№330210015745789

საქმე №ას-802-769-2016 19 ოქტომბერი, 2016 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ზურაბ ძლიერიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ნინო ბაქაქური, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – სს „ს-“ (მოსარჩელე, აპელანტი)

მოწინააღმდეგე მხარე – შპს „ა-ი“ (მოპასუხე, აპელანტი)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 27 მაისის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება

დავის საგანი – სადაზღვევო პრემიის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. 2012 წლის 1 ივნისს შპს „აი-ჯი-ჯისა“ (შემდეგში: მოპასუხე) და სს „ს-“-ს (შემდეგში: მოსარჩელე) შორის დაიდო ჯანმრთელობის დაზღვევის შესახებ ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზე მოპასუხემ დააზღვია თავისი თანამშრომლების და მათი ოჯახის წევრების ჯანმრთელობა.

2. მოპასუხეს მოსარჩელისათვის გადახდილი აქვს ორი თვის (ივნისისა და ივლისის) სადაზღვევო პრემია -1210 ლარი.

3. მოსარჩელემ სარჩელი აღძრა მოპასუხის წინააღმდეგ დაზღვევის ხელშეკრულებიდან გამომდინარე დავალიანების - 6050 ლარის გადახდის. აგრეთვე, მიუღებელი შემოსავლის სახით დამდგარი ზიანის - ფიქსირებული 1633,14 ლარისა და ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე 1,90 ლარის გადახდის დაკისრების მოთხოვნით, სარჩელის წარდგენიდან გადაწყვეტილების აღსრულებამდე.

4. მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძვლები: საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (შემდეგში: სსკ-ის) 799-ე მუხლის მე-2 ნაწილი.

5. სარჩელის ფაქტობრივ გარემოებად მითითებულია, რომ მხარეებს შორის 2012 წლის 01 ივნისის გაფორმდა ჯანმრთელობის დაზღვევის შესახებ №01/06/2012-26 ხელშეკრულება, რომელიც ხელშემკვრელ მხარეებს აკისრებდა ორმხრივ ვალდებულებას, რაც დამზღვევის მიერ სადაზღვევო პრემიის დადგენილ ვადასა და დადგენილი ოდენობით გადახდაში მდგომარეობდა. დამზღვევმა ხელშეკრულების დანართ N2-ში მითითებული პირები ხელშეკრულების საფუძველზე 12 თვის ვადით დააზღვია და ჯამში, 7260 ლარის ოდენობით სადაზღვევო პრემიის გადახდის ვალდებულება იკისრა, თუმცა, მხოლოდ ორი თვის პრემია - 1210 ლარი გადაიხადა. მისი დავალიანება შეადგენს 6,050.00 ლარს.

6. მოპასუხემ წარადგინა მოთხოვნის შემწყვეტი შესაგებელი, რომლითაც უარყო მხარეებს შორის ჯანმრთელობის დაზღვევის სახელშეკრულებო ურთიერთობის 12 თვის ვადით არსებობა. დამზღვევი მხოლოდ ორ თვიან სახელშეკრულებო ურთიერთობაზე შეუთანხმდა მზღვეველს იმგვარად, რომ ამ ვადის ამოწურვის შემდეგ, თვითონვე გადაწყვეტდა სახელშეკრულებო ურთიერთობის შემდგომი გაგრძელების საკითხს. ორ თვიანი სახელშეკრულებო პერიოდის ამოწურვისთანავე დამზღვევმა მზღვეველს ზეპირი (სატელეფონო) შეტყობინებით აცნობა, რომ აღარ აგრძელებდა სახელშეკრულებო ურთიერთობას. შესაბამისად, სახელშეკრულებო ურთიერთობა 2012 წლის აგვისტოს თვიდან შეწყდა და დამზღვევს მზღვეველის წინაშე რაიმე ვალდებულება არ ეკისრება.

7. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 10 ნოემბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ. მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა სადაზღვევო შესატანის (პრემიის) 6,050 ლარის გადახდა; სარჩელი მიუღებელი შემოსავლის დაკისრების მოთხოვნის ნაწილში, არ დაკმაყოფილდა.

8. გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში გაასაჩივრა მოპასუხემ, ხოლო დაუკმაყოფილებელ ნაწილში - მოსარჩელემ.

9. თბილისის სააპელაციო სასამართლომ სამოქალაქო საქმეთა პალატამ 2016 წლის 27 მაისს მიიღო ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც სარჩელი არ დააკმაყოფილა.

10. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მხარეებს შორის ჯანმრთელობის დაზღვევის შესახებ ხელშეკრულება 12 თვის ვადით არ დადებულა. სასამართლოს მოსაზრება იმითაა გამყარებული, რომ ხელშეკრულების მოქმედების 12 თვიანი ვადის შესახებ დათქმას შეიცავს მხოლოდ საქმეში წარმოდგენილი 2012 წლის 01 ივნისის №01/06/2012-26 ხელშეკრულების 5.1. პუნქტი, რომლის მიხედვით მართალია ხელშეკრულების მოქმედების ვადა 2012 წლის 1 ივნისიდან 2013 წლის 1 ივნისამდე პერიოდით განისაზღვრა, თუმცა, ხელშეკრულება მხარეთა მიერ ხელმოწერილი არ არის.

ამ ვითარების საპირისპიროდ, მოსარჩელე სადავო ხელშეკრულების 8.6. პუნქტის პირობაზე მიუთითებს (რომლის მიხედვითაც „N1, N2 და N3 დანართები ხელშეკრულების განუყოფელ ნაწილს წარმოადგენს“) და განმარტავს, რომ ხელშეკრულება და მისი დანართები ერთ მთლიან დოკუმენტს წარმოადგენს და შესაბამისად, მოპასუხის მიერ დანართებზე ხელმოწერა მთლიან ხელშეკრულებაზე ხელმოწერად უნდა შეფასდეს. იმავდროულად, ხელშეკრულების ვადის 12 თვით განსაზღვრულობას ადასტურებს მხარის მიერ ხელმოწერილი N1 დანართის შინაარსი, რომლითაც მხარეებმა სადაზღვევო პრემიის ოდენობა სწორედ 12 თვეზე განსაზღვრეს. მოსარჩელის აღნიშნული მოსაზრებები პალატამ არ გაიზიარა და განმარტა, რომ მოპასუხის მიერ დანართებზე შესრულებული ხელმოწერის მთლიან ხელშეკრულებაზე ხელმოწერად მიჩნევის წინაპირობა იარსებებდა იმ შემთხვევაში, თუკი, დათქმა იმის თაობაზე რომ „დანართები ხელშეკრულების განუყოფელი ნაწილია“, მხარის მიერ უშუალოდ ხელმოწერილ დოკუმენტში - დანართში იქნებოდა მითითებული. მოცემულ შემთხვევაში კი, ეს პირობა (ხელშეკრულების 8.1. პუნქტი) გათვალისწინებულია სწორედ იმ დოკუმენტში (ხელშეკრულებაში), რომელიც მხარის მიერ ხელმოწერილი არ არის, რაც იმას ნიშნავს, რომ აღნიშნულ პირობას იურიდიული ძალა არ გააჩნია.

11. იმავდროულად, არ იქნა გაზიარებული მოსარჩელის არგუმენტი, იმის თაობაზე, რომ ხელშეკრულების მოქმედების 12 თვიანი ვადით არსებობას ადასტურებს ხელშეკრულების N1 დანართი, იმ თვალსაზრისით, რომ N1 დანართი (და არც სხვა დანართები) არ შეიცავს შეთანხმებას ხელშეკრულების ისეთ არსებით პირობაზე, როგორიც ხელშეკრულების მოქმედების ვადაა, ხოლო მის ერთ-ერთ გრაფაში მითითებული სადაზღვევო პრემიის წლიური ოდენობის შესახებ ინფორმაცია კი, ვერ შეფასდება ხელშეკრულების მოქმედების ვადის დამადასტურებელ მტკიცებულებად. სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, მოსარჩელის აღნიშნული არგუმენტის საპირისპიროდ, მეტყველებს ამავე დანართის შემდეგი გრაფის შინაარსი, რომელიც შეიცავს ინფორმაციას სადაზღვევო შესატანის (ოჯახურ პაკეტზე) შესახებ და რომელშიც მითითებულია მხოლოდ ყოველთვიური სადაზღვევო შესატანის ოდენობა. აღნიშნული კი, აქარწყლებს მოსარჩელის არგუმენტს იმასთან დაკავშირებით, რომ მხარეებმა დანართში ერთი წლის სადაზღვევო პრემიის ოდენობა იმიტომ განსაზღვრეს, რომ ხელშეკრულება სწორედ 12 თვის ვადით დაიდო.

12. სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ ხელშეკრულების ვადის 12 თვით დადების ნება არც მხარეთა კონკლუდენტურ მოქმედებაში გამოხატულა, იმ თვალსაზრისით, რომ სსკ-ის 818-ე მუხლით მოწესრიგებულია დაზღვევის ხელშეკრულების მოშლის წესი სადაზღვევო შესატანის არადროულად გადახდის გამო. მოხმობილი ნორმის თანახმად, თუ დამზღვევმა თავის დროზე არ შეიტანა სადაზღვევო შესატანი, მზღვეველს შეუძლია ერთი თვით ადრე გააფრთხილოს დამზღვევი ხელშეკრულების მოშლის თაობაზე და ამ ვადის უშედეგოდ გასვლის შემდეგ მოშალოს იგი. სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, აღნიშნული ნორმა უფლებადამდგენ ნორმას წარმოადგენს და მზღვეველს არ ავალდებულებს გამოიყენოს მასში მითითებული ღონისძიება, თუმცა, საგულისხმო იყო ის მზღვეველის რეაგირება სადაზღვევო შესატანის არადროულად გადახდის ფაქტზე, იმ კუთხით, რომ მან მოპასუხესის მიმართ არც ერთ ეტაპზე არ გამოიყენა სსკ-ის 818-ე მუხლით მინიჭებული უფლება. უფრო მეტიც, მზღვეველს არც სადაზღვევო შენატანის დროულად გადახდის მოთხოვნით მიუმართავს დამზღვევსათვის. გარდა ამისა, სადავო პერიოდში აღარც მოპასუხეს ანდა მის მიერ დაზღვეულ სუბიექტებს მიუმართავთ მზღვეველისათვის მომსახურების გაწევის მოთხოვნით. აღნიშნულ გარემოებათა ერთობლიობამ სააპელაციო პალატას შეუქმნა ლოგიკური და თანმიმდევრული შეხედულება, იმასთან დაკავშირებით, რომ მხარეთა შორის სადაზღვევო სამართლებრივი ურთიერთობები 2012 წლის აგვისტოს თვიდან შეწყდა.

13. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების გაუქმებისა და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის მოთხოვნით საკასაციო საჩივარი წარადგინა აპელანტმა.

საკასაციო პრეტენზია აგებულია შემდეგ მოსაზრებებსა და დარღვევებზე:

14. კასატორი არ ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს სამართლებრივ შეფასებას 2012 წლის 01 ივნისის ჯანმრთელობის დაზღვევის შესახებ №01/06/2012-26 ხელშეკრულების მოქმედების ვადასთან დაკავშირებით. კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა მოპასუხის ახსნა-განმარტება ხელშეკრულების 2 თვის შემდეგ შეწყვეტის თაობაზე და უგულველყოფო ის გარემოება, რომ მოპასუხეს №1 დანართის ფარგლებში შერჩეული აქვს ისეთი სადაზღვევო პროდუქტი, რომლისთვისაც განკუთვნილია 1 წლიანი სადაზღვევო პრემია. №2 დანართში მითითებულია პრემია (1–დან 9 გრაფის ჩათვლის 1,260.00; 1,200.00; 1,200.00; 1,200.00; 1,200.00; 1,200.00;) ჯამში 7,260.00 ლარის ოდენობით, რომელიც ცალკე გრაფით განაწილვადებულია 12 თვის ვადით, ყოველთვიურ შენატანებზე. შესაბამისად, თუ დავუშვებთ ვარაუდს, რომ სადაზღვევო პრემიის 12 თვეზე განწილვადება არ არის საკმარისი ხელშეკრულების ვადის დასადგენად და ხელშეკრულება მოქმედებდა მხოლოდ ორი თვის განმავლობაში, უნდა ვივარაუდოთ, რომ დამზღვევის მიერ 2 თვეში სრულად უნდა გადახდილიყო სრული პრემია, ვინაიდან იმავე დანართში სადაზღვევო პრემიად მითითებულია 7,260 ლარი, საიდანაც გადახდილია მხოლოდ ნაწილი – 1,210.00 ლარი.

15. მხარეებს შორის გაფორმებული დაზღვევის ხელშეკრულება შეწყდა მოქმედების ვადის ამოწურვის გამო, ხოლო ხელშეკრულების მოქმედების ვადა იყო 12 თვე, რაც დადგენილია, როგორც ხელშეკრულების 5.1 პუნქტით, აგრეთვე, დანართებში არსებული მონაცემებით. რაც შეეხება ხელშეკრულების ყველა გვერდის ხელმოწერას, ვინაიდან ბაზარზე არსებული პრაქტიკიდან, გამომდინარე მხარეები ხშირად არ აწერენ ყველა გვერდს ხელს, შესაძლებელია გამორჩეთ ხელმოწერა, რომელიმე გვერდზე ან ხელშეკრულების ხელმოუწერელ ნაწილში ჩაწერონ, რომ მხოლოდ ბოლო გვერდზე მოხდეს ხელმოწერა, რაც მართალია საქმიანი ურთიერთობისას ბადებს სამართლებრივ პრობლემებს, მაგრამ არ უნდა იყოს მიჩნეული მათი არარსებობის მტკიცებულებად, თანაც იმის გათვალისწინებით, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში, საქმეში ფიგურირებს ხელმოწერილი დანართები შესაბამისი ხელშეკრულების ნომრით და ყველა იმ დათქმით, რაც საჭიროა მზღვეველის ვალდებულების დასადგენად.

16. იმავდროულად, სადავოა სადაზღვევო პრემიის დროულად გადაუხდელობით მიყენებული ზიანის ანაზღაურებაც, სახელდობრ, ზიანად კასატორი მიიჩნევს იმ მიუღებელ შემოსავალს, რომელსაც სადაზღვევო პრემიის დროულად გადახდის შემთხვევაში მიიღებდა თანხის ანაბარზე განთავსების გზით.

სამოტივაციო ნაწილი:

17. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 14 სექტემბრის განჩინებით საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

18. საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

19. ძირითადი საკასაციო პრეტენზია შეეხება სააპელაციო სასამართლოს სამართლებრივ შეფასებას, რომლის თანახმად, 2012 წლის 01 ივნისის ჯანმრთელობის დაზღვევის შესახებ №01/06/2012-26 ხელშეკრულების მოქმედების ვადა არ იყო განსაზღვრული 12 თვით.

20. საქმეში ხელშეკრულების სათაურით წარმოდგენილი დოკუმენტის, რომელიც შეიცავს მითითებას ორმხრივ მავალდებულებელ გარემოებებზე, მისი დანართებისა და მხარეთა ახსნა-განმარტებების საფუძველზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების შესწავლის შედეგად, საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ კასატორის პრეტენზიას დავალიანების (გადაუხდელი სადაზღვევო პრემია) წარმოშობის ფაქტობრივ-სამართლებრივ საფუძვლებთან დაკავშირებით ვარგისი სამართლებრივი საფუძველი არ გააჩნია. კონკრეტულ შემთხვევაში, სარჩელის მოთხოვნა და მოთხოვნის ფაქტობრივი საფუძველი სადაზღვეო სამართალურთიერთობის 12 თვის ვადით არსებობას ეფუძნება, რაც მოპასუხის მიერ შედავებულია მოთხოვნის შემწყვეტი შესაგებლით (იხ., წინამდებარე განჩინების პ:6). შესაბამისად, საკვანძო საკითხია სახელშეკრულებო ურთიერთობის ხანგრძლივობა განისაზღვრა 12 თუ მხოლოდ 2 თვით და ამდენად, წარმოეშვა თუ არა მზღვეველს პრემიის გადახდის უფლება დამატებით 10 თვეზე.

21. დასმული საკითხის გადასაწყვეტად მოსარჩელემ წარმოადგინა დოკუმენტი (სახელწოდებით: „ჯანმრთელობის დაზღვევის შესახებ ხელშეკრულება“), რომელიც არ არის ხელმოწერილი დამზღვევის მიერ. შესაბამისად, ამ დოკუმენტზე, როგორც სადაზღვევო სამართალურთიერთობის ხანგრძლივობის დამადასტურებელ ძირითად მტკიცებულებაზე სასარჩელო მოთხოვნის დაფუძნება, მზღვეველს მოთხოვნის უფლებას არ წარმოუშობს.

22. იმავდროულად, მზღვეველის პოზიცია ემყარება ძირითადი ხელშეკრულების ხელმოწერილ დანართებსაც (დანართი N1), რომელშიც სადაზღვევო პრემიის ოდენობა სწორედ 12 თვითაა განსაზღვრული და რომელიც ხელშეკრულების განუყოფელ ნაწილს წარმოადგენს. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ მოსარჩელის ეს არგუმენტი მხოლოდ მაშინ იქნებოდა სამართლებრივად ვარგისი და დანართზე შესრულებული ხელმოწერა ძირითად ხელშეკრულებაზე ხელმოწერად შესაძლოა შეფასებულიყო (სსსკ-ის 105-ე მუხლის საფუძველზე მტკიცებულებათა ერთობლიობაში შეფასების გზით), თუკი დათქმა იმის თაობაზე რომ „დანართები ხელშეკრულების განუყოფელი ნაწილია“, ხელმოწერილ დოკუმენტში - დანართში იქნებოდა მითითებული. მოცემულ შემთხვევაში კი, ეს პირობა (ხელშეკრულების 8.1. პუნქტი) გათვალისწინებულია სწორედ იმ დოკუმენტში (ძირითადი ხელშეკრულება), რომელიც ხელმოუწერელია, რაც მას იურიდიულ მნიშვნელობას არ ანიჭებს და შესაბამისად, მოსარჩელის მოთხოვნის სამართლებრივ საფუძველსაც აქარწყლებს.

23. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორის მტკიცება, რომ დანართებზე შესრულებული ხელმოწერა ძირითად ხელშეკრულებაზე ხელმოწერად უნდა შეფასდეს, საკასაციო პალატას ვარგის სამართლებრივ პრეტენზიად არ მიიჩნია.

24. იმავდროულად, საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ ვინაიდან სადავო სამართალურთიერთობა არ მიეკუთვნება ფორმასავალდებულო გარიგებათა კატეგორიას, შესაძლოა იგი 12 თვის ვადით მიჩნეულიყო დადებულად (ზეპირი ფორმით) და ამდენად, აპელირებულ ხელმოუწერელ დოკუმენტზე, სახელწოდებით: „ჯანმრთელობის დაზღვევის შესახებ ხელშეკრულება“ შესაგებელი პოზიციის დაფუძნება წარუმატებელი იქნებოდა. ამ ვითარებაში კი, ხელშეკრულების ისეთ არსებით პირობებზე შეთანხმების არსებობა, როგორიცაა მოქმედების ვადა, პრემიის ოდენობა, მისი გადახდის ვადა და სხვ., მზღვეველის რისკად და მაშასადამე, მისივე პროცესუალურ ვალდებულებად (მტკიცების ტვირთი) გადაიქცეოდა. შესაბამისად, მზღვეველს უნდა დაედასტურებინა ხელშეკრულების სადავო პერიოდზე (12 თვე) არსებობის ფაქტობრივი გარემოება. მით უფრო, იმ პირობეში, რომ სადაზღვევო კომპანია წარმოადგენს კომერციულ იურიდიულ პირს, რომელიც არაერთ საქმიან ურთიერთობაშია სამართლის სხვა სუბიექტებთან და ეწევა სამეწარმეო საქმიანობას. მაშასადამე, სწორედ მას ევალებოდა სადაზღვევო დოკუმენტაციის ჯეროვნად შედგენისა და წარმოების ვალდებულება. ამ ვალდებულების შეუსრულებლობამ კი, მისი მტკიცების ტვირთს დაამძიმა და მოთხოვნის განუხორციელებადობაც განაპირობება.

25. იმავდროულად, საკასაციო პალატა ყურადღებას ამახვილებს საკასაციო შესაგებლის იმ პოზიციაზე, რომლის მიხედვით, დამზღვევი / მოპასუხე მის მიერ გადახდილი 2 თვის სადაზღვევო პრემიის გადახდის საფუძვლიანობას ეჭვქვეშ აყენებს (იხ., საკასაციო შესაგებელი) და აღნიშნავს, რომ მოწინააღმდეგე მხარის ეს პოზიცია უმართებულოა და ეწინააღმდეგება მის მიერ პირველი და სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოში დაფიქსირებულ პოზიციას, რომელის მიხედვით სადაზღვევო სამართალურთიერთობა ორი თვის ვადით წარმოიშვა, რომელის განმავლობაშიც მან დაფარა სადაზღვევო პრემია და მეორეც, ვალდებულებით სამართალში დამკვიდრებულ პრეზუმფციას, რომელიც ყოველ შესრულებას ვალდებულების არსებობად მიიჩნევს (სსკ-ის მუხლი 361-ე მუხლის მე-2 ნაწილი) და ამდენად, მოწინააღმდეგე მხარის მითითებულ პოზიცია გაზიარებული ვერ იქნება.

26. აქვე საკასაციო პალატა მნიშვნელოვნად მიიჩნევს აღნიშნოს, რომ სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობა (წინამდებარე განჩინების პ:12) ვერ იქნება გაზიარებული იმ თვალსაზრით, რომ სსკ-ის 818-ე მუხლით სადაზღვევო შენატანის არადროულად გადახდის გამო, მზღვეველისათვის მინიჭებული ხელშეკრულების მოშლის უფლების გამოუყენებლობა არ წარმოშობს რაიმე პრეზუმციას ხელშეკრულების შეწყვეტასთან დაკავშირებით. ამ საკითხთან დაკავშირებით არსებობს სასამართლოს მიერ დადგენილი პრაქტიკა იხ., სუსგ Nას-1708-1602-2012, 09 ოქტომბერი, 2013 წელი.

27. ზემოთ აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში, არ იკვეთება საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული რომელიმე საფუძვლის არსებობა, ვინაიდან ნორმის დანაწესით საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

როგორც საქმის მასალებით ირკვევა, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით, ვინაიდან სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

28. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისითაც, ვინაიდან სახელშეკრულებო ვალდებულების წარმოშობის სამართლებრივ საფუძვლებთან დაკავშირებით არსებობს სასამართლო პრაქტიკა.

29. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სსსკ-ის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

30. სსსკ-ის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 489 ლარის 70% - 342.3 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. სს „ს–ის“ საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორ სს „ს-–ს“ უკან დაუბრუნდეს 2016 წლის 29 ივლისს საგადახადო დავალებით N1 გადახდილი სახელმწიფო ბაჟიდან (489 ლარი) - 342.3 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ზ. ძლიერიშვილი

მოსამართლეები: ნ. ბაქაქური

ბ. ალავიძე