№190210015821434

საქმე №ას-812-779-2016 19 ოქტომბერი, 2016 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ზურაბ ძლიერიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ნინო ბაქაქური, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – ა(ა)იპ ქალაქ რუსთავის საბავშვო ბაგა-ბაღების გაერთიანება (მოპასუხე, აპელანტი)

მოწინააღმდეგე მხარე – თ-ლ–ი (მოსარჩელე, მოწინააღმდეგე მხარე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 17 ივნისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – გათვისუფლების შესახებ ბრძანების ბათილად ცნობა და თანამდებობაზე აღდგენა, იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. ააიპ ქალაქ რუსთავის საბავშვო ბაგა-ბაღების გაერთიანების (შემდეგში: მოპასუხე გაერთიანება, დამსაქმებელი) დირექტორის 2007 წლის 20 სექტემბრის ბრძანებით თ--- ლ-–ი (შემდეგში: მოსარჩელე, დასაქმებული) დაინიშნა მოპასუხე გაერთიანების N40 ფილიალის გამგის თანამდებობაზე.

2. 2015 წლის 23 მარტს მოპასუხე გაერთიანების დირექტორის ბრძანებით მოსარჩელეს დისციპლინური პასუხისმგებლობის სახედ განესაზღვრა გაფრთხილება.

3. 2015 წლის 29 აპრილს მოპასუხე ბაღების გაერთიანების დირექტორმა გამოსცა ბრძანება N74/კ (შემდეგში: სადავო ბრძანება), რომლის თანახმად, მოსარჩელე შინაგანაწესით დაკისრებული ვალდებულების და ეთიკური ნორმების უხეში დარღევისთვის განთავისუფლებულ იქნა დაკავებული თანამდებობიდან 2015 წლის 29 აპრილიდან.

4. მოპასუხე გაერთიანების წესდების მე-3 მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, გაერთიანება შედგება ფილიალებისგან, რომელსაც ხელმძღვანელობს ფილიალის გამგე. ფილიალის გამგეს თანამდებობაზე ნიშნავს და თანამდებობიდან ათავისუფლებს გაერთიანების დირექტორი.

5. 2015 წლის 25 მაისს მოსარჩელემ მიმართა მოპასუხე გაერთიანებას ხელშეკრულების შეწყვეტის საფუძვლის წერილობითი დასაბუთების მოთხოვნით.

6. მოსარჩელემ სარჩელი აღძრა მოპასუხის წინააღმდეგ, სადავო ბრძანების ბათილად ცნობის, იძულებითი განაცდურის დაკისრებისა და სამუშაო ადგილზე აღდგენის მოთხოვნით.

7. მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძვლები: სშკ-ის 32-ე მუხლის პირველი ნაწილი, 44-ე მუხლი; საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (შემდეგში: სსკ-ის) 54-ე, 394-ე მუხლის პირველი ნაწილი, 408-ე მუხლები.

8. რუსთავის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 30 დეკემბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა. ბათილად იქნა ცნობილი სადავო ბრძანება. მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა იძულებითი განაცდური - გადაუხდელი ხელფასი 2015 წლის 29 აპრილიდან გადაწყვეტილების აღსრულებამდე თევში 648 ლარი. მოსარჩელე აღდგენილი იქნა გათავისუფლებამდე არსებულ თანამდებობაზე.

9. გადაწყვეტილების გაუქმებისა და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის მოთხოვნით სააპელაციო საჩივარი წარდგინა მოპასუხემ.

10. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 17 ივნისის გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

11. სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა ფაქტობრივი გარემოება იმის თაობაზე, რომ

2015 წლის 28 აპრილს მოპასუხე გაერთიანების საორგანიზაციო განყოფილების უფროსმა და კვებისა და სანიტარული ნორმების უფროს-ინსპექტორმა ერთობლივი მოხსენებითი ბარათით მიმართეს მოპასუხე გაერთიანებას და განმარტეს, რომ მიმდინარე წლის 28 აპრილს განახორციელეს N40 ფილიალში დღის მეორე ნახევრის მუშაობის მონიტორინგი. ფილიალში მისულებს გამგის სამუშაო ოთახი დახვდათ დაკეტილი, აღმოჩნდა, რომ დასაქმებული და მისი თანამშრომლები იმყოფებოდნენ ერთ-ერთ სააღმზრდელო ჯგუფში, სადაც გაშლილი იყო სუფრა და სუფრაზე იყო ალკოჰოლური სასმელიც. ამ ხნის განმავლობაში იგი იქცეოდა გამომწვევად და უხეშად არღვევდა საყოველთაოდ დამკვიდრებულ ეთიკურ ნორმებს.

12. იმავე დღეს შსს-ს საპატრულო პოლიციის დეპარტამენტის ქვემო ქართლის მთავარი სამმართველოს პატრულ-ინსპექტორმა შეადგინა რეაგირების ოქმი, რომლის თანახმად, დასაქმებული და მისი თანამშრომლები სამუშაო საათებში სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულების დროს ღებულობდნენ ალკოჰოლურ სასმელს. ალკოტესტით შემოწმებისას დასაქმებულის ორგანიზმში ალკოლის შემცველობა დაფიქსირდა 0.621 პრომილე. საპატრულო პოლიციის მიერ ალკოტესტით შემოწმდა ყველა ის პირი, რომელიც იმყოფებოდა საბავშვო-ბაღის იმავე ოთახში, ესენი იყვნენ კ-ე ნ., მ-ე ხ., გ-ი ქ., ლ–ი მ., მე თ., მ. ფ-. მათ ორგანიზმში ალკოჰოლის შემცველობა არ აღმოჩნდა.

2015 წლის 29 აპრილს მოპასუხე გაერთიანების დირექტორს ახსნა-განმარტებით მიმართა ბაღის აღმზრდელმა ნ. კ-მ და განმარტა, რომ 27 აპრილს მოსარჩელეს სთხოვა, რომ 28 აპრილს დღის მეორე ნახევარში მიიტანდა ტკბილეულს დაბადების დღის აღსანიშნავად, რაზეც მან უარი განუცხადა, ვინაიდან ვერცერთი თანამშრომელი ვერ დატოვებდა ჯგუფს, მან ნება დართო საღამოს, სამუშაო საათების დაასრულების შემდეგ პატივი ეცა თანამშრომლებისთვის, შესაბამისად, მან მოიტანა ტორტი, აჩმა, ყავა და ერთი ბოთლი ლიქიორი. მოსარჩელემ აღნიშნული ტორტი მოპასუხე გაერთიანებაში წაიღო, ხოლო თანამშრომლები დღის ბოლოს ერთ-ერთ ჯგუფში შეიკრიბნენ.

13. მოპასუხე გაერთიანების ფილიალების შინაგანაწესის (დამტკიცებული 2015 წლის 20 აპრილი) მე-4 მუხლის თანახმად, სამუშაო საათები განისაზღვრა დილის 9.00 საათიდან საღამოს 18.00 საათამდე ერთ საათიანი შესვენების დროით.

14. 2015 წლის 28 აპრილს ინციდენტის დროს საბავშვო ბაღში არ იმყოფებოდა არცერთი ბავშვი გარდა მორიგე ჯგუფისა. მორიგე ჯგუფის აღმზრდელი და მასწავლებელი თანამშრომლის დაბადების დღის აღნიშვნას არ ესწრებოდნენ.

15. ექსპერტიზამ გასცა ალკოჰოლური თრობის ფაქტის დადგენის სამედიცინო შემოწმების დასკვნა. შემოწმების თანახმად, დასაქმებულის ორგანიზმში აღმოაჩნდა 0.27 პრომილე და იგი შემოწმების დროისთვის იყო ,,ფხიზელი’’.

16. ექსპერტიზის დასკვნის თანახმად, 67 კგ. სხეულის მასის მქონე ქალის ამოსასუნთქ ჰაერში 0.62% ეთილის სპირტის დადგენა შესაძლებელია მოხდეს 77.887 მლ 40% ალკოჰოლის შემცველი სასმელის მოხმარების შედეგად.

17. საბავშვო ბაღის თანამშრომლების, მათ შორის, საბავშვო ბაღის დირექტორის მხრიდან 2015 წლის 28 აპრილს არ ჰქონია ადგილი საბავშვო ბაღის შინაგანაწესის დარღვევას. აღნიშნული გარემოების დასადასტურებლად სასამართლო დაეყრდნო სასამართლო სხდომაზე დაკითხულ მოწმეეთა ჩვენებებს, რომელთა მიხედვით 2015 წლის 28 აპრილს 17.30 წუთზე N40 საბავშვო ბაღის თანამშრომლები იკრიბებოდნენ საბავშვო ბაღის ერთ-ერთ სააღმზრდელო ჯგუფში თანამშრომლის იუბილესთან დაკავშირებულ წვეულებაზე. საქმეზე დაკითხული ყველა მოწმე ადასტურებს, რომ წვეულება გამოიხატებოდა მცირე ზომის სუფრის გაშლაში, რომელიც მალე უნდა დასრულებულიყო, რადგან 18.00 საათის შემდეგ ყველა უნდა დაბრუნებულიყო სახლში. ასეთი წვეულების გამართვა იყო მიღებული ფორმა იუბილარი თანამშრომლის პატივისცემის ნიშნად. აღნიშნულმა მოწმეებმა განმარტეს, რომ სუფრა მოამზადა ერთ-ერთმა თანამშრომელმა, მანვე მოიტანა ალკოჰოლური სასმელი ლიქიორის და ღვინოს სახით, თუმცა ინციდენტის შემდეგ ღვინო წაიღო ხელუხლებლად უკან, ხოლო ლიქიორი გაიხსნა ადგილზე და იქიდან მხოლოდ ერთი ჭიქა შესვა მოსარჩელემ, როდესაც მიულოცა მას დაბადების დღე. სუფრა იყო პატარა ზომის მაგიდაზე მოსარჩელის გარდა არავის აღარ დაულევია და არც გაგრძელებულა წვეულება, რადგან მონიტორიგნის ჯგუფი შემოვიდა მალევე. 17.30 წუთზე საბავშვო ბაღში აღარ იმყოფებოდნენ ბავშვები გარდა მორიგე ჯგუფისა და სამუშაო დრო მათთვის ფაქტობრივად დასრულებული იყო. წვეულების გამართვაც ამ დროს იმიტომ დაიგეგმა, რომ თ- ლ–მა, როგორც ბაღის გამგემ სამუშაო დღის განმავლობაში, თუნდაც შესვენების დროს აკრძალა სუფრის გაშლა.

18. მოსარჩელე ისე გათავისუფლდა თანამდებობიდან, რომ მისთვის ახსნა-განმარტება არ ჩამოურთმევიათ. ახსნა -განმარტების ჩამორთმევა დისციპლინარული სახდელის დადების წინაპირობაა იმისათვის, რომ არ მოხდეს არაადეკვატური ღონისძიების გამოყენება სავარაუდო დამრღვევის მიმართ. მისი ჩამორთმევა შედის დამსაქმებლის ინტერესებში და იგი ვალდებულია, შესაბამისი დისციპლინური დარღვევის სიმძიმის შეფასებისას მოისმინოს დამრღვევის არგუმენტაცია მის მიერ ჩადენილი ქმედების თაობაზე. აპელანტის მიერ მითითებული ის გარემოება, რომ მათ შესთავაზეს მოსარჩელეს ახსნა-განმარტების მათთვის მიცემა საქმის მასალებით არ დასტურდება. ასეთი შემთხვევის რეალურად არსებობის შემთხვევაში, არსებობს მთელი რიგი ღონისძიებები, რაც დაადასტურებდა მსგავს გარემოებას. მათ შორის, თუნდაც სათანადო აქტის შედგენის გზით.

19. სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ მოსარჩელის მიერ ერთი ჭიქა სასამელის დალევა შეუძლებელია განიხილებოდეს იმგვარ სიმთვრალედ, რომელიც არღვევს სამუშაო დღის განრიგს ან გამორიცხავს მის მიერ შესასრულებელი მოვალეობის შესრულების შესაძლებლობას. ამ თვალსაზრისით, საინტერესოა ექსპერტის დასკვნებიც რომლის თანახმად, მოსარჩელის ორგანიზმში აღმოაჩნდა 0.27 პრომილე და იგი შემოწმების დროისთვის იყო ,,ფხიზელი’’. ხოლო 67 კგ. სხეულის მასის მქონე ქალის ამოსასუნთქ ჰაერში 0.62% ეთილის სპირტის დადგენა შესაძლებელია მოხდეს 77.887 მლ 40% ალკოჰოლის შემცველი სასმელის მოხმარების შედეგად. საპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, ასეთ შემთხვევაში მხედველობაშია მისაღებია თუ რა გავლენა იქონია მისმა ე.წ ,,სიმთვრალემ'' სამუშაო პროცესზე. რაიმე უარყოფითი შედეგი საქმის მასალებით არ დგინდება. ასეთ დროს უნდა დადგინდეს ის საკითხი, თუ რამდენად შესაძლებელია ეს მოქმედება უპირობოდ გახდეს მისი თანამდებობიდან გათავისუფლების საფუძველი. საქმის მასალებით ირკვევა, რომ მოსარჩელე წლების განმავლობაში მუშაობდა გამგედ და მხოლოდ ერთხელ აქვს მიღებული გაფრთხილება.

20. სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ მოსარჩელეს არ ჩაუდენია კანონით გათვალისწინებულ სამსახურებრივ ვალდებულების იმგვარი დარღვევა, რომ მისი სამსახურიდან გათავისუფლება მის მიერ ჩადენილი დარღვევის ადეკვატური ღონისძიებად მივიჩნიოთ.

21. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების გაუქმებისა და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის მოთხოვნით საკასაციო საჩივარი წარადგინა აპელანტმა.

საკასაციო პრეტენზია აგებულია შემდეგ მოსაზრებებსა და დარღვევებზე:

22. კასატორი არ ეთანხმება გასაჩივრებული განჩინებაში მითითებულ პოზიციას იმასთან დაკავშირებით, რომ დამსაქმებლის მიერ დასაქმებულის მიმართ უნდა გამოყენებული ნაკლებად მძიმე ზომა, ვიდრე ეს იქნებოდა სამსახურიდან გათავისუფლება.

23. კასატორი უთითებს დასაქმებულის აგრესიულ, არაეთიკურ დამოკიდებულებაზე თანამშრომლების მიმართ, მის მიერ არაფხიზელ მდგომარეობაში ყოფნას, რომელიც კასატორის მოსაზრებით, მიუღებელია გათავისუფლებამდე არსებულ თანამდებობაზე მყოფი პირისათვის.

24. კასატორი მიუთითებს 1919 წლის ვერსალის ხელშეკრულების საფუძველზე შექმნილი შრომის საერთაშორისო ორგანიზაციის მიერ შემუშავებილი შრომითი უფლებების დაცვის საერთაშორისო სტანდარტებსა და კონვენციებზე, მათ შორის, N158-ე შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის კონვენციაზე, რომელიც 1982 წელს არის მიღებული და ითვალისწინებს გონივრული საფუძვლის ცნებას. საქმეში კი წარმოდგენილია გათავისუფლების ორი გარემოება: არაფხიზელი მდგომარეობა და შეუფერებელი ქცევა. დაისმის კითხვა თუ არა დასახელებული გარემოებები, მაშინ რა ფაქტობრივი საფუძვლით შეიძლება დასაქმებულის სამუშაოდან გათავისუფლება.

სამოტივაციო ნაწილი:

25. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 21 სექტემბრის განჩინებით საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

26. საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

27. საკასაციო საჩივრით კასატორი სადავოდ ხდის მოსარჩელის სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ ბრძანების ბათილობის სამართლებრივი საფუძვლების არსებობას და წარმოდგენილ საკასაციო პრეტენზიას ძირითადად იმავე გარემოებებსა და მოსაზრებებს აფუძნებს, რასაც ეფუძნებოდა მის მიერ წარდგენილი სააპელაციო საჩივარი, სახელდობრ, მისი მოსაზრებით, დასაქმებული არაფხიზელ მდგომარეობაში იმყოფებოდა სამუშაო საათებში და იგი აგრესიულ, არაეთიკურ დამოკიდებულებაში იყო თანამშრომლებთან, რაც დამსაქმებელს აძლევდა იმის ლეგიტიმურ საფუძველს, რომ დასაქმებული გაეთავისუფლებინა სამსახურიდან.

28. კასატორის ზემოაღნიშნული პრეტენზიას საკასაციო პალატა არ იზიარებს და მიუთითებს წინამდებარე განჩინების პპ: 11- 20 დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებზე, რომლითაც ირკვევა, რომ სამუშაოდან დასაქმებულის გათავისუფლების საკმარისი ფაქტობრივი საფუძველი არ არსებობდა და დამსაქმებლის მხრიდან არასწორად იქნა გამოყენებული ყველაზე მკაცრი სასჯელის ზომა (გათავისუფლება), რომლითაც დაირღვა დასაქმებულის შრომითი უფლებები; უგულვებელყოფილი იქნა შრომით სამართალში მოქმედი Ultima Ratio - ს პრინციპი. აღნიშნული პრინციპი ითხოვს დამსაქმებლის მხრიდან დასაქმებულის სამსახურიდან დათხოვნამდე მისი ქმედების შეფასებას მიზეზ-შედეგობრივი თვალსაზრისით, დარღვევასა (გადაცდომას) და გათავისუფლებას, შორის ზომიერი ბალანსის დაცულობა. ნიშანდობლივია, რომ ამავე პრინციპის შესაბამისად, დამსაქმებლის მიერ დარღვევის (გადაცდომის) ჩადენისას გამოყენებულ უნდა იქნეს ისეთი ზომები, რომელიც არსებულ ვითარებას გამოასწორებს, გააუმჯობესებს, დასაქმებულ მუშაკს უკეთესს გახდის, კვალიფიკაციას აუმაღლებს, უფრო წინდახედულად და გულისხმიერად მოქცევას აიძულებს. შესაბამისად, მიზანშეწონილობის კუთხით, გადაცდომის დროს არჩეულ უნდა იქნეს პროპორციული დასჯის მექანიზმი, რაც, შედეგობრივად, გარდა იმისა, რომ დამრღვევს დასჯის, მას და სხვა დასაქმებულებს უფრო ეფექტური შრომის მოტივაციას შეუქმნის. აღნიშნულთან დაკავშირებით არსებობს უზენაესი სასამართლოს განმარტებები იხ., საქმე №ას-1276-1216-2014 , 18 მარტი, 2015 წელი; საქმე №ას-483-457-2015, 07 ოქტომბერი, 2015 წელი.

ამდენად, იმისათვის, რომ დასაქმებულის სამსახურიდან გათავისუფლება დამსაქმებლის მხრიდან ადეკვატურ, საჭირო და პროპორციულ ღონისძიებად იქნეს მიჩნეული, აუცილებელია, სახეზე იყოს ისეთი მძიმე დარღვევა, რომელიც სხვა უფრო მსუბუქი სანქციის გამოყენებას არამიზანშეწონილს ხდის.

ვინაიდან მოცემულ შემთხვევაში, დამსაქმებელმა, ვერ დაადასტურა მოსარჩელის მიერ შრომითი ხელშეკრულების დარღვევის ფაქტი, შესაბამისად, არამართლზომიერია დაუსაბუთებელი საფუძვლით პირის სამსახურიდან გათავისუფლება.

29. ზემოთ აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში, არ იკვეთება საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული რომელიმე საფუძვლის არსებობა, ვინაიდან ნორმის დანაწესით საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

როგორც საქმის მასალებით ირკვევა, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით, ვინაიდან სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

30. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისითაც, ვინაიდან შრომით სამართლებრივი ურთიერთობის შეწყვეტასათან დაკავშირებით არსებობს სასამართლოს მიერ მყარად დადგენილი პრაქტიკა, რომელიც მითითებულია წინამდებარე განჩინებაში.

31. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სსსკ-ის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

32. სსსკ-ის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 778 ლარის 70% - 544.6 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ა(ა)იპ ქალაქ რუსთავის საბავშვო ბაგა-ბაღების გაერთიანების საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორ ა(ა)იპ ქალაქ რუსთავის საბავშვო ბაგა-ბაღების გაერთიანებას უკან დაუბრუნდეს 2016 წლის 19 სექტემბერს საგადახდო მოთხოვნით N07588 გადახდილი სახელმწიფო ბაჟიდან (778 ლარი) - 544.6 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ზ. ძლიერიშვილი

მოსამართლეები: ნ. ბაქაქური

ბ. ალავიძე