12 ივლისი, 2016 წელი, ას-6-6-2016 თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
მოსამართლეები: მზია თოდუა (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
პაატა ქათამაძე
ეკატერინე გასიტაშვილი
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენა
სხდომის მდივანი - ლელა სანიკიძე
კასატორი - ნ.გ–ძე - (მოპასუხე)
წარმომადგენელი - მ.გ–ძე
მოწინააღმდეგე მხარე -გ.მ. (მოსარჩელე)
წარმომადგენელი - შ.ქ–ძე
მოწინააღმდეგე მხარე -ამხანაგობა ,,წ..“
წარმომადგენელი- დ.კ.
გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 12 ნოემბრის განჩინება
საკასაციო საჩივრის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება
დავის საგანი – მესაკუთრედ ცნობა, ხელშეკრულების ბათილად ცნობა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :
1. ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „წ..“ (შემდეგში: ამხანაგობა) ფიზიკურმა პირებმა (მ.წ., გ.გ., უ.შ. და ნ.ა–ძე) დააფუძნეს 2006 წლის 2 მაისს. მონაწილეთა საქმიანობის მიზანს წარმოადგენდა დაბა ......... და #3 მიწის ნაკვეთებზე (1121კვ.მ) მრავალსართულიანი საცხოვრებელი სახლის აშენება და ამხანაგობის წევრებისათვის მათი წილის შესაბამისად, საცხოვრებელი ბინების საკუთრებაში გადაცემა {საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის, შემდეგში სსკ-ის, 930-ე და მომდევნო მუხლები }.
2. ამხანაგობამ, რომელიც წარმოდგენილი იყო მისი თავმჯდომარის მ.წ–ის სახით, 2006 წლის 2 ივნისს გ.მ–თან (შემდეგში: მოსარჩელე, მესაკუთრე) დადო შეთანხმება, რომლის მიხედვითაც ეს უკანასკნელი გახდა ამხანაგობის წევრი და მისი წილი ამხანაგობაში განისაზღვრა 40 000 აშშ დოლარით {სსკ-ის, 930-ე და 932-ე მუხლები}.
3. მოსარჩელემ პირველი შენატანი, 25000 აშშ დოლარი, იმავე დღეს, ხოლო დარჩენილი ნაწილი 15 000 აშშ დოლარი, მოგვიანებით, 2006 წლის 25 ივნისს გადაუხადა ამხანაგობას (იხ. ტ.1 ს.ფ.14-15).
4. ამხანაგობის ყოფილ თავმჯდომარე მ.წ–სა და ამჟამინდელ თავმჯდომარე დ. ს–ძეს შორის 2010 წლის 15 ოქტომბერს გაფორმდა მიღება-ჩაბარების აქტი, რომლის თანახმად, მოსარჩელის წილი ამხანაგობაში განისაზღვრა საცხოვრებელი ბინით, მდებარე - თბილისი, დაბა ..... მიმდებარე ტერიტორია, მრავალბინიანი სახლის მე-2 სადარბაზო, მე-2 სართული, ბინა №20, ფართი - 125 კვ.მ (შემდეგში: სადავო უძრავი ქონება).
5. მანამდე, 2006 წლის 14 ივლისს, ფაქტობრივად, იმავე ბინაზე (განჩინების პ.4) ამხანაგობასა და ნ.გ–ძეს შორის (შემდეგში: პირველი მოპასუხე, აპელანტი, კასატორი,) დაიდო ხელშეკრულება, რომლის თანახმად, ეს უკანასკნელი გახდა ამხანაგობის წევრი. ამხანაგობაში მისი შენატანი განისაზღვრა 43 000 აშშ დოლარით, რომელიც მან იმავე დღეს გადასცა ამხანაგობის იმჟამინდელ თავმჯდომარეს მ.წ–ს.
6. 2010 წლის 19 აგვისტოს ამხანაგობის საერთო კრებამ წევრებს გაუნაწილა ქონება და მოსარჩელეს მისცა უფლება, სადავო უძრავი ქონება საკუთრების უფლებით მის სახელზე საჯარო რეესტრში აღერიცხა {სსკ-ის 183-ე, 3111 მუხლები}.
7. მოსარჩელემ ვერ შეძლო კანონით დადგენილი წესით თავისი უფლების საჯარო რეესტრში რეგისტრაცია, რადგანაც იმავე ქონებაზე პრეტენზია განაცხადა პირველმა მოპასუხემ (კასატორმა).
8. ამხანაგობამ, 2010 წლის 9 ოქტომბერს, სანოტარო წესით დაამოწმა საერთო საქმიანობის ხელშეკრულების ახალი რედაქცია. ამხანაგობის წევრთა და წილის მფლობელთა სიაში მოსარჩელე მითითებული არ არის.
9. თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2012 წლის 28 მარტის კანონიერ ძალაში შესული განაჩენის თანახმად, 2006 წლის 2 ივნისის ხელშეკრულების საფუძველზე, მოსარჩელეს ჰქონდა საკუთრების უფლება ამხანაგობის მიერ აშენებული კორპუსის სადავო ფართზე. განაჩენში ასევე მითითებულია, რომ მოპასუხის შვილთან, დ.გ–სთან, ამხანაგობის თავმჯდომარემ ამხანაგობის სახელით გააფორმა ხელშეკრულება. ხელშეკრულებით შენატანი 43 000 აშშ დოლარით განისაზღვრა; სანაცვლოდ, მას უნდა მიეღო უძრავი ქონება, რომელიც გამოძიებით მოპოვებული, 2006 წლის 2 ივნისით დათარიღებული ხელშეკრულებით უკვე წარმოადგენდა მოსარჩელის საკუთრებას და რისთვისაც ამ უკანასკნელს ხელშეკრულების თანახმად, გადახდილი ჰქონდა 40 000 აშშ დოლარი.
10. 2012 წლის 15 ნოემბერს მოსარჩელემ სარჩელი აღძრა ამხანაგობის წევრების, მათ შორის, პირველი მოპასუხის წინააღმდეგ და მოითხოვა სადავო ბინის მესაკუთრედ ცნობა (საკუთრების უფლების აღიარება), პირველ მოპასუხესთან დადებული 2006 წლის 14 ივლისის ხელშეკრულებისა და ამხანაგობის 2010 წლის 9 ოქტომბრის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა.
11. მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს. მათ წარადგინეს მოთხოვნის გამომრიცხავი შესაგებელი.
12. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 18 ივნისის გადაწყვეტილებით, სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა. მოსარჩელე ცნობილ იქნა მესაკუთრედ სადავო ბინაზე, მოსარჩელის მოთხოვნა ხელშეკრულების ბათილად ცნობის ნაწილში არ დაკმაყოფილდა. სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია წინამდებარე განჩინების 1-9 პუნქტებში მითითებული გარემოებები, ხოლო დავის მოსაწესრიგებლად გამოიყენა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის, შემდეგში სსსკ-ის 248-ე, სსკ-ის 485-ე, 642-ე მუხლები და „საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონი.
13. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა პირველმა მოპასუხემ შემდეგ ფაქტობრივ და სამართლებრივ საფუძვლებზე მითითებით:
13.1. გასაჩივრებული გადაწყვეტილება უკანონოა, როგორც ფაქტობრივი ისე სამართლებრივი თვალსაზრისით. სასამართლომ არასწორად დაადგინა ფაქტობრივი გარემოებები და მათ მისცა მცდარი სამართლებრივი კვალიფიკაცია. გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ფაქტობრივი და სამართლებრივი დასაბუთების შინაარსი ცხადყოფს, რომ სასამართლომ სრულიად უსაფუძვლოდ და დაუსაბუთებლად არ გაიზიარა მოსარჩელის შუამდგომლობები, რომელიც აუცილებელი იყო სამართლიანი და დასაბუთებული გადაწყვეტილების მისაღებად.
13.2. სსსკ-ის 52-ე მუხლი გულისხმობს სამოქალაქო ურთიერთობის მონაწილეთა ნამდვილი ნების დადგენას. ამასთან, ნების განმარტება უნდა განხორციელდეს განსამარტ ტექსტთან მჭიდრო კავშირში. ნების განმარტება ადექვატური უნდა იყოს ფაქტის. აღნიშნული მუხლიდან გამომდინარე, თბილისის საქალაქო სასამართლომ სწორი შეფასება არ მისცა 2006 წლის 2 ივნისის ხელშეკრულებას.
14. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 12 ნოემბრის განჩინებით, სააპელაცო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.
15. პალატის განმარტებით, აპელანტის მტკიცება 2006 წლის 2 ივნისის ხელშეკრულების სიყალბესთან დაკავშირებით, უარყოფილი იქნა სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვისას დაკითხული მოწმეების: მ.წ.სა და რ. ნ–ის ჩვენებებით. აპელანტის შუამდგომლობის საფუძველზე გამოთხოვილი სისხლის სამართლის საქმის მასალები ასევე არ იძლეოდა დასახელებული სადავო გარემოებების გაზიარებისათვის საკმარის საფუძველს.
16. პალატის მოსაზრებით, საქმეზე გამოტანილი განაჩენის და მოცემულ საქმეზე წარმოდგენილი მტკიცებულებების ერთობლივი ანალიზით დადასტურებულია, რომ ერთსა და იმავე საგანზე, კერძოდ, სადავო უძრავ ქონებაზე ხელშეკრულება ამხანაგობამ გაუფორმა ჯერ მოსარჩელეს, ხოლო შემდეგ აპელანტს, შესაბამისად, მოსარჩელის საკუთრების უფლების კანონიერების დადასტურებამ გამორიცხა სადავო ქონებაზე აპელანტის საკუთრების უფლების არსებობა.
17. აღნიშნული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა პირველმა მოპასუხემ, შემდეგი დასაბუთებით:
17.1. სასამართლომ მტკიცებულებებს არ მისცა სათანადო სამართლებრივი შეფასება, არასწორად შეფასდა მოწმეთა ჩვენებები და არ იქნა გათვალისწინებული თბილისის შინაგან საქმეთა სამმართველოს ვაკე-საბურთალოს განყოფილებიდან გამოთხოვილ მასალებში მითითებული ფაქტები, რასაც შედეგად უკანონო განჩინების მიღება მოჰყვა.
17.2. სასამართლომ უსაფუძვლოდ და სრულიად დაუსაბუთებლად დაასკვნა, რომ მოსარჩელეს, 2006 წლის 2 ივნისს გაფორმებული ხელშეკრულების საფუძველზე, ბინათმშენებლობისთვის გადახდილი ჰქონდა 40 000 აშშ დოლარი. მოსარჩელეს არსად მითითებული არ აქვს, რომ აღნიშნული თანხა გადაიხადა, ამასთან, მოწმეთა ჩვენებითაც დასტურდება, რომ მოსარჩელეს აღნიშნული თანხა არ გადაუხდია.
17.3. საკითხის გამოსარკვევად, თუ დავის რომელ მხარესთან უფრო ადრე დაიდო ხელშეკრულება, სასამართლომ სწორი შეფასება არ მისცა არც ხელშეკრულების შინაარსს და არც მოწმეთა ჩვენებებს. საქმეში არ მოიპოვება მტკიცებულება, რაც დაადასტურებდა მოსარჩელესთან ხელშეკრულების 2006 წლის 14 ივლისამდე დადების ფაქტს. გასათვალისწინებელია ის გარემოებაც, რომ ხელშეკრულების ერთ-ერთმა მხარემ, ამხანაგობის თავმჯდომარემ, სასამართლო პროცესზე დაადასტურა, რომ მოსარჩელესთან ხელშეკრულება დაიდო 2010 წელს. ეს გარემოება კი სასამართლომ არ შეაფასა.
18. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 15 მარტის განჩინებით, საკასაციო საჩივარი სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის „ა“ და „გ“ ქ/პუნქტების შესაბამისად, დასაშვებად იქნა ცნობილი.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
19. საქმის მასალების გაცნობა, მათი შესწავლა და ანალიზი, ასევე, საკასაციო საჩივრის მოტივების ზეპირი მოსმენით შემოწმება, საკასაციო სასამართლოს შესაძლებლობას აძლევს გამოიტანოს დასკვნა საჩივრის უსაფუძვლობის თაობაზე.
20. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მეორე ნაწილის მიხედვით, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. მოცემულ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლომ ძირითადად სამართლებრივად სწორად შეაფასა საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე ფაქტობრივი გარემოებები და სწორად დატოვა ძალაში გასაჩივრებული გადაწყვეტილება. სახელდობრ:
21. საქმის მასალებით დადგენილია შემდეგი ფაქტები:
21.1. 2006 წლის 2 ივნისს, ამხანაგობას წარმოადგენდა ერთ-ერთი დამფუძნებელი მ. წ. მან ამხანაგობის სახელით მოსარჩელესთან დადო ხელშეკრულება, რომელიც აკმაყოფილებდა გარიგების დადების ზოგად პირობებს {სსკ-ის 54-59 და 629-ე მუხლები}.
21.2. ამხანაგობა ვალდებული იყო, 2007 წლის 31 დეკემბრამდე, 40 000 აშშ დოლარის გადახდის სანაცვლოდ, მოსარჩელისათვის აეშენებინა და საკუთრებაში გადაეცა დაბა .... მიმდებარე ტერიტორიაზე მშენებარე მრავალბინიან სახლში 125 კვ.მ საცხოვრებელი ბინა. მოსარჩელემ შეასრულა ნაკისრი ვალდებულება და ასაშენებელი ბინის ღირებულება შეიტანა ამხანაგობის ანგარიშზე {სსკ-ის 629.1 მუხლი}.
21.3. 2010 წლის 15 ოქტომბერს, ამხანაგობის ახალ თავმჯდომარეს ყოფილმა თავმჯდომარემ გადასცა იმ პირთა სია, რომლებსაც მოთხოვნის უფლება ჰქონდათ ამხანაგობის მიმართ. მათ შორის იყო მოსარჩელეც.
21.4. ამხანაგობის საერთო კრებამ, 2010 წლის 19 ოქტომბერს მიიღო გადაწყვეტილება სადავო უძრავ ქონებაზე, საკუთრება გადაეცა მოსარჩელისათვის, თუმცა, მოსარჩელემ ვერ შეძლო, კანონით დადგენილი წესით, თავისი უფლების საჯარო რეესტრში რეგისტრაცია, რადგანაც იმავე ქონებაზე პრეტენზია განაცხადა პირველმა მოპასუხემ. ეს უკანასკნელი თავის პრეტენზიას აფუძნებდა 2006 წლის 14 ივლისს ამხანაგობასთან დადებულ ხელშეკრულებაზე, რომელიც თავისი შინაარსიით მოსარჩელესთან გაფორმებული ხელშეკრულების ანალოგიურ დებულებებს შეიცავდა.
22. საკასაციო პალატა არ ეთანხმება გასაჩივრებული განჩინების დასკვნას, რომ მოსარჩელის მოთხოვნა ნარდობის ურთიერთობიდან არ გამომდინარეობს. ერთობლივი საქმიანობა (ამხანაგობა), როგორც არანაკლებ ორი პირის გაერთიანება, უმეტეს შემთხვევაში (მით უფრო მენაშენეთა გაერთიანება), საერთო მიზნის მისაღწევად მოწოდებულია დაამყაროს ურთიერთობა მესამე პირებთან, რადგანაც, როგორც წესი, მას შესაძლოა არ გააჩნდეს საკმარისი მატერიალური, მათ შორის ფულადი სახსრებიც. ამიტომ ამხანაგობის დამფუძნებელი წევრები მშენებლობისათვის საჭირო ფულადი სახსრების მოზიდვის მიზნით, მესამე პირებთან შედიან სახელშეკრულებო ურთიერთობაში, რომელთა სამართლებრივი ბუნებაც დამოკიდებულია ხელშეკრულების მიზანსა და შინაარსზე. მოცემულ შემთხვევაში, ზემოაღნიშნული ფაქტობრივი გარემოებების ერთობლიობაში შეფასებით, მოსარჩელესთან დადებული შეთანხმება უნდა შეფასდეს ნარდობად, რადგანაც ის არ განსაზღვრავს საერთო საქმიანობისათვის დამახასიათებელ მხარეთა უფლება-მოვალეობებს, რაც გათვალისწინებულია სსკ-ის 930-ე და მომდევნო მუხლებით. მოსარჩელის ერთადერთი ვალდებულებაა, გადაუხადოს ამხანაგობას 40 000 აშშ დოლარი, ხოლო ეს უკანასკნელი ამის სანაცვლოდ მოვალეა, აუშენოს და შემდგომში საკუთრებაში გადასცეს მას უძრავი ქონება. ამ მსჯელობიდან გამომდინარეობს ერთმნიშვნელოვანი დასკვნა, რომ მოსარჩელის მოთხოვნა ამხანაგობის მიმართ, სადავო ბინაზე საკუთრების გადაცემის თაობაზე, სსკ-ის 629-ე მუხლის პირველი და მეორე ნაწილებიდან გამომდინარეობდა. ეს დასკვნა სრულ შესაბამისობაშია ამ ტიპის დავებზე უზენაესი სასამართლოს მიერ გაკეთებულ განმარტებებთან: „საკასაციო პალატის მოსაზრებით, მოსარჩელესა და ამხანაგობას შორის წარმოშობილი ურთიერთობა შესაძლებელია შეფასდეს ნარდობად, კერძოდ, 18.07.2005 წლის ხელშეკრულებისა და ამხანაგობის 06.04.2006 წლის #13 კრების გადაწყვეტილების შესაბამისად, ამხანაგობამ იკისრა ვალდებულება, აეშენებინა საცხოვრებელი სახლი და, მისი ექსპლუატაციაში მიღების შემდეგ, სადავო ბინაზე საკუთრება გადაეცა მოსარჩელისათვის. თავის მხრივ, მოსარჩელემ იკისრა ვალდებულება, ამხანაგობისათვის გადაეხადა შეთანხმებული საზღაური შესრულებული სამუშაოსათვის. აქედან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ მოსარჩელესა და ამხანაგობას შორის დადებული იყო ნარდობის ხელშეკრულება (სსკ-ის 629.1 მუხლი). ხელშეკრულების შინაარსის გათვალისწინებით, პალატა მიიჩნევს, ასევე, რომ ამხანაგობას სადავო ბინა უნდა აეშენებინა თავის მიერ შეძენილი მასალით. ასეთ შემთხვევაში, კანონი მენარდეს ავალდებულებს, გადასცეს შემკვეთს საკუთრების უფლება დამზადებულ ნაკეთობაზე, მოცემულ შემთხვევაში, სადავო ბინაზე (სსკ-ის 629.2 მუხლი). იმ შემთხვევაშიც, თუ ზემოხსენებულ ხელშეკრულებას მივიჩნევთ სსკ-ის 930-ე მუხლით გათვალისწინებულ ერთობლივი საქმიანობის (ამხანაგობის) და არა ნარდობის ხელშეკრულებად, მოსარჩელეს მაინც ექნება სადავო ბინაზე საკუთრების გადაცემის მოთხოვნის უფლება სსკ-ის 935-ე მუხლის პირველი ნაწილის საფუძველზე (თუ ხელშეკრულება სხვა რამეს არ ითვალისწინებს, შემოსავლები მონაწილეებს შორის ნაწილდება მათი წილის შესაბამისად). მოცემულ შემთხვევაში, მხარეებმა ხელშეკრულებით განსაზღვრეს, რომ მოსარჩელის წილი, მის მიერ გადახდილი შესატანის გათვალისწინებით, იქნებოდა სადავო ბინაზე საკუთრების გადაცემა“ (იხ. სუსგ #ას- 643-611-2013 , 19 ივნისი 2015 წელი) .
23. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელე უფლებამოსილი იყო, მოეთხოვა ამხანაგობისაგან ნაკისრი ვალდებულების შესრულება.
24. ამხანაგობის საერთო კრებამ 2010 წლის 19 ოქტომბერს მიიღო გადაწყვეტილება, სადავო უძრავ ქონებაზე საკუთრება გადაეცა მოსარჩელისათვის. ამ გადაწყვეტილების ნამდვილობაზე გავლენას ვერ იქონიებს პირველი მოპასუხის პრეტენზია, რადგანაც საკუთრებაში გადაცემის გადაწყვეტილება კონკრეტული სახელშეკრულებო ვალდებულების შესრულების ფარგლებშია მიღებული. შესაძლოა პირველ მოპასუხესაც ჰქონდეს ამხანაგობის მიმართ ნამდვილი მოთხოვნა, მაგრამ ამით სამართლებრივი სურათი არ შეიცვლება, რადგანაც მოსარჩელის მოთხოვნაც ნამდვილია და არ არსებობს მისი წარმოშობის დამაბრკოლებელი გარემოებები: ამხანაგობას სადავოდ არ გაუხდია მოსარჩელესთან დადებული ხელშეკრულების ნამდვილობა, მან ფაქტიურად შეასრულა 2006 წლის 2 ივნისის შეთანხმებით ნაკისრი ვალდებულება, საქმის მასალებით უტყუარადაა დადგენილი 40 000 აშშ დოლარის გადახდის ფაქტიც, თუმცა ამ თანხის გადაუხდელობა პირველი მოპასუხის შესაგებელს ვერ ასაბუთებს და შესაბამისად, არ გამოდგება სარჩელის უარსაყოფად, რადგანაც ვალდებულების შეუსრულებლობა არ წარმოადგენს გარიგების ბათილობის საფუძველს, როგორც ამას კასატორი ამტკიცებს.
25. როგორც უკვე აღინიშნა, სააპელაციო სასამართლომ უტყუარად დაადგინა, რომ მოსარჩელესა და ამხანაგობას შორის ხელშეკრულება 2006 წლის 2 ივნისს დაიდო. შესაბამისად, კასატორის პრეტენზია აღნიშნულთან დაკავშირებითაც ასევე დაუსაბუთებელია, თუმცა, საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ მოცემული დავისათვის იმ საკითხის გარკვევა, თუ რომელ მხარესთან უფრო ადრე დაიდო ხელშეკრულება, სამართლებრივად მნიშვნელოვანი ვერ იქნება, რადგანაც კასატორსა და ამხანაგობას შორის არსებული ურთიერთობიდან გამომდინარე მოთხოვნები ცალკე დავის საგანია. თუ დადგინდება, რომ ამხანაგობამ მოსარჩელისათვის განკუთვნილ შესრულების საგანზე დადო პირველ მოპასუხესთან გარიგება, მაშინ სწორედ მან და არა მოსარჩელემ უნდა აგოს პასუხი. კასატორმა ამხანაგობისაგან სხვა შესრულება (თუ ეს შესაძლებელი იქნება) უნდა მიიღოს {სსკ-ის 428-ე მუხლი}, ან მიყენებული ზიანის ანაზღაურება მოითხოვოს სახელშეკრულებო ვალდებულების შეუსრულებლობისათვის {394-ე მუხლის და 408-ე მუხლის პირველი ნაწილები} .
26. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ საკასაციო საჩივარში მითითებული კანონი არ დარღვეულა, სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებას საფუძვლად არ უდევს კანონის დარღვევა, შესაბამისად, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილების საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-394-ე მუხლებით გათვალისწინებული სამართლებრივი საფუძვლები.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა სსსკ-ის მე-8, 399-ე, 372-ე, 264.3-ე, 410-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. ნ.გ–ძის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;
2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 12 ნოემბრის განჩინება
3. კასატორი განთავისუფლებულია საკასაციო საჩივარზე სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან „სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის 5.1 მუხლის „მ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე.
4. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
თავმჯდომარე: მზია თოდუა
მოსამართლეები: პაატა ქათამაძე
ეკატერინე გასიტაშვილი
