¹ ბს-989-575(კ-05) 18 იანვარი, 2006 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ და სხვა კატეგორიის საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მაია ვაჩაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ნუგზარ სხირტლაძე, ნინო ქადაგიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – გ. ა-ი (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ ქ. თბილისის მთაწმინდა-კრწანისის რაიონის გამგეობა (მოპასუხე)

მესამე პირი _ ზ. ა-ა

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005 წლის 21 აპრილის განჩინება

საკასაციო საჩივრის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

სარჩელის საგანი – შვილად აყვანის ფაქტის დადგენა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2005 წლის 8 აგვისტოს გ. ა-მა სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონულ სასამართლოს მოპასუხე ქ. თბილისის მთაწმინდა-კრწანისის რაიონის გამგეობის მიმართ.

მოსარჩელის განმარტებით, იგი დაიბადა ....... წლის ........ აპრილს ქ. თბილისში, ხოლო მისი დაბადების რეგისტრაცია მოხდა ქ. თბილისში, ორჯონიკიძის რაიონში, რეგისტრაციის თარიღი იყო ........ წლის ...... მაისი, ხოლო სააქტო ჩანაწერის ნომერი _ ........ . აღნიშნული სააქტო ჩანაწერის მიხედვით, მოსარჩელე დაბადების მომენტიდან იყო გ. ა-ი და ამავე სახელით დაამთავრა სკოლა და უმაღლესი სასწავლებელი, აიღო პირადობის მოწმობა, პასპორტი, მუშაობდა სხვადასხვა საპასუხისმგებლო თანამდებობაზე, მისდიოდა საბინაო გადასახადების ქვითრები.

მოსარჩელე აღნიშნავდა, რომ დაბადების მომენტიდან ითვლებოდა მისი პაპის (მისივე დედის _ ლ. ა-ის მამის) _ მ. ა-ის შვილად, რასაც ადასტურებდა მისი ¹......... დაბადების მოწმობა. მ. ა-ის მიერ მოსარჩელის შვილად აყვანის ფაქტი ცნობილი იყო მოსარჩელის ნათესავებისთვის, მეგობრებისა და მეზობლებისთვის, თუმცა მოსარჩელისთვის აბსოლუტურად გაურკვეველი მიზეზების გამო, მისი ვინაობა დადგა ეჭვქვეშ, რაც არსებითად უშლიდა ხელს სამემკვიდრეო დავის გადაწყვეტაში, ლახავდა საქართველოს კონსტიტუციითა და სამოქალაქო კოდექსით მისთვის მინიჭებულ უფლებებს.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ მოითხოვა მისი შვილად აყვანის ფაქტის დადგენა.

თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 4 მარტის განჩინებით მოცემულ საქმეში მესამე პირად ჩაება ზ. ა-ა.

ზ. ა-მა თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონულ სასამართლოს წარუდგინა შესაგებელი, რომლითაც არ ცნო სარჩელი და აღნიშნა, რომ მისი მამა იყო მ. ა-ი, რომელსაც ჰყავდა 2 შვილი _ ზ. ა-ა და მისი და _ ლ. ა-ა. ლ.-ს ........ წლის ........ აპრილს შეეძინა შვილი _ გ. ა-ი. იმ დროისთვის ლ. ა-ა არ იყო რეგისტრირებულ ქორწინებაში და მისი განცხადებით, გ. ა-ის დაბადების მოწმობაში, თვით ლ. ა-ას მითითებით, მამის სახელად მიეთითა “მ.”. შესაგებლის ავტორის განმარტებით, აღნიშნული გარემოება დასტურდებოდა სამოქალაქო აქტების ჩამწერი ორგანოების მიერ გაცემული სააქტო ჩანაწერებით, რომლითაც დგინდებოდა, რომ მოსარჩელის დაბადების რეგისტრაციისას წარდგენილი არ ყოფილა არც ლ. ა-ას ქორწინების მოწმობა და არც ზ. ა-ას მამის _ მ. ა-ის მიერ გ. ა-ის შვილად აყვანის შესახებ რაიმე იურიდიული დოკუმენტი. აღნიშნულ ჩანაწერებში საერთოდ ცარიელი იყო ის გრაფა, რომელიც განკუთვნილი იყო მამის შესახებ მონაცემისთვის, ხოლო გ. ა-ის დაბადების მოწმობაში მითითებული იყო მხოლოდ მამის სახელი _ “მ.” ყოველგვარი გვარისა და მამის სახელის გარეშე. აღნიშნული ჩანაწერი სრულიადაც არ ნიშნავდა იმას, რომ გ. ა-ის მამად აღიარებული იყო ზ. ა-ას მამა _ მ. ა-ი. გ. ა-ს თავისი გვარი მიღებული ჰქონდა არა ზ. ა-ას მამისგან, არამედ თავისი დედისგან _ ლ. ა-ასგან.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, მესამე პირმა მოითხოვა სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 7 მაისის გადაწყვეტილებით გ. ა-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

აღნიშნულ გადაწყვეტილებაზე გ. ა-მა თბილისის საოლქო სასამართლოში შეიტანა სააპელაციო საჩივარი, რომლითაც მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილება.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005 წლის 21 აპრილის განჩინებით გ. ა-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის კრწანისი-მთაწმინდის რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 7 მაისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება არსებითად სწორი იყო, რადგან, როგორც იმჟამად მოქმედი სამოქალაქო კოდექსის, აგრეთვე, მის მიღებამდე მოქმედი საქართველოს სსრ საქორწინო და საოჯახო კოდექსების მიხედვით, გ. ა-ის სარჩელი იყო უსაფუძვლო. სააპელაციო პალატამ მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (1997 წ.) 1240-ე მუხლზე და აღნიშნა, რომ აღმზრდელის გარდაცვალების შემთხვევაში შვილად აყვანის ფაქტი შეიძლებოდა დადასტურებულიყო მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ არასრულწლოვანი ოჯახში შვილად იქნებოდა მიღებული და თუ მშვილებელი სიცოცხლეშივე შეიტანდა განცხადებას სასამართლოში შვილად აყვანის შესახებ. სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ აღნიშნული ორივე მოთხოვნის არსებობა წარმოადგენდა შვილად აყვანის ფაქტის დადასტურების აუცილებელ პირობას, გ. ა-მა კი ვერ წარუდგინა სასამართლოს მისი შვილად აყვანის ფაქტის დადასტურების შესახებ მ. ა-ის მიერ სასამართლოში განცხადების შეტანის დამადასტურებელი მტკიცებულება. სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება იმის თაობაზე, რომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (1997 წ.) 1239-ე მუხლი შეიცავდა შვილების არსს და აღნიშნული მუხლის მე-2 ნაწილი მოცემულ შემთხვევას სრულად მიესადაგებოდა, ვინაიდან ხსენებულ ნორმაში საუბარი იყო სრულწლოვანი პირის შვილებაზე, როდესაც მშვილებელი იყო ცოცხალი.

სააპელაციო პალატამ ჩათვალა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ მართებულად გამოიყენა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (1997 წ.) 1240-ე მუხლი, ვინაიდან სწორედ აღნიშნული ნორმა ითვალისწინებდა აღმზრდელის გარდაცვალებისას (თუ დადასტურდებოდა, რომ მ. ა-მა აღზარდა გ. ა-ი) სასამართლო წესით შვილად აყვანის ფაქტის დადასტურებას. გ. ა-ის დაბადებისას _ ........ წლის ....... აპრილს მოქმედებდა საქართველოს სსრ საქორწინო და საოჯახო კოდექსი (1930 წ.), რომლის 65-ე მუხლის თანახმად, შვილად აყვანა ხდებოდა მეურვეობისა და მზრუნველობის ორგანოს დადგენილებით, რომლის ასლიც უნდა გადაგზავნილიყო მოქალაქეობრივი მდგომარეობის ჩამწერ ორგანოში მისი რეგისტრაციის მიზნით; ანალოგიურ წესს ითვალისწინებდა საქართველოს სსრ საქორწინო და საოჯახო კოდექსის (1970 წ.) 113-ე მუხლი.

სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ, როგორც მოცემული საქმის მასალებით იყო დადასტურებული, მ. ა-ს თავის სიცოცხლეში არ მიუმართავს მეურვეობისა და მზრუნველობის ორგანოსთვის გ. ა-ის შვილად აყვანის თაობაზე და შესაბამისად, არც აღნიშნულ ორგანოს მიუღია გ. ა-ის შვილად აყვანის შესახებ გადაწყვეტილება. სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მოსაზრება, რომ, ვინაიდან გ. ა-ის დაბადების მოწმობაში მამის გრაფაში მითითებული იყო “მ.”, აღნიშნული გარემოება ადასტურებდა, რომ გ. ა-ი დაბადების მომენტიდან ითვლებოდა მისი ღვიძლი პაპის _ მ. ა-ის შვილად. სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ მოცემულ საქმეში არსებული გ. ა-ის დაბადების სააქტო ჩანაწერიდან ირკვეოდა, რომ აღნიშნულ ჩანაწერში, დედის გრაფაში მითითებული იყო ლ. მ.-ს-ასული ა-ა ამ უკანასკნელის ასაკსა და ეროვნებასთან ერთად, ხოლო მამის გრაფაში _ მხოლოდ სახელი “მ.”, საქართველოს სსრ საქორწინო და საოჯახო კოდექსის (1930 წ.) 136-ე მუხლის თანახმად, რეგისტრირებულ ქორწინებაში არმყოფი დედის მიერ შობილი ბავშვის რეგისტრაციისას, ბავშვი იწერებოდა დედის გვარზე და მამის სახელი ეძლეოდა დედის მითითებით (ანალოგიურ ნორმას შეიცავდა საქართველოს სსრ საქორწინო და საოჯახო კოდექსის (1970 წ.) 54-ე მუხლი და საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (1997 წ.) 1193-ე მუხლი). ამდენად, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ ის გარემოება, რომ გ. ა-ის დაბადების მოწმობაში მამის გრაფაში მითითებული იყო სახელი (გვარის გარეშე) “მ.”, სამართლებრივად არ ადასტურებდა მ. ა-ის მიერ გ. ა-ის შვილებას.

თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005 წლის 21 აპრილის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა გ. ა-მა, რომელმაც მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

კასატორის განმარტებით, გასაჩივრებული განჩინება არის უკანონო, არ გამომდინარეობს საქმეში არსებული მასალებიდან, საქმის ფაქტობრივი გარემოებებიდან, დაუსაბუთებელია და უნდა გაუქმდეს, რადგან მოცემულ საქმეში მოიპოვება მტკიცებულებანი იმის შესახებ, რომ გ. ა-ი ნაშვილები იყო მ. ა-ის მიერ, კერძოდ: გ. ა-ის დაბადების მოწმობა, ატესტატი, შრომის წიგნაკი და მოწმეთა ახსნა-განმარტებები, რომლებითაც დასტურდება შვილად აყვანის ფაქტი, მაგრამ სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აღნიშნული მტკიცებულებები და ჩათვალა, რომ არ არსებობდა საკმარისი საფუძველი იურიდიული ფაქტის დასადასტურებლად. სააპელაციო პალატის ამგვარი დასკვნების დასაბუთება არსებითად არასრულია, რაც არ იძლევა გასაჩივრებული განჩინების სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმების საშუალებას და საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის შესაბამისად, წარმოადგენს საკასაციო საჩივრის აბსოლუტურ საფუძველს.

კასატორი აღნიშნავს, რომ 2005 წლის 21 აპრილს სააპელაციო პალატას წარუდგინა განცხადება იმის თაობაზე, რომ იგი ვერ გამოცხადდებოდა სასამართლო პროცესზე, ვინაიდან იყო ავად და გადიოდა ამბულატორიულ მკურნალობას და ამ მოტივით მოითხოვა პროცესის გადადება, ხოლო მის წარმომადგენელს არ სურდა მის გარეშე სასამართლოში გამოცხადება და არც გამოცხადდა. კასატორის მტკიცებით, სააპელაციო პალატამ, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 26¹-ე მუხლის თანახმად, მოცემული საქმე განიხილა არასაპატიოდ გამოუცხადებელ მხარეთა დასწრების გარეშე, მაშინ, როდესაც 2005 წლის 21 აპრილს, დილით, სასამართლო სხდომის დაწყებამდე სააპელაციო პალატას ჩაჰბარდა ზემოხსენებული განცხადება, ხოლო ავადმყოფობის ცნობას კასატორი სააპელაციო პალატას წარუდგენდა მაშინ, როდესაც ეცნობებოდა მომდევნო სასამართლო სხდომის თარიღი _ კასატორი ამბულატორიული მკურნალობის გამო, 2005 წლის 21 აპრილს ვერ მიიღებდა აღნიშნულ ცნობას. აქედან გამომდინარე, კასატორის განმარტებით, სააპელაციო პალატისთვის ცნობილი იყო სასამართლო პროცესზე მისი გამოუცხადებლობის შეუძლებლობის მიზეზი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო ზეპირი მოსმენის გარეშე გაეცნო საქმის მასალებს, შეამოწმა საკასაციო საჩივრისა და გასაჩივრებული განჩინების სამართლებრივი საფუძვლები, რის შემდეგაც მივიდა დასკვნამდე, რომ საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

საკასაციო სასამართლოს დადგენილად მიაჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: გ. ა-ი დაიბადა ......... წლის ...... აპრილს ქ. თბილისში, ხოლო მისი დაბადების რეგისტრაცია მოხდა ქ. თბილისში, ორჯონიკიძის რაიონში, რეგისტრაციის თარიღი იყო ........ წლის ....... მაისი, ხოლო სააქტო ჩანაწერის ნომერი _ ...... . მოსარჩელის ¹........ დაბადების მოწმობაში “მამის” გრაფაში მითითებული იყო სახელი _ “მ.”.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო პალატის მოსაზრებას, რომ გ. ა-ის მეზობლების წერილობითი განცხადება იმის თაობაზე, რომ იგი ნაშვილები იყო მ. ა-ის მიერ, არ იყო საკმარისი საფუძველი იმისათვის, რომ სასამართლოს აღნიშნული გარემოება დაედასტურებინა, საჭირო იყო თვით მ. ა-ის მიერ სათანადო ნების გამოვლენა და იურიდიული მნიშვნელობის მქონე ქმედების განხორციელება, რაც მას არ გაუკეთებია, ხოლო გ. ა-ის დაბადებისას _ ........ წლის ......... აპრილს მოქმედებდა საქართველოს სსრ საქორწინო და საოჯახო კოდექსი (1930 წ.), რომლის 65-ე მუხლის თანახმად, შვილად აყვანა ხდებოდა მეურვეობისა და მზრუნველობის ორგანოს დადგენილებით, რომლის ასლიც უნდა გადაგზავნილიყო მოქალაქეობრივი მდგომარეობის ჩამწერ ორგანოში მისი რეგისტრაციის მიზნით და ანალოგიურ წესს ითვალისწინებდა საქართველოს სსრ საქორწინო და საოჯახო კოდექსის (1970 წ.) 113-ე მუხლი.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ გ. ა-ის დაბადებისას მოქმედი საქართველოს სსრ საქორწინო და საოჯახო კოდექსის (1930 წ.) 65-ე მუხლის თანახმად, შვილად აყვანა ხდებოდა მეურვეობისა და მზრუნველობის ორგანოს დადგენილებით და რეგისტრაციაში ტარდებოდა საერთო წესით მოქალაქეობრივი მდგომარეობის ჩამწერ ორგანოში. აღნიშნული კოდექსის 136-ე მუხლის მიხედვით, მოქალაქეობრივი მდგომარეობის აქტების ჩამწერ ორგანოში იმ დედის მიერ შობილი ბავშვის რეგისტრაციისას, რომელიც რეგისტრირებულ ქორწინებაში არ იმყოფებოდა, ბავშვი იწერებოდა დედის გვარზე და მამის სახელი ეძლეოდა დედის მითითებით.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ საქართველოს სსრ საქორწინო და საოჯახო კოდექსის (1970 წ.) 113-ე მუხლის თანახმად, შვილად აყვანა აუცილებლად უნდა ყოფილიყო რეგისტრირებული მოქალაქეობრივი მდგომარეობის აქტების ჩამწერ ორგანოში შვილად აყვანის შესახებ გადაწყვეტილების გამოტანის ადგილის მიხედვით.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (1997 წ.) 1240-ე მუხლის მიხედვით, აღმზრდელის გარდაცვალებისას შვილად აყვანის ფაქტი შეიძლება სასამართლოს წესით დადასტურდეს მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ არასრულწლოვანი ოჯახში შვილად იყო მიღებული, აგრეთვე, თუ მშვილებელმა სიცოცხლეშივე შეიტანა განცხადება სასამართლოში შვილად აყვანის შესახებ.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ საქართველოს სსრ 1930 წლის საქორწინო და საოჯახო კოდექსი, ისევე, როგორც საქართველოს სსრ 1970 წლის საქორწინო და საოჯახო კოდექსი, იმპერატიულად მოითხოვდა, ხოლო საქართველოს 1997 წლის სამოქალაქო კოდექსი, აგრეთვე, იმპერატიულად მოითხოვს შვილად აყვანის ოფიციალურად რეგისტრაცია-გაფორმებას შესაბამის სახელმწიფო ორგანოში, ხოლო საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (1997 წ.) 1240-ე მუხლის მატერიალური ნორმა დამატებით აღნიშნავს, თუ აღმზრდელის გარდაცვალებისას რა შემთხვევაში შეიძლება სასამართლოს წესით დადასტურდეს შვილად აყვანის ფაქტი და საამისოდ მიუთითებს ორ პირობაზე _ არასრულწლოვანი ოჯახში შვილად უნდა იყოს მიღებული და მშვილებელმა სიცოცხლეშივე უნდა შეიტანოს განცხადება სასამართლოში შვილად აყვანის შესახებ.

საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ მოცემული საქმის მასალებიდან, კერძოდ, გ. ა-ის დაბადების ¹........ მოწმობიდან და მისივე დაბადების ¹....... საარქივო ჩანაწერიდან ირკვევა, რომ ამ დოკუმენტებში გ. ა-ის მამის სახელად მითითებულია “მ.”, ხოლო დედის, რომელიც არ იმყოფებოდა რეგისტრირებულ ქორწინებაში, ვინაობად მითითებულია “ლ. ა-ა (მ.-ს-ასული)”, ანუ დადასტურებულია ის ფაქტი, რომ გ. ა-ს დაბადების მომენტიდან მიენიჭა მისი პაპის (დედის _ ლ. ა-ას მამის) – მ. ა-ის გვარი.

საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ, მართალია, მოცემულ საქმეში წარმოდგენილია გ. ა-ის დაბადების მოწმობა, ატესტატი, შრომის წიგნაკი და გ. ა-ის მეზობლების წერილობითი განცხადება იმის თაობაზე, რომ იგი ნაშვილები იყო მ. ა-ის მიერ, მაგრამ აღნიშნული დოკუმენტების არსებობა არ არის საკმარისი საფუძველი იმისათვის, რომ სასამართლომ აღნიშნული გარემოება დაადასტუროს, ვინაიდან მ. ა-ს არ განუხორციელებია ზემოაღნიშნული კოდექსებით გათვალისწინებული კონკრეტული იურიდიული მნიშვნელობის ქმედება _ არ მომხდარა მის მიერ გ. ა-ის შვილად აყვანის კანონით დადგენილი წესით რეგისტრაცია სათანადო ორგანოში და შესაბამისად, კასატორს სასამართლოსთვის არ წარმოუდგენია და მოცემულ საქმის მასალებშიც არ მოიპოვება რაიმე მტკიცებულება, რომელიც დაადასტურებდა მ. ა-ის მიერ გ. ა-ის შვილად აყვანის ფაქტს.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ მხოლოდ პიროვნების იდენტიფიკაციისა და სხვა დოკუმენტებში კონკრეტული პიროვნების სახელის მამის სახელად და ამავე პიროვნების გვარის მითითება საქართველოს ძველი საქორწინო და საოჯახო კანონმდებლობით არ შეიძლებოდა გამხდარიყო და საქართველოს ახალი სამოქალაქო კანონმდებლობითაც არ შეიძლება გახდეს პირის შვილად აყვანის რეგისტრაციის საფუძველი.

საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის იმ მოსაზრებასაც, რომ, ვინაიდან 2005 წლის 21 აპრილს სააპელაციო პალატას წარუდგინა განცხადება იმის თაობაზე, რომ იგი ვერ გამოცხადდებოდა სასამართლო პროცესზე, რადგან იყო ავად და გადიოდა ამბულატორიულ მკურნალობას და ამ მოტივით მოითხოვა პროცესის გადადება, ხოლო მის წარმომადგენელს არ სურდა მის გარეშე სასამართლოში გამოცხადება და არც გამოცხადდა, სააპელაციო პალატას, რომელსაც ზემოხსენებული განცხადება ჩაჰბარდა 2005 წლის 21 აპრილს, დილით, სასამართლო სხდომის დაწყებამდე, ხოლო ავადმყოფობის ცნობას კასატორი სააპელაციო პალატას წარუდგენდა მაშინ, როდესაც ეცნობებოდა მომდევნო სასამართლო სხდომის თარიღი, სააპელაციო პალატისთვის ცნობილი იყო სასამართლო პროცესზე მისი გამოუცხადებლობის შეუძლებლობის მიზეზი და უნდა გადაედო მოცემული საქმის განხილვა სხვა დროისთვის.

მოცემული საქმის მასალებიდან ირკვევა, რომ 2005 წლის 21 აპრილს სააპელაციო პალატას ზემოხსენებული განცხადებით მიმართა თ. გ-ემ, როგორც გ. ა-ის წარმომადგენელმა, მაშინ, როდესაც მოცემულ საქმეში არ მოიპოვება მისი წარმომადგენლობის დამადასტურებელი მინდობილობა, რაზედაც მიუთითა კიდეც სააპელაციო პალატამ 2005 წლის 21 აპრილის სხდომის ოქმში. საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო პალატას საერთოდ არ უნდა ემსჯელა თ. გ-ის მიერ წარდგენილ განცხადებაზე, რადგან თ. გ-ეს, როგორც არაუფლებამოსილ პირს, საერთოდ არ გააჩნდა მოცემულ საქმეზე რაიმე განცხადების წარდგენის უფლება. ამდენად, არ არსებობდა სასამართლო სხდომაზე გ. ა-ის გამოუცხადებლობის საპატიოდ მიჩნევის ფაქტობრივი საფუძველი და სააპელაციო პალატას არ დაურღვევია საპროცესო კანონი.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილებისა და სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების ფაქტობრივი ან სამართლებრივი საფუძველი, რის გამოც აღნიშნული განჩინება უნდა დარჩეს უცვლელად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. გ. ა-ის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის საოლქო სასამართლოს ადმინისტრაციული სამართლისა და საგადასახადო საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005 წლის 21 აპრილის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.