საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

საქმე №ას-62-56-2015 28 ივლისი, 2016 წელი,

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მზია თოდუა (თავმჯდომარე),

ეკატერინე გასიტაშვილი (მომხსენებელი),

პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი – შპს „ფ-“ (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – შპს „ტ-ი“ (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 20 ნოემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – სასაქონლო ნიშნების რეგისტრაციის ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. შპს „ფ-“-მ (შემდეგში: მოპასუხე, მყიდველი, აპელანტი, კასატორი) საქპატენტში დაარეგისტრირა სასაქონლო ნიშნები: 1) M…, 2) M.., 3) M.., 4) M.., 5) M..-, 6) M.., 7) M.., 8) M... სასაქონლო ნიშნები შეიცავს მზის გამოსახულებას, ასევე ქართული ძეგლების შავ-თეთრ გამოსახულებებს („სასაქონლო ნიშნების შესახებ“ საქართველოს კანონი, შემდეგში სპეციალური კანონი, მე-17 მუხლი; იხ. ტ. 1, ს.ფ. 109-110, 353-358);

2. შპს „ტ-ი“ (შემდეგში: მოსარჩელე, მიმწოდებელი, გამყიდველი) ფლობს განსაკუთრებულ უფლებას სიტყვიერ სასაქონლო ნიშანზე – „ქ-“, სამ – ქართულ, რუსულ და ინგლისურ ენაზე. აღნიშნული ნიშანი მოსარჩელეს გადაეცა შპს „ღ-ის“ (შემდეგში: ღვინის ქარხანა) მიერ (ტ. 1, ს.ფ. 112);

3. მხარეთა შორის არსებობდა რამდენიმეწლიანი სახელშეკრულებო ურთიერთობა. მიმწოდებელი აწვდიდა მყიდველს ალკოჰოლურ სასმელებს, მათ შორის, ქართულ ღვინოს დასახელებით: „ქ-“. ხელშეკრულებების თანახმად, მიმწოდებელი (მოსარჩელე) მყიდველს (მოპასუხეს) აძლევდა ექსკლუზიურ უფლებას, უზრუნველეყო პროდუქციის რეალიზება უკრაინის ტერიტორიაზე. ექსკლუზიურ უფლებიდან გამომდინარე, მიმწოდებელი იღებდა ვალდებულებას, არ გადაეცა მესამე პირისათვის თავისი ალკოჰოლური პროდუქციით ვაჭრობის, სასაქონლო ნიშნით სარგებლობის უფლება, რაც, თავის მხრივ, ენიჭებოდა მყიდველს (საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის, სსკ-ის 477-ე მუხლი, იხ. 15.05.2007წ. ხელშეკრულება - ტ. 1, ს.ფ. 20-44);

4. მხარეთა შორის, 2012 წლის 1 იანვარს, დაიდო ხელშეკრულება რეკლამირების თაობაზე, რომლის თანახმადაც მყიდველს ევალებოდა უკრაინის ტერიტორიაზე პრომო აქციების ჩატარებით, მიმწოდებლის მიერ წარმოებული და მიწოდებული პროდუქციის რეკლამირება. რეკლამა უნდა გაკეთებულიყო „ქ-“, „ჭ-“, „ვ-ი“ სავაჭრო ნიშნის პროდუქციისათვის (სსკ-ის 629-ე მუხლი; იხ. 01.01.2012წ. ხელშეკრულება - ტ. 1; ს.ფ. 80-83);

5. „ტონუტი ტექნიჩე გრაფს“-მა (შემდეგში: იტალიური კომპანია, კომპანია, მესამე პირი) 2011 წლის 21 მარტის წერილით შეატყობინა მიმწოდებელს, რომ აპირებდა მყიდველთან ხელშეკრულების გაფორმებას. იტალიურ კომპანიას უნდა ეკისრა ვალდებულება, მიეწოდებინა მიმწოდებლის პროდუქციის, კერძოდ, „ქ-სა“ და „ვ-ის“ მოსანიშნად გამოსაყენებელი ეტიკეტები მყიდველისათვის. წერილით დასტურდება, რომ საჭირო იყო მიმწოდებლის (მოსარჩელის) თანხმობა ხელშეკრულების დასადებად. 20.03.2012წ. აღნიშნული ხელშეკრულება დაიდო, მომსახურების თანხას იხდიდა მიმწოდებელი (იხ. იტალიური კომპანიის წერილი - ტ.1, ს.ფ.84-89 და ხელშეკრულება სადიზაინერო მომსახურების გაწევის შესახებ – ს.ფ. 291-308).

6. მიმწოდებელმა 2013 წლის 23 აგვისტოს სარჩელი აღძრა მყიდველის წინააღმდეგ და მოითხოვა ამ უკანასკნელის სახელზე რეგისტრირებული სასაქონლო ნიშნების (იხ. ამ განჩინების პირველი პუნქტი) ბათილად ცნობა (სპეციალური კანონის 28-ე მუხლი).

7. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 5 მარტის გადაწყვეტილებით მიმწოდებლის სარჩელი დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი მოპასუხის სახელზე რეგისტრირებული სასაქონლო ნიშნები (იხ. ამ განჩინების პირველი პუნქტი).

8. საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და მიმწოდებლის სარჩელის უარყოფა, შემდეგ არგუმენტებზე მითითებით:

8.1. გასაჩივრებული გადაწყვეტილებაში არასწორადაა მითითებული, რომ მოპასუხე სარეკლამო მომსახურებას უწევდა მოსარჩელეს;

8.2. მოპასუხე ადასტურებს მხარეთა შორის მრავალწლიან სახელშეკრულებო ურთიერთობას უკრაინის ბაზარზე პროდუქციის რეალიზაციის თვალსაზრისით, თუმცა, მიაჩნია, რომ ეს ურთიერთობები არ ატარებდა „მომსახურების გაწევის“ სახეს. მხარეთა შორის არსებობდა პროდუქციის ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის ფარგლებშიც, მოპასუხე წარმოადგენდა მყიდველს/დამკვეთს, ხოლო მოსარჩელე ღვინის მიმწოდებელს/შემსრულებელს. დაკვეთის არსი გამოიხატებოდა იმაში, რომ მოსარჩელეს მოპასუხისთვის უნდა მიეწოდებინა არა მისი სურვილით წარმოებული ნებისმიერი პროდუქცია, არამედ, მხოლოდ ის პროდუქცია და იმ სპეციფიკაციით, რასაც დაუკვეთავდა მოპასუხე და რომლის თვისებებიც შეთანხმებული იქნებოდა მხარეთა ტექნოლოგების მიერ სპეციალური წესით. ხოლო, რაც შეეხება თითქოსდა სარეკლამო მომსახურების გაწევას მიმწოდებლისათვის და ამ უკანასკნელის მიერ სარეკლამო მომსახურებაში თანხის გადახდას, მიმწოდებელს მყიდველისათვის სარეკლამო მომსახურება, კონკრეტული სახით, არასდროს დაუკვეთავს და არასდროს გადაუხდია რაიმე თანხა ამ ე.წ. „მომსახურებაში“, ასეთი მტკიცებულება არაა წარდგენილი. პროდუქციის რეკლამირება იმთავითვე წარმოადგენდა ორმხრივ ინტერესს, რადგან, პროდუქციის ცნობადობისა და რეალიზაციის გაზრდით, ორივე მხარე იყო დაინტერესებული. რაც შეეხება სარეკლამო მომსახურების ხარჯების ანაზღაურებას, ამ თანხას ყოველთვის იხდიდა მხოლოდმყიდველი (მოპასუხე), რისი დამადასტურებელი მტკიცებულებებიც საქმეშია წარდგენილი;

8.3. სასამართლოს მიერ უდავოდ მიჩნეული ფაქტობრივი გარემოება, რომ 2011 წლის 21 მარტის წერილით იტალიურმა კომპანიამ სადავო ეტიკეტების დამზადება განახორციელა მოსარჩელის დაკვეთით და მისივე ხარჯით, ეწინააღმდეგება საქმეში არსებულ მტკიცებულებებს. საქმის მასალებში წარდგენილია 20.03.2012 წლის ხელშეკრულება მოპასუხესა (მყიდველი) და იტალიურ კომპანიას შორის, რომელშიც ეტიკეტის დიზაინის დამკვეთად, თანხის გადამხდელად და დიზაინზე საავტორო უფლებების მესაკუთრედ მითითებულია მყიდველი. ამ უკანასკნელის ხარჯებით დაკვეთის შესრულებას ადასტურებს სასამართლოს მიერ მითითებული კომპანიის წერილიც. რაც შეეხება იმ ფაქტს, რომ იტალიური კომპანია წერილობით მიმართავს მიმწოდებელს (იხ. ამ განჩინების მე-5 პუნქტი), ეს განპირობებული იყო იმით, რომ მხარეთა შეთანხმებით, მოპასუხის მიერ შეკვეთილი ეტიკეტები, რომელსაც დაამზადებდა კომპანია, პირდაპირ უნდა მიეწოდებინათ მოსარჩელისათვის. შესაბამისად, ზემოხსენებული წერილი შეეხება მხოლოდ მიწოდების ტექნიკური დეტალების დაზუსტებას მოსარჩელესთან დაკავშირებით. რაც შეეხება ანაზღაურების საკითხს, წერილში სრულიად ცალსახადაა მითითებული, რომ დაკვეთას ახორციელებს მოპასუხე (მყიდველი) და თანხასაც ის გადაიხდის; სასამართლომ მოსარჩელისა და მოპასუხის ურთიერთობა არასწორად შეაფასა დისტრიბუციის ხელშეკრულებად.

8.4. სამართლებრივად დაუსაბუთებელია სასამართლოს დასკვნა, რომ სასაქონლო ნიშანი შეიძლება უკავშირდებოდეს მხოლოდ პროდუქციის მწარმოებელს და შესაბამისად, რადგან მოპასუხე არ არის ღვინის მწარმოებელი, მას ვერ ექნება ლეგიტიმური ინტერესი სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციის მიმართ. სასამართლოს ასეთი დასკვნა არ გამომდინარეობს არც ადგილობრივი და არც საერთაშორისო კანონმდებლობიდან;

8.5. მცდარია სასამართლოს მსჯელობა, თითქოს მოსარჩელეს გადაეცა უფლებები სადავო სასაქონლო ნიშნებზე ღვინის ქარხნისაგან (იხ. ამ განჩინების მე-2 პუნქტი). მიმწოდებლის მიერ წარდგენილი მტკიცებულებებით დასტურდება, რომ მას ღვინის ქარხნისგან გადაეცა უფლებები მხოლოდ სიტყვიერ ნიშანზე „ქ-“, რაც არ წარმოადგენს კონკრეტული დავის საგანს;

8.6. მცდარია სასამართლოს მსჯელობა, თითქოს მიმწოდებელი დამოუკიდებლად იყენებდა სადავო სასაქონლო ნიშანს, რის გამოც იგივე სასაქონლო ნიშნის გამოყენება მყიდველის მიერ მომხმარებელს შეიყვანს შეცდომაში, რაც დაუშვებელია; საქმის მასალებით არ დასტურდება მოსარჩელის მიერ სადავო სასაქონლო ნიშნის დამოუკიდებლად გამოყენების არცერთი შემთხვევავ არც საქართველოში და არც მის ფარგლებს გარეთ. კონკრეტულ შემთხვევაში, დავა ეხება საქართველოში რეგისტრირებულ სასაქონლო ნიშნებს და ამ თვალსაზრისით, თავად მოსარჩელე აღიარებს, რომ მას პროდუქცია სადავო სასაქონლო ნიშნებით საქართველოში საერთოდ არ უწარმოებია და მისი პროდუქცია ამ ნიშნით უცნობია მომხმარებლის ფართო წრისათვის. აქედან გამომდინარე, ცხადია, გამორიცხულია მომხმარებლის შეცდომაში შეყვანის საფრთხე, რადგან, სადავო სასაქონლო ნიშნით მარკირებულ პროდუქციას, საქართველოს ბაზრის მომხმარებელი საერთოდ არ იცნობს;

8.7. მცდარია სასამართლოს მსჯელობა სასაქონლო ნიშნების არაკეთილსინდისიერი განზრახვით რეგისტრაციის თაობაზე.

9. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 20 ნოემბრის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.

10. სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია წინამდებარე განჩინების 1-5 პუნქტებში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებები და გაიზიარა ქვემდგომი სასამართლოს შეფასებები და დასკვნები საქმის ფაქტობრივ და სამართლებრივ საკითხებზე (საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის, შემდეგში სსსკ, 390.3-ე მუხლის „გ“ ქვეპუნქტი).

11. სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს კონსტიტუციის 23-ე მუხლის პირველი პუნქტის მეორე წინადადებაზე, რომლის თანახმად, ინტელექტუალური საკუთრების უფლება ხელშეუვალია. ინტელექტუალური საკუთრების ერთ-ერთ ობიექტს წარმოადგენს სასაქონლო ნიშანი, რომელიც საქართველოში დაცულია უპირატესად სამრეწველო საკუთრების დაცვის პარიზის კონვენციით (შემდეგში: პარიზის კონვენცია) და ამ განჩინების პირველ პუნქტში დასახელებული სპეციალური კანონით.

12. სპეციალური კანონის მე-3 მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, სასაქონლო ნიშანი არის სიმბოლო ან სიმბოლოთა ერთობლიობა, რომელიც გამოისახება გრაფიკულად და განასხვავებს ერთი საწარმოს საქონელს ან/და მომსახურებას მეორე საწარმოს საქონლისა ან/და მომსახურებისაგან. სასაქონლო ნიშანი მიეკუთვნება ინტელექტუალური საკუთრების ნაირსახეობას და წარმოადგენს პროდუქციის ინდივიდუალიზაციის საშუალებას, რომელიც იძლევა იურიდიული ან ფიზიკური პირების საქონლის განსხვავების საშუალებას სხვა პირების იგივე სახის საქონლისაგან. ამდენად, სასაქონლო ნიშნის ერთ-ერთ ძირითად დანიშნულებას წარმოადგენს ის გარემოება, რომ მომხმარებლის მიერ განსხვავებული იქნეს ერთი საწარმოს პროდუქცია სხვა საწარმოს მიერ წარმოებული მსგავსი პროდუქციისაგან. მოცემულ შემთხვევაში, განმსაზღვრელ ფაქტორს წარმოადგენს პროდუქციის ინდივიდუალიზაცია, კერძოდ, უკავშირებს თუ არა მომხმარებელი წარმოებულ პროდუქციას კონკრეტულ საწარმოს.

13. სპეციალური კანონის მე-6 მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, რეგისტრაციით დაცულ სასაქონლო ნიშანზე მფლობელის განსაკუთრებული უფლება წარმოიშობა ამ ნიშნის რეგისტრაციის დღიდან. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, განსაკუთრებული უფლების მქონე პირს შეუძლია აუკრძალოს მესამე პირს, მისი თანხმობის გარეშე, სამოქალაქო ბრუნვაში გამოიყენოს ისეთი ნიშანი, რომელიც განსაკუთრებული უფლების მქონე პირის დაცული სასაქონლო ნიშნის: „ა) იდენტურია და საქონელიც იდენტურია; ბ) იდენტურია, ხოლო საქონელი იმდენად მსგავსია, რომ ჩნდება ამ ნიშნების აღრევის, მათ შორის, ასოცირების შედეგად აღრევის შესაძლებლობა; გ) მსგავსია, ხოლო საქონელი იდენტური ან იმდენად მსგავსია, რომ ჩნდება ამ ნიშნების აღრევის, მათ შორის, ასოცირების შედეგად აღრევის შესაძლებლობა; დ) იდენტური ან მსგავსია და დაცულია სასაქონლო ნიშნის საქართველოში კარგი რეპუტაციის გამო, ამ ნიშნის გამოყენება მესამე პირს დაუმსახურებლად უქმნის ხელსაყრელ პირობებს ან ზიანს აყენებს სასაქონლო ნიშნის რეპუტაციას ან მის განმასხვავებელუნარიანობას“.

14. სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ მოცემულ შემთხვევაში, სადავო არ არის, რომ მოსარჩელის მიერ მიერ წარდგენილ 2003 წელს გამოცემულ წიგნში „ქართული ღვინო“, აგრეთვე - სარეკლამო მასალებში გამოსახულ ეტიკეტებს, რომელთა ავთენტურობა მოპასუხეს სადავოდ არ გაუხდია და რომლებსაც ღვინის ქარხანა და შემდგომში მოსარჩელე იყენებდა წარმოებული პროდუქციის მოსანიშნად, გააჩნიათ არსებითი მსგავსება მოპასუხის მიერ რეგისტრირებულ სადავო სასაქონლო ნიშნებთან. თავად მხარეთა ახსნა-განმარტებიდან დგინდება, რომ მოპასუხის მიერ რეგისტრირებულ ნიშნებზე, შეცვლილია მხოლოდ მცირედი ელემენტები, ძირითადი მაიდენტიფიცირებელი ნიშნები – მზის გამოსახულება და ქართული ძეგლების გრაფიკული გამოსახულებები მეორდება რეგისტრირებულ სასაქონლო ნიშნებში (იხ. ტ. 1, ს.ფ. 90-108; ს.ფ.112-125); ამასთან, სადავო არ არის ის გარემოება, რომ მოპასუხე თავად არ აწარმოებს და არასდროს უწარმოებია ალკოჰოლური პროდუქცია. წიგნი „ქართული ღვინო“ გამოიცა 2003 წელს, მოდავე მხარეთა შორის საქმიანი ურთიერთობის დაწყებამდე, რაც იმას ნიშნავს, რომ ამ დროისათვის ღვინის ქარხანა აწარმოებდა ღვინოებს დასახელებით „ქ-“ და ქ-ს ღვინოები უკვე ცნობილი იყო მომხმარებლისათვის მისი ნიშან-თვისებებით. ამჟამად, აღნიშნული სასაქონლო ნიშნით მარკირებული ღვინის დისტრიბუციას ეწევა მოპასუხე (მყიდველი), თუმცა, მხარეთა მათ შორის ხელშეკრულების შეწყვეტის შემთხვევაში, სადავო რეგისტრაციის არსებობის პირობებში, მოსარჩელეს (მიმწოდებელს) უსაფუძვლოდ, არაკეთილსინდისიერად აეკრძალება უფლება, გაასაღოს თავისი ღვინო სწორედ იმ შეფუთვით, რომლის რეკლამირებაში მას გადახდილი აქვს თანხა (რეკლამის თაობაზე შეთანხმება) და რომელსაც საკმაოდ სტაბილური გაყიდვებით იცნობს მომხმარებელთა ფართო წრე. ამდენად, სადავო რეგისტრაციით, მოპასუხე იძენს უფლებას, აუკრძალოს მოსარჩელეს იმ სასაქონლო ნიშნებით სარგებლობა, რომლის ქვეშ ყოველთვის მოიაზრებოდა მოსარჩელის მიერ წარმოებული ღვინო, მისი უნიკალურობით, გემური თვისებებით, ტექნოლოგიით, ქიმიური შემადგენლობით.

15. სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ სასაქონლო ნიშნის გამოყენება გარკვეულ საქონელზე, თუნდაც მისი რეგისტრაციის გარეშე, ქმნის საფუძველს, რომ აღნიშნულ პროდუქციას დაუკავშირდეს მოცემული ნიშანი. განსახილველ შემთხვევაში, დადგენილია, რომ ჯერ კიდევ 2003 წელს გამოცემულ რუსულენოვან ლიტერატურაში „ქართული ღვინო“, დახასიათებულია ღვინის ქარხნის მიერ წარმოებული ღვინოები, კერძოდ, ელიტარული ღვინოების ხაზი – „ქ-“, რომელიც 2003 წლიდან უშვებს აღნიშნულ ღვინოებს. უდავოა, რომ აღნიშნულ სასაქონლო ნიშანს ფლობდა ღვინის ქარხანა, რომლისაგან გადაეცა მოსარჩელეს (იხ. ამ განჩინების მე-2 პუნქტი). სადავო სასაქონლო ნიშნით შეფუთული ღვინოები მჭიდროდ უკავშირდება მიმწოდებელს (მოსარჩელეს),მის მიერ არის დამზადებული, შესაბამისი უნიკალური ტექნოლოგიით და ამ სასაქონლო ნიშნის ქვეშ მომხმარებლისათვის ნაგულვებია სწორედ მოსარჩელის მიერ დამზადებული ღვინოები.

16. სასამართლომ დაასკვნა, რომ თუ მოდავე მხარეთა შორის ურთიერთობა შეწყდება და მოსარჩელე აღარ მიაწვდის ღვინოს მოპასუხეს, ამ უკანასკნელის ხელში აღმოჩნდება მხოლოდ რეგისტრირებული სასაქონლო ნიშნები, თუმცა, მისი მონიშვნით გამოცემული სხვა ღვინო მომხმარებლის შეცდომაში შეყვანას გამოიწვევს.

17. სააპელაციო სასამართლომ სპეციალური კანონის მე-4 მუხლზე მიუთითა, რომლის თანახმად, სასაქონლო ნიშნად არ რეგისტრირდება სიმბოლო ან სიმბოლოთა ერთობლიობა, რომელიც: „თ) შესაძლებელს ხდის მცდარი წარმოდგენა შეუქმნას მომხმარებელს საქონლის თვისების, ხარისხის, გეოგრაფიული წარმოშობის ან საქონლის სხვა მახასიათებლების შესახებ“. მოპასუხემ, მწარმოებლის ნებართვის გარეშე, დაარეგისტრირა სასაქონლო ნიშანი, რომელიც მჭიდროდ უკავშირდება მწარმოებელს, ხოლო მისი პროდუქციის გარეშე ნიშნის გამოყენება შეცდომაში შეიყვანს მომხმარებელს.

18. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ სპეციალური კანონის 28-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ბ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე, ქვემდგომმა სასამართლომ სწორად დააკვალიფიცირა მოპასუხის ქმედება (სადავო ნიშნების რეგისტრაცია), როგორც არაკეთილსინდისიერი. კერძოდ, მითითებული მუხლის თანახმად, სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციას ბათილად ცნობს სასამართლო მესამე პირის მოთხოვნით, თუ სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაცია მოხდა არაკეთილსინდისიერი განზრახვით. საქალაქო სასამართლომ მართებულად განმარტა, რომ განსაკუთრებული უფლება მოპოვებული იყო სასაქონლო ნიშნებზე, რომლებიც დაუცველი ეტიკეტის სახით მანამდე გამოიყენებოდა და ახლაც გამოიყენება სხვა პირის, მოცემული საქონლის მწარმოებლის მიერ, რომელთანაც უფლების მომპოვებელი იმყოფებოდა სახელშეკრულებო ურთიერთობაში. აღნიშნულ ეტიკეტებს გააჩნდა გარკვეული სახის დაცვა, ვინაიდან, მოსარჩელეს რეგისტრირებული ჰქონდა სიტყვიერი სასაქონლო ნიშანი „ქ-“ და სადავო ეტიკეტებიც და ეტიკეტებით მონიშნული პროდუქციაც სწორედ აღნიშნულ საფირმო სახელწოდებასთან ასოცირდებოდა. ამასთან, მართალია, სასაქონლო ნიშნის გამოეყენება არ წარმოადგენდა მასზე განსაკუთრებული უფლების მოპოვების წინაპირობას, თუმცა, როდესაც უფლების მოპოვება ხდებოდა ისეთ სასაქონლო ნიშანზე, რომელზეც მესამე პირს გააჩნდა უპირატესი ლეგიტიმური ინტერესი, რეგისტრაცია ხორციელდებოდა იმ შეგნებით, რომ პირმა მიითვისოს სხვის მიერ რეგისტრაციამდე შექმნილი და ბაზარზე დამკვიდრებული, მაგრამ დაუცველი ნიშანი და მისგან მომდინარე სიკეთე, რაც უდავოდ მოჰყვება მომხმარებელში კარგად ნაცნობ, დადებითი რეპუტაციის მქონე ნიშნით შეფუთული ღვინის რეალიზებას. ამასთან, მოპოვებული უფლება არ ეფუძნება უპირატესი დაცვის ღირს ინტერესს. მოპასუხისთვის განსაკუთრებული უფლების მოპოვება წარმოადგენს კონტრაჰენტთან მიმართებაში უპირატესობის მოპოვების საშუალებას. არაკეთილსინდისიერი კონკურენცია, სხვისი შექმნილი არამატერიალური ქონებრივი სიკეთის მითვისება და ამ გზით ბაზარზე უპირატესობის მოპოვება, წარმოადგენს სასაქონლო ნიშნის ბათილად ცნობის საფუძველს.

19. პარიზის კონვენციის პირველ მუხლის თანახმად, სამრეწველო საკუთრების დაცვის ობიექტია არაკეთილსინდისიერი კონკურენციის აღკვეთა. კონვენციის მე-10bis მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, კავშირის ქვეყნები ვალდებული არიან, უზრუნველყონ კავშირის ქვეყნების მოქალაქეები არაკეთილსინდისიერი კონკურენციისაგან ეფექტიანი დაცვით. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, არაკეთილსინდისიერი კონკურენციის აქტს შეადგენს კონკურენციის ნებისმიერი აქტი, რომელიც ეწინააღმდეგება სამეწარმეო ან კომერციული საქმიანობის პატიოსან ჩვევებს. ხოლო, მე-3 ნაწილის თანახმად, აკრძალულია ისეთი ხასიათის მქონე ყველა ქმედება, რომელსაც შეუძლია რაიმე გზით გამოიწვიოს აღრევა კონკურენტის დაწესებულების, საქონლის, სამეწარმეო ან კომერციული საქმიანობის მიმართ;

20. სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს მითითება, რომ სპეციალური კანონის 28-ე მუხლის პირველი პუნქტის ბ) ქვეპუნქტი წარმოადგენდა, პარიზის კონვენციის ზემოხსენებული ნორმებით სახელმწიფოს მიერ ნაკისრი ვალდებულებების რეალიზების ერთადერთ საშუალებას, რომელიც უნდა განხილულიყო სხვა სამართლებრივ საშუალებებთან ურთიერთკავშირში (კანონის 28-ე მუხლის სხვა ქვეპუნქტები). კანონმდებელი კანონის აღნიშნული მუხლით განსაზღვრავს მეწარმე სუბიექტის უფლების დაცვის მექანიზმს, როდესაც სახეზეა არაკეთილსინდისიერი კონკურენციის გაწევის მიზნით სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციის ფაქტი.

21. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოპასუხე არის არა კონკურენტი, არამედ მოსარჩელის კონტრაქტორი, თუმცა, მოპასუხე სხვა მწარმოებელთან ხელშეკრულების დადების შემთხვევაში, აგრეთვე იმ შემთხვევაში, თუ თავად დაიწყებს ღვინის წარმოებას, მოპოვებული განსაკუთრებული უფლებით შეძლებს არაკეთილსინდისიერი კონკურენციის გაწევას, რაც გამოიწვევს სხვა პროდუქციის მოსარჩელის მიერ წარმოებულ პროდუქტთან აღრევას და ამ უკანასკნელს აუკრძალავს სამომავლოდ საკუთარ პროდუქციაზე სადავოდ ქცეული ნიშნების დატანას. სასაქონლო ნიშანი შესაძლებელია, ასევე, გამოყენებული იქნეს სახელშეკრულებო უპირატესობის მოსაპოვებლად, რაც გამოიხატება მოთხოვნილი პირობების შესაბამისად საქონლის მიწოდებაში.

22. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მხარეთა შორის არსებული ურთიერთობები ატარებდა მომსახურების გაწევის სახეს. ნასყიდობის ხელშეკრულება, თავისი იურიდიული ბუნებით, მოიცავს მხოლოდ პროდუქციის მიწოდებისა და საფასურის ანაზღაურების ვალდებულებას. რაც შეეხება მხარეთა შორის არსებულ სამართლებრივ ურთიერთობას, საქმის მასალებში განთავსებული საქონლის მიწოდების ხელშეკრულებისა (ტ. 1, ს.ფ. 20-44) და მომსახურების ხელშეკრულების (ტ. 1, ს.ფ. 80-83) თანახმად დასტურდება, რომ მოდავე მხარეთა შორის არსებული ურთიერთობა, ასევე, ითვალისწინებდა ექსკლუზიური მიწოდების პირობას, მარკეტინგული აქტივობების განხორციელების ვალდებულებას, მესამე პირებთან ურთიერთობას, რაც მოიცავდა ეტიკეტების დამამზადებელთან ხელშეკრულების გაფორმებას, უკრაინის ტერიტორიაზე მომწოდებლის ინტერესების დაცვას და ა.შ. ამასთან, გასათვალისწინებელია ის გარემოება, რომ საქმის მასალებში წარდგენილ პროდუქციაზე დატანილ ეტიკეტებზე მოპასუხე მითითებულია მოსარჩელის ოფიციალურ წარმომადგენლად უკრაინაში. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ გასათვალისწინებელი იყო, მომსახურებისათვის და იმისათვის, რომ მოპასუხე (მყიდველი) იყო მიმწოდებლის ექსკლუზიური წარმომადგენელი, იგი იღებდა შესაბამის საზღაურს, რაც ასახულია მესამე პირთან რეკლამირების თაობაზე გაფორმებულ 01.01. 2012 წ. ხელშეკრულებაში.

23. საქმის მასალებში წარდგენილი 21.03. 2011 წ. მესამე პირის წერილით, 2012 წლის სადიზაინერო მომსახურების გაწევის შესახებ ხელშეკრულებით (იხ. ამ განჩინების მე-5 პუნქტი) დგინდება, რომ იტალიური კომპანია ამზადებდა მოსარჩელის (გამყიდველის) კუთვნილ ეტიკეტებს. ქვემდგომმა სასამართლომ მართებულად განმარტა დასახელებული წერილი და ხელშეკრულება, ვინაიდან, აღნიშნული სამართლებრივი ურთიერთობიდან ეკონომიკური ტვირთი სწორედ მოსარჩელეს ეკისრებოდა, იქიდან გამომდინარე, რომ მზადდებოდა მისი კუთვნილი ეტიკეტები, მის მიერვე წარმოებული პროდუქციის მოსანიშნად.

24. მოპასუხემ საკასაციო წესით გაასაჩივრა სააპელაციო სასამართლოს განჩინება, მისი გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილებით, სარჩელის უარყოფა მოითხოვა, შემდეგ საკასაციო პრეტენზიებზე დაყრდნობით:

24.1. გასაჩივრებული განჩინება კანონის დარღვევითაა მიღებული, შეუძლებელია მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება (სსსკ-ის 394-ე მუხლის „ე“ და „ვ“ პუნქტები). იურიდიულად დაუსაბუთებელია სასამართლოს დასკვნა იმის შესახებ, თითქოს საქართველოს მომხმარებელი იცნობდა სადავო სასაქონლო ნიშანს, აიგივებდა მას მოსარჩელის მიერ წარმოებულ პროდუქციასთან და ამის გამო, მოპასუხის სახელზე სასაქონლო ნიშნების რეგისტრაციით არსებობს მომხმარებლის შეცდომაში შეყვანის საფრთხე;

24.2. სადავო ნიშანი სრულიად უცნობია საქართველოს ბაზარზე, მას არავითარი რეპუტაცია არ გააჩნია და, შესაბამისად, მოპასუხეს არ ჰქონია და ვერც ექნებოდა სადავო რეგისტრაციით სხვისი სასაქონლო ნიშნის ცნობადობის მითვისებისა და მომხმარებლის შეცდომაში შეყვანის განზრახვა. სასამართლომ გამოიყენა კანონის მე-4 მუხლის „თ“ პუნქტი (იხ. ამ განჩინების მე-17 პუნქტი), რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა, რაც სსსკ-ის 393-ე მუხლის მეორე ნაწილის „ბ“ პუნქტის თანახმად, გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების საფუძველია; სასამართლომ არასწორად მიიჩნია, რომ მომხმარებლის შეცდომაში შეყვანის საფრთხის გამო, სახეზეა სპეციალური კანონის მე-4 მუხლის „თ“ პუნქტით გათვალისწინებული შემთხვევა, კერძოდ, სადავოდ ქცეული ნიშნის - მზის გამოსახულების რეგისტრაციის ბათილობის საფუძველი. სპეციალური კანონის მე-4 მუხლით განსაზღვრულია რეგისტრაციაზე უარის თქმის „აბსოლუტური“ საფუძვლები, რომელსაც „საქპატენტი“ იყენებს სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციის პროცესში. კანონის მე-4 (1) მუხლის „თ“ პუნქტის თანახმად, „სასაქონლო ნიშნად არ რეგისტრირდება სიმბოლო ან სიმბოლოთა ერთობლიობა, რომელიც შესაძლებელს ხდის მცდარი წარმოდგენა შეუქმნას მომხმარებელს საქონლის თვისების, გეოგრაფიული წარმოშობის ან საქონლის სხვა მახასიათებლის შესახებ“. დასახელებულ ნორმაში საუბარია არა იმაზე, როდესაც ერთი ნიშანი ემთხვევა სხვა ნიშანს და არსებობს აღრევის საფრთხე, არამედ - ისეთ შემთხვევაზე, როდესაც თავისთავად ნიშანზე დატანილი გამოსახულება შეიცავს მომხმარებლისათვის არასწორი ასოციაციის შექმნის შესაძლებლობას;

24.3. სპეციალური კანონის მე-4 მუხლით გათვალისწინებული საფუძვლები შეეხება შემთხვევას, როდესაც თავად სასაქონლო ნიშანი არ აკმაყოფილებს რეგისტრაციის კრიტერიუმებს. განსახილველ შემთხვევაში, სადა „მზის გამოსახულება“ რეგისტრაციის კრიტერიუმებს ცხადია აკმაყოფილებს (რაც დადგენილია „საქპატენტის“ მიერ და ამას თავად მოწინააღმდეგეც არ ხდის სადაოდ). გარდა ამისა, ამ სამართლებრივი საფუძვლით დავა, როგორც წესი, წარიმართება „საქპატენტის“ წინააღმდეგ, რადგან სწორედ ეს უკანასკნელი მსჯელობს სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციის აბსოლუტურ საფუძვლებზე;

24.4. დაუსაბუთებელია სასამართლოს მსჯელობა, რომ მოპასუხემ არაკეთილსინდისიერი განზრახვით დაარეგისტრირა სადავო სასაქონლო ნიშნები, მათზე განსაკუთრებული უფლებისა და, ბაზარზე დამკვიდრებული, ამ ნიშანთან დაკავშირებული დადებითი რეპუტაციის მოპოვების მიზნით. არ შეიძლება სასაქონლო ნიშანის რეგისტრაცია არაკეთილსინდისიერად შეფასდეს მხოლოდ იმის გამო, რომ პირმა მოიპოვა ან სურდა მოეპოვებინა ნიშანზე განსაკუთრებული უფლება. განსაკუთრებული უფლების მოპოვება არის ნებისმიერი რეგისტრაციის შედეგი, რაც არ წარმოადგენს არც არაკეთილსინდისიერ განზრახვას და არც არაკეთილსინდისიერ კონკურენციას. რეგისტრაციის არაკეთილსინდისიერად კვალიფიკაცია შეფასებითი კატეგორიაა და იგი დამოკიდებულია მთელ რიგ ობიექტურ და სუბიექტურ ფაქტორებზე. გადამწყვეტი მნიშვნელობა აქვს იმის შეფასებას, თუ როგორ აღიქვამდა რეგისტრაციის ფაქტს თავად დაინტერესებული პირი;

24.5. კასატორის მტკიცებით იმისათვის, რომ სახეზე იყოს არაკეთილსინდისიერი კონკურენციის შემთხვევა ანუ სხვისი რეპუტაციის მითვისება და მომხმარებლის შეცდომაში შეყვანის მცდელობა, აუცილებელი პირობაა, რომ მოწინააღმდეგემ გამოიყენოს სადავო სასაქონლო ნიშანი, მოახდინოს ამ ნიშანთან გაიგივებული პროდუქციის რეალიზაცია, ამ ნიშნით შექმნას რეპუტაცია ან არსებობდეს უკვე ამ ნიშნით შექმნილი რეპუტაცია, როგორც ფაქტი. ამგვარი ფაქტების არარსებობა, ცხადია, იმაზე მეტყველებს, რომ არ არსებობს არც რეპუტაცია და არც ცნობადობა და შესაბამისად, მისათვისებელიც არაფერია;

24.6. კასატორის მტკიცებით, პარიზის კონვენციის მე-10 მუხლის მე-2 და მე-3 პუნქტების თანახმად, არაკეთილსინდისიერი კონკურენციის აქტს შეადგენს კონკურენციის ნებისმიერი აქტი, რომელიც ეწინააღმდეგება სამეწარმეო ან კომერციული საქმიანობის პატიოსან ჩვევებს. კერძოდ აკრძალულია ისეთი ხასიათის მქონე ყველა ქმედება, რომელსაც შეუძლია რაიმე გზით გამოიწვიოს აღრევა კონკურენტის დაწესებულების, საქონლის, სამეწარმეო ან კომერციული საქმიანობის მიმართ. საქართველოში მოსარჩელეს სადავო სასაქონლო ნიშნით ნიშანდებული პროდუქცია დამოუკიდებლად არ უწარმოებია და არც გაუყიდია. ასეთი ნიშანდებით საქართველოს მომხმარებელი პროდუქციას არ იცნობს, შესაბამისად, საქართელოში სადავო სასაქონლო ნიშანი არ ასოცირდება არც მოსარჩელესთან და არც მის მიერ წარმოებულ პროდუქციასთან, ანუ საქართველოში სადავო სასაქონლო ნიშანს არ გააჩნია არც რეპუტაცია და არც საყოველთაო ცნობადობა, რაც გამორიცხავს რეპუტაციის მითვისების მიზანს და მომხმარებლის შეცდომაში შეყვანის შესაძლებლობას.

25. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატამ მოპასუხის საკასაციო საჩივარი 2015 წლის 28 იანვრის განჩინებით წარმოებაში მიიღო სსსკ-ის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად, ხოლო 2016 წლის 29 იანვრის განჩინებით დასაშვებად ცნო დასახელებული მუხლის მე-5 ნაწილის „ა“ და „გ“ ქვეპუნქტების საფუძველზე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, მტკიცებულებათა გაანალიზებისა და საკასაციო საჩივრის საფუძვლების შესწავლის შედეგად, მივიდა დასკვნამდე, რომ საკასაციო განაცხადი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგი არგუმენტაციით:

26. სსსკ-ის 404-ე მუხლის პირველი პუნქტით, საკასაციო სასამართლო გადაწყვეტილებას ამოწმებს საკასაციო საჩივრის ფარგლებში, ამავე კოდექსის 407-ე მუხლის პირველი ნაწილით, საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახულია სასამართლოთა გადაწყვეტილებებში ან სხდომათა ოქმებში. გარდა ამისა, შეიძლება მხედველობაში იქნეს მიღებული ამ კოდექსის 396 - ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტში მითითებული ფაქტები; ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება); კასატორს ასეთი დასაბუთებული პრეტენზია არ წარმოუდგენია.

27. საკასაციო სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს, რომ სასარჩელო მოთხოვნას წარმოადგენს მოპასუხის (კასატორის) სახელზე რეგისტრირებული სასაქონლო ნიშნების (იხ. ამ განჩინების პირველი პუნქტი) ბათილად ცნობა. სასარჩელო მოთხოვნის ფაქტობრივი დასაბუთების ნაწილში გამყიდველმა წარადგინა განკუთვნადი და დასაშვები მტკიცებულებები, რაც მხარის საპროცესო უფლებების რეალიზებას წარმოადგენს დისპოზიციურობისა და შეჯიბრებითობის პრონციპების (სსსკ-ის მე-3 და მე-4 მუხლები) საფუძველზე, ამასთან, მოდავე მხარეები თანასწორი არიან კანონის წინაშე და ევალებათ, მტკიცების კუთვნილი ტვირთის ფარგლებში, მოახდინონ ვალდებულების შესრულება. სსსკ-ის 102-ე, 103-ე და 105-ე მუხლების საფუძველზე, სასამართლო მსჯელობს და აანალიზებს საქმისათვის მნიშვნელოვან ფაქტობრივ გარემოებებზე. მოპასუხის შესაგებელი კი ძირითადად ეფუძნება იმ გარემოებას, რომ მოსარჩელის მიერ წარდგენილი მტკიცებულებები არ არის საკმარისი სადავო გამოსახულებაზე საავტორო უფლების დასადასტურებლად (იხ. მოპასუხის შესაგებელი - ტ.1, ს.ფ. 342-350). განსხილველ შემთხვევაში, მნიშვნელოვანია, რომ მოსარჩელის მოთხოვნის დამფუძნებელი ნორმები მართებულად არის გამოყენებული, რაც გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთებულობაზე მიუთითებს.

28. საკასაციო სასამართლო სრულიად იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობასა და დასკვნებს (იხ. ამ განჩინების 12-23 პუნქტები) და აღნიშნავს, რომ მოპასუხის საკასაციო პრეტენზიების არსებითი განხილვის შედეგად გადამოწმებით, არ დადგინდა საკასაციო განაცხადის საფუძვლიანობა, რაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმებას და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღებას გამოიწვევდა.

29. საკასაციო პრეტენზიების (იხ. ამ განჩინების 24.1-24.3 ქვეპუნქტები) საწინააღმდეგოდ, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ სპეციალური კანონის მე-4 მუხლის პირველი პუნქტის „თ“ ქვეპუნტის გამოყენება დასაბუთებულია, რადგან მოპასუხის სახელზე რეგისტრირებული სასაქონლო ნიშნები სწორედ მოსარჩელის (გამყიდველის) პროდუქციაზე დატანილი განმასხვავებელი ნიშნებია, ასოცირდება ამ უკანასკნელის პროდუქციასთან და შეესაბამება გამოყენებულ ნორმას, რომელიც აწესრიგებს რეგისტრაციაზე უარის თქმის აბსოლუტურ საფუძველ, (იხ. ამ განჩინების 14-17 პუნქტები). ქვემდგომმა სასამართლოებმა მართებულად აღნიშნეს, რომ სასაქონლო ნიშნის გამოყენებისას, განმსაზღვრელ ფაქტორია პროდუქციის ინდივიდუალიზაცია, ანუ უკავშირებს თუ არა მომხმარებელი წარმოებულ პროდუქციას კონკრეტულ საწარმოს. მომხმარებელს აქვს საშუალება, თავად აირჩიოს სასურველი პროდუქცია, რომელსაც იცნობს და ენდობა, ამდენად, სასაქონლო ნიშნის გამოყენების მიზანი სწორედ ისაა, რომ მომხმარებელს ჰქონდეს უტყუარი ინფორმაცია, კონკრეტული პროდუქციის წარმოშობის, მისი მწარმოებლისა და სხვა სპეფიფიკური ნიშან-თვისებების შესახებ, რის გამოც ირჩევს პროდუქტს. სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაციის მიზანი არა მხოლოდ კერძო პირთა საკუთრების უფლების დაცვის უზრუნველყოფაში გამოიხატება, არამედ საჯარო ინტერესშიც, რომ მომხმარებელთა არა მხოლოდ კონკრეტული წრე, არამედ პოტენციური მომხმარებელიც დაცული იყოს საქონლის თვისების, ხარისხის, გეოგრაფიული წარმოშობის ან სხვა მახასიათებლების შესახებ შეცდომაში შემყვანი, არასწორი ინფორმაციისაგან.

30. კასატორის პრეტენზიების (იხ. ამ განჩინების 24.4-24.6 ქვეპუნქტები) საპირისპიროდ, საკასაციო სასამართლო იზიარებს გასაჩივრებული განჩინების მსჯელობასა და დასკვნებს, რომლებიც წინამდებრე განჩინების 19-23 პუნქტებშია ასახული და აღნიშნავს, რომ „ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტული სამართლის მიხედვით, სასაქონლო ნიშანი, ეროვნული კანონმდებლობით გათვალისწინებული წესით მისი რეგისტრაციის მომენტიდან, ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის პირველი დამატებითი ოქმის პირველი მუხლით დაცულ „ქონებას“ წარმოადგენს /Anheuser-Busch Inc. v. Portugal [GC], no. 73049/01, §§ 66-72, ECHR 2007-I/. შესაბამისად, რეგისტრაციის პროცედურების დასრულების შემდეგომ სასაქონლო ნიშანი ხდება საკუთრების ობიექტი და მასზე ვრცელდება საკუთრების დაცვის ყველა სამართლებრივი რეგულაცია. ზოგიერთ შემთხვევაში არა მხოლოდ სასაქონლო ნიშნის რეგისტრაცია, არამედ თავად რეგისტრაციის განაცხადი და სასაქონლო ნიშანზე განსაკუთრებული უფლების მაძიებლის სამართლებრივი სტატუსიც კი უკვე შესაძლებელია წარმოშობდეს ისეთ ქონებრივ უფლებებს, რომლებიც ექცევა პირველი ოქმის პირველი მუხლით გათვალისწინებული „ქონების“ ცნებაში /Anheuser-Busch Inc. v. Portugal [GC], no. 73049/01, §§ 73-78, ECHR 2007-I/“ (იხ. სუსგ # ას 1285-1223-2014, 01.12.2015წ.), შესაბამისად, მოპასუხის არაკეთილსინდისიერი ქმედებით, ფაქტობრივად მოხდა მოსარჩელის საკუთრების ხელყოფა (იხ. ამ განჩინების 21-ე პუნქტი), რადგან კანონიერ მესაკუთრეს აეკრძალა კუთვნილი სასაქონლო ნიშნების გამოყენება.

31. ზემოხსენებული დასაბუთებით, გასაჩივრებული განჩინება კანონიერია, სააპელაციო სასამართლომ სამართლებრივად სწორად შეაფასა საქმისათვის მნიშვნელოვანი საკითხთები, ხოლო კასატორმა ვერ შეძლო დასაბუთებული შედავების წარმოდგენა, რის გამოც, საკასაციო განაცხადი არ უნდა დაკმაყოფილდეს და უცვლელად უნდა დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის განჩინება.

32. კასატორს სახელმწიფო ბაჟი გადახდილი აქვს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. შპს "ფ-ს" საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. უცლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 20 ნოემბრის განჩინება;

3. კასატორს სახელმწიფო ბაჟი გადახდილი აქვს;

4. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. თოდუა

მოსამართლეები: ე. გასიტაშვილი

პ. ქათამაძე