საქმე №ას-750-718-2016 13 ოქტომბერი, 2016 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ზურაბ ძლიერიშვილი, ნინო ბაქაქური

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – შპს „ს-ია“ (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – სს „ს-ი“ (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 7 ივლისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. მოსარჩელის მოთხოვნა და სარჩელის ფაქტობრივი საფუძვლები:

1.1. სს „ს-მა“ (შემდგომში _ მოსარჩელე, მოწინააღმდეგე მხარე ან მესაკუთრე) სარჩელი აღძრა სასამართლში შპს „ს-იის“ (შემდგომში _ მოპასუხე, აპელანტი, კასატორი ან მფლობელი) მიმართ და მოითხოვა მოპასუხის მფლობელობიდან ქ.რუსთავში, მ-ის გამზირ #9-ში მდებარე მოსარჩელის კუთვნილი 327.18 კვ.მ უძრავი ქონების გამოთხოვა (ს/კ #02.04.03.154.01.5--, # 02.04.03.154.01.5--, #02.04.03.154.01.5--, #02.04.03.154.01.5--, #02.04.03.154.01.5--, #02.04.03.154.01.5--, #02.04.03.154.01.5--, #02.04.03.154.01.5--, #02.04.03.154.01.5--).

1.2. სარჩელი ემყარება შემდეგ გარემოებებს: 01.09.2007წ. სს „გ-სა“ და მოპასუხეს შორის გაფორმდა თანალოკაციის ფართთან დაშვების შესახებ #07-681 ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზეც 5 წლის ვადით მოპასუხეს სარგებლობაში გადაეცა ზემოხსენებული უძრავი ქონება. ქონების მესაკუთრეს 2010 წლის 10 მარტიდან წარმოადგენს მოსარჩელე და ამის თაობაზე ეცნობათ ხელშემკვრელ მხარეებს, ხოლო, მოპასუხის თანხმობით, სს „გ-ს“ ჩაენაცვლა მოსარჩელე. ხელშეკრულების ვადა ამოიწურა 2012 წლის 1 სექტემბერს და ფართით მოპასუხე ყოველგვარი საფუძვლის გარეშე სარგებლობდა. 2010 წლის 10 მაისს მფლობელს მიეცა წინადადება 20 მაისამდე ხელშეკრულება გაეფორმებინა მესაკუთრესთან, წინააღმდეგ შემთხვევაში, ჩაითვლებოდა, რომ იგი ეთანხმებოდა მომსახურების მიღებას მოსარჩელისაგან. ხელშეკრულების გაუფორმებლობის შემთხვევაში კი, მესაკუთრე იტოვებდა უფლებას, დამატებითი შეთანხმების გარეშე, კანონმდებლობის შესაბამისად, ნებისმიერ დროს შეეწყვიტა ურთიერთობა მფლობელთან. 2015 წლის 10 თებერვლის წერილის პასუხად, მოპასუხემ უარი განაცხადა ფართის დაცლაზე იმ მოტივით, რომ მას გააჩნდა სარგებლობის უფლება ხელშეკრულების საფუძველზე, რომლის მოქმედების ვადაც გასულია. მოპასუხის მხრიდან რეაგირება არ მოჰყოლია მოსარჩელის განმეორებით მიმართვასაც, რის შედეგადაც მესაკუთრეს ეზღუდება საკუთრებით სარგებლობა.

2. მოპასუხის პოზიცია:

მოთხოვნის განხორციელების შემაფერხებელი შესაგებლით მოპასუხემ არ ცნო სარჩელი და მის დაკმაყოფილებაზე უარი იმ საფუძვლით მოითხოვა, რომ მას გააჩნია ფართით სარგებლობის კანონიერი უფლება, რამდენადაც უძრავი ქონების მოსარჩელის მიერ შეძენის შემდგომ მფლობელი მხოლოდ უფლებამონაცვლეობის საკითხს დაეთანხმა და მათ შორის გაგრძელდა მანამდე არსებული სამართლებრივი ურთიერთობა იმავე სახელშეკრულებო პირობებით. ამ დროიდან მოყოლებული მხარეებს შორის ფორმდება ყოველთვიური საოქმო გადაწყვეტილებები, სადაც ასევე აისახება ფართით სარგებლობის გადასახადი.

3. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2016 წლის 29 იანვრის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა, მოპასუხის მფლობელობიდან გამოთხოვილ იქნა 01.09.2007წ. #07-681 ხელშეკრულების დანართით გათვალისწინებული 327,18 კვ.მ უძრავი ქონება (ს/კ #02.04.03.154.01.5--, # 02.04.03.154.01.5--, #02.04.03.154.01.5--, #02.04.03.154.01.5--, #02.04.03.154.01.5--, #02.04.03.154.01.5--, #02.04.03.154.01.5--, #02.04.03.154.01.5--, #02.04.03.154.01.5--).

4. აპელანტის მოთხოვნა:

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ, მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

5. გასაჩივრებული განჩინების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 7 ივლისის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

6. კასატორის მოთხოვნა:

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მფლობელმა, მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ იგი დაუშვებელია შემდეგ გარემოებათა გამო:

1. საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის დასაბუთება:

1.1. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

1.2. გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთება ძირითადად იმ დასკვნებს ეფუძნება, რომ:

1.2.1. აპელანტი არ წარმოადგენს მოსარჩელის კუთვნილი უძრავი ქონების მართლზომიერ მფლობელს. მას და სს „გ-ს“ შორის 01.09.2007 წელს დაიდო ხელშეკრულება თანალოკაციის ფართთან დაშვების შესახებ, რის საფუძველზეც მოპასუხე 5 წლის ვადით _ 01.09.2012 წლამდე დაშვებულ იქნა მხარეთა მიერ შეთანხმებული საფასურის გადახდის სანაცვლოდ, ქ. რუსთავში, მ-ის გამზირ #9-ში მდებარე 327.18 კვ.მ ფართზე. 2010 წელს აღნიშნული ფართის მესაკუთრე გახდა მოსარჩელე და ეს უკანასკნელი ხელშეკრულებაში ჩაენაცვლა თავდაპირველ მესაკუთრეს;

1.2.2. მხარეთა შორის არსებული 2007 წლის 1 სექტემბრის #07-681 ხელშეკრულება 2012 წლის 1 სექტემბრის შემდგომ, განუსაზღვრელი ვადით განახლდა;

1.2.3. სადავო ფართით სარგებლობისთვის აპელანტი ყოველთვიურად უხდიდა მესაკუთრეს ქირას, მათ შორის, 2015 წლის მარტში, აპრილსა და მაისში;

1.2.4. 2015 წლის 10 თებერვალსა და 2 მარტს მესაკუთრემ მფლობელს წერილობით მოსთხოვა უძრავი ქონებით სარგებლობის შეწყვეტა და განუსაზღვრა ვადა მისი გამოთავისუფლებისათვის, რაზეც მოპასუხემ უარი განაცხადა. მესაკუთრის აღნიშნული მიმართვის შედეგად განუსაზღვრელი ვადით დადებული ქირავნობის ხელშეკრულება მოიშალა 3-თვიანი ვადის დაცვით _ 2015 წლის 2 მაისიდან და სარჩელის აღძვრის მომენტისათვის _ 2015 წლის 7 ივლისისათვის მოპასუხე სამართლებრივი საფუძვლის გარეშე ფლობდა მოსარჩელის უძრავ ქონებას.

1.3. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

1.4. საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების წინაპირობა ვერ გახდება კასატორის შედავება იმის თაობაზე, რომ:

1.4.1. სააპელაციო სასამართლომ არასწორად გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 559-ე, 561-ე და 570-ე მუხლები და არასწორად დაადგინა, რომ 2007 წლის 1 სექტემბრის ხელშეკრულება 2012 წლის 1 სექტემბრიდან გაგრძელდა განუსაზღვრელი ვადით და ამ ხელშეკრულების შეწყვეტა მესაკუთრეს შეეძლო ნებისმიერ დროს, რამდენადაც წინამდებარე შემთხვევა განსხვავდებოდა 10 წელზე მეტი ვადით დადებული ქირავნობის ურთიერთობიდან (სამოქალაქო კოდექსის 561-ე მუხლით განსაზღვრული ქირავნობის მოშლის სამთვიანი ვადა არ არის აბსოლუტური). ქვემდგომმა სასამართლომ არ გაიზიარა მოსარგებლის მითითება იმის თაობაზე, რომ დაქირავებულ ფართში განთავსებული იყო კომპანიის ცენტრალური ქვესადგური, რომელიც მრავალ მომხმარებელს ემსახურებოდა, რომელიც, მსგავსად მოსარჩელისა, ავტორიზებული პირია ელექტრონული კომუნიკაციის სფეროში და ახორციელებს ქ.რუსთავში მაუწყებლობის, ინტერნეტისა და სატელეფონო ტრანზიტს, შესაბამისად, მოსარჩელეს არ ჰქონდა უფლება, ცალმხრივად, ყოველგვარი საფუძვლის გარეშე შეეწყვიტა 2007 წლის 1 სექტემბრის ხელშეკრულება, ამასთანავე, ცენტრალური სადგურის გადატანისათვის, არათუ სამი თვე, ერთი წელიც არარეალური პერიოდია, შესაბამისად, სამთვიანი ვადის დაცვით ქირავნობის ხელშეკრულების ხელშეკრულების მოშლა საქმის გარემოებებიდან არ გამომდინარეობს. თუკი სამოქალაქო კოდექსის 559-ე მუხლით განსაზღვრული ქირავნობის მოშლის შესაძლებლობა გაგებული იქნება, იმგვარად, რომ მხარეს ამ უფლების გამოყენება ნებისმიერ შემთხვევაში შეუძლია, საფუძველს მოკლებული იქნება სამოქალაქო კოდექსის ყველა ის დებულება, რომლებიც სამოქალაქო უფლების კეთილსინდისიერად განხორციელების აუცილებლობას ადგენს, გარდა ამისა, სასამართლომ მხედველობაში არ მიიღო კასატორის მითითება, რომ მისი მსჯელობა განსხვავდებოდა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკისაგან (სუსგ #ას-364-344-2011, 27.05.2011წ);

1.4.2. სააპელაციო სასამართლომ უპასუხოდ დატოვა აპელანტის პოზიცია პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 248-ე მუხლის დარღვევის თაობაზე. ამ შემთხვევაში სააპელაციო პალატამ მოსარჩელის წერილობითი მიმართვები მფლობელისადმი მიიჩნია განუსაზღვრელი ვადით დადებული ქირავნობის ხელშეკრულების მოშლის შესახებ ნების გამოვლენად იმ პირობებში, როდესაც ამგვარ დათქმას თავად მესაკუთრის წერილები არ შეიცავს. თუკი წერილობითი მიმართვისას მოსარჩელე სამოქალაქო კოდექსის 559-ე მუხლის მე-3 ნაწილსა და 561-ე მუხლებს ეყრდნობოდა, იგი ფართის დაცლას ათი დღის ვადაში არ მოითხოვდა. არც წერილობით მიმართვებში და არც სარჩელში მესაკუთრეს ხელშეკრულების შეწყვეტა/ხელშეკრულებიდან გასვლა არ უხსენებია, რაც პირველი ინსტანციის სასამართლომ არასწორად შეაფასა. მას არც სააპელაციო სასამართლოში გამოუსწორებია საკუთარი პოზიცია და მიუხედავად სააპელაციო საჩივრის გაცნობისა, არ განუმარტავს, რომ მოითხოვდა ხელშეკრულებიდან გასვლას. ამგვარი ინტერპრეტაცია მხოლოდ სასამართლოს ინიციატივაა, რითაც დარღვეულია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-3, მე-4 და 105-ე მუხლები, ასევე, 178-ე მუხლის პირველი ნაწილის „თ“ ქვეპუნქტი და 284-ე მუხლი.

1.5. საკასაციო პალატა უარყოფს კასატორის ზემოხსენებულ არგუმენტებს იმ დასაბუთებით, რომ სასამართლოს მხრიდან არც მატერიალური სამართლის და არც საპროცესო ნორმების დარღვევის ფაქტი არ დასტურდება. პალატა უპირველესად აღნიშნავს, რომ ქვემდგომი სასამართლოს მსჯელობა არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან, რამდენადაც კასატორის მიერ მოხმობილ განჩინებაში ხელშეკრულების მოქმედების ვადა იმგვარადაა შეფასებული, როგორც ეს წინამდებარე საქმეზე დაადგინა სააპელაციო პალატამ, ამასთანავე, ნიშანდობლივია, რომ განსახილველი საქმისაგან განსხვავებით, #ას-264-344-2011 საქმეზე დავის საგანი ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების შესრულებაა, რის გამოც განსხვავებულია დავის ფაქტობრივი გარემოებებიც (იხ. სუსგ #ას-2634-344-2011, 27 მაისი, 2011 წელი).

1.6. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო პალატამ მართებულად მოიძია მოთხოვნის დამფუძნებელი ნორმა _ სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლი, მართებულად განსაზღვრა მტკიცების საგანში შემავალი ფაქტები და სწორადვე გაანაწილა მხარეთა შორის მტკიცების ტვირთი. პალატა ეთანხმება გასაჩივრებული განჩინების დასკვნას იმის თაობაზე, რომ მოპასუხემ არსებითი შედავების ფარგლებში სასარჩელო მოთხოვნის განხორციელების გამომრიცხავი გარემოება _ ნივთის ფლობის მართლზომიერება ვერ დაადასტურა, რამდენადაც, სამოქალაქო კოდექსის 559-ე და 561-ე მუხლების შესაბამისად, უვადოდ დადებული ქირავნობის სამართლებრივი ურთიერთობა მესაკუთრის მიერ ცალმხრივი ნების გამოვლენიდან სამთვიანი ვადის დაცვით შეწყვეტილად მიიჩნევა. აღნიშნული მსჯელობის საპირისპიროდ საკასაციო პალატა შეფასების საგნად არ მიიჩნევს კასატორის პოზიციას იმის თაობაზე, რომ სასამართლომ არ გაითვალისწინა მთავარ სხდომაზე გამოხატული მისი პოზიცია ხელშეკრულებიდან გასვლისათვის სამთვიანი ვადის არაგონივრულად მიჩნევის შესახებ, ვინაიდან ამ გარემოებაზე მხარეს შესაგებელში (საქმის მომზადების ეტაპზე) არ მიუთითებია. იგი თავადვე ადასტურებს, რომ ზემოხსენებული საკითხი სასამართლოს მთავარ სხდომაზე გახადა სადავო, რაც ქვემდგომმა სასამართლოებმა მართებულად არ შეაფასეს (იხ. სსსკ-ის 201.4, 219-ე და 380-ე მუხლები). საკასაციო პალატა აქვე განმარტავს, რომ გრძელვადიანი სახელშეკრულებო ურთიერთობიდან გასვლა წარმოადგენს ცალმხრივი ნების გამოვლენას, რომელიც ნამდვილია მას შემდეგ, რაც იგი ადრესატს მიუვა (იხ. სკ-ის 51.1, 355-ე მუხლები), ხოლო, სამოქალაქო კოდექსის 559-ე მუხლის მე-3 ნაწილიდან გამომდინარე, უვადოდ დადებული ქირავნობის ხელშეკრულებიდან გასვლა მხარის აბსოლუტური უფლებაა. რაც შეეხება საკითხს, დაარღვია თუ არა სასამართლომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-3, მე-4 და 105-ე მუხლები, 178-ე მუხლის პირველი ნაწილის „თ“ ქვეპუნქტი და 284-ე მუხლი, პალატა აღნიშნავს, რომ მესაკუთრის წერილობითი შეტყობინება მფლობელისადმი, სადაც მკაფიოდაა დაფიქსირებული ნება ფართის პირდაპირ მფლობელობაში დაბრუნებაზე, სწორედ 105-ე მუხლით შეფასების გზით წარმოშობს ხელშეკრულებიდან გასვლის თაობაზე მხარის მიერ ნების გამოხატვას, ხოლო საქმეში წარმოდგენილი სარჩელის მე-4 ფაქტობრივ გარემოებაში პირდაპირ მიუთითებს მესაკუთრე, რომ იგი მფლობელისაგან მოითხოვდა ფართის დაცლასა და გათავისუფლებას _ ხელშეკრულების შეწყვეტას (იხ. სარჩელი, ტ. I, ს.ფ.4).

1.7. ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

1.8. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

2. კასატორის შუამდგომლობა და მის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებები:

2.1. წარმოდგენილ საკასაციო საჩივარს კასატორმა დაურთო თანამშრომელთა სიის ამონარიდი 1 (ერთი) ფურცლად.

2.2. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის პირველი ნაწილი ადგენს საკასაციო სასამართლოს მიერ ფაქტობრივი გარემოებების შეფასების პროცესუალურ ფარგლებს და მისი შინაარსიდან გამომდინარეობს, რომ საკასაციო სასამართლოში ახალ ფაქტებზე მითითება და ახალი მტკიცებულებების წარმოდგენა არ დაიშვება, რამდენადაც საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახულია სასამართლოთა გადაწყვეტილებებში ან სხდომათა ოქმებში. გარდა ამისა, შეიძლება მხედველობაში იქნეს მიღებული ამ კოდექსის 396-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტში მითითებული ფაქტები. ამავე კოდექსის 104-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სასამართლო არ მიიღებს, არ გამოითხოვს ან საქმიდან ამოიღებს მტკიცებულებებს, რომლებსაც საქმისათვის მნიშვნელობა არ აქვთ. დასახელებული ნორმებიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეს წარმოდგენილი მტკიცებულება 1 (ერთი) ფურცლად.

3. სასამართლო ხარჯები:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ 16.09.2016წ. #... საგადახდო დავალებით სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 104-ე, 391-ე, 401-ე, 407-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს „ს-ის“ საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორ შპს „ს-იას“ (ს/#...) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს მის მიერ 16.09.2016წ. #... საგადახდო დავალებით სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.

3. კასატორს დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე დართული თანამშრომელთა სიის ამონარიდი 1 (ერთი) ფურცლად (ტ.II, ს.ფ. 70).

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ნ. ბაქაქური