 ლარის გადახდა, ასევე, ამ უკანასკნელსვე დაეკისრა, 31.03.2014 წლიდან 08.08.2014 წლამდე დავალიანების - 16 093.30 ლარის 0.1%-ის - 16.09 ლარის გადახდა და ვადაგადაცილებისათვის, 09.08.2014 წლიდან დავალიანების დაფარვამდე, ყოველდღიურად დავალიანების 0.02%- ის - 3.22 ლარის პირგასამტეხლოს გადახდა.

6. საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს მოსარჩელემ და მოპასუხემ.

6.1.მოსარჩელის პრეტენზიით, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება მცდარია პირგასამტეხლოს დაკისრების ნაწილში, კერძოდ, სასამართლომ არასწორად განმარტა # 177-ე დადგენილების მე-3 მუხლის მე-2 პუნქტის „ი“ ქვეპუნქტი და, ამავე მუხლის, მე-3 პუნქტის „ყ“ ქვეპუნქტი. განსახილველ შემთხვევაში, დავა ეხებოდა 2014 წლის 8 აგვისტომდე ასანაზღაურებელ თანხას, რის გამოც მასზე უნდა გავრცელებულიყო 0.1%-იანი განაკვეთი. სასამართლომ არ გაითვალისწინა ის გარემოება, რომ ზემოაღნიშნულ ნორმაში ორჯერ შევიდა ცვლილება: 08.08.2014წ. შემცირდა პირგასამტეხლო, ხოლო 01.09.2014წ. კი დაზუსტდა თარიღები.

6.2. მოპასუხის სააპელაციო პრეტენზიით, სასამართლომ უსაფუძვლოდ არ გაიზიარა მზღვეველის მიერ წარდგენილი რეცენზიები, რომლებშიც აღწერილია ყველა ის დარღვევა, რის გამოც მზღვეველმა უარი თქვა მომსახურების გამწევი სამედიცინო დაწესებულებისათვის თანხის ანაზღაურებაზე; ასევე დაუსაბუთებელია, სასამართლოს მიერ, მზღვეველის სასარგებლოდ მიღებული, სამედიცინო მედიაციის სამსახურის რეკომენდაციის გაუზიარებლობა; სასამართლომ არ შეაფასა სამედიცინო საქმიანობის სახელმწიფო რეგულირების სააგენტოს (შემდეგში რეგულირების სააგენტო) 15.01.2015წ. # 02/2434 წერილი, რომელშიც აღწერილია მთელი რიგი სერიოზული დარღვევები, რომლებიც არათუ ხელს უშლის ადამიანის გამოჯანმრთელებას, არამედ შესაძლოა გახდეს დაავადების წყარო;

6.3. სასამართლომ არ შეაფასა მზღვეველის პოზიცია, რომელიც ეხებოდა კლინიკის მიერ დაზღვეულ პირთა მკურნალობის ვალდებულებას სამედიცინო აუცილებლობის პრინციპის დაცვით და, ასევე, მზღვეველის ვალდებულებას, მხოლოდ ამ პრინციპის დაცვის შემთხვევაში, აენაზღაურებინა თანხა სამედიცინო დაწესებულებისათვის; საქმის მასალებით დადგენილია, რომ მზღვეველმა, კანონმდებლობით დადგენილი წესით გაგზავნა კლინიკაში კორექტირების აქტები (იხ ამ განჩინების მე-3 პუნქტი). აღსანიშნავია, რომ რადგან თავდაპირველად, კორექტირება ხდებოდა მხოლოდ ფორმა 100-ში მითითებული არასაკმარისი ინფორმაციის საფუძველზე, მზღვეველი, როგორც კეთილსინდისიერი მხარე, თანხებს აკორექტირებდა მხოლოდ იმ ნაწილში, რომელშიც დადასტურებული იყო დარღვევა, თუმცა, მზღვეველის მიერ სამედიცინო ბარათების გაცნობისა და რეცენზიების მომზადების შემდეგ, გაირკვა, რომ კონკრეტული შემთხვევის ის ნაწილი, რომელსაც საეჭვოობის შემთხვევაში, მზღვეველი კეთილსინდისიერად მაინც არ აკორექტირებდა თანხებს და გადახდილი აქვს კლინიკისათვის, სრულად არ ექვემდებარებოდა ანაზღაურებას, შესაბამისად, აღნიშნული თანხები ზედმეტად იყო გადახდილი;

6.4. მზღვეველი, # 177-ე დადგენილების მე-6 მუხლის მე-5 პუნქტის თანახმად, ვალდებულია, საანგარიშგებო დოკუმენტაციის მიღებიდან 15 (თხუთმეტი) სამუშაო დღის განმავლობაში მოახდინოს საანგარიშგებო დოკუმენტაციის ინსპექტირება და მიმწოდებელთან წერილობით, ან ელექტრონულად გააფორმოს ურთიერთშედარების აქტი, რომელსაც თან ერთვის რეესტრი შემთხვევების მიხედვით. რეესტრი უნდა მოიცავდეს ინფორმაციას თითოეული შემთხვევის თაობაზე აღიარებული და კორექტირებული თანხების შესახებ. კორექტირების აქტში მხოლოდ თანხებზე უნდა იყოს მითითება და არა კორექტირების მიზეზებზე. სამედიცინო დაწესებულებას კორექტირების აქტებზე, დადგენილ ვადაში, მოტივირებული პასუხი არ გაუცია. სპეციალისტების მიერ მომზადებული რეცენზიებით დადასტურდა მზღვეველის მიერ შედგენილი კორექტირების აქტების სისწორე. რეცენზიებში მითითებულია, რომ კოდები არის მცდარი, რეცენზიების ნაწილში პირდაპირ არის მითითება დიაგნოზის დამძიმებაზე. აღნიშნული რეცენზიები გაიზიარა მედიაციის სამსახურმა და მათში ასახული პაციენტების მომსახურების საფასური არ დაეკისრა მზღვეველს;

6.5. მზღვეველი, # 177-ე დადგენილების მე-3 მუხლის მე-4 პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, უფლებამოსილია: ა) არ აუნაზღაუროს მიმწოდებელს სადაზღვევო შემთხვევა, თუ: ა.დ) მიმწოდებელმა სადაზღვევო შემთხვევის ღირებულების უსაფუძვლოდ გაზრდის მიზნით განახორციელა შემდეგი ქმედებები: ა.დ.ა) მიმწოდებლის მიერ შემთხვევისათვის მცდარი კოდის მინიჭება ან/და დიაგნოზის დამძიმება; ა.დ.ბ) გაწეული სამედიცინო მომსახურების შესახებ სამედიცინო დაწესებულების მიერ მზღვეველისათვის არაზუსტი დოკუმენტაციის წარდგენა; მეორე აპელანტის მტკიცებით, განსახილველ შემთხვევაში არ არსებობდა თანხის ანაზღაურების საფუძველი;

6.6. სპეციალისტების მიერ შედგენილ რეცენზიებში მითითებულია, რომ, პაციენტების მკურნალობის პროცესში, კლინიკა არ იცავდა # 177-ე დადგენილების მე-2 მუხლის „ჭ“ პუნქტით გათვალისწინებულ პროტოკოლებსა და გაიდლაინებს, მათ საფუძველზე არ ატარებდა შესაბამის კვლევებს;

6.7. დაზღვეულ პირთათვის მომსახურების გაწევა ხდებოდა, ერთი მხრივ, პროტოკოლების და გაიდლაინების, ხოლო მეორე მხრივ, სანიტარულ-ჰიგიენური და სალიცენზიო პირობების დარღვევით, რასაც უდავოდ შეეძლო მდგომარეობის მნიშვნელოვნად გაუარესება. ამის დასტურია ერთ-ერთი პაციენტის შემთხვევა, რომლის მდგომარეობა, კლინიკაში გადაყვანის შემდეგ, დამძიმდა ინფექციით;

6.8. # 177-ე დადგენილება მოქმედებს როგორც სახელშეკრულებო პირობა და შესაბამისად, მასზე ვრცელდება სსკ-ის 420-ე მუხლი. გარდა ამისა, სასამართლო პრაქტიკა ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაზე იცნობს ნორმატიული ადმინისტრაციული აქტებით დადგენილი პირგასამტეხლოს შემცირების ფაქტებს, სწორედ დასახელებული ნორმის გამოყენებით. განსახილველ შემთხვევაში, დაკისრებული პირგასამტეხლო არის შეუსაბამოდ მაღალი და არსებობს სასამართლოს მიერ, სსკ-ის 420-ე მუხლით დადგენილი უფლებამოსილების გამოყენების საფუძველი.

7. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 15 მარტის განჩინებით მოსარჩელისა და მოპასუხის სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა და საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

8. სააპელაციო სასამართლო დაეთანხმა საქალაქო სასამართლოს შეფასებებსა და დასკვნებს საქმის ფაქტობრივ და სამართლებრივ საკითხებთან დაკავშირებით და მიუთითა მათზე (საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის, შემდეგში სსსკ, 390.3.გ. მუხლი).

9. საქალაქო სასამართლოში მზღვეველის მიერ წარდგენილ შესაგებელზე დაყრდნობით, სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ თანხის დარჩენილი ნაწილის ანაზღაურებაზე უარი ეფუძნებოდა ორ პაციენტთან დაკავშირებით მომზადებულ სამედიცინო რეცენზიებს, რომლებითაც დასტურდებოდა, რომ არასწორად იყო მითითებული საერთაშორისო კლასიფიკატორით გათვალისწინებული კოდები, რაც ანაზღაურებაზე უარის თქმის საფუძველია (იხ.ტ. 1, შესაგებელი - ს.ფ. 59). იმავე რეცენზიების, ასევე სამედიცინო მედიაციის სამსახურის რეკომენდაციების მცდარ შეფასებაზე აპელირებდა მოპასუხე სააპელაციო საჩივარშიც (ტ.1, ს.ფ. 229).

10. სააპელაციო სასამართლომ #177-ე დადგენილების მე-3 მუხლის მე-4 პუნქტის „ა.დ.ა“ ქვეპუნქტზე მიუთითა: “მზღვეველი უფლებამოსილია არ აუნაზღაუროს მიმწოდებელს სადაზღვევო შემთხვევა, თუ მიმწოდებელმა სადაზღვევო შემთხვევის ღირებულების უსაფუძვლოდ გაზრდის მიზნით განახორციელა ისეთი ქმედება, როგორიცაა მიმწოდებლის მიერ შემთხვევისათვის მცდარი კოდის მინიჭება ან/და დიაგნოზის დამძიმება“ და დაასკვნა, რომ მზღვეველი სადაზღვევო შემთხვევის ანაზღაურების ვალდებულებისაგან შეიძლება გათავისუფლდეს შემდეგი წინაპირობების არსებობისას: სახეზე უნდა იყოს მიმწოდებლის მიერ შემთხვევისათვის მცდარი კოდის მინიჭება ან/და დიაგნოზის დამძიმება და ამასთან, ეს ქმედება განხორციელებული უნდა იყოს სადაზღვევო შემთხვევის ღირებულების უსაფუძვლოდ გაზრდის მიზნით, ანუ ამ მიზნის გარეშე, არ არსებობს საკმარისი საფუძველი ანაზღაურებაზე მოთხოვნის უარსაყოფად.

11. სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით დადგენილი გარემოება, კლინიკას, სადაზღვევო შემთხვევის ღირებულების უსაფუძვლოდ გაზრდის მიზნით არ მიუნიჭებია ქმედების (შემთხვევისათვის) მცდარი კოდის ან/და არ დაუმძიმებია დიაგნოზი.

12. სასამართლომ, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის (შემდეგში: სსსკ-ის) 105-ე მუხლზე მითითებით, იმსჯელა მზღვეველის მიერ წარდგენილ ბავშვთა რეანიმატოლოგის მიერ შედგენილ სარეცენზიო დასკვნებზე, რომელთა თანახმად, ერთ-ერთი პაციენტის ძირითადი დიაგნოზის ფორმულირება არ შეესაბამება ICD 10 შესაბამის კლასიფიკატორს, (ისტორიის ყდაზე იკითხება ,,ახალშობილთა ბაქტერიული სეფსისი, სეპტიცემია მწვავე, მძიმე მიმდინარეობა ” P36.9. ამასთან, ICD 10 კლასიფიკატორის მიხედვით დიაგნოზის ფორმულირება უნდა იყოს შემდეგნაირად: P36.9 -ახალშობილთა ბაქტერიული სეფსისი, დაუზუსტებელი, P41.9 სეპტიცემია, დაუზუსტებელი; ახალშობილთა ნეკროზული ენტეროკოლიტის დიაგნოზის დაზუსტებისათვის არ არის ჩატარებული მუცლის მიმოხილვითი რენტგენოლოგიური კვლევა. დარღვეულია შიდა პროტოკოლი ახალშობილთა ნეკროზული ენტეროკოლიტი; ახალშობილის დაბადებიდან არსებობს ეჭვი ნეონატალური სეფსისის არსებობაზე, სიცოცხლის პირველ დღეს ჩატარებული სისხლის ბაქტერიოლოგიური შედეგი ნეგატიურია, თუმცა აღნიშნული არ გამორიცხავს ნეონატალური სეფსისის არსებობას. ახალშობილის ზოგადი მდგომარეობის გაუარესება გამოიხატა 16.12.13-დან. ახალშობილის სამედიცინო ბარათში არსებული კვლევებით არ არის განმეორებითი ბაქტერიოლოგიური კვლევები, ასევე 19.12.13-ში კვლავ შეიცვალა ანტიბაქტერიული თერაპიის სქემა ბაქტერიოლოგიური კვლევის გარეშე. ამ ეტაპზე შესაძლებელია ვიფიქროთ, რომ პაციენტის ზოგადი მდგომარეობის გაუარესება დაკავშირებულია ინფექციასთან, რადგან პაციენტის მდგომარეობა გაუარესდა სიცოცხლის მე-3 დღის შემდგომ“ (2013წ. მოქმედი შიდა პროტოკოლი - ბაქტერიული სეფსისი; იხ. ტ. 1, სარეცენზიო დასკვნა - ს.ფ. 88-89); მეორე პაციენტის ძირითადი დიაგნოზის ფორმულირება, ასევე, არ შეესაბამება ICD 10 შესაბამის კლასიფიკატორს (ისტორიის ყდაზე იკითხება დიაგნოზები: ,„მეორადი აპნოე და ჰიპოგლიკემიური სინდრომი“, თუმცა ICD 10 კლასიფიკატორი არ არის მითითებული; საშვილოსნოსშიდა დაინფიცირების სინდრომი P02.7, თუმცა ICD 10 კლასიფიკატორის შესაბამისი დიაგნოზის ფორმულირება უნდა იყოს შემდეგნაირად: P02.7. ნაყოფისა და ახალშობილის დაზიანებები, გამოწვეული ქორიოამნიონიტის გამო; აქვე უნდა აღინიშნოს, რომ სამედიცინო ბარათის მონაცემებით დედასთან ქორიოამნიონიტის არსებობა არ დასტურდება. მკურნალობა დაწყებულია სენტრამ + ვანკომიცინის კომბინაციით დასაბუთების გარეშე (ემპირიული ანტიბაქტერიული თერაპია ადრეული ნეონატალური სეფსისის დროს ამპიცილინი და გენტამიცინი; შეუსაბამობაა კურსუსში და ეტაპურ ეპიკრიზებში არსებულ ანტიბაქტერიულ თერაპიასა (სეპტრამ+გენტამიცინი) და დანიშნულების ფურცელში არსებულ თერაპიას შორის (სეპტრამ + ვანკომიცინი); პაციენტს ჩაუტარდა პლაზმის ტრანსფუზია, თუმცა, დიაგნოზში არ ფიგურირებს კოაგულაციური დარღვევის არსებობა - იხ. ტ. 1, სარეცენზიო დასკვნა - ს.ფ. 90).

13. წინამდებარე განჩინების მე-12 პუნქტში მითითებული მტკიცებულებების საწინააღმდეგოდ, კლინიკამ წარადგინა საქართველოს ნეონატოლოგთა ასოციაციის ნეონატოლოგ-რეანიმატოლოგის მიერ მომზადებული სარეცენზიო დასკვნები, რომლის მიხედვითაც: ქვეყანაში არსებული შესაძლებლობების გათვალისწინებით, მკურნალობა ჩატარებულია სწორად და სრულყოფილად; კლასიფიკატორით მინიჭებული კოდები, შეესაბამება პაციენტის ჯანმრთელობის მდგომარეობას და საერთაშორისო კლასიფიკატორს. მკურნალობის ტაქტიკა და ხანგრძლივობა დაავადების მიმდინარეობის ადეკვატურია; (ზოგიერთ შემთხვევაში (პირველი პაციენტის შემთხვევა) დიაგნოზის სიტყვასიტყვითი განმარტება არ ემთხვევა ICD 10 კლასიფიკატორს. მაგ. ,,ახალშობილთა ბაქტერიული სეფსისი, სეპტიცემია მწვ., მძიმე ხოლო ICD 10 კლასიფიკატორის მიხედვით ფორმულირება - ახალშობილთა ბაქტერიული სეფსისი, დაუზუსტებელი. P36.9 ექიმის მიერ დიაგნოზის ფორმულირებისას, აღწერილია დაავადების მიმდინარეობის სიმწვავე, რომლის მითითებაც აუცილებლობას არ წარმოადგენს, ორივე შემთხვევაში, შეიძლება ჩაითვალოს, რომ ადგილი აქვს ახალშობილთა ბაქტერიულ სეფსის, შესაბამისად, მკურნალობის ტაქტიკა და ხანგრძლივობა არ შეიცვლებოდა. ცხადია, აღნიშნული ტექნიკური ხარვეზი გავლენას ვერ მოახდენდა მკურნალობის ტაქტიკასა და ხანგრძლივობაზე. ძალიან მცირე მასის, რესპირატორული მხარდაჭერის აუცილებლობის, სრული კვების და მუდმივი მონიტორინგის საჭიროებიდან გამომდინარე, პაციენტი სწორად იყო მოთავსებული ინტენსიურ (რეანიმაციულ) განყოფილებაში (ტ. 1, ს.ფ. 112-113). მეორე პაციენტის სამედიცინო ბარათის მიხედვით, პაციენტთან გამოყენებული ყველა სამედიცინო ქმედება შესაბამისობაშია დაავადების მიმდინარეობასთან; დაავადების მიმდინარეობის ხანგრძლივობა დამოკიდებულია ავადობის სიმწვავეზე და ცალკეულ ინდივიდზე. აღნიშნული დოკუმენტაციიდან ირკვევა, რომ ჰოსპიტალიზაციის ხანგრძლივობა შესაბამისობაშია პაციენტის კლინიკურ სტატუსთან; ძალიან მცირე მასის, რესპირატორული მხარდაჭერის აუცილებლობის, სრული კვების და მუდმივი მონიტორინგის საჭიროებიდან გამომდინარე პაციენტი სწორად იყო მოთავსებული ინტენსიურ (რეანიმაციულ ) განყოფილებებაში“ (ტ.1, ს.ფ.114-115).

14. სააპელაციო სასამართლომ, ზემოხსენებულ მტკიცებულებათა ანალიზის საფუძველზე, დაასკვნა, რომ მართალია, დგინდებოდა შემთხვევებისათვის არასწორი კოდის მინიჭების ფაქტები, რასაც კლინიკაც არ ხდიდა სადავოდ, თუმცა, დასკვნების ანალიზი მიუთითებდა, რომ პაციენტთათვის დასმული დიაგნოზები არსებითად სწორი იყო და შეესაბამებოდა მათ ჯანმრთელობის მდგომარეობას; ამასთან, სადავო არ იყო, რომ ზოგიერთ შემთხვევაში, დგინდებოდა დიაგნოზის სიტყვასიტყვითი განმარტების შეუსაბამობა ICD 10 კლასიფიკატორთან. სადავო გარემოების დადგენისას, სასამართლომ აღნიშნა, რომ განსაკუთრებით მნიშვნელოვანი იყო ის ფაქტი, რომ საქმის მასალებით არ დასტურდებოდა შემთხვევისათვის მცდარი კოდის მინიჭება ან/და დიაგნოზის დამძიმება სადაზღვევო შემთხვევის ღირებულების უსაფუძვლოდ გაზრდის მიზნით.

15. სასამართლომ იმაზეც გაამახვილა ყურადღება, რომ მზღვეველის მიერ წარდგენილი სარეცენზიო დასკვნები ამ თვალსაზრისით შესაბამის დასაბუთებას არ შეიცავდა. აღნიშნულის საპირისპიროდ, კლინიკის მიერ წარდგენილი ნეონატოლოგ-რეანიმატოლოგის დასკვნები ცალსახად მიუთითებდა, რომ მოცემული შემთხვევებისათვის არასწორი კოდის მინიჭება გავლენას ვერ მოახდენდა მკურნალობის ტაქტიკასა და ხანგრძლივობაზე.

16. სასამართლომ სადაზღვევო შემთხვევის ღირებულების საკითხის გარკვევისას, საყურადღებოდ მიიჩნია ის გარემოება, რომ კლინიკაში ჰოსპიტალიზირებული პაციენტებისათვის გაწეული სამედიცინო ღირებულების ანაზღაურება დაკავშირებული იყო პაციენტის მიერ საავადმყოფოში ფაქტობრივად გატარებულ დღეთა რაოდენობასთან და არა უშუალოდ ჩატარებული მკურნალობის სპეციფიკასთან. კლინიკის განმარტებით, სამედიცინო დაწესებულებაში გაფასებულია არა უშუალოდ დიაგნოზის მკურნალობა, არამედ, განსაზღვრულია ამა თუ იმ განყოფილებაში საწოლ-დღის ღირებულება, რაც მოიცავდა საჭიროების შესაბამისად ჩატარებული მკურნალობის ხარჯებს, ანუ ხარჯის დაანგარიშების კონტექსტში, დიაგნოზს კი არ ჰქონდა მნიშვნელობა, არამედ საავადმყოფოში გატარებულ დღეთა ხანგრძლივობას და შემთხვევისათვის თუნდაც მცდარი კოდის მინიჭება არცერთ შემთხვევაში არ გამოიწვევდა სადაზღვევო შემთხვევის ღირებულების გაზრდას (იხ. 15.03.2016წ. სხდომის ოქმი, 12:02:24-12:07:21).

17. სასამართლომ, ასევე, შეაფასა კლინიკის გენერალური დირექტორის 30.03.2011წ. #94/ო ბრძანება, სამედიცინო დაწესებულების მიერ განხორციელებული მომსახურების - შიდა სტანდარტის/ტარიფის დამტკიცების თაობაზე, რომლითაც დგინდება, რომ პერინატალური დეპარტამენტის ნეონატოლოგიურ განყოფილებაში მომსახურების ტარიფი განისაზღვრება საწოლ-დღეების ღირებულების მიხედვით (ტ. 1, ს.ფ. 119-121). სამედიცინო დასწესებულებაში ღირებულების ანაზღაურების ამგვარი წესის არსებობა, მოპასუხეს სადავოდ არ გაუხდია. მკურნალობის ხანგრძლივობის თაობაზე, რასაც, განსახილველ შემთხვევაში, შეეძლო გამოეწვია სამედიცინო მომსახურების ღირებულების გაზრდა, მოსარჩელის მიერ წარდგენილი ნეონატოლოგის დასკვნები ცალსახად მიუთითებდა, რომ განსახილველ შემთხვევებში, არასწორი კოდის მინიჭება გავლენას ვერ მოახდენდა მკურნალობის ტაქტიკასა და ხანგრძლივობაზე და ჰოსპიტალიზაციის ხანგრძლივობა შესაბამისობაში იყო პაციენტების კლინიკურ სტატუსთან.

18. სასამართლომ მიიჩნია, რომ სადავო გარემოების დადგენისას გაზიარებული ვერ იქნებოდა სამედიცინო მედიაციის სამსახურის 30.09.2014წ. რეკომენდაცია, რომლითაც დადგენილი იყო შემთხვევებისათვის არასწორი კოდის მინიჭების ფაქტი, რის გამოც, მედიაციის სამსახურმა არ გასცა რეკომენდაცია მზღვეველის მიერ კლინიკისათვის სამედიცინო მომსახურების ღირებულების ანაზღაურების თაობაზე (ტ. 1, ს.ფ. 40-45). სადაზღვევო შემთხვევის ღირებულების უსაფუძვლოდ გაზრდის მიზნით, ქმედების განხორციელების ფაქტი სამედიცინო მედიაციის სამსახურს არ გამოუკვლევია, რაც #177-ე დადგენილების მე-3 მუხლის მე-4 პუნქტის „ა.დ.ა“ ქვეპუნქტის შესაბამისად (იხ. ამ განჩინების მე-10 პუნქტი), გახდებოდა სადაზღვევო შემთხვევის ანაზღაურების ვალდებულებისაგან მზღვეველის გათავისუფლების საფუძველი.

19. სასამართლომ დაასკვნა, რომ მტკიცებულება, რომელიც დაადასტურებდა კლინიკის მიერ სამედიცინო აუცილებლობის გარეშე პაციენტთა მკურნალობას, საქმეში არ იყო, ხოლო მოსარჩელის მიერ წარდგენილი ნეონატოლოგ-რეანიმატოლოგის დასკვნებით, ქვეყანაში არსებული შესაძლებლობების გათვალისწინებით, მკურნალობა სწორად და სრულყოფილად იყო ჩატარებული.

20. სასამართლომ არ გაიზიარა მზღვეველის პოზიცია, კლინიკის მიერ გაწეული სამედიცინო მომსახურების უხარისხობის თაობაზე. მხარეები არ დავობდნენ, რომ პაციენტები გამოჯანმრთელდნენ და სამედიცინო დაწესებულებიდან დამაკმაყოფილებელ მდგომარეობაში, შესაბამისი კრიტერიუმების დაცვით, გაეწერნენ. აღნიშნული გარემოება, სარეცენზიო დასკვნების მონაცემებზე დაყრდნობით, სადავოდ არც მოპასუხეს გაუხდია (იხ: 15.03.2016წ. სხდომის ოქმი CD დისკზე). ამდენად, სასამართლოს დასკვნით, მოქმედებს პრეზუმფცია, რომ ჩატარებული მკურნალობა იყო ხარისხიანი და ეფექტიანი. ნიშანდობლივი იყო ისიც, რომ განსახილველ შემთხვევაში, საკითხი ეხებოდა ახალშობილებს, რომელთა მკურნალობის და მოვლის სპეციფიკიდან გამომდინარე, ივარაუდება, რომ ახალშობილებმა მხოლოდ გამოჯანმრთელების და გარემო პირობებთან ადაპტაციის შემდგომ დატოვეს სამედიცინო დაწესებულება. საპირისპირო გარემოების მტკიცების ტვირთი ეკისრებოდა მოპასუხეს, რაც მან ვერ განახორციელა.

21. სასამართლომ მზღვეველის მიერ მითითებულ გარემოებაზეც იმსჯელა, რომელიც ეხებოდა კლინიკის მიერ ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის ჩადენას, რის გამოც, ამ უკანასკნელს, თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 17.02.2015წ. დადგენილებით, საქართველოს ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის 445 მუხლის მეორე ნაწილით, დაეკისრა ადმინისტრაციული სახდელი, ჯარიმა - 600 ლარი (ტ. 1, ს.ფ. 116-119) და განმარტა, რომ მითითებული დარღვევის მიზეზობრივი კავშირი მოცემულ დავასთან, დადასტურებული არ იყო შესაბამისი მტკიცებულებით.

22. სასამართლომ აღნიშნა, რომ მხარეები არ დავობდნენ გაწეული სამედიცინო მომსახურების ანაზღურების ვალდებულებაზე 2014 წლის მარტის ბოლომდე, თუკი არ იარსებებდა თანხის გადახდაზე უარის თქმის საფუძველი. # 177-ე დადგენილების პირველი მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, ამ წესებით რეგულირდება სახელმწიფო სადაზღვევო პროგრამაში მონაწილე სუბიექტებს შორის ურთიერთობები, მიუხედავად იმისა, დადებულია თუ არა მათ შორის თანამშრომლობის ხელშეკრულება. მოცემულ შემთხვევაში, სადავო ურთიერთობის თავისებურებიდან გამომდინარე, პირგასამტეხლოს რეგულაცია ეფუძნება ნორმატიულ ნებას. დადგენილების მე-3 მუხლის მე-3 პუნქტის ”ყ” ქვეპუნქტის 01.09.2014 წლამდე მოქმედი მოქმედი რედაქციით, მზღვეველი ვალდებული იყო, სამედიცინო მომსახურების მიმწოდებლისათვის შესრულებული სამუშაოს ანაზღაურების ამ წესით გათვალისწინებული გადახდის ვადის გადაცილების შემთხვევაში, მიმწოდებლის სასარგებლოდ გადაეხადა ასანაზღაურებელი თანხის 0.1% ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე. ჯარიმის გადახდა არ ათავისუფლებდა მზღვეველს მთლიანი თანხის გადახდის ვალდებულებისაგან. დადგენილებაში 01.09.2014წ. შესული ცვლილებების შედეგად, მისი მე-3 მუხლის მე-3 პუნქტის ”ყ” ქვეპუნქტი ჩამოყალიბდა შემდეგი რედაქციით: „მზღვეველი ვალდებულია, მიმწოდებლისათვის შესრულებული სამუშაოს ანაზღაურების ამ წესით გათვალისწინებული გადახდის ვადის გადაცილების შემთხვევაში, მიმწოდებლის სასარგებლოდ გადაიხადოს 2014 წლის 8 აგვისტომდე პერიოდზე ასანაზღაურებელი თანხის 0,1%, ხოლო 2014 წლის 8 აგვისტოდან შემდგომ პერიოდზე - ასანაზღაურებელი თანხის 0.02%, ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე. ჯარიმის გადახდა არ ათავისუფლებს მზღვეველს მთლიანი თანხის გადახდის ვალდებულებისაგან“;

23. სასამართლომ განმარტა, რომ აღნიშნულით განხორციელდა # 177-ე დადგენილებით განსაზღვრული თავისებურებებით განპირობებული ვალდებულების დარღვევისათვის ნორმატიულად განსაზღვრული პირგასამტეხლოს ნორმატიული რეგულირება (შემცირება), რაც 2014 წლის აგვისტოდან შემდგომ პერიოდზე, შემცირებული პირგასამტელოს დარიცხვის სამართლებრივი საფუძველი იყო. სასამართლომ განმარტა, რომ ცალსახაა დადგენილებაში გამოვლენილი ნება, რომ 2014 წლის 8 აგვისტოდან შემდგომ პერიოდზე განხორციელდეს შემცირებული პირგასამტეხლოს დარიცხვა და დაუსაბუთებელია კლინიკის მტკიცება, რომ ვინაიდან დავალიანება წარმოშობილია 2014 წლის თებერვალში, ანუ ცვლილების განხორციელებამდე, გადაწყვეტილების აღსრულებამდე მთელ პერიოდზე უნდა მოხდეს ცვლილების განხორციელებამდე არსებული პირგასამტეხლოს განაკვეთის დარიცხვა. სასამართლოს შეფასებით, პირგასამტეხლო გონივრულია და არ არსებობს მისი შემცირების საფუძველი.

24. მზღვეველმა საკასაციო წესით გაასაჩივრა სააპელაციო სასამართლოს განჩინება, მოითხოვა მისი გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, კლინიკის სარჩელის უარყოფა.

25. კასატორის არგუმენტები ძირითადად მისივე სააპელაციო საჩივრის საფუძვლების იდენტურია (იხ. წინამდებარე განჩინების 6.2-6.8 ქვეპუნქტები):

25.1. კორექტირების აქტებში მხოლოდ თანხებზე უნდა იყოს მითითება და არა კორექტირების მიზეზებზე. უდავოა, რომ კორექტირების აქტებზე არანაირი მოტივირებული პასუხი არ მიუღია მზღვეველს კლინიკიდან;

25.2. კასატორი # 177-ე დადგენილების არაერთ დარღვევაზე აპელირებს, ასევე პროტოკოლებისა და გაიდლაინების მიხედვით დადგენილი სტანდარტების უარყოფაზე ამახვილებს ყურადღებას; აღნიშნავს, რომ მოსამართლეს არ უმსჯელია სუბსპეციალობის მოწმობის გარეშე, საექიმო საქმიანობის დაუშვებლობის შესახებ, რის გამოც, მართალია, პირადად ექიმები არ დაჯარიმდნენ (რადგან აღნიშნული მინისტრის # 136-ე ბრძანების დარღვევაა, თუმცა, ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსით დაჯარიმებას არ ექვემდებარება, სახელმწიფო სერტიფიკატის გარეშე საქმიანობისაგან განსხვავებით), მაგრამ არ უმსჯელია კლინიკის არგუმენტებზეც;

25.3. სამედიცინო მედიაციის სამსახური კოლეგიური ორგანოა, სადაც ექიმებთან ერთად იურისტიც მონაწილეობს გადაწყვეტილების მიღებაში, სამედიცინო მომსახურების ხარისხის თაობაზე, ამიტომ დაუსაბუთებელია ამ სამსახურის დასკვნის გაუზიარებლობა სასამართლოს მიერ;

25.4. კლინიკისათვის მზღვეველს ზედმეტადაც აქვს გადახდილი 5 407, 6 ლარი;

25.5. დაკისრებული პირგასამტეხლო გამომდინარეობს # 177-ე დადგენილებიდან, შესაბამისად, ეს აქტი მოქმედებს, როგორც სახელშეკრულებო პირობა და მასზე ვრცელდება სსკ-ის 420-ე მუხლიც. კასატორი უთითებს ერთ-ერთ ადმინისტრაციულ საქმეზე (# ბს-175-173(კ-12), სადაც სასამართლომ, სწორედ სსკ-ის 420-ე მუხლის საფუძველზე შეამცირა შუსაბამოდ მაღალი პირგასამტეხლო.

26. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატამ, 2016 წლის 3 ივნისის განჩინებით, მზღვეველის საკასაციო საჩივარი წარმოებაში მიიღო, სსსკ-ის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის საფუძველზე, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, მტკიცებულებათა გაანალიზების და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის იურიდიული დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად, მიიჩნევს, რომ მზღვეველის საკასაციო განაცხადი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც იგი დაუშვებელია, შემდეგი არგუმენტაციით:

27. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული საფუძვლები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

28. სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

29. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს არსებული პრაქტიკისაგან (იხ. სუსგ-ები: ას-859-809-2015, 19.11.2015წ.; ას-942-892-2015, 04.12.2015წ.; ას 1003-947-2015, 29.01.2015წ.; ას-1277-1198-2015, 15.03.2016 წ.)

30. საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

31. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივარი დასაშვებიც რომ ყოფილიყო, მას არა აქვს წარმატების პერსპექტივა შემდეგ გარემოებათა გამო:

ა) განსახილველ შემთხვევაში, არ არსებობს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის "გ" ქვეპუნქტით დადგენილი საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის წინაპირობაც, რომლის მიხედვითაც, საკასაციო საჩივარი დასაშვებია, თუ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე;

ბ) სსსკ-ის 407.2 მუხლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილად ცნობილ ფაქტობრივ გარემოებებთან დაკავშირებით კასატორს დასაბუთებული პრეტენზია არ წარმოუდგენია.

32. დავის საგანია, ბენეფიციართა სამედიცინო მომსახურების გაწევისათვის, ხარჯების ანაზღაურება. გასაჩივრებული განჩინებით მართებულადაა შეფასებული მოდავე მხარეთა მიერ წარდგენილი ურთიერთსაპირისპირო მტკიცებულებები, ამასთან, მატერიალურ და საპროცესო სამართალში აღიარებული მტკიცების ტვირთის სწორი გადანაწილებით, მხარეებს ჰქონდათ შესაძლებლობა, წარედგინათ საკუთარი სარჩელისა თუ შესაგებლის დამამტკიცებელი ფაქტობრივი გარემოებები და იურიდიული დასაბუთება. სააპელაციო სასამართლომ, სსსკ-ის 105-ე მუხლის დანაწესის გათვალისწინებით, შეაფასა მტკიცებულებები და მოსარჩელის არგუმენტები მიიჩნია სარწმუნოდ და უტყუარად, რომელთა გაქარწყლება ვერ შეძლო მოპასუხემ.

33. საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობასა და დასკვნებს #177-ე დადგენილებით მოწესრიგებულ სამართლებრივ ურთერთობებთან დაკავშირებით და ეთანხმება გასაჩივრებული განჩინებით განვითარებულ მსჯელობას, რომ მართალია, დგინდება ცალკეული სადაზღვევო შემთხვევებისათვის არასწორი კოდის მინიჭების ფაქტები, თუმცა, მოსარჩელის მიერ წარდგენილი მტკიცებულებებით დადასტურდა, რომ პაციენტთათვის დასმული დიაგნოზები იყო არსებითად სწორი და შეესაბამებოდა მათი ჯანმრთელობის მდგომარეობას. არასწორი კოდის მინიჭება გავლენას ვერ ახდენდა მკურნალობის ტაქტიკასა და ხანგრძლივობაზე, ამასთან საქმის მასალებით არ დასტურდება, რომ შემთხვევისათვის მცდარი კოდის მინიჭებამ ან/და დიაგნოზის დამძიმებამ სადაზღვევო შემთხვევის ღირებულების უსაფუძვლოდ გაზრდა გამოიწვია (იხ. წინამდებარე განჩინების 10-18 პუნქტები).

34. სასამართლომ იმსჯელა, ასევე კლინიკის მიერ ბენეფიციართათვის გაწეული სამედიცინო მომსახურების ხარისხიანობასა და ეფექტიანობაზე, რაზეც დასაბუთებული პოზიცია და შედავება მზღვეველმა ვერ წარადგინა(იხ. წინამდებარე განჩინების მე-19 პუნქტი), ამდენად, დაუსაბუთებელია საკასაციო პრეტენზია რომ გაწეული სამედიცინო მომსახურება ხარვეზიანი, უხარისხო, ეროვნულ და საერთაშორისო გაიდლაინებსა და პროტოკოლებთან შეუსაბამოა და განხორციელებულია სამედიცინო აუცილებლობის პრინციპის დარღვევით; ჩატარებული მკურნალობის უხარისხობაზე, მოსარჩელის მიერ წარდგენილი დასკვნებისა და იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ მხარეებს სადავოდ არ გაუხდიათ პაციენტების გამოჯანმრთელებისა და სამედიცინო დაწესებულებიდან დამაკმაყოფილებელ მდგომარეობაში გაწერის ფაქტი, კასატორის პოზიცია ვერ მიიჩნევა დასაბუთებულად.

35. სასამართლოს მიაჩნია, რომ კასატორის პრეტენზია სამედიცინო მედიაციის სამსახურის რეკომენდაციების გაუზიარებლობასთან დაკავშირებით, ასევე, დაუსაბუთებელია, რადგან მასში ყურადღება გამახვილებულია მხოლოდ მომსახურების კოდების შეუსაბამობაზე და არ არის გარკვეული საკითხი მცდარი კოდის მინიჭებამ ან არასწორმა დიაგნოზმა განაპირობა თუ არა მომსახურების ღირებულების გაზრდა, რაც #177-ე დადგენილების მიხედვით მზღვეველის მიერ სამედიცინო მომსახურების ანაზღაურებაზე უარის თქმის აუცილებელი პირობაა (# 177-ე დადგენილების მე-3 მუხლის მე-4 პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტი).

36. მზღვეველის პრეტენზიები, როგორც სააპელაციო, ისე საკასაციო სამართალწარმოების ეტაპზე, მტკიცებულებათა ერთობლიობით შეფასდა და საკასაციო სასამართლო ეთანხმება გასაჩივრებული განჩინების მსჯელობასა და დასკვნებს, ამასთან, აღნიშნავს, რომ ექიმთა სუბსპეციალობის მოწმობის გარეშე საქმიანობისა თუ მზღვეველის მიერ კლინიკისათვის ზედმეტად გადახდილი თანხა, შესაძლებელია შეგებებული სასარჩელო წარმოების საგანი გამხდარიყო ან დამოუკიდებელი სარჩელის აძღვრის საფუძველი იყოს.

37. სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ ზედმიწევნით გამოიკვლია და სწორად დაადგინა საქმისათვის მნიშვნელოვანი ყველა ფაქტობრივი გარემოება, ამასთან, სამართლებრივად დაასაბუთა გამოტანილი დასკვნები, რაც გასაჩივრებული განჩინების კანონიერებაზე მიუთითებს, ამის გამო საკასაციო პრეტენზიებით ვერ იქნა დაძლეული წარმოდგენილი განაცხადის დასაშვებად ცნობის პროცესუალურ-სამართლებრივი წინაპირობები, რის გამოც მზღვეველის საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად უნდა იქნეს ცნობილი.

38. სსსკ-ის 401-ე მუხლის მე-4 პუნქტის საფუძველზე, კასატორს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 %.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე, 285-ე, 391-ე, 401-ე, 408.3-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. სს „ს-ის“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. სს „ს-ს“ (ს/კ 2...) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 1066 ლარის (საგადახდო დავალება N111012, გადახდის თარიღი 2016 წლის 20 მაისი), 70% – 746.2 (შვიდას ორმაცდაექვსი ლარი და ოცი თეთრი) ლარი;

3. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. თოდუა

მოსამართლეები: ე. გასიტაშვილი

პ. ქათამაძე