15 ივლისი, 2016 წელი,

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მზია თოდუა (თავმჯდომარე),

ეკატერინე გასიტაშვილი (მომხსენებელი),

პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი – ზ. ბ-ი (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – შპს „ს-ი“ (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 17 თებერვლის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება, სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – ავტოგასამართი კომპლექსის ექსპლუატაციის აკრძალვა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

1. საჯარო რეესტრის ამონაწერით ირკვევა, რომ ქალაქ გ-ში, თ-ის ქუჩაზე, პირველი ჩიხი, №..-ში, მდებარე 667კვ.მ. მიწის ნაკვეთისა და მასზე განთავსებული №1 და №2 ნაგებობების (ს/კ …) მესაკუთრეა ზ. ბ-ი (შემდეგში: მომიჯნავე უძრავი ქონების მესაკუთრე, მოსარჩელე ან კასატორი). იმავე ქუჩაზე, №..-ში მდებარე ავტოგასამართი სადგურის (შემდეგში - სადავო ქონება ან ნაგებობა) მესაკუთრეებს წარმოადგენენ გ. თ-ი და თ. ქ-ი (შემდეგში - თანამესაკუთრეები, თავდაპირველი მოპასუხეები; იხ. ტ.1, ს.ფ.12).

2. სადავო ქონებაზე, 2006 წლის 17 თებერვალს, ლ. მ-მა (შემდეგში: საჯარო მოხელე, მსჯავრდებული) გასცა ავტოგასამართი კომპლექსის მშენებლობის ნებართვა, რის საფუძველზეც თანამესაკუთრეებმა ააშენეს ავტოგასამართი სადგური.

3. მომიჯნავე უძრავი ნივთის მესაკუთრემ, 2013 წლის 26 აპრილს, სარჩელი აღძრა სადავო ნაგებობის თანამესაკუთრეებისა და საჯარო მოხელის (იხ. ამ განჩინების 2-3 პუნქტები) წინააღმდეგ და მოითხოვა ავტოგასამართი სადგურის სრული დემონტაჟი, იმ საფუძვლით, რომ აღნიშნული ნაგებობა მისი ოჯახისა და ქონებისათვის მუდმივ საფრთხეს წარმოადგენდა. მოსარჩელემ დამატებით აღნიშნა, რომ სადავო ნაგებობა კანონდარღვევით აშენდა, ერთ-ერთ მოპასუხედ დასახელებული საჯარო მოხელის მიერ დანაშაულებრივად გაცემული # 5 ნებართვის საფუძველზე, რის გამოც მოხელის მიმართ გამოტანილია სასამართლოს გამამტყუნებელი განაჩენი (ტ.1, ს.ფ. 14-18).

4. მოპასუხეებმა მოთხოვნის გამომრიცხველი შესაგებელი წარადგინეს და მიუთითეს, რომ ზიანის მიყენების დამადასტურებელი შესაბამისი მტკიცებულებები მოსარჩელეს არ წარუდგენია, ხოლო ავტოგასამართი ნაგებობა არა # 5, არამედ # 2 ნებართვის საფუძველზეა აშენებული (ტ.1, ს.ფ. 41-52).

5. გურჯაანის რაიონული სასამართლოს 2013 წლის 23 ივლისის გადაწყვეტილებით მოსარჩელის მოთხოვნა არ დაკმაყოფილდა. სასამართლომ დავის მოსაწესრიგებლად გამოიყენა სსკ-ის 115-ე, 170-ე, 175-ე, 176-ე და 992-ე მუხლები.

6. სასამართლოს დასკვნით, მოპასუხეს ნაგებობა არ აუშენებია მეზობლისათვის ზიანის მიყენების მიზნით. საქმიდან არ იკვეთებოდა ზიანის მიყენების ფაქტი, ავტოგასამართი სადგური აშენდა ეკონომიკური საქმიანობის განსახორციელად, რაც სარგებლობის მომტანი იყო, როგორც უშუალოდ მისი მესაკუთრისათვის, ასევე სახელმწიფოსათვის („სამოქალაქო უფლება უნდა განხორციელდეს მართლზომიერად. დაუშვებელია უფლების გამოყენება მარტოოდენ იმ მიზნით, რომ ზიანი მიადგეს სხვას“ - სსკ-ის 115-ე მუხლი).

7. სასამართლომ მოსარჩელის ვალდებულებად მიიჩნია, წარმოედგინა იმ გარემოებების დამადასტურებელი მტკიცებულებები, რომ ავტოგასამართი სადგური დაუშვებლად ხელყოფდა მისი, როგორც მომიჯნავე მიწის ნაკვეთის მესაკუთრის კანონიერ ინტერესებს, აგრეთვე, მისგან წამოსული გამონაბოლქვი, აღემატებოდა კანონით დადგენილ სტანდარტებს, და განსაკუთრებულ ზიანს აყენებდა მიწისა და ბინის მესაკუთრეს.

8. სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოპასუხეებს არ განუხორციელებიათ მართლსაწინააღმდეგო ქმედება, ვინაიდან, კანონით დადგენილი წესით, კომპეტენტური ორგანოს მიერ გაცემული ნებართვის საფუძველზე აშენდა სადავო ნაგებობა.

9. აღნიშნულ გადაწყვეტილებაზე სააპელაციო საჩივარი წარადგინა მოსარჩელემ, ხოლო მოგვიანებით დააზუსტა სააპელაციო მოთხოვნა, კერძოდ, მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და სადავო ავტოგასამართი სადგურის ექსპლუატაციის აკრძალვა, შესაბამისად, დაზუსტებული სასარჩელო მოთხოვნის ფარგლებში იმსჯელა სასამართლომ (იხ. ტ.3, სფ.217, 4.5 ქვეპუნქტი).

10. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2016 წლის 17 თებერვლის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

11. სააპელაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა ქვემდგომი სასამართლოს ფაქტობრივ-სამართლებრივი დასაბუთება, ამასთან, დადგენილად მიიჩნია, რომ 2015 წლის 23 აპრილის ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, სადავო ქონებაზე, საკუთრების უფლება მოიპოვა შპს „ს-მა“ (შემდეგში - მოპასუხეთა უფლებამონაცვლე), რომელიც მოპასუხეა ამ დავაში (იხ. სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 25 ივნისის სხდომის ოქმი, ტ.2, ს.ფ. 2-15).

12. სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია ისიც, რომ ავტოგასამართი სადგური მომეტებული საფრთხის მქონე ობიექტია, რასაც მსგავსი ობიექტების თაობაზე არსებული ტექნიკური ზედამხედველობის ნორმები და სტანდარტებიც მოწმობს, თუმცა, კონკრეტულ შემთხვევაში, საქმეში განთავსებული ექსპერტიზის დასკვნებითა და სხვა გარემოებებით არ მტკიცდებოდა, რომ ზემოხსენებულ სტანდარტებს ეწინააღმდეგებოდა ავტოგასამართი სადგურის ფუნქციონირება (ტ.2, ს.ფ.242-248).

13. სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა დავის გადაწყვეტისათვის ყველაზე მნიშვნელოვან გარემოებაზე, კერძოდ, იყო თუ არა მოსარჩელის ქონებასა და ავტოგასამართ სადგურს შორის არსებული დაშორება დადგენილ სტანდარტებთან წინააღმდეგობაში. აღნიშნულთან დაკავშირებით, სასამართლომ აღნიშნა, სსიპ ლ. სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2015 წლის 4 მაისის # … დასკვნით, „ავტოგასამართი სადგურებისა და ავტოგასამართი კომპლექსების უსაფრთხოების წესების დამტკიცების შესახებ“ საქართველოს ეკონომიკური განვითარების მინისტრის 2008 წლის 8 დეკემბრის # 1-1/2935 ბრძანების შესაბამისად, უმცირესი მანძილი რეზერვუარიდან კედლამდე უნდა იყოს 15 მეტრი, განსახილველ შემთხვევაში კი, სადავო ქონების რეზერვუარებსა და მოსარჩელის საცხოვრებელ სახლს შორის 29,6 მეტრი, ხოლო იმავე სადგურის საწვავგამანაწილებელ სვეტწერტილებსა და მოსარჩელის საცხოვრებელ სახლს შორის არსებული უახლოესი მანძილი 20,7 მეტრი იყო.

14. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლომ დაადგინა, რომ ავტოგასამართი სადგური არ არის დაშორებული მოსარჩელის სახლიდან მინიმალური დაშორების შესახებ მოთხოვნის დარღვევით და მისი ფუნქციონირება არ შეიძლება ჩაითვალოს მოსარჩელის უძრავ ნივთზე დაუშვებელი ზემოქმედების განხორციელებად.

15. მოსარჩელემ საკასაციო საჩივრით მიმართა საქართველოს უზენაეს სასამართლოს, მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილება იმ დასაბუთებით, რომ გასაჩივრებული განჩინება კანონდარღვევითაა მიღებული, სასამართლოს არ უმსჯელია დანაშაულით მიყენებული ზიანის ფაქტსა და ამით გამოწვეული სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილების მოცულობაზე. კასატორმა აღნიშნა, რომ საჯარო მოხელის წინააღმდეგ გამოტანილი გამამტყუნებელი განაჩენის გამოტანის შემდეგ, მოსარჩელემ სამოქალაქო სასამართლოს მიმართა, რადგან ავტოგასამართი სადგური საფრთხის შემცველია და კასატორისა და მისი ოჯახის წევრთა უფლებები ირღვევა. სისხლის სამართლის საქმეზე კანონიერ ძალაში შესული განაჩენი არის სარჩელის საფუძველი საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის (შემდეგში სსსკ-ის) 30920 მუხლის საფუძველზე. კასატორი უთითებს, რომ ავტოგასამართი სადგური და ავტოგასამართი კომპლექსი არის მომეტებული ტექნიკური საფრთხის შემცველი ობიექტი, რაც დაადგინა სისხლის სამართლის საქმეზე სასამართლომ და იგივეს ადასტურებს მთავრობის 2012 წლის 28 დეკემბრის # 488 დადგენილება. კასატორმა 2016 წლის 30 ივნისს წარმოადგინა განცხადება, რომელშიც დამატებით უთითებს მოსაზრებებს ავტოგასამართი სადგურის მშენებლობის რეგულაციებთან დაკავშირებით.

16. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატამ, 2016 წლის 19 მაისის განჩინებით, წარმოებაში მიიღო უძრავი ქონების მესაკუთრის საკასაციო საჩივარი, სსსკ-ის 391-ე მუხლის საფუძველზე, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, მტკიცებულებათა

გაანალიზების, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის იურიდიული

დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მოსარჩელის

საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც საკასაციო განაცხადი დაუშვებელია, შემდეგი არგუმენტაციით:

17. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული საფუძვლები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

18. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

19. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს არსებული პრაქტიკისაგან (იხ. 23-ე პუნქტი).

21. საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

22.საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივარი დასაშვებიც რომ ყოფილიყო, მას არა აქვს წარმატების პერსპექტივა შემდეგ გარემოებათა გამო:

ა) განსახილველ შემთხვევაში, არ არსებობს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის "გ" ქვეპუნქტით დადგენილი საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის წინაპირობაც, რომლის მიხედვითაც, საკასაციო საჩივარი დასაშვებია, თუ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე;

ბ) სსსკ-ის 407.2 მუხლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილად ცნობილ ფაქტობრივ გარემოებებთან დაკავშირებით კასატორს ასეთი პრეტენზია არ წარმოუდგენია.

23. საკასაციო სასამართლო, სსკ-ის 407-ე მუხლის თანახმად, საკასაციო საჩივარს იხილავს, მოსარჩელის მიერ სააპელაციო სამართალწარმოების ეტაპზე დაზუსტებული მოთხოვნიდან გამომდინარე, რომელიც სადავო ნაგებობის ექსპლუატაციის აკრძალვას ეხება. განსახილველ საქმეზე დადგენილია, რომ მოსარჩელის უძრავი ქონება და მოპასუხის კუთვნილი სადავო ავტოგასამართი სადგური მომიჯნავე, მეზობელ ნაკვეთებზე მდებარეობს, შესაბამისად, მართებულია სასამართლოს მიერ სამეზობლო სამართლის მომწესრიგებელ ნორმათა გამოყენება. „სამეზობლო ურთიერთთმენის ვალდებულებას ადგენს სამოქალაქო კოდექსის 174-ე მუხლი, რომლის თანახმად, მეზობელი მიწის ნაკვეთის ან სხვა უძრავი ქონების მესაკუთრენი, გარდა კანონით გათვალისწინებული უფლება-მოვალეობისა, ვალდებული არიან, პატივი სცენ ერთმანეთს. აღნიშნული ნორმა არ არის დეკლარაციული ხასიათის და გულისხმობს მეზობელი მიწის ნაკვეთის მესაკუთრეთა ვალდებულებას, პატივი სცენ სხვისი საკუთრებისა თუ სხვა სამოქალაქო უფლებას და თავიანთი უფლებები გამოიყენონ ისე, რომ ამით ზიანი არ მიაყენონ სხვის უფლებას. კანონი უშვებს მეზობელი უძრავი ქონებიდან მომდინარე ზემოქმედების არსებობას კანონით დასაშვებ ფარგლებში (სამოქალაქო კოდექსის 175-ე მუხლი) და ამ ზემოქმედებათა თმენა სამეზობლო ურთიერთობისათვის დამახასიათებელი თვისებაა, რომელიც ეთანხმება მეზობლების ურთიერთპატივისცემის მოვალეობას. სამოქალაქო კოდექსის 176-ემუხლი არეგულირებს დაუშვებელი ხელყოფასთან დაკავშირებულ ურთიერთობებს“ (სუსგ # 526-500-2013, 29.10.2013წ).

24. სადავო ურთიერთობის რეგულირება სრულად ექცევა სამოქალაქო სამართლით მოწესრიგებული საკუთრების უფლების ფარგლებში. ამ კონტექსტში, საკასაციო სასამართლო უთითებს 170-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლითაც განმტკიცებულია საკუთრების უფლების არსი და ნორმაში გადმოცემულია ის ელემენტები, რომელთა ერთობლიობაც ქმნის საკუთრების სოციალური უფლების შინაარსს. კანონის თანახმად, მესაკუთრეს შეუძლია, კანონისმიერი ან სხვაგვარი, კერძოდ, სახელშეკრულებო შებოჭვის ფარგლებში თავისუფლად ფლობდეს და სარგებლობდეს ქონებით (ნივთით), არ დაუშვას სხვა პირთა მიერ ამ ქონებით სარგებლობა, განკარგოს იგი, თუკი ამით არ ილახება მეზობლების ან სხვა მესამე პირთა უფლებები, ანდა, თუ ეს მოქმედება არ წარმოადგენს უფლების ბოროტად გამოყენებას. სსკ-ის 174-ე მუხლის შესაბამისად, მეზობლად მიიჩნევა ყველა ნაკვეთი ან სხვა უძრავი ქონება, საიდანაც შესაძლებელია გამომდინარეობდეს ორმხრივი ზემოქმედება. აღნიშნული ნორმა, რომელიც სამეზობლო თანაცხოვრებისას მესაკუთრეთა ინტერესების დაბალანსებას ეხება, კანონით გათვალისწინებული უფლება-მოვალეობების გარდა, მეზობლებს ავალდებულებს, პატივი სცენ ერთმანეთს. ურთიერთპატივისცემა, უწინარესად, თითოეული მესაკუთრის მიერ ქონებით სარგებლობისას, საკუთარ ვალდებულებას ეხება, პატივი სცეს მეზობლის უფლებას, რაც შესაძლოა საკუთარი ქონებით სარგებლობის გარკვეულ შეზღუდვაშიც გამოიხატოს. საკუთრება, როგორც ერთ-ერთი ფუნდამენტური უფლება, სოციალური მოვლენაა, რომელსაც დაცვა და მეზობელთა შორის ურთიერთობისას მოფრთხილება სჭირდება. სსკ-ის 175-ე მუხლის პირველი ნაწილი, საკუთრებით სარგებლობის შესაძლო შეზღუდვისას, სწორედ თმენის ვალდებულებას ეხება, თუკი მესაკუთრის ნაკვეთზე მეზობელი მიწის ნაკვეთიდან მომდინარე ზემოქმედებანი ხელს არ უშლიან მესაკუთრეს თავისი ნაკვეთით სარგებლობაში, ან უმნიშვნელოდ ხელყოფენ მის უფლებას. ამავე ნორმის მეორე ნაწილი ეხება იგივე ვალდებულებას, როცა ზემოქმედება არსებითია, მაგრამ იგი გამოწვეულია სხვა ნაკვეთით ან სხვა უძრავი ქონებით ჩვეულებრივი სარგებლობით და მისი აღკვეთა არ შეიძლება ისეთი ღონისძიებებით, რომლებიც ამ სახის მოსარგებლეთათვის ნორმალურ სამეურნეო საქმიანობად მიიჩნევა. სსკ-ის 175-ე მუხლის მესამე ნაწილით, დადგენილია მესაკუთრის შესაძლებლობა, მოითხოვოს შესაბამისი ფულადი კომპენსაცია სამეზობლო ზემოქმედებათა თმენისას, თუკი ასეთი ზემოქმედება აღემატება მოცემულ ადგილას ჩვეულებრივად მიჩნეულ სარგებლობას და ეკონომიკურად დასაშვებ ფარგლებს.

25. საკასაციო სასამართლო ხაზგასმით აღნიშნავს, რომ წინამდებარე განჩინების 24-ე პუნქტში განვითარებული მსჯელობისა და დასკვნების მიზანია, საკასაციო განაცხადის მოთხოვნიდან გამომდინარე, განსახილველი დავის მოსაწესრიგებლად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების სამართლებრივი შეფასება. საკასაციო საჩივრის ავტორს არ წარუდგენია სასამართლოსთვის კანონით დადგენილი სამეზობლო ზემოქმედებათა თმენის ვალდებულების დამადასტურებელი მტკიცებულება, კერძოდ, მეზობელი მიწის ნაკვეთზე განთავსებული სადავო ნაგებობიდან გამომდინარე ისეთი ზემოქმედების დამადასტურებელი უტყუარი მტკიცებულება, როცა ზემოქმედება აღემატება მოცემულ ადგილას ჩვეულებრივად მიჩნეულ სარგებლობას და ეკონომიკურად დასაშვებ ფარგლებს. თუმცა, ასეთი მტკიცებულების არსებობის შემთხვევაშიც კი, მოსარჩელის მოთხოვნა ფულადი კომპენსაცია უნდა ყოფილიყო. ამასთან ისიც აღსანიშნავია, რომ 175-ე მუხლის მესამე ნაწილით დადგენილი ფულადი კომპენსაციის მოთხოვნა არ შეიძლება იმგვარი სამეზობლო ზემოქმედებათა თმენისათვის, რაც დადგენილია ამავე ნორმის პირველი ნაწილით, ფულადი კომპენსაციის მოთხოვნა შესაძლებელია ეფუძნებოდეს სსკ-ის 175-ე მუხლის მეორე ნაწილით განსაზღვრულ არსებით ზემოქმედებას. ამასთან, სამოქალაქო მატერიალურ და საპროცესო სამართალში აღიარებული მტკიცების ტვირთის სტანდარტის გათვალისწინებით, მოსარჩელემ ვერ შეძლო კუთვნილი მტკიცების ტვირთის რეალიზება და სარწმუნო მტკიცებულებების წარდგენა, რომელიც მარტოოდენ იმას კი არ აღწერდა ფაქტობრივად, რომ სადავო ავტოგასამართი სადგური მომეტებული საფრთხის შემცველია, არამედ, დაამტკიცებდა, რომ სადავო ნაგებობიდან მომდინარე ზემოქმედება არსებითია და არ შეიძლება მისი აღკვეთა ისეთი ღონისძიებებით, რომლებიც ამ სახის მოსარგებლეთათვის ნორმალურ სამეურნეო საქმიანობად მიიჩნევა.

26. საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, ასევე, მსჯელობასა და დასკვნებს და აღნიშნავს, რომ ავტოგასამართი სადგურის, რომელიც მომეტებული საფრთხის შემცველია, ექსპლუატაციის აკრძალვის მოთხოვნა შესაძლებელია ეფუძნებოდეს სამეზობლო სამართალში დაუშვებელი ხელყოფის სპეციალურ ნორმას - სსკ-ის 176-ე მუხლს. დასახელებული ნორმის დეფინიციიდან გამომდინარე „მიწის ნაკვეთის მესაკუთრეს შეუძლია მოითხოვოს მეზობელ ნაკვეთებზე ისეთი ნაგებობების აშენების ან ექსპლუატაციის აკრძალვა, რომლებიც დაუშვებლად ხელყოფენ ნაკვეთით სარგებლობის უფლებას და ეს იმთავითვე აშკარაა“. 176-ე მუხლი, შესაძლებელია ითქვას, თავისი სამართლებრივი ბუნებიდან გამომდინარე, სამეზობლო ზემოქმედებათა თმენის ვალდებულების მომწესრიგებელ 175-ე მუხლზე მაღლაც დგას იმ კონტექსტში, რომ მიწის ნაკვეთის მესაკუთრეს ანიჭებს ნაგებობის აშენების ან ექსპლუატაციის აკრძალვის შესაძლებლობას იმ შემთხვევაში, თუკი სახეზეა ორი წინაპირობა: ნაკვეთით სარგებლობის უფლების დაუშვებელი ხელყოფა და ეს იმთავითვე აშკარაა. დასახელებული კუმულატიური პირობები ქმნიან, განსახილველ შემთხვევაში, უკვე აშენებული ნაგებობის ექსპლუატაციის აკრძალვის მოთხოვნის წინაპირობას, რომელიც საკუთრებით სარგებლობის შეზღუდვის მკაცრი ფორმაა. ასეთ შემთხვევაში, მოთხოვნის უფლების მფლობელს - კასატორს უნდა დაემტკიცებინა, რომ სადავო ავტოგასამართი ნაგებობის ექსპლუატაციით მის მიწის ნაკვეთზე ხდება დაუშვებელი ხელყოფა და ეს იმთავითვე აშკარაა. განსახილველ შემთხვევაში, სსკ-ის 176-ე მუხლის მიხედვით, სადავო ნაგებობების ექსპლუატაციის აკრძალვის საფუძველი ვერ გახდება ის გარემოება, რომ ავტოგასამართი სადგური მომეტებული საფრთხის წყაროა, რადგან სწორედ დასახელებული მიზეზით, მისი ტექნიკური უსაფრთხოების მოთხოვნებს, ტერიტორიის, შენობების, ნაგებობების, ტექნოლოგიური მოწყობილობების მიმართ ადგენენ საჯარო სამართლის აქტები (იხ. ამ განჩინების მე-13 პუნქტში მითითებული ბრძანება).

27. საკასაციო სასამართლო ეთანხმება გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთებას, რომ მოსარჩელემ წარმოდგენილი მტკიცებულებებით ვერ შეძლო მისი წილი მტკიცების ტვირთის რეალიზება. მან ვერ შეძლო სარწმუნო და დამაჯერებელი მტკიცებულებების წარდგენა მოპასუხის პოზიციისა და სასამართლოს მოტივაციის დასაძლევად. 28.ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მივიდა დასკვნამდე, რომ არ არსებობს სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი წინაპირობა, რომლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო დასაშვებად ცნობს წარმოდგენილ საკასაციო საჩივარს და არსებითად იმსჯელებს გასაჩივრებულ განჩინებაზე; აღნიშნული მოტივაციით, უარყოფილია საკასაციო განაცხადის დასაშვებად ცნობა.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე, 285-ე, 391-ე, 401-ე, 408.3-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ზ. ბ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. თოდუა

მოსამართლეები: ე. გასიტაშვილი

პ. ქათამაძე