საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

საქმე №ას-642-613-2016 28 ოქტომბერი, 2016 წელი,

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მზია თოდუა (თავმჯდომარე),

ეკატერინე გასიტაშვილი (მომხსენებელი),

პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი – შპს „მ-ა“ (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ზ. ქ-ი (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 27 მაისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – სახელფასო დავალიანების ანაზღაურება, პირგასამტეხლოს დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

1. ზ. ქ-ი (შემდეგში: მოსარჩელე, დასაქმებული ან ექიმი) 2013 წლის 1 აპრილიდან, პირადი განცხადების საფუძველზე, დასაქმდა შპს ”მ- აში” (შემდეგში: მოპასუხე, დამსაქმებელი, კლინიკა, აპელანტი ან კასატორი) ექიმ- ანესთეზიოლოგად (საქართველოს ორგანული კანონის-საქართველოს შრომის კოდექსის, შემდეგში: სშკ, 6.1, 6.3 მუხლი; იხ. ტ.1, ს.ფ.90).

2. მხარეთა ზეპირი შეთანხმებით, 2013 წლის ივნისიდან, მოსარჩელე ასევე დასაქმდა მორიგე ექიმი-რეანიმატოლოგის თანამდებობაზე.

3. კლინიკის ხელმძღვანელობის შეთავაზებითა და მისი თანხმობით, 2013 წლის 18 სექტემბრიდან, დასაქმებული დაინიშნა რეანიმაციული განყოფილების გამგის თანამდებობაზე (იხ. ტ.1, ს.ფ.21).

4. დასაქმებულსა და დამსაქმებელს შორის შრომითი ურთიერთობა შეწყდა 2013 წლის 28 ნოემბერს, ექიმის წერილობითი განცხადების საფუძველზე (იხ. ტ.1, ს.ფ.20), კერძოდ, ამ უკანასკნელმა რეანიმაციული განყოფილების გამგის თანამდებობიდან გათავისუფლების თხოვნით მიმართა კლინიკას. მითითებული თარიღის შემდეგ დასაქმებული კლინიკაში არ გამოცხადებულა და მის მიერ ადრე დაკავებული არცერთი თანამდებობის შესატყვისი სამუშაო არ შეუსრულებია.

5. დამსაქმებელს დასაქმებულისათვის ხელფასის სახით გადახდილი აქვს 3103 ლარი.

6. დასაქმებულმა 2014 წლის 5 თებერვალს სარჩელი აღძრა დამსაქმებლის წინააღმდეგ და მოითხოვა სახელფასო დავალიანების - 9011 ლარის (ხელზე ასაღები) ანაზღაურება, ასევე, მოპასუხისათვის, დასაქმებულის სასარგებლოდ, ხელფასის დაყოვნების ყოველი დღისათვის, დაყოვნებული თანხის - 9011 ლარის 0.07%-ის დაკისრება (იხ. სარჩელი და დაზუსტებული სარჩელი - ტ.1, ს.ფ. 1-12, ს.ფ. 63-74).

7. დამსაქმებელმა შესაგებლითა და პირველი ინსტანციის სასამართლო სხდომაზე წარდგენილი განმარტებით, ნაწილობრივ ცნო სარჩელი და აღნიშნა, რომ დასაქმებულს, როგორც რეანიმაციული განყოფილების გამგეს, ყოველთვიური ხელფასის სახით დანიშნული ჰქონდა 2000 (ორი ათასი) ლარი, კლინიკის 100%-იანი დატვირთვით მუშაობის პირობებში. მოპასუხის განმარტებით, დასაქმებულის მუშაობის პერიოდში, 2013 წლის სექტემბერში კლინიკის დატვირთვა იყო 66,45%, ოქტომბერში - 41,88%, ნოემბერში - 78,33 %. შესაბამისად, ექიმის მიერ მისაღები ხელფასი შეადგენდა: სექტემბერში - 1329 ლარს, ოქტომბერში - 837,60 ლარს, ნოემბერში - 1566, 60 ლარს, სულ - 3733, 20 ლარს. ანესთეზიოლოგიის ნაწილში კი ექიმის შრომის ანაზღაურებამ შეადგინა - 2338 ლარი. ჯამში, ორივე პოზიციაზე მუშაობის შედეგად, ექიმს გამომუშავებული აქვს 6071, 20 ლარი, საიდანაც მას მიღებული აქვს 3103,20 ლარი და გადასახდელი რჩება 2968 ლარი (იხ. შესაგებელი, ტ.1, ს.ფ. 44-51, ს.ფ. 80-88).

8. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 23 ივნისის გადაწყვეტილებით დასაქმებულის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა და, მის სასარგებლოდ, მოპასუხეს დაეკისრა სახელფასო დავალიანების გადახდა 9011 (ცხრაათას თერთმეტი) ლარი (ხელზე ასაღები), ასევე, ხელფასის დაყოვნების ყოველი დღისათვის, დაყოვნებული თანხის-9011 ლარის 0,07 %-ის გადახდა 2013 წლის 6 დეკემბრიდან 2015 წლის 30 მაისის ჩათვლით, რაც 3374.60 (სამიათას სამასსამოცდათოთხმეტი ლარი და 60 თეთრი) ლარია.

9. საქალაქო სასამართლომ გადაწყვეტილების მიღებისას გამოიყენა საქართველოს კონსტიტუციის 42-ე, 30.4.-ე, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (შემდეგში: სსკ-ის) 316-ე, 317-ე, 361.2.-ე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის (შემდეგში: სსსკ-ის) მე-4,102.3.-ე, სშკ-ის 34-ე, 31.3.-ე მუხლები.

10. მოპასუხემ სააპელაციო წესით გაასაჩივრა საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება და დასაქმებულის სარჩელის უარყოფა მოითხოვა შემდეგი საფუძვლებით:

10.1. დასაქმებული 2013 წლის 27 მარტიდან მუშაობდა კლინიკაში ანესთეზიოლოგად და ხელფასი ერიცხებოდა გამომუშავებით, ხოლო იმავე წლის სექტემბრიდან დაინიშნა რეანიმაციული განყოფილების გამგედ და ხელფასის სახით დაენიშნა 2000 ლარი, განყოფილების ასპროცენტიანი დატვირთვის პირობებში. მოსარჩელეს სასამართლოში არ წარუდგენია მტკიცებულება, რომ მის მიმართ მოპასუხეს ნამდვილად გააჩნდა დავალიანება. სასამართლო დაეყრდნო მხოლოდ მოსარჩელის განმარტებას და მის მიერ შედგენილ სახელფასო გრაფიკს, სადაც აღწერილია ყოველთვიურად გამომუშავებული და ხელფასის სახით დარიცხული ფიქსირებული თანხა, რაც არასწორია.

10.2. მოპასუხემ მიუთითა შესაგებლში დასახლებეულ ფაქტობრივ გარემოებებზე (იხ. ამ განჩინების მე-7 პუნქტი), ასევე აღნიშნა: საქმეში წარდგენილი სახელფასო დარიცხვის ამონაწერით დასტურდება, რომ კლინიკა მოპასუხეს ურიცხავდა ხელფასს ეტაპობრივად. დავალიანება არსებობს ხელფასის სახით, მაგრამ არა იმ ოდენობით, რასაც მოსარჩელე მოითხოვს. სასამართლოს არ გამოუკვლევია პაციენტის ისტორია, რომელიც შეიცავს ინფორმაციას, თუ რამდენ პაციენტს მოემსახურა თითოეული ექიმი;

10.3. მიუღებელი ხელფასი არ ითვალისწინებს პროცენტის დარიცხვას, არც ხელშეკრულებით და არც კანონით.

11. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 27 მაისის განჩინებით დამსაქმებლის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება დარჩა უცვლელად.

12. სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მითითება, რომ „მტკიცების ტვირთი ეკისრება მას, ვინც ამტკიცებს და არა მას, ვინც უარყოფს” და აღნიშნა, რომ დაუშვებელია ამ პრინციპის საპირისპიროდ, მტკიცების ტვირთის მოსარჩელეზე გადაკისრება, როცა საკითხი შეეხება ისეთ გარემოებას, რაც მტკიცებადია სწორედ მოპასუხის მიერ და რისი დამტკიცების შესაძლებლობაც, უპირატესად, მას გააჩნია. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძვლოდ მიიჩნია აპელანტის მტკიცება, რომ პირველი ინსტანცის სასამართლომ არასწორად მოახდინა მტკიცების ტვირთის განაწილება და ჩათვალა, რომ იმ გარემოებების მტკიცების ტვირთი, რომ მოსარჩელეს ხელფასის სახით 2000 ლარი დანიშნული ჰქონდა კლინიკის 100 %-იანი დატვირთვის პირობებში, რომ კლინიკა არ მუშაობდა სრული დატვირთვით და რომ მის მიერ ასაღები დავალიანება იყო 12 114 (თორმეტი ათას ასთოთხმეტი) ლარზე ნაკლები სწორედ მოპასუხეს ეკისრებოდა, რაც სათანადოდ ვერ განახორციელა.

13. სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხის მტკიცება, რომ მოსარჩელის, როგორც რეანიმაციული განყოფილების გამგის, შრომის ანაზღაურება მხოლოდ კლინიკის სრული დატვირთვის პირობებში შეადგენდა 2000 ლარს (ხელზე ასაღები). 2013 წლის 18 სექტემბრის N69/1 ბრძანება, რომლის შინაარსზეც მიუთითებს აპელანტი და რომლითაც დასტურდება დამსაქმებლის ნება პირის სამუშაოზე მიღებასთან (კონკრეტულ შემთხვევაში დაწინაურებასთან) დაკავშირებით, სშკ-ის მე-6 მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, უთანაბრდება შრომითი ხელშეკრულების დადებას, რომელიც ამავე კოდექსის მე-6 მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, იდება წერილობითი ან ზეპირი ფორმით, განსაზღვრული ან განუსაზღვრელი ვადით და რომელიც უნდა დაიდოს აუცილებლად წერილობითი ფორმით, თუ შრომითი ურთიერთობა 3 თვეზე მეტ ხანს გრძელდება.

14. ამავე კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე, რომელიც ადგენს შრომით ურთიერთობასთან დაკავშირებული საკითხების სსკ-ის ნორმებით რეგულირების წესს, სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ შრომითი ხელშეკრულების, როგორც სამოქალაქოსამართლებრივი გარიგების წარმოშობასთან, შეცვლასთან ან შეწყვეტასთან დაკავშირებული ზოგადი ხასიათის ურთიერთობები მთლიანად წესრიგდება სამოქალაქო კოდექსით. სსკ-ის 327-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ხელშეკრულება დადებულად ითვლება, თუ მხარეები მის ყველა არსებით პირობაზე შეთანხმდნენ საამისოდ გათვალისწინებული ფორმით. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილით განმარტებულია, თუ რა ჩაითვლება არსებით პირობად. ასეთია ხელშეკრულების ის პირობები, რომლებზეც ერთ-ერთი მხარის მოთხოვნით მიღწეული უნდა იქნეს შეთანხმება. შრომითი ანაზღაურება და მასთან დაკავშირებული შეზღუდვები წარმოადგენს არსებით პირობას, რომელიც საჭიროებს მხარეთა შორის შეთანხმებას.

15. განსახილველ შემთხვევაში, იმ პირობებში, როცა დასაქმებული აცხადებს, რომ მისთვის არ იყო ცნობილი ასეთი დათქმის თაობაზე, სწორედ მოპასუხეს ეკისრება საწინააღმდეგოს დადასტურების ვალდებულება, რაც ამ უკანასკნელმა ვერ განახორციელა, კერძოდ, ვერ წარადგინა მტკიცებულება, რომლითაც დადასტურდებოდა 2013 წლის N69/1 ბრძანებაში დათქმულ პირობასთან დაკავშირებით მხარეთა ორმხრივი ნების არსებობა.

16. სააპელაციო პალატამ მართებულად მიიჩნია პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნა, რომ მოსარჩელის, როგორც რეანიმაციული განყოფილების გამგის შრომის ანაზღაურება შეადგენდა 2000 ლარს, შესაბამისად, სწორად იქნა დაანგარიშებული მისი ანაზღაურება 2013 წლის 18 სექტემბრიდან 2013 წლის 28 ნოემბრამდე პერიოდისათვის, რამაც შეადგინა 4666 (ოთხი ათას ექვსას სამოცდაექვსი) ლარი.

17. სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებით, მოპასუხემ, ასევე, ვერ გააქარწყლა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი გარემოება, რომ მოსარჩელის, როგორც მორიგე ექიმი-რეანიმატოლოგის მიერ მისაღები შრომის ანაზღაურება ივლისის, აგვისტოსა და სექტემბრის თვეებისათვის, ჯამში შეადგენდა 5 060 (ხუთი ათას სამოცი) ლარს, რადგან, როგორც მოპასუხემ 2016 წლის 22 აპრილის სასამართლო სხდომაზე აღნიშნა, არც შინაგანაწესით და არც სხვა რაიმე დოკუმენტით არ არის განსაზღვრული და მოწესრიგებული შრომის ანაზღაურების საკითხი. ოპერაციიდან შემოსული თანხის 40 % ირიცხება სახელფასო ფონდში, რომელიც შემდეგ ნაწილდება პერსონალზე და იმის დადგენა, თუ რამდენ პაციენტს მოემსახურა თითოეული ექიმი შესაძლებელია პაციენტების ისტორიებიდან, თუმცა, აღნიშნული ისტორიები კლინიკას სასამართლოში არ წარუდგენია.

18. სააპელაციო სასამართლომ, ასევე, დადგენილად მიიჩნია, რომ 2013 წლის 1 აპრილიდან იმავე წლის 28 ნოემბრამდე, მოსარჩელეს, როგორც ექიმ- ანესთეზიოლოგს, შრომის ანაზღაურების სახით, უნდა მიეღო ხელზე ასაღები 2 388 (ორი ათას სამას ოთხმოცდარვა) ლარი და არ გაიზიარა მოპასუხის მითითება, რომ დასაქმებულს პაციენტის უმეთვალყურეოდ მიტოვებისათვის მისაღები ხელფასიდან უნდა გამოკლებოდა 50 (ორმოცდაათი) ლარი.

19. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოცემულ შემთხვევაში, საქმეში არ არის წარდგენილი მტკიცებულება, რომელიც დაადასტურებდა მოწინააღმდეგე მხარის მიერ თავისი მოვალეობების არასათანადოდ შესრულებას და დამსაქმებლის მიერ რაიმე სახდელის გამოყენების ფაქტს.

20. სშკ-ის 34-ე მუხლის შესაბამისად, შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტისას, დამსაქმებელი ვალდებულია, დასაქმებულთან მოახდინოს საბოლოო ანგარიშსწორება არა უგვიანეს 7 კალენდარული დღისა, თუ შრომითი ხელშეკრულებით ან კანონით სხვა რამ არ არის განსაზღვრული. ამავე კოდექსის 31-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, დამსაქმებელი ვალდებულია, ნებისმიერი ანაზღაურების თუ ანგარიშსწორების დაყოვნების ყოველი დღისათვის გადაუხადოს დასაქმებულს დაყოვნებული თანხის 0.07%. შესაბამისად, არასწორია აპელანტის მითითება, რომ მიუღებელი ხელფასი არ ითვალისწინებს მასზე პროცენტის დარიცხვას არც ხელშეკრულებით და არც კანონით.

21. საბოლოოდ, საქმეში არსებული ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა ქვემდგომი სასამართლოს მიერ დადგენილი გარემოებები, რომ მოსარჩელის მიერ მოპასუხე საწარმოში გამომუშავებული შრომის ანაზღაურება შეადგენს 12 114 ლარს (5060 ლარი + 2388 ლარი + 4666 ლარი). აქედან, კლინიკას დასაქმებულისათვის, ხელფასის სახით, გადახდილი აქვს 3103 ლარი. შესაბამისად, მოსარჩელისადმი სახელფასო დავალიანება შეადგენს 9 011 ლარს (12 114 ლარი -3 103 ლარი).

22. მოპასუხემ საკასაციო წესით გაასაჩივრა სააპელაციო სასამართლოს განჩინება, მოითხოვა მისი გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილებით, ყოფილი დასაქმებულის სარჩელის უარყოფა. საკასაციო საჩივრის პრეტენზიები იმეორებს სააპელაციო საჩივრის არგუმენტებს (იხ. წინამდებარე განჩინების მე-10 პუნქტი). კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება კანონის დარღვევით მიიღო, არასწორად შეაფასა ფაქტობრივი გარემოებები, გადაწყვეტილება იურიდიულად დაუსაბუთებელია, მოსარჩელეს არ წარუდგენია მტკიცებულებები, რითაც დაადასტურებდა თავის მოთხოვნას.

23. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატამ, 2016 წლის 10 აგვისტოს განჩინებით, მოპასუხის საკასაციო საჩივარი წარმოებაში მიიღო, სსსკ-ის 391-ე მუხლის საფუძველზე, დასაშვებობის წინაპირობების შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, მტკიცებულებათა გაანალიზებისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის იურიდიული დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მივიდა დასკვნამდე, რომ მოპასუხის საკასაციო განაცხადი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, ამიტომ იგი დაუშვებელია შემდეგი არგუმენტაციით:

24. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

25. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

26. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს არსებული პრაქტიკისაგან (იხ. სუსგ-ები: # ას-941-979-2011, 01.11.2011 წ.; # ას-264-250-2016, 18.05. 2016 წ.; # ას-227-217-2016, 09. 09. 2016 წ.).

27. საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით. ვინაიდან ფულადი ვალდებულების წარმოშობის (სახელფასო დავალიანების) საკითხებთან დაკავშირებით არსებობს საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი პრაქტიკა.

28. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივარი დასაშვებიც რომ ყოფილიყო, მას არა აქვს წარმატების პერსპექტივა შემდეგ გარემოებათა გამო:

ა) განსახილველ შემთხვევაში, არ არსებობს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის "გ" ქვეპუნქტით დადგენილი საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის წინაპირობაც, რომლის მიხედვითაც, საკასაციო საჩივარი დასაშვებია, თუ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე;

ბ) სსსკ-ის 407.2 მუხლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილად ცნობილ ფაქტობრივ გარემოებებთან დაკავშირებით მოპასუხეს ასეთი პრეტენზია არ წარმოუდგენია.

29. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ მოცემულ შემთხვევაში, განხილვის საგანია სახელფასო დავალიანების დაკისრების მართლზომიერება.

30. სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტების გათვალისწინებით, რომლებიც წინამდებარე განჩინების 1-4 პუნქტებშია მითითებული, სასამართლომ ისიც დაადგინა, რომ ექიმის მიერ კლინიკაში გამომუშავებული შრომის ანაზღაურება შეადგენს 12 114 ლარს (5060 ლარი + 2388 ლარი + 4666 ლარი). აქედან, კლინიკას ყოფილი დასაქმებულისათვის, ხელფასის სახით, გადახდილი აქვს 3103 ლარი. შესაბამისად, მოსარჩელისადმი მოპასუხის სახელფასო დავალიანება შეადგენს 9011 ლარს (12114 ლარი -3103 ლარი).

31. საკასაციო სასამართლო ყურადღებას გაამახვილებს, რომ კასატორი ნაწილობრივ ეთანხმება მოსარჩელისთვის გადასახდელი სახელფასო დავალიანების არსებობას, დამსაქმებელი აპროტესტებს სარჩელით მოთხოვნილი დავალიანების ოდენობას, რადგან მიაჩნია, რომ მოსარჩელემ ვერ დაადასტურა, რომ მას 9 011 ლარი ეკუთვნის.

32. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკაზე დაყრდნობით, საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ სამოქალაქო საპროცესო სამართალში მოქმედებს სადავო გარემოებების მტკიცების სტანდარტი, რომლის მიხედვითაც ყოველი მხარე ვალდებულია, სათანადო მტკიცებულებების წარდგენით დაადასტუროს საკუთარი პოზიციის სისწორე და უტყუარობა სასამართლოს წინაშე (სსსკ-ის 102-ე მუხლი). აღნიშნული წესი, უმეტეს შემთხვევაში, გულისხმობს, რომ მოსარჩელემ უნდა წარადგინოს მის სასარჩელო განცხადებაში მითითებული გარემოებების დამადასტურებელი მტკიცებულებები, ხოლო მოპასუხე, რომელიც არ ეთანხმება სასარჩელო განცხადებას, მოსარჩელის არგუმენტებისაგან თავდაცვის მიზნით, ვალდებულია, საპასუხო მტკიცებულებების წარდგენით გააქარწყლოს მოსარჩელის პოზიცია (იხ. სუსგ # ას-191-183-2016, 19 .04. 2016 წ.).

33. საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ განსახილველ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლომ სწორად გაანაწილა მხარეთა შორის მტკიცების ტვირთი. მოსარჩელემ შეძლო ამ ტვირთის დაძლევა და სასამართლოს წარუდგინა მტკიცებულებები, რომლითაც სასარჩელო მოთხოვნის საფუძვლიანობა დაადასტურა, ხოლო დამსაქმებელს არა აქვს წარმოდგენილი არცერთი მტკიცებულება, რომელიც გააბათილებდა ყოფილი დასაქმებულის მიერ მითითებულ გარემოებებსა და მტკიცებულებებს, შესაბამისად, დაუსაბუთებელია საკასაციო განაცხადის პრეტენზიები, რის გამოც საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობასა და დასკვნებს (იხ. წინამდებარე განჩინების 12-21 პუნქტები).

34. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ „საქართველოში განხორციელებული შრომის კანონმდებლობის რეფორმის ერთ-ერთი მიზანი სწორედ დასაქმებულის უფლებების დაცვა იყო, ამასთან, მნიშვნელოვანია, რომ შრომის სამართალი დაკავშირებულია ქვეყნის ეკონომიკურ განვითარებასთან და თითოეული დასაქმებულის საქმის ინდივიდუალური შეფასებისას გამოყენებული უნდა იქნეს ე.წ. „favor prestatoris“ პრინციპი, რაც დასაქმებულთათვის სასარგებლო წესთა უპირატესობას ნიშნავს. სწორედ აღნიშნული პრინციპის გამოყენებისას, საჭიროა დამსაქმებლის და დასაქმებულის მოთხოვნებისა და ინტერესების წონასწორობის დაცვა სამართლიანობის, კანონიერებისა და თითოეული მათგანის ქმედების კეთილსინდისიერების კონტექსტში“ ( იხ. სუსგ # ას-941-891-2015, 29.01.2016წ.).

35. საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება 34-ე პუნქტში მითითებული სამართლიანობის, კანონიერებისა და მხარეთა კეთილსინდისიერების პრინციპების, შრომითი დავის განხილვისას მხარეთა შორის თანაზომიერი ბალანსის დაცვის, გათვალისწინებით, დასაბუთებულია და კანონიერი.

36.ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სსსკ-ის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო განაცხადი არ აკმაყოფილებს საპროცესო კოდექსით დადგენილ წინაპირობებს, რათა არსებითად განსახილველად დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

37. სსსკ-ის 401-ე მუხლის მე-4 პუნქტის საფუძველზე, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება ცნობილი, პირს დაუბრუნდება, მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე, 285-ე, 391-ე, 401-ე, 408.3-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. შპს "მ-ას" საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. შპს "მ-ას" (ს/კ 2…) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე ხ. ხ-ას (პ/ნ 5…) მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 470.88 ლარის (საკრედიტო საგადახდო დავალება N1, გადახდის თარიღი 2016 წლის 8 აგვისტო), 70% – 329.6 (სამას ოცდაცხრა ლარი და სამოცი თეთრი) ლარი;

3. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. თოდუა

მოსამართლეები: ე. გასიტაშვილი

პ. ქათამაძე