№ ას-107-103-2016 9 ივნისი, 2016 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნინო ბაქაქური (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ზურაბ ძლიერიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი - შპს „თ-ა" (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – მ. ბ-ი, დ. ქ-ე (მოსარჩელეები)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 9 დეკემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – ბრძანების ბათილად ცნობა, სამუშაოზე აღდგენა, იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

1. 2015 წლის 20 ნოემბერს მ. ბ-მა სარჩელი აღძრა სასამართლოში შპს „თ-ის’’ მიმართ ბრძანების ბათილად ცნობის, სამუშაოზე აღდგენისა და იძულებით განაცდურის ანაზღაურების მოთხოვნით შემდეგი დასაბუთებით:

2. 2013 წლის 26 ივლისს მ. ბ-სა და შპს „თ-ას’’ შორის განუსაზღვრელი ვადით დაიდო შრომითი ხელშეკრულება, რომლის თანახმად, მოსარჩელე დაინიშნა მგზავრთა მონიტორინგის სამსახურის ანალიტიკურ ჯგუფში მთავარ სპეციალისტად.

3. 2014 წლის 29 ოქტომბერს შპს ,,თ-ამ’’ გამოსცა ბრძანება №01/3-2662, რომლის საფუძველზეც, მ. ბ-ი გათავისუფლდა დაკავებული თანამდებობიდან. გათავისუფლების საფუძვლად მიეთითა შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ო’’ ქვეპუნქტი.

4. მოსარჩელის განმარტებით, სადავოდ გამხდარი ბრძანების მიღებას და, შესაბამისად, მისთვის შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტას წინ არ უძღოდა რაიმე კონკრეტული მიზეზი, მოპასუხე მხოლოდ შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი პუქნტის „ო’’ ქვეპუნქტზე მითითებით შემოიფარგლა და „სხვა ობიექტური გარემოება’’, რომელიც გაამართლებდა შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტას არ განუმარტავს. ამასთან, მოსარჩელის განცხადებით, მან მიმართა მოპასუხე მხარეს ხელშეკრულების შეწყვეტის საფუძვლის დასაბუთების მოთხოვნით, თუმცა კომპანიისგან პასუხი არ მიუღია.

5. დ. ბ-ის აზრით, არ არსებობდა ხელშეკრულების შეწყვეტის არანაირი საფუძველი, შპს ,,თ-ის’’ ქმედება არ იყო კანონშესაბამისი, რითაც დაირღვა საქართველოს კონსტიტუციითა და შრომის კოდექსით გათვალისწინებული შრომის უფლება, რაც გახდა სასამართლოსთვის მიმართვის საფუძველი.

6. მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ საწარმო ახორციელებდა თავისი მიზნიდან და საჭიროებიდან გამომდინარე მართლზომიერ მართვას, რომლის ერთ-ერთი კომპონენტი იყო საჭირო თანამშრომლების შერჩევა და მათი რაოდენობის განსაზღვრა. კომპანია თანამშრომლებისათვის აწესებდა გარკვეულ ვალდებულებებს თანამდებობის სპეციფიკის გათვალისწინებით. მოსარჩელესაც გააჩნდა ვალდებულებები, რაც გულისხმობდა სამუშაო საათებში სამუშაო ადგილზე გამოცხადებას, შრომის შინაგანაწესით, თანამდებობრივი ინსტრუქციებით და სხვა შიდა სამსახურეობრივი აქტებით განსაზღვრული წესების კეთილსინდისიერად შესრულებას, სამუშაოს დროის საწარმოს ინტერესებისათვის მოხმარებას და ა.შ. ამასთან, კომპანია კატეგორიულად ეწინააღმდგებოდა თანამშრომელთა მიმართ განსახვავებულ დამოკიდებულებას და ცალკეული თანამშრომლებისათვის გარკვეული პრივილეგიების დაწესებას. მოპასუხის განმარტებით, მსგავსი პრივილეგიებით სარგებლობდა მ. ბ-ი, რადგან იგი პირადი მიზნებისათვის ხშირად დადიოდა საზღვარგარეთ, სამსახურში გამოუცხადებლობა ეთვლებოდა საპატიოდ, რისი შესაძლებლობაც სხვა თანამშრომლებს არ ჰქონდათ. მის მიერ გაცდენილი დრო კი კომპანიაზე უარყოფითად აისახებოდა.

7. მოპასუხის განცხადებით, მოსარჩელის თანამდებობაზე აღდგენა შეუძლებელი იყო, ვინაიდან მონიტორინგის სამსახურის ანალიტიკური ჯგუფის შტატი გაუქმდა, ხოლო იმ სამსახურში, რომელმაც ეს უკანასკნელი ჩაანაცვლა, უკვე იყვნენ დასაქმებული კვალიფიციური კადრები. შპს „თ-ამ’’ ასევე უსაფუძვლოდ მიიჩნია მოსარჩელის მოთხოვნა იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების თაობაზე, რადგან, მისი განცხადებით, მ. ბ-ი გათავისუფლდა კანონმდებლობით გათვალისწინებული გარემოებების არსებობის საფუძველზე და 2 თვის კომპენსაციაც გადახდილი ჰქონდა.

8. 2014 წლის 25 ნოემბერს დ. ქ-ემ სარჩელი აღძრა შპს „თ-ის’’ მიმართ და მოითხოვა შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ ბრძანების ბათილად ცნობა, სამსახურში აღდგენა და იძულებითი განაცდურის ანაზრუარება შემდეგი დასაბუთებით:

9. მოსარჩელე 2012 წლიდან მუშაობდა შპს „თ-აში’’. 2013 წლის 30 დეკემბერს მასსა და მოპასუხე საწარმოს შორის გაფორმდა ახალი შრომითი ხელშეკრულება, რომელიც დაიდო განუსაზღვრელი ვადით. აღნიშნული ხელშეკრულებით დ. ქ-ე დაწინაურდა მგზავრთა მონიტორინგის სამსახურში, ანალიტიკურ ჯგუფში, მთავარი სპეციალისტის თანამდებობიდან ჯგუფის უფროსის თანამდებობაზე. იგი კეთილსინდისიერად ასრულებდა დაკისრებულ ვალდებულებებს და მის მიმართ რაიმე პრეტენზია კომპანიას არ გამოუხატავს.

10. 2014 წლის 29 ოქტომბერს მოსარჩელე სრულიად დაუსაბუთებლად გათავისუფლდა დაკავებული თანამდებობიდან და გათავისუფლების საფუძვლად ბრძანებაში მიეთითა მხოლოდ შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ო“ ქვეპუნქტი, თუმცა მოსარჩელის განცხადებით, მოპასუხეს მისთვის არ განუმარტავს „სხვა ობიექტური გარემოება“, რომელიც გაამართლებდა შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტას. 2014 წლის 31 ოქტომბერს მან წერილობითი განცხადებით მოითხოვა აღნიშნულის განმარტება, თუმცა პასუხი არ მიუღია.

11. დ. ქ-ის აზრით, არ არსებობდა ხელშეკრულების შეწყვეტის საფუძველი, მოპასუხემ კანონშეუსაბამო, არამართლზომიერი და დისკრიმინაციული გადაწყვეტილება მიიღო, რითაც დაირღვა მისი უფლებები.

12. მოპასუხე შპს „თ-ამ“ სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ კომპანიის მიზანია ჰყავდეს ისეთი თანამშრომლები, რომლებიც მოტივირებულნი იქნებიან საქმის შესრულებისათვის და მთელ სამუშაო დროს კომპანიის ინტერესებს მოახმარენ, რაც მოსარჩელეს არ ახასიათებდა. მან დაარღვია თ-ის შრომის შინაგანაწესი, მოთხოვნა, რომელიც თანამშრომელს უკრძალავდა ალკოჰოლის ზემოქმედების ქვეშ შრომითი მოვალეობის შესრულებას. ამასთან, მოპასუხის განცხადებით, დ. ქ-ეს ინციდენტი მოუვიდა კომპანიის თანამშრომელთან, რა დროსაც იგი იმყოფებოდა ნასვამ მდგომარეობაში

13. მოპასუხის განცხადებით, მოსარჩელის სამსახურიდან რეალურად გათავისუფლების მიზეზი გახდა მისი არასათანადო კვალიფიკაცია, საქმისადმი ზერელე დამოკიდებულება და უპასუხისმგებლობა.

14. შპს „თ-ამ’’ აღნიშნა, რომ დ. ქ-ისათვის განაცდურის ანაზღაურება არ უნდა მომხდარიყო, ვინაიდან გათავისუფლების გამო მოსარჩელეს 2 თვის კომპენსაცია ჰქონდა მიღებული. ასევე ვერ მოხდებოდა მისი სამსახურში აღდგენა, რადგან საწარმოში განხორციელდა რეორგანიზაცია და ის თანამდებობა, რომელიც მოსარჩელეს თავის დროზე ეკავა, აღარ არსებობდა.

15. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 12 ივნისის საოქმო განჩინებით სამოქალაქო საქმე №2/20399-14 - მოსარჩელე მ. ბ-ის სარჩელის გამო, მოპასუხე შპს „თ-ის’’ მიმართ ბრძანების ბათილად ცნობის, სამუშაოზე აღდგენისა და იძულებით განაცდურის ანაზღაურების თაობაზე და სამოქალაქო საქმე №2/20722-14 მოსარჩელე დ. ქ-ის სარჩელის გამო, მოპასუხე შპს „თ-ის’’ მიმართ ბრძანების ბათილად ცნობის, სამუშაოზე აღდგენისა და იძულებით განაცდურის ანაზღაურების თაობაზე გაერთიანდა ერთ წარმოებად.

16. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 8 ივლისის გადაწყვეტილებით მ. ბ-ისა და დ. ქ-ის სარჩელები ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა: ბათილად იქნა ცნობილი შპს „თ-ის’’ 2014 წლის 29 ოქტომბრის №01/3-2/2662 ბრძანება მ. ბ-ის გათავისუფლების შესახებ; ბათილად იქნა ცნობილი შპს „თ-ის’’ 2014 წლის 29 ოქტომბრის №01/3-2/2661 ბრძანება დ. ქ-ის გათავისუფლების შესახებ; შპს „თ-ას’’ მ. ბ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა კომპენსაციის სახით თანხის გადახდა 15 თვის ხელფასის ოდენობით; შპს „თ-ას’’ დ. ქ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა კომპენსაციის სახით თანხის გადახდა 15 თვის ხელფასის ოდენობით; მ. ბ-ისა და დ. ქ-ის სარჩელი მოთხოვნის დანარჩენ ნაწილში არ დაკმაყოფილდა.

17. თბილისის საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს „თ-ამ’’.

18. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 9 დეკემბრის განჩინებით შპს „თ-ის’’ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 8 ივლისის გადაწყვეტილება.

19. სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია საქმის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე შემდეგი გარემოებები:

20. 2009 წლის პირველი ივლისიდან მ. ბ-ი მუშაობდა შპს „თ-აში’’.

21. 2013 წლის 26 ივლისს მხარეთა შორის დაიდო შრომითი ხელშეკრულება, რომლის თანახმად, მოსარჩელე დაინიშნა მგზავრთა მონიტორინგის სამსახურის ანალიტიკურ ჯგუფში მთავარ სპეციალისტად განუსაზღვრელი ვადით. მისი ხელფასი განისაზღვრა თვეში 1050 ლარით.

22. 2014 წლის 29 ოქტომბრის №01/3-2/2662 ბრძანებით მ. ბ-ი 2014 წლის 3 ნოემბრიდან გათავისუფლდა დაკავებული თანამდებობიდან, შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი პუნქტის ,,ო” ქვეპუნქტის საფუძველზე.

23. 2014 წლის 20 ნოემბერს მ. ბ-მა სარჩელით მიმართა სასამართლოს და მოითხოვა გათავისუფლების შესახებ ბრძანების ბათილად ცნობა, სამსახურში აღდგენა და იძულებით განაცდურის ანაზღაურება.

24. დ. ქ-ე 2012 წლიდან მუშაობდა შპს ,,თ-აში’’. 2013 წლის 30 დეკემბერს მხარეთა შორის დაიდო შრომითი ხელშეკრულება. დ. ქ-ე დაინიშნა მგზავრთა მონიტორინგის სამსახურის ანალიტიკური ჯგუფის უფროსის თანამდებობაზე განუსაზღვრელი ვადით. მისი ხელფასი განისაზღვრა თვეში 1300 ლარით.

25. მოპასუხის 2014 წლის 29 ოქტომბრის №01/3-2/2661 ბრძანებით დ. ქ-ე 2014 წლის 3 ნოემბრიდან გათავისუფლდა დაკავებული თანამდებობიდან, შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი პუნქტის ,,ო” ქვეპუნქტის საფუძველზე.

26. 2014 წლის 25 ნოემბერს დ. ქ-ემ სარჩელით მიმართა სასამართლოს და მოითხოვა გათავისუფლების შესახებ ბრძანების ბათილად ცნობა, სამსახურში აღდგენა და იძულებით განაცდურის ანაზღაურება.

27. იმის გათვალისწინებით, რომ სადავო ბრძანებები არ შეიცავდა მითითებას „სხვა ობიექტურ გარემოებებზე’’, რაც საფუძვლად დაედო მოსარჩელეებთან შრომითი ურთიერთობების შეწყვეტას, პალატამ, პირველ რიგში, ყურადღება მიაქცია მოპასუხის იმ განმარტებას, რომ მ. ბ-ის გათავისუფლება მოხდა მისი მხრიდან სამსახურისადმი დამოკიდებულების, კვალიფიკაციის, სამუშაო დროის გამოყენების გათვალისწინებით.

28. რაც შეეხება მოსარჩელე დ. ქ-ეს, სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ დამსაქმებლის მითითებით, მისი სამსახურიდან გათავისუფლების რეალური მიზეზი გახდა შრომის შინაგანაწესის 3.1.6 პუნქტის მოთხოვნათა დარღვევა, კერძოდ, სამსახურში არაფხიზელ მდგომარეობაში გამოცხადება. ასევე, არასათანადო კვალიფიკაცია, საქმისადმი ზერელე დამოკიდებულება და უპასუხისმგებლობა. ამასთან, სადავო ბრძანებებში გათავისუფლების ამ საფუძვლების მითითება არ მოხდა, რადგან კომპანიამ, გარკვეულწილად, იზრუნა მ. ბ-ის და დ. ქ-ის მომავალი დასაქმების პერსპექტივაზე.

29. ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, პალატამ დაადგინა, რომ დამსაქმებელმა მოსარჩელეებთან შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტას ფაქტობრივ საფუძვლად დაუდო მათი მხრიდან შრომითი ხელშეკრულებით დაკისრებული ვალდებულებების დარღვევა, რაც გათვალისწინებული იყო სადავო პერიოდში მოქმედი შრომის კოდექსის 37-ე მუხლით.

30. სასამართლომ ასევე აღნიშნა, რომ მოსარჩელეების განთავისუფლებამდე, მათ მიმართ დისციპლინური პასუხისმგებლობის რომელიმე ზომა გამოყენებული არ ყოფილა, შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის ერთადერთ ლეგიტიმურ საფუძვლად მიიჩნეოდა შრომის კოდექსის 37-ე მუხლი.

31. სააპელაციო პალატამ განმარტა, რომ მოსარჩელე (დასაქმებული), რომელიც სამსახურიდან უკანონოდ დათხოვნის თაობაზე აპელირებს, ვერ დაადასტურებს მისი სამსახურიდან დათხოვნის უკანონობას. შესაბამისად, მოსარჩელის მითითება, რომ იგი უკანონოდ გაათავისუფლეს სამსახურიდან, მტკიცების ტვირთს აბრუნებს და დამსაქმებელს დასაქმებულის სამსახურიდან მართლზომიერად გათავისუფლების მტკიცების ვალდებულებას აკისრებს. აღნიშნული დასკვნა გამომდინარეობს შემდეგი ძირეული პრინციპიდან – დამსაქმებელს გააჩნია მტკიცებითი უპირატესობა, სასამართლოს წარუდგინოს მისთვის ხელსაყრელი მტკიცებულებები იმასთან დაკავშირებით, რომ მისმა მუშაკმა შრომითი მოვალეობები დაარღვია, რაც კონკრეტულ ქმედებებში გამოიხატა, ვიდრე მუშაკს, რომელიც ობიექტურად ვერ შეძლებს მტკიცებულებების წარდგენას, რომ იგი ვალდებულებას ჯეროვნად ასრულებდა.

32. შესაბამისად, სასამართლომ დაასკვნა, რომ მოცემულ შემთხვევაში, აპელანტი ვალდებული იყო სათანადო მტკიცებულებებით დაედასტურებინა მ. ბ-ისა და დ. ქ-ის მიერ მათზე შრომითი ხელშეკრულებებით ან შრომის შინაგანაწესით დაკისრებული ვალდებულებების უხეში დარღვევის ფაქტები, რაც საქართველოს შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ზ" ქვეპუნქტით გათვალისწინებული სამართლებრივი საფუძვლით, მოსარჩელეთა სამსახურიდან გათავისუფლების მართლზომიერი საფუძველი იქნებოდა.

33. სააპელაციო პალატამ სრულად გაიზიარა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასკვნები იმის შესახებ, რომ მოპასუხემ ვერ შეძლო თუნდაც ერთი ისეთი მტკიცებულების წარდგენა, რაც დაადასტურებდა სადავო ბრძანებების გამოცემამდე მოსარჩელეების მიერ შრომითი ხელშეკრულებებით ან შრომის შინაგანაწესით დაკისრებული ვალდებულებების არათუ უხეშ, არამედ უმნიშვნელო დარღვევის ფაქტსაც კი.

34. რაც შეეხება დ. ქ-ესთან დაკავშირებით წარდგენილ იმ დოკუმენტებს, რომლებითაც მოპასუხე შეეცადა შრომის შინაგანაწესის 3.1.6 პუნქტის მოთხოვნათა დარღვევის ფაქტის დადასტურებას (სამუშაოზე არაფხიზელ მდგომარეობაში ყოფნა), პალატამ მიიჩნია, რომ ამ მტკიცებულებებს გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით მიეცა სწორი სამართლებრივი შეფასება; კერძოდ, პირველი ინსტანციის სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქმის მასალებში წარმოდგენილი იყო შპს „თ-ის’’ შიდა აუდიტისა და კონტროლის სამსახურის უფროსის გ. შონიას მოხსენებითი ბარათი, ასევე სხვა თანამშრომელთა მოხსენებითი ბარათები და ახსნა-განმარტებები.

35. აღნიშნულთან დაკავშირებით, პალატის მოსაზრებით, საქალაქო სასამართლომ მართებულად განმარტა, რომ პირის არაფხიზელ მდგომარეობაში ყოფნა დადასტურებული უნდა ყოფილიყო სპეციალისტის დასკვნით. ასეთი მტკიცებულება კი საქმეში წარმოდგენილი არ ყოფილა. უფრო მეტიც, შპს „თ-ის’’ შიდა აუდიტისა და კონტროლის სამსახურის უფროსის გ. შონიას მოხსენებითი ბარათი, რომელიც დათარიღებულია 2014 წლის 3 ნოემბრით, პირდაპირ მიუთითებდა, რომ მოხსენებითი ბარათის შედგენის დროს დ. ქ-ე უკვე გათავისუფლებული იყო სამსახურიდან. საქმის მასალებში წარმოდგენილი დ. ქ-ის გათავისუფლების ბრძანება დათარიღებულია 2014 წლის 29 ოქტომბრით და ამდენად, პალატის მოსაზრებით, ბუნებრივია, რომ მეორე დღეს მომხდარი ფაქტი მითითებული ბრძანების ფაქტობრივი საფუძველი ვერ გახდებოდა.

36. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ დაასკვნა, რომ დამსაქმებელმა ვერ დაადასტურა მოსარჩელეების მხრიდან შრომითი ხელშეკრულებებით დაკისრებული ვალდებულებების დარღვევის თუნდაც ერთი ფაქტი. ეს გარემოება კი, თავის მხრივ, სასამართლოს საფუძველს აძლევდა დაედგინა, რომ მოპასუხემ მოსარჩელეებთან შრომითი ურთიერთობა შეწყვეტა ყოველგვარი დასაბუთებისა და ლეგიტიმური საფუძვლის გარეშე.

37. პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს კონსტიტუციის 30-ე მუხლით და საერთაშორისო აქტებით, რომლებიც იცავს დასაქმებულს სამუშაოდან წინასწარი შეტყობინებისა და ყოველგვარი დასაბუთების გარეშე გათავისუფლებისაგან და განმარტა, რომ ევროპის სოციალური ქარტიის 4.4 მუხლით შრომის სამართლიანი ანაზღაურების მიღების უფლების განხორციელების მიზნით, მხარეები კისრულობენ ვალდებულებას, აღიარონ თითოეული მუშაკის მიერ დასაქმების შეწყვეტის შესახებ შეტყობინების წინასწარი მიღების უფლება. ამავე ქარტიის 24-ე მუხლის თანახმად, დასაქმების შეწყვეტის შემთხვევაში, მუშაკთა მიერ დაცვის უფლების ეფექტურად განხორციელების მიზნით, მხარეები ვალდებულებებას იღებენ აღიარონ: ა) ყველა მუშაკის უფლება უარი თქვას დასაქმების შეწყვეტაზე საპატიო მიზეზების გარეშე, რომელიც უნდა გამომდინარეობდეს მისი პროფესიული შესაძლებლობებიდან ან მოქცევიდან, ასევე საწარმოს შინაგანაწესიდან; ბ) მუშაკთა მიერ სათანადო კომპენსაციის ან სხვა შესაბამისი ანაზღაურების მიღების უფლება საპატიო მიზეზების გარეშე დასაქმების შეწყვეტის შემთხვევაში. მხარეები ვლდებულებას იღებენ უზრუნველყონ მუშაკის მიერ მიუკერძოებელ ორგანოში საჩივრის შეტანის უფლება საპატო მიზეზების გარეშე დასაქმების შეწყვეტის შემთხვევაში.

38. საპელაციო სასამართლოს მითითებით, საქართველოს უზენაესმა სასამართლომ არაერთ ანალოგიურ დავაზე განმარტა, რომ ეკონომიკური, სოციალური და კულტურული უფლებების შესახებ საერთაშორისო პაქტის (საქართველოში ძალაშია 1994 წლის 3 აგვისტოდან) მე-6 მუხლის თანახმად, ამ პაქტის მონაწილე სახელმწიფოები აღიარებენ შრომის უფლებას, ხოლო ამავე მუხლის მეორე ნაწილით, ამ პაქტით მონაწილე სახელმწიფოთა ღონისძიებანი, ამ უფლების სრულად განხორციელების მიზნით, შეიცავს პროფესიულ-ტექნიკური სწავლებისა და მომზადების პროგრამებს, განუხრელი ეკონომიკური, სოციალური და კულტურული განვითარებისა და სრული საწარმოო დასაქმების გზებსა და მეთოდებს ისეთ პირობებში, რომლებიც უზრუნველყოფენ ადამიანის ძირითად პოლიტიკურ და ეკონომიკურ თავისუფლებებს. ადამიანის სოციალურ უფლებებთან დაკავშირებით ასევე მნიშვნელოვან დანაწესს ადგენს 1948 წლის 10 დეკემბრის ადამიანის უფლებათა საყოველთაო დეკლარაციის (ძალაშია საქართველოს უზენაესი საბჭოს 1991 წლის 15 სექტემბრის დადგენილებით) 22-ე მუხლი, რომლის თანახმად, ყოველ ადამიანს, როგორც საზოგადოების წევრს, აქვს სოციალური უზრუნველყოფის უფლება და უფლება, განახორციელოს ეკონომიკურ, სოციალურ და კულტურულ დარგებში, ნაციონალური მეცადინეობისა და საერთაშორისო თანამშრომლობის მეშვეობით და ყოველი სახელმწიფოს სტრუქტურისა და რესურსების შესაბამისად, ის უფლებები, რომლებიც აუცილებელია მისი ღირსების შენარჩუნებისა და პიროვნების თავისუფალი განვითარებისათვის. ეჭვს არ იწვევს ის გარემოება, რომ შრომის თავისუფლება, ფართო გაგებით, პირდაპირ კავშირშია ადამიანის ღირსებასა და თავისუფალ განვითარებასთან.

39. პალატამ ყურადღება მიაქცია საკასაცო სასამართლოს ერთ-ერთ გადაწყვეტილებაში (საქმე #ას-527-495-2010, 11.10.2010 წელი) ასახულ განმარტებას, რომლის შესაბამისად „...საერთაშორისო სამართლის ნორმები გვაძლევენ უალტერნატივო დასკვნის საშუალებას დასაქმებულთა შრომის უფლების მინიმალური სტანდარტებით დაცვაზე სახელმწიფოს ვალდებულებასა და მიზანზე, აღნიშნული სტანდარტების, ქვეყნის ეკონომიკური მდგომარეობის გაუმჯობესების თანამდევად, მხოლოდ დაქირავებულის სასარგებლოდ შეცვლაზე. საქართველოს კონსტიტუციის პრეამბულით აღიარებული სახელმწიფოებრივი ნება სოციალური სახელმწიფოს დამკვიდრებისა, პირდაპირ და უშუალო კავშირშია შრომის უფლების დაცვასთან, რაც ცალსახად გულისხმობს დასაქმებულის უფლების დაცვას“.

40. ამდენად, დამსაქმებლის მიერ კანონით მინიჭებული შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის შესახებ უფლება (ხელშეკრულებიდან გასვლა) უნდა განხორციელდეს მართლზომიერად.

41. სასამართლომ ასევე მიუთითა „დამსაქმებლის ინიციატივით დასაქმების შეწყვეტის შესახებ“ 1982 წლის №158 კონვენციაზე, რომელიც აწესრიგებს დამსაქმებლის ინიციატივით შრომითი ურთიერთობების შეწყვეტის სამართლებრივ საფუძვლებს. პალატის განმარტებით, მართალია, საქართველოსთვის მითითებული კონვენცია ძალაში არ არის, მაგრამ მისი მოთხოვნები საყურადღებოა სამოსამართლო სამართლებრივი მოსაზრებების განმარტებისათვის. ამასთან ერთად, მიუხედავად იმისა, რომ საქართველო არ მიუერთდა ამ კონვენციას, შრომით ურთიერთობებში მოქმედი საქართველოს კანონმდებლობა არ ეწინააღმდეგება ამ კონვენციით გათვალისწინებულ მოთხოვნებს და მასთან თანხვედრაშია; კერძოდ, კონვენციის მე–4 მუხლის თანახმად, დასაქმებულის სამსახურიდან დათხოვნა შეიძლება მხოლოდ კანონიერი საფუძვლის არსებობისას, რაც უკავშირდება დამსაქმებლის შესაძლებლობებსა და ქცევის წესს ან დაწესებულებას, საწარმოს წარმოების აუცილებლობას ან სამსახურს. მითითებული კონვენციის მე-7 მუხლის თანახმად კი, დაუშვებელია დასაქმებულის სამუშაოდან დათხოვნა, რაც უკავშირდება მის სამუშაოს ან ქცევის წესს, მანამ, სანამ მას არ მიეცემა (დასაქმებულს) თავის გამართლების უფლება, გარდა იმ შემთხვევებისა, როდესაც შეტყობინება მოკლებულია გონივრულ აზრს

42. სასამართლომ ასევე იხელმძღვანელა ამ კონვენციის მე–11 მუხლით, რომელიც დასაქმებულს ანიჭებს შესაძლო გათავისუფლების თაობაზე გაფრთხილების ან გაფრთხილების ნაცვლად შესაბამისი ფულადი კომპენსაციის მიღების უფლებას, გარდა იმ შემთხვევებისა, როდესაც დასაქმებულის მიერ ჩადენილია მძიმე გადაცდომა, კერძოდ, ისეთი გადაცდომა, რომლის არსებობისას არ არის მიზანშეწონილი მასთან სამუშაოს გაგრძელება გაფრთხილების მოქმედების დროის მანძილზე.

43. ამ კონვენციასთან ერთად, პალატამ ყურადღება გაამახვილა „დამსაქმებლის ინიციატივით დასაქმების შეწყვეტის შესახებ“ 1982 წლის №166 რეკომენდაციაზე, რომელიც აზუსტებს კონვენციის მოთხოვნებს და გააჩნია სარეკომენდაციო ხასიათი. მითითებული რეკომენდაციის მე-7 პუნქტის მიხედვით, დაუშვებელია დასაქმებულის სამსახურიდან განთავისუფლება სამსახურებრივი გადაცდომის გამო, რომელიც ეროვნული კანონმდებლობის ან არსებული პრაქტიკის მიხედვით, გათვალისწინებულია ერთჯერადი, ან მრავალჯერადი დარღვევისათვის მანამ, სანამ დამსაქმებელი წერილობით არ გააფრთხილებს დასაქმებულს.

44. ამავე რეკომენდაციის მე-8 პუნქტის თანახმად, დაუშვებელია დასაქმებულთან შრომითი ურთიერთობების შეწყვეტა ამ უკანასკნელის მიერ თავისი პროფესიული მოვალეობების შეუსრულებლობის გამო, თუ მას არ მიეცა გონივრული ვადა მდგომარეობის გამოსასწორებლად, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა ეს ვადა გავიდა უშედეგოდ და დასაქმებული გაფრთხილებული იყო წერილობით ამის თაობაზე.

45. ზემოთ მითითებული რეკომენდაციიდან გამომდინარე სააპელაციო სასამართლომ დაასკვნა, რომ დასაქმებულის მიერ ჩადენილი გადაცდომისათვის, ანდა პროფესიული ვალდებულებების არასათანადო შესრულებისათვის არ შეიძლებოდა პირდაპირ ისეთი მძიმე ღონისძიების გამოყენება, როგორიცაა შრომითი ურთიერთობების შეწყვეტა (დადგენილი გამონაკლისების გარდა), გარკვეული პროცედურული წინაპირობების დაცვის გარეშე.

46. პალატამ მიიჩნია, რომ დამსაქმებლის ბრძანებები, მოსარჩელეებთან შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის შესახებ, გამოიცა სათანდო საფუძვლის გარეშე, უფლების არამართლზომიერად გამოყენებით და ბათილად უნდა ყოფილიყო ცნობილი.

47. სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს შრომის კოდექსის 38-ე მუხლით და დაადგინა, რომ სასამართლო არ არის შეზღუდული და ყოველი კონკრეტული საქმის გარემოებების გათვალისწინებით, თავად განსაზღვრავს კომპენსაციის ოდენობას. შესაბამისად, აპელანტის პრეტენზია კომპენსაციის ოდენობასთან დაკავშირებით არ გაიზიარა.

48. ასევე განმარტა, რომ მოცემულ შემთხვევაში, მოსარჩელეებისათვის გადასახდელი კომპენსაციის ოდენობის განსაზღვრისათვის გათვალისწინებული უნდა ყოფილიყო მათთან გაფორმებული უვადო შრომის ხელშეკრულებები. კომპენსაციის ოდენობაზე გავლენას ვერ მოახდენდა სასამართლოში დავის დაწყების შემდეგ მოსარჩელეების საშტატო ერთეულების გაუქმების ფაქტი. წინამდებარე საქმეზე სასამართლო უფლებამოსილი არ იყო ემსჯელა მოპასუხის აღნიშნული ქმედების კანონიერებაზე, რადგან შრომითი ურთიერთობა შეწყდა სხვა სამართლებრივი საფუძვლით. ზემოთ მითითებულის გარეშე კი შეუძლებელი იყო დასკვნის გაკეთება, ახალი საშტატო განრიგის პირობებში მოსარჩელეების მიერ შრომითი ურთიერთობის მოპასუხესთან გაგრძელების შეუძლებლობის შესახებ.

49. სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მითითება იმის თაობაზე, რომ არასამართლიანი იყო მოსარჩელეების მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის მისთვის დაკისრება და განმარტა, რომ მსგავსი ტიპის შრომით დავებში უმთავრესია მოთხოვნა სამსახურიდან განთავისუფლების შესახებ ადმინისტრაციის ბრძანების ბათილად ცნობის თაობაზე, რის თანმდევ სამართლებრივ შედეგსაც წარმოადგენს სამსახურში აღდგენის, ტოლფასი თანამდებობით უზრუნველყოფის ან კომპენსაციის გადახდის დაკისრება. აღნიშნულ საქმეზე დაკმაყოფილდა ძირითადი სასარჩელო მოთხოვნა (სამსახურიდან განთავისუფლების შესახებ ადმინისტრაციის ბრძანებების ბათილად ცნობა), შესაბამისად, პალატის აზრით, მოპასუხეს მოსარჩელეების მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის სრული ოდენობა უნდა დაკისრებოდა.

50. სააპელაციო სასამართლოს განჩინებაზე შპს „თ-ამ’’ შეიტანა საკასაციო საჩივარი და მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით მ. ბ-ისა და დ. ქ-ის სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა შემდეგი დასაბუთებით:

51. საკასაციო საჩივრის ავტორი სადავოდ ხდის სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებას ხარჯების გადანაწილებასთან დაკავშირებით და აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე მუხლი. მისი განცხადებით, სამუშაოზე აღდგენა არ არის გათავისუფლების შესახებ ბრძანების ბათილად ცნობის უცილო თანმდევი შედეგი. სწორედ ამიტომ ის განიხილება ცალკე სასარჩელო მოთხოვნის საგნად და „სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-4, მე-5 მუხლების შესაბამისად, მხოლოდ სამუშაოზე აღდგენის მოთხოვნის ნაწილშია მოსარჩელე (შრომით დავაში) ვალდებული გადაიხადოს სახელმწიფო ბაჟი.

52. შპს ,,თ-ა’’ მიუთითებს სამუშაოზე აღდგენისა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების შესახებ საკასაციო სასამართლოს #ას-1634-1533-2012 განჩინებაზე, სადაც საკასაციო სასამართლომ განმარტა, რომ „ვინაიდან პირვანდელ სამუშაო ადგილზე აღდგენა შეუძლებელია, ამ ნაწილში სარჩელი არ უნდა დაკმაყოფილდეს. ამასთან, მოპასუხემ მოსარჩელეს უნდა გადაუხადოს კომპენსაცია, რომელიც მოიცავს იმ შრომის ანაზღაურებას, რასაც დასაქმებული მიიღებდა ხელშეკრულება ვადამდე რომ არ შეწყვეტილიყო. ვინაიდან განსახილველ შემთხვევაში არ დაკმაყოფილდა ლ.ლ-ის სასარჩელო მოთხოვნა პირვანდელ სამუშაო ადგილზე აღდგენის თაობაზე, ამ მოთხოვნასთან დაკავშირებით გადახდილ სახელმწიფო ბაჟს მოპასუხე მოსარჩელეს არ აუნაზღაურებს, ხოლო იძულებითი მოცდენის პერიოდისათვის შრომის ანაზღაურების დაკისრების ნაწილში მოსარჩელე სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია. ამასთან, ამ ნაწილში სარჩელი სრულად დაკმაყოფილდა, ამდენად მოპასუხეს სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ დაკისრებული კომპენსაციის 21 000 ლარის, 5%-ის - 1050 ლარის გადახდა უნდა დაეკისროს’’. აღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორმა მიიჩნია, რომ სააპელაციო პალატის განჩინება მითითებულ ნაწილში, ეწინააღმდგებოდა უზენაესი სასამართლოს მიერ ხარჯების გადანაწილების თაობაზე არსებულ პრაქტიკას.

53. კასატორის აზრით, დაუსაბუთებელია სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკომპენსაციო თანხის ოდენობის განსაზღვრასთან დაკავშირებით. სააპელაციო სასამართლომ სადავოდ მიიჩნია ის ფაქტობრივი გარემოება, რომელსაც ეფუძნებოდა საქალაქო სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესული ნაწილი, კერძოდ - გადაწყვეტილება აღდგენაზე უარის თქმის შესახებ, რაც თბილისის საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია და რაც მხარეების მიერ არ გასაჩივრებულა. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლოს დასაბუთებულად უნდა ეღიარებინა ის გარემოება, რომ ახალი საშტატო განრიგის პირობებში მოსარჩელეები ვეღარ გააგრძელებდნენ შრომით ურთიერთობას მოპასუხესთან. კასატორის აზრით, დაუსაბუთებელი იყო საკომპენსაციო თანხის განსაზღვრა 15 თვის ხელფასის ოდენობით, მაშინ როდესაც 2014 წლის 29 ოქტომბრის #01/3-2/0662 და #01/3-2/2661 ბრძანებების მიუღებლობის/ბათილობის შემთხვევაშიც, მხარეებს შორის არსებული შრომითი ურთიერთობა შეწყდებოდა 2014 წლის პირველ დეკემბერს შპს „თ-ის’’ გენერალური დირექტორის #220 ბრძანების შესაბამისად განხორციელებული საშტატო განრიგის ცვლილების მიღებისთანავე.

54. საკასაციო საჩივრის ავტორის განცხადებით, სადავო ბრძანებების ბათილობის შემთხვევაშიც დ. ქ-ე და მ. ბ-ი მიიღებდნენ ორ თვემდე თანამდებობრივ სარგოს, რაც მათზე საქართველოს შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ო’’ ქვეპუნქტისა და 38-ე მუხლის მე-2 პუნქტის საფუძველზე ისედაც გაიცა.

55. კასატორის განცხადებით, სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ასევე ეწინააღმდეგებოდა დადგენილ პრაქტიკას საკომპენსაციო თანხის ოდენობის განსაზღვრასთან დაკავშირებით. საკასაციო სასამართლომ ერთ-ერთ საქმეში დაადასტურა, რომ მიუხედავად გათავისუფლების შესახებ გადაწყვეტილების ბათილად ცნობისა, შესაძლო იყო ისეთი გარემოების არსებობა, რომელიც შეუძლებელს გახდიდა დაკავებულ თანამდებობაზე პირის აღდგენას. ამგვარ საფუძვლად საკასაციო სასამართლომ მიიჩნია სტრუქტურული ქვედანაყოფის ანალიტიკური სამსახურის გაუქმება და საშტატო რიცხოვნობის შემცირება. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს განმარტება ამ ნაწილშიც ეწინააღმდეგებოდა უზენაესი სასამართლოს პრაკტიკას, რაც დამატებით, საკასაციო საჩივრის განხილვის საუფუძველს წარმოადგენდა.

56. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 11 თებერვლის განჩინებით შპს „თ-ის’’ საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

57. საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს „თ-ის’’ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

58. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

59. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

60. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

61. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან

62. საქართველოს უზენაესმა სასამართლომ შრომით სამართლებრივ დავასთან დაკავშირებულ არა ერთ საქმეში განმარტა, რომ ასეთი დავები მტკიცების ტვირთის განაწილების გარკვეული თავისებურებით ხასიათდება, რასაც მტკიცებულებების წარმოდგენის თვალსაზრისით, დამსაქმებლისა და დასაქმებულის არათანაბარი შესაძლებლობები განაპირობებს. მოსარჩელე, დასაქმებული, რომელიც სამსახურიდან უკანონოდ დათხოვნის თაობაზე აპელირებს, ვერ დაადასტურებს მისი სამსახურიდან დათხოვნის უკანონობას. შესაბამისად, მოსარჩელის მითითება, რომ იგი უკანონოდ გაათავისუფლეს სამსახურიდან, მტკიცების ტვირთს აბრუნებს და დამსაქმებელს დასაქმებულის სამსახურიდან მართლზომიერად გათავისუფლების მტკიცების ვალდებულებას აკისრებს. აღნიშნული დასკვნა გამომდინარეობს იმ ძირითადი პრინციპიდან, რომ დამსაქმებელს დასაქმებულთან შედარებით გააჩნია მტკიცებითი უპირატესობა სასამართლოს წარუდგინოს მისთვის ხელსაყრელი მტკიცებულებები იმასთან დაკავშირებით, რომ მისმა თანამშრომელმა შრომითი მოვალეობები დაარღვია, რაც კონკრეტულ ქმედებებში გამოიხატა, რადგან დასაქმებული ობიექტურად ვერ შეძლებს მტკიცებულებების წარდგენას მასზედ, რომ იგი ვალდებულებას ჯეროვნად ასრულებდა (იხ. სუსგ №ას-1276-1216-2014, 18 მარტი, 2015 წელი; სუსგ №ას-122-114-2015, 23 მარტი, 2015 წელი; სუსგ №ას-922-884-2014, 16 აპრილი, 2015 წელი).

63. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მართებულია სააპელაციო სასამართლოს დასკვნა, რომ მოცემულ საქმეში დ. ქ-ისა და მ. ბ-ის მიერ შრომითი მოვალეობების არაჯეროვნად შესრულების დადასტურების ტვირთი ეკისრებოდა მოპასუხეს (შპს თ-ას’’), რაც მან ვერ გასწია.

64. ასევე მოპასუხეზე გადადის მოსარჩელის სამუშაოდან გათავისუფლების საფუძვლის შესახებ მტკიცების ტვირთიც, რაც მოცემულ შემთხვევაში დამსაქმებელს არ განუხორციელებია.

65. რაც შეეხება გათავისუფლების შესახებ ბრძანების ბათილად ცნობის შედეგად მოპასუხისათვის კომპენსაციის ოდენობის განსაზღვრას, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას იმის შესახებ, რომ საქართველოს შრომის კოდექსის 38-ე მუხლის შესაბამისად, კომპენსაციის განსაზღვრისას სასამართლო არ არის შეზღუდული და ყოველი კონკრეტული საქმის გარემოებების გათვალისწინებით, თავად განსაზღვრავს მის ოდენობას.

66. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას შპს „თ-ის’’ საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

67. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის,1762.50 ლარის 70% –1233.75 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა

1. შპს „თ-ის" საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველი;

2. კასატორ შპს „თ-ას" (ს/კ: .....) დაუბრუნდეს მ. ბ-ს (პ/ნ: ......) მიერ 2016 წლის 29 იანვარს №1 და №2 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 1762.50 ლარის 70% – 1233.75 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. ბაქაქური

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ბ. ალავიძე