საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

საქმე Nას-477-458-2016 22 სექტემბერი, 2016 წელი,

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მზია თოდუა (თავმჯდომარე),

ეკატერინე გასიტაშვილი (მომხსენებელი),

პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი - ფ. ხ-ი (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – თ. ჭ-ე (მოპასუხე)

მოპასუხე - დ. კ-ი

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 22 მარტის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – მიწის ნაკვეთის გამიჯვნა/საზიარო უფლების გაუქმება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. ქ.ხაშურში, ი-ის ქ.N48, 50, 52-ში მდებარე 2345 კვმ მიწის ფართობის (შემდეგში: უძრავი ქონება) თანამესაკუთრეები არიან თ. ჭ-ე (შემდეგში: პირველი მოპასუხე, პირველი თანამესაკუთრე ან აპელანტი), დ. კ-ი (შემდეგში: მეორე მოპასუხე, მეორე თანამესაკუთრე) და ფ. ხ-ი (შემდეგში: მოსარჩელე, მესამე თანამესაკუთრე, კასატორი). ამასთან, პირველი მოპასუხის საკუთრების უფლება დარეგისტრირებულია 77.00 კვ.მ. ფართზე, მეორე მოპასუხის საკუთრების უფლება - 119.90 კვმ ფართზე და მოსარჩელის საკუთრების უფლება - 139.20 კვმ ფართზე (საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის, შემდეგში: სსკ,173-ე, 953-ე მუხლები; იხ. ტ.1, ს.ფ. 13, 19).

2. აღნიშნული უძრავ ქონებაზე სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს (შემდეგში: ექსპერტიზის ეროვნული ბიურო) 22.06.2015 წლის საინჟინრო ექსპერტიზის N 0… დასკვნით დგინდება, რომ სახლთმფლობელობაში თითოეული თანამესაკუთრის წილის გათვალისწინებით, განაშენიანებისაგან თავისუფალი (ცარიელი) მიწის ნაკვეთიდან თითოეულის იდეალური წილი შეადგენს: პირველი მოპასუხისათვის - 417 კვმ-ს; მეორე მოპასუხისათვის - 650 კვმ-ს, ხოლო მოსარჩელისათვის - 755 კვმ-ს.

3. მესამე თანამესაკუთრემ 2015 წლის 17 თებერვალს სარჩელი აღძრა მეორე და მესამე თანამესაკუთრეთა წინააღმდეგ და მოითხოვა უძრავი ქონების გამიჯვნა მხარეთა შორის, თითოეულის წილის პროპორციულად (სსკ-ის 963-ე მუხლი).

4. ხაშურის რაიონული სასამართლოს 2015 წლის 11 აგვისტოს გადაწყვეტილებით, მესამე თანამესაკუთრის სარჩელი დაკმაყოფილდა. ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს საინჟინრო ექსპერტიზის დასკვნაზე დართული ნახაზის მიხედვით, განაშენიანებისაგან თავისუფალი მიწის ნაკვეთიდან მოსარჩელეს იზოლირებულად გამოეყო 692 კვმ ფართი, პირველ თანამესაკუთრეს - 382 კვმ ფართი (180 კვმ და 202 კვმ), მეორე თანამესაკუთრეს - 595 კვმ ფართი.

5. პირველმა მოპასუხემ სააპელაციო წესით გაასაჩივრა რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება, მოითხოვა მისი გაუქმება და მესამე თანამესაკუთრის სარჩელის უარყოფა.

6. აპელანტის (პირველი თანამესაკუთრის) განმარტებით, სასამართლომ დაუსაბუთებლად გაიზიარა საინჟინრო-ტექნიკური ექსპერტიზის დასკვნა, რომლითაც მიწის ნაკვეთების ფაქტობრივი ფლობა შეიცვალა, კერძოდ, მისი კუთვნილი მიწის ნაკვეთი ტრადიციულად აღმოსავლეთით მდებარეობდა, რომელსაც იგი სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულებით იყენებდა და მოსავალი მოჰყავდა. წარმოდგენილი დასკვნის თანახმად კი, მისი მიწის ნაკვეთი სამხრეთ-დასავლეთით გადაადგილდა, რამაც, პირველი თანამესაკუთრის მდგომარეობა არსებითად გააუარესა.

7. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 22 მარტის გადაწყვეტილებით მოპასუხის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება და მესამე თანამესაკუთრის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

8. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ განსახილველი დავის საგანია საზიარო უფლების გაუქმება ნატურით გაყოფის გზით. დავის სწორად გადასაწყვეტად, მოსარჩელის მტკიცების საგანში შემავალ გარემოებებს წარმოადგენს: მხარეთა თანასაკუთრების უფლება სადავო ქონებაზე; იდეალური წილის შესაბამისად, საზიარო საგნის ერთგვაროვან ნაწილებად დაყოფის შესაძლებლობა; გაყოფის შედეგად წარმოშობილი ინდივიდუალური საგნის ფუნქციური (ღირებულებითი) თვისების შენარჩუნება (იხ. სუსგ # ას-59-58-2014 29.06. 2015 წ.).

9. რაიონულმა სასამართლომ სარჩელის მოთხოვნის სამართლებრივ საფუძვლად სსკ-ის 170-ე და 174-ე მუხლები არამართებულად გამოიყენა. ქვემდგომ სასამართლოს დავის გადასაწყვეტად სსკ-ის 961-ე მუხლის პირველი ნაწილი და 963-ე მუხლი უნდა გამოეყენებინა, ვინაიდან მოდავე მხარეები უძრავი ქონების თანამესაკუთრეები არიან და შესაბამისად, ერთმანეთთან კანონისმიერ ვალდებულებით -სამართლებრივ ურთიერთობაში იმყოფებიან (სსკ-ის 173-ე, 953-ე მუხლები).

10. სასამართლომ იმსჯელა, რომ სამოქალაქო კოდექსით საზიარო უფლების გაუქმების ორი შესაძლებლობაა დადგენილი: საზიარო უფლების გაუქმება ნატურით გაყოფის გზით (სსკ-ის 963-ე მუხლი) და საზიარო საგნის გაყიდვის გზით (სსკ-ის 964-ე მუხლი). ეს უკანასკნელი იმ შემთხვევაში გამოიყენება, თუ ნატურით გაყოფა გამორიცხულია.

11. სსკ-ის 963-ე მუხლის თანახმად, საზიარო უფლება უქმდება ნატურით გაყოფისას, თუ საზიარო საგანი (საგნები) შეიძლება დაიყოს ერთგვაროვან ნაწილებად ღირებულების შემცირების გარეშე, თანაბარი წილების განაწილება მონაწილეთა შორის ხდება კენჭისყრით. დასახელებული ნორმა მიუთითებს ორ აუცილებელ პირობაზე, კერძოდ, საზიარო უფლება უქმდება საზიარო საგნის (საგნების) ნატურით გაყოფისას მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ: 1. საზიარო საგანი (საგნები) შეიძლება დაიყოს ერთგვაროვან ნაწილებად; 2. ამგვარი დაყოფის შედეგად არ მცირდება ნივთის ღირებულება. როგორც პირველი, ასევე მეორე ელემენტი უნდა არსებობდეს ერთდროულად იმისათვის, რომ დადგეს ამ ნორმით გათვალისწინებული იურიდიული შედეგი, ამასთან, ორივე შემთხვევაში, ნატურით გამოყოფილმა საგანმა არ უნდა დაკარგოს ის დანიშნულება, რასაც ასრულებდა გაყოფამდე. ამდენად, სსკ-ის 963-ე მუხლი მხოლოდ იმ შემთხვევაში ითვალისწინებს საგნის ნატურით გაყოფის შესაძლებლობას, თუ იგი არ დაკარგავს თავის ფუნქციონალურ დანიშნულებას. ღირებულებაში ნივთის საბაზრო ღირებულება (ფასი) კი არ იგულისხმება, არამედ მოიაზრება მისი საგნობრივი (ფუნქციონალური) დანიშნულება, რომლის შემცირება ნივთის გაყოფამ არ უნდა გამოიწვიოს. ნატურით გასაყოფმა საგანმა არ უნდა დაკარგოს ის დანიშნულება, რასაც ის გაყოფამდე ასრულებდა (იხ. სუსგ-ები: # ას-67-65-2014, 31 .07. 2014წ.; #ას-1653-1550-2012, 15.04.2013წ.; #ას-1089-1020-2012, 08. 10. 2012წ.; # ას-932-875-2012, 17.09.2012 წ.; # ას-1665-1562-2012, 04.02.2013 წ.).

12. საქმეში განთავსებული ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 22.06.2015 წლის დასკვნის საფუძველზე დგინდება, რომ განაშენიანებისაგან თავისუფალი მიწის ნაკვეთის სრული იზოლირებით, ფუნქციური ღირებულების შემცირების გარეშე, გამიჯვნა შეუძლებელია. ამავე დასკვნის თანახმად, ტექნიკური თვალსაზრისით, გამიჯვნა შესაძლებელია, თუ ცარიელი მიწის ნაკვეთიდან 152 კვმ მხარეთა საერთო სარგებლობაში დარჩება, დანარჩენი კი მხარეებზე გადანაწილდება შემდეგი პროპორციით: პირველ თანამესაკუთრეს მიეკუთვნება 382 კვმ, მეორე თანამესაკუთრეს - 595 კვმ, ხოლო მოსარჩელეს - 692 კვმ (იხ. ტ.1, ს.ფ.93 -105).

13. გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით, მხარეებს მიწის ნაკვეთები მიეკუთვნათ ზემოაღნიშნული ექსპერტიზის დასკვნაზე დართული ნახაზის შესაბამისად, მე-12 პუნქტში დასახელებული ფართების სახით და ცარიელი მიწის ნაკვეთიდან 152 კვ.მ ფართის მიწის ნაკვეთი მხარეთა საერთო სარგებლობაში დარჩა.

14. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ ქვემდგომი სასამართლოს დასკვნა საზიარო უფლების იმგვარ გაუქმებაზე, როდესაც საზიარო საგნის ნაწილი (განსახილველ შემთხვევაში - 152 კვმ ფართი) კვლავ მხარეთა თანასაკუთრებაში რჩება, ეწინააღმდეგება კანონის მიზნებს (სსკ-ის 963-ე მუხლი), ასევე, დამკვიდრებულ სასამართლო პრაქტიკას, რომლის თანახმადაც, საზიარო უფლების გაუქმება, როდესაც ეს ხდება ნატურით გაყოფის გზით, ნიშნავს თანასაკუთრების რეჟიმიდან ინდივიდუალური საკუთრების რეჟიმზე გადასვლას, ანუ დაუშვებელია საზიარო საგანი ისე გაიყოს, რომ ნივთის გარკვეულ ნაწილზე ვრცელდებოდეს ინდივიდუალური საკუთრება, ხოლო სხვა ნაწილზე საერთო საკუთრება (იხ. სუსგ # ას-67-65-2014, 31.07.2014 წ.).

15. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოპასუხის (პირველი თანამესაკუთრის) ნაკვეთი ტრადიციულად აღმოსავლეთით მდებარეობდა, სადაც მას ბაღი, ჭა და კანალიზაცია ჰქონდა. ექსპერტიზის დასკვნის მიხედვით კი, მისთვის განკუთვნილი ნაკვეთი ორ იზოლირებულ ნაწილად დაიყო, რომლის ერთი ნაწილის ადგილმდებარეობაც სამხრეთ-დასავლეთით განისაზღვრა. აპელანტს ნაკვეთის ფაქტობრივი ფლობა შეეცვალა, რის გამოც მისი კუთვნილი ჭა და კანალიზაცია, ექსპერტიზის დასკვნის შესაბამისად, მოსარჩელისათვის გამოყოფილ ნაკვეთზე აღმოჩნდა.

16. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ დაუშვებელია საზიარო უფლების გაუქმება ნატურით გაყოფის გზით, თუ შეუძლებელია ყველა თანამესაკუთრის საკუთრების უფლების ღირებულების შენარჩუნება საკუთარი იდეალური წილის შესაბამისად. მხოლოდ ერთი თანამესაკუთრის იდეალური წილის იმგვარი გამოყოფა, რომლითაც დაცულია ამ უკანასკნელის საზიარო საგნის გაყოფამდე არსებული მდგომარეობა (ღირებულება), საზიარო უფლების გაუქმებას ნატურით გაყოფის გზით, სსკ-ის 963-ე მუხლის კონტექსტში, ლეგიტიმურად არ აქცევს, თუ დაცული და შენარჩუნებული არ არის სხვა თანამესაკუთრეთა იდეალური წილის მდგომარეობა (ღირებულება).

17. მოსარჩელემ ვერ დაადასტურა განსახილველი დავის მართებულად გადასაწყვეტად მტკიცების საგანში შემავალი მნიშვნელოვანი გარემოებები, კერძოდ ის, რომ სადავო უძრავი ქონება გაყოფილია ერთგვაროვან ნაწილებად და ასეთი გაყოფა ქონების თავდაპირველი ფუნქციური დანიშნულების დაკარგვას არ გამოიწვევს. ექსპერტიზის დასკვნის მიხედვით, მოპასუხისათვის განკუთვნილი მიწის ფართი, სხვა ფართებისგან განსხვავებით, ორი ერთმანეთისაგან იზოლირებული და დისტანცირებული ნაწილისაგან შედგება, რაც უდავოდ ეწინააღმდეგება გაყოფის შედეგად წარმოშობილი ინდივიდუალური საგნის ერთგვაროვნებისა და ფუნქციური (ღირებულებითი) თვისების შენარჩუნების სავალდებულო პირობას. ამასთან, შეცვლილია მოპასუხის ფაქტობრივი ფლობა, რის გამოც მის საკუთრებაში არსებული ჭა, კანალიზაცია, მის მიერ გაშენებული ბაღი, მოსარჩელისათვის განკუთვნილ ნაკვეთზე აღმოჩნდა, ხოლო საზიარო საგნის ნაწილი (152 კვმ ფართი) კვლავ მხარეთა თანასაკუთრებაში დარჩა.

18. ექსპერტიზის დასკვნაზე დართული ნახაზის მიხედვით, საზიარო უფლების გაუქმება ეწინააღმდეგება სსკ-ის 963-ე მუხლის მიზნებს, საზიარო საგნის ერთგვაროვან ნაწილებად დაყოფისა და ამ ნაწილების ფუნქციური (ღირებულებითი) თვისებების შენარჩუნების თვალსაზრისით, რაც სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის წინაპირობაა.

19. მოსარჩელემ საკასაციო წესით გაასაჩივრა სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება და მისი გაუქმება მოითხოვა შემდეგი საფუძვლებით:

19.1. სასამართლომ უგულებელყო სსსკ-ის 377-ე მუხლის მოთხოვნა, რადგან გაცდა მოთხოვნის ფარგლებს. აღნიშნულით კი მოსარჩელეს შეეზღუდა მოსაზრების ან მტკიცებულების წარდგენის საშუალება, რითაც დაირღვა საპროცესო სამართლის შეჯიბრებითობისა და თანასწორობის ფუნდამენტური პრინციპი;

19.2. სააპელაციო სასამართლოში მხარეებს სადავოდ არ გაუხდიათ სანიაღვრე მილისა და ჭის მფლობელობის ფაქტი. სანიაღვრე მილი წარმოადგენს ატმოსფერული ნალექების გამტარ საშუალებას, რომელშიც ჩაედინება ორივე მხარის ეზოში ჩამონადენი ატმოსფერული ნალექი. ჭა უფუნქციოა, იგი არ იწმინდება და მასში არ არის სასმელი წყალი. ჭაც საზიაროა და მისით სარგებლობა არცერთ მეზობელს არ ეზღუდება. მოპასუხის სააპელაციო საჩივარში მითითებული მოთხოვნა არ ცვლის საკუთრების უფლების ხასიათსა და ხარისხს. მოპასუხემ მის მიერ ადრე დაკავებულ ნაკვეთში მხოლოდ გადაწყვეტილების შემდეგ დაიწყო ნარგავების გაშენება. გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში შეცდომითაა მითითებული ნაკვეთების განლაგება.

20. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატამ, 2016 წლის 27 ივნისის განჩინებით, წარმოებაში მიიღო მოსარჩელის საკასაციო საჩივარი სსსკ-ის 391-ე მუხლის საფუძველზე დასაშვებობის წინაპირობების შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის იურიდიული დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მოსარჩელის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, ამიტომ დაუშვებელია, შემდეგ გარემოებათა გამო:

21. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

22. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

23. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს არსებული პრაქტიკისაგან, პირიქით, შეესაბამება მას (იხ. ამ განჩინების მე-11, მე-14 პუნქტები, ასევე, სუსგ-ები: # ას-39-39-2016, 01.03.2016 წ.; # ას-41-41-2016, 04.07.2016 წ).

24. საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

25. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივარი დასაშვებიც რომ ყოფილიყო, მას არა აქვს წარმატების პერსპექტივა შემდეგ გარემოებათა გამო:

ა)განსახილველ შემთხვევაში, არ არსებობს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის "გ" ქვეპუნქტით დადგენილი საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის წინაპირობაც, რომლის მიხედვითაც, საკასაციო საჩივარი დასაშვებია, თუ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე;

ბ) სსსკ-ის 407.2 მუხლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილად ცნობილ ფაქტობრივ გარემოებებთან დაკავშირებით მოსარჩელეს ასეთი პრეტენზია არ წარმოუდგენია.

26. განსახილველი დავის საგანს სამ თანამესაკუთრეს შორის უძრავ ქონებაზე საზიარო უფლების გაუქმება წარმოადგენს (იხ. წინამდებარე განჩინების 1-3 პუნქტები).

27. სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 22.06.2015 წ. დასკვნის საფუძველზე, სადავო უძრავი ქონების განაშენიანებისაგან თავისუფალი მიწის ნაკვეთის სრული იზოლირებით, ფუნქციური ღირებულების შემცირების გარეშე, მიწის ნაკვეთის გამიჯვნა შეუძლებელია. ამავე დასკვნის თანახმად, ტექნიკური თვალსაზრისით, გამიჯვნა შესაძლებელია, თუ ცარიელი მიწის ნაკვეთიდან 152 კვმ მხარეთა საერთო სარგებლობაში დარჩება, დანარჩენი კი მხარეებზე გადანაწილდება ამ განჩინების მე-12 პუნქტში მითითებული პროპორციით (იხ. ტ.1, ს.ფ.93 -105).

28. სააპელაციო სასამართლომ საზიარო უფლების გაუქმების თაობაზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სტაბილურ პრაქტიკაზე დაყრდნობით (იხ. მე-11 პუნქტი) მართებულად განმარტა, რომ საზიარო უფლების გაუქმება, როდესაც ეს ხდება ნატურით გაყოფის გზით, ნიშნავს თანასაკუთრების რეჟიმიდან ინდივიდუალური საკუთრების რეჟიმზე გადასვლას, ანუ დაუშვებელია საზიარო საგანი ისე გაიყოს, რომ ნივთის გარკვეულ ნაწილზე ვრცელდებოდეს ინდივიდუალური საკუთრება, ხოლო სხვა ნაწილზე საერთო საკუთრება (იხ. მე-14 პუნქტი).

29. კასატორს დასაბუთებული პრეტენზია არ წარმოუდგენია, რომლითაც გაქარწყლდებოდა გასაჩივრებული განჩინების მსჯელობა და დასკვნები, შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას, რომ წარდგენილი ექსპერტიზის დასკვნით, მოპასუხისათვის განკუთვნილი მიწის ფართი, სხვა ფართებისგან განსხვავებით, ორი ერთმანეთისაგან იზოლირებული და დისტანცირებული ნაწილისაგან შედგება, რაც უდავოდ ეწინააღმდეგება გაყოფის შედეგად წარმოშობილი ინდივიდუალური საგნის ერთგვაროვნებისა და ფუნქციური (ღირებულებითი) თვისების შენარჩუნების სავალდებულო პირობას. ამასთან, შეცვლილია მოპასუხის ფაქტობრივ ფლობაში არსებული ქონების მდებარეობა, რაც გამორიცხავს სსკ-ის 963-ე მუხლის დანაწესით უძრავ ქონებაზე საზიარო უფლების გაუქმების სამართლებრივ შესაძლებლობას.

30. საკასაციო სასამართლოს, მითითებული არგუმენტების გათვალისწინებით, მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით სარჩელი საზიარო უფლების გაუქმების მოთხოვნით დასაბუთებულად იქნა უარყოფილი, შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი უსაფუძვლოა, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განსახილველად დაშვებაზე.

31. სსსკ-ის 401-ე მუხლის მე-4 პუნქტის საფუძველზე, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება ცნობილი, პირს დაუბრუნდება, მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე, 285-ე, 391-ე, 401-ე, 408.3-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ფ. ხ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. ფ. ხ-ს (პ/ნ 5…) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მ. ლ-ის (პ/ნ 5…) მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის (საგადახდო დავალება N10451653, გადახდის თარიღი 2016 წლის 16 ივნისი), 70% – 210 (ორას ათი) ლარი;

3. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. თოდუა

მოსამართლეები: ე. გასიტაშვილი

პ. ქათამაძე