საქმე №ას-787-754-2016 11 ნოემბერი, 2016 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ზურაბ ძლიერიშვილი, პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ნ. ლ-ე (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – რ. ჟ-ი (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 23 ივნისის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – ბინით სარგებლობის ხელშეშლის აღკვეთა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. მოსარჩელის მოთხოვნა და სარჩელის ფაქტობრივი საფუძვლები:

1.1. რ. ჟ-მა (შემდგომში _ მოსარჩელე, აპელანტი, მოწინააღმდეგე მხარე ან მესაკუთრე) სარჩელი აღძრა სასამართლოში ნ. ლ-ის (შემდგომში _ მოპასუხე ან კასატორი) მიმართ და მოითხოვა ქ.თბილისში, ლ-ის ქ#10-ში მდებარე მოსარჩელის კუთვნილი ბინით (ლიტერ „ა-ში“ პირველ სართულზე მდებარე 24,50 კვ.მ #1 ოთახი და 10 კვ.მ #3 შესასვლელი) სარგებლობაში ხელშეშლის აღკვეთა.

1.2. ქ.თბილისში, ლ-ის ქუჩა #10-ში, ლიტერ „ა-ში“ მდებარე #2 შენობა-ნაგებობის პირველ სართულზე, 24.50 კვ.მ #1 ოთახი და 10.00 კვ.მ #3 ოთახი საკუთრების უფლებით აღრიცხულია მოსარჩელის სახელზე. ბინა მდებარეობს მოპასუხესთან საერთო სარგებლობის ეზოში, სადაც თანასარგებლობაშია სველი წერტილებიც. ბინით სარგებლობაში დაბრკოლებას უქმნის მოპასუხე, რომელსაც ჩაკეტილი აქვს ეზოში შესასვლელი კარი, რომელიც ორივე ბინის მესაკუთრისთვის საერთოა. მოსარჩელის საკუთრებაში არსებულ ოთახებს სხვა შესასვლელი არ გააჩნია, მას უწევს ეზოში შესვლა საკუთარ ბინაში მოსახვედრად. მოპასუხემ თვითნებურად ამოქოლა ეზოს მხრიდან მოსარჩელის კუთვნილი ოთახის ფანჯრები, კარები და ყოველნაირად ცდილობს, ხელი შეუშალოს მას საკუთარი უფლებების განხორციელებაში.

2. მოპასუხის პოზიცია:

მარტივი შედავებით მოპასუხემ არ ცნო სარჩელი და განმარტა, რომ მოსარჩელეს სადავო ფართში არ უცხოვრია 2000 წლიდან, იგი გადავიდა მეზობლად, ი-ის ქ#7-ში, სადაც აიშენა სამსართულიანი სახლი. მანამდე ოჯახთან ერთად ქირით ცხოვრობდა მათ კუთვნილ ბინაში, მაგრამ მოხერხებულად გამოიყენა „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონი და ორი ოთახი წაართვა სასამართლოს მეშვეობით, თუმცა სასამართლომ მას უარი უთხრა ეზოში არსებულ 4 კვ.მ ლიტერ „ვ“ სამზარეულოსა და საპირფარეშოს საკუთრებაში გადაცემაზე. მოსარჩელე და მისი ოჯახის წევრები მუდმივად აყენებენ მას სიტყვიერ და ფიზიკურ შეურაცხყოფას, რასაც ადასტურებს პოლიციის მიერ შედგენილი ხელწერილები, რაც სრულად ვერ ასახავს იმ ძალადობას, რასაც მოპასუხის ოჯახი ახორციელებდა. მოსარჩელე პროვოცირებს, ცდილობს შეიჭრას მოპასუხის საკუთრებაში, სადავო ბინას ქუჩის მხრიდან ფანჯრის ღიობში უკეთდება კარი, რომლის მოწყობაზე თბილისის არქიტექტურის სამსახურს გაცემული აქვს ნებართვა 2014 წლის 23 დეკემბერს. ხელშეშლის ფაქტი არ დასტურდება, მოსარჩელეს კანონით აქვს მინიჭებული უფლება, დაკეტოს საკუთარი ეზო და უცხო პირებს არ მისცეს თავისი საკუთრებით სარგებლობის უფლება.

3. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 14 დეკემბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

4. აპელანტის მოთხოვნა:

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ, მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

5. გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 23 ივნისის გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების შეცვლით მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც სარჩელი დაკმაყოფილდა, მოპასუხეს აღეკვეთა რ. ჟ-ის მიმართ, ამ უკანასკნელის საკუთრებაში არსებული ქ.თბილისში, ლ-ის ქ#10-ში მდებარე #2 შენობა-ნაგებობის (ლიტერი „ა“) პირველ სართულზე არსებული 24,50 კვ.მ #1 ოთახითა და 10,00 კვ.მ #3 (შესასვლელი) ოთახით სარგებლობის ხელშეშლა.

6. კასატორის მოთხოვნა:

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ იგი დაუშვებელია შემდეგ გარემოებათა გამო:

1. საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის დასაბუთება:

1.1. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

1.2. გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასაბუთება ძირითადად იმ დასკვნებს ეფუძნება, რომ:

1.2.1. საჯარო რეესტრის ამონაწერის თანახმად, #01.17.01.139.0-- უძრავი ქონება მხარეთა თანასაკუთრებაა, კერძოდ: აპელანტს ეკუთვნის #2 შენობა-ნაგებობაში (ლიტერი „ა“) პირველ სართულზე 24,50 კვ.მ #1 ოთახი და 10,00 კვ.მ #3 (შესასვლელი) ოთახი, ხოლო მოპასუხეს _ დარჩენილი ფართები;

1.2.2. კანონიერ ძალაში შესული სასამართლო გადაწყვეტილებით დასტურდება, რომ მოსარჩელე 1977 წლიდან სარგებლობდა მის საკუთრებაში დღეს არსებული უძრავი ქონებით;

1.2.3. აპელანტის საკუთრებაში შესვლა შეუძლებელია მოპასუხის მფლობელობაში არსებული ეზოს გავლის გარეშე. იგი 1977 წლიდან სარგებლობდა ზემოხსენებული ქონებით, შესაბამისად, ეზოთიც და ჭიშკრითაც, რადგან სხვაგვარად საცხოვრებელ სადგომში მოხვედრა შეუძლებელი იყო. მიუხედავად იმისა, რომ „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ, როგორც მოსარგებლემ, მხოლოდ საცხოვრებელ სადგომზე მოიპოვა საკუთრების უფლება, აღნიშნული არ უნდა იქნას გაგებული იმგვარად, რომ მას უნდა შეეზღუდოს ამ საკუთრებით ჩვეულებრივი სარგებლობის შესაძლებლობა, კერძოდ კი, ეზოს გამოყენებით თავის კუთვნილ ფართში მოხვედრა;

1.2.4. უდავოა, რომ მოპასუხეს ჩაკეტილი აქვს ეზოს შესასვლელი ჭიშკარი და მოსარჩელეს არ აძლევს საშუალებას, მოხვდეს მის კუთვნილ საცხოვრებელ სადგომში.

1.3. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

1.4. საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების წინაპირობა ვერ გახდება კასატორის შედავება იმის თაობაზე, რომ:

1.4.1. „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილ ურთიერთობათა შესახებ“ საქართველოს კანონის შესაბამისად, უძრავი ქონების მესაკუთრედ მოსარჩელის აღრიცხვის მიუხედავად, ამ უკანასკნლეს მაინც არ გააჩნია ეზოთი სარგებლობის უფლება. არასწორია სასამართლოს დასკვნა, რომლის თანახმადაც, სასარჩელო მოთხოვნა სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლის მე-2 ნაწილიდან გამომდინარეობს, რადგანაც მოსარჩელეს სურს კასატორის საკუთრებაში არსებული ეზოთი სარგებლობა. სააპელაციო პალატის შეფასება, რომ მხარეთა კუთვნილი ფართების დანიშნულებისამებრ გამოყენების უზრუნველყოფის საშუალება არის მოპასუხის კუთვნილი ეზო, ეწინააღმდეგება სამოქალაქო კოდექსის, ასევე, საკუთრების ფუნდამენტური პრინციპების დანაწესებს;

1.4.2. სააპელაციო სასამართლომ ცალმხრივად განსაზღვრა კასატორის ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებული ნივთით სარგებლობის წესი და კანონიერი საფუძვლის გარეშე შეუზღუდა მესაკუთრეს კანონით აღიარებული უფლებები;

1.4.3. თუკი დადგინდებოდა, რომ მოსარჩელეს საკუთრებით სარგებლობა არ შეუძლია, სამოქალაქო კოდექსის 180-ე მუხლის შესაბამისად, მას მხოლოდ კომპენსაციის გადახდის სანაცვლოდ შეეძლო მოეთხოვა აუცილებელი გზით სარგებლობის უფლება და არა მესაკუთრისათვის უკანონო ხელშეშლის აღკვეთა, ვინაიდან სადავო ეზო, საჯარო რეესტრის ამონაწერისა და თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2014 წლის 19 თებერვლის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების თანახმად, წარმოადგენს კასატორის ინდივიდუალურ საკუთრებას;

1.4.4. სააპელაციო პალატა მიზანმიმართულად იყენებს გადაწყვეტილებაში ტერმინებს: მფლობელობასა და სარგებლობას და ამით იგნორირებას უკეთებს მოპასუხის კონსტიტუციით გარანტირებულ მესაკუთრის უფლებას.

1.5. საკასაციო პალატა უარყოფს კასატორის ზემოხსენებულ არგუმენტებს იმ დასაბუთებით, რომ მესაკუთრის კონსტიტუციით გარანტირებულ უფლებათა დარღვევას ადგილი არ ჰქონია. სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლის პირველი ნაწილით რეგლამენტირებულია საკუთრების უფლების უმნიშვნელოვანესი ელემენტები: ფლობა; სარგებლობა და განკარგვა, თუმცა, მსგავსად სხვა სამოქალაქო უფლებებისა, იგი არ არის აბსოლუტური და შესაძლოა დაექვემდებაროს გარკვეულ შეზღუდვებს. თავის მხრივ, უდავოა, რომ უფლების შეზღუდვის პროპორციულობა მოწმდება შეპირისპირებულ სიკეთეთა სამართლიანი ბალანსის დადგენის გზით, როდესაც თანაბარი უფლების მქონე სუბიექტებს შორის უნდა მოხდეს ამ სიკეთით (უფლებით) სარგებლობის მართლზომიერად განსაზღვრა. სააპელაციო პალატამ, სამოქალაქო კოდექსის 173-ე მუხლის პირველი ნაწილისა და 953-ე მუხლების შესაბამისად, სავსებით სწორად დაადგინა მხარეთა შორის კანონისმიერი ვალდებულებითი ურთიერთობის (საზიარო უფლებები) არსებობა, რომელიც, თავის მხრივ, ქმნის კასატორის კონსტიტუციურ უფლებაში ჩარევის ლეგიტიმურ საფუძველს. საკასაციო სასამართლო მხედველობაში იღებს საქართველოს კონსტიტუციის 21-ე მუხლით გარანტირებული საკუთრების უფლების დეფინირების მიზნით საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს ერთ-ერთ განმარტებას, რომლის თანახმადაც, „გასათვალისწინებელია, რომ საკუთრების უფლება არ არის აბსოლუტური და შეუზღუდავი უფლება. საკუთრებას დიდი სოციალური დატვირთვა აქვს. მესაკუთრე საზოგადოების ნაწილია და არა მხოლოდ უფლებამოსილია მიიღოს გარკვეული სიკეთეები საზოგადოებისაგან, არამედ ვალდებულიცაა, რომ თავისი საკუთრება საზოგადოებრივი კეთილდღეობის მიზნებისათვის გამოიყენოს. მესაკუთრემ უნდა გაითავისოს, რომ არა მხოლოდ მას აქვს ინტერესები, არამედ ის იმყოფება სხვა ინტერესთა გარემოცვაში, რომელთაგანაც ის იზოლირებული არ არის და სადაც აუცილებლია ინტერესთა გონივრული ბალანსის დაცვა. ამ ფონზე კანონმდებელი უფლებამოსილია, კონსტიტუციურ-სამართლებრივი ნორმებისა და პრინციპების დაცვით, დაადგინოს ნორმები, რომლებიც განსაზღვრავენ საკუთრების შინაარსსა და ფარგლებს. საკუთრება არის კანონმდებლის მიერ დეფინირებადი უფლება. ამას მით უფრო მეტი მნიშვნელობა აქვს, რაც უფრო დიდია საკუთრების ობიექტის სოციალური დატვირთვა, მისი ბუნებიდან და თავისებურებებიდან გამომდინარე“ (იხ. საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 18.05.2007წ. #2/1 გადაწყვეტილება). პალატა ითვალისწინებს სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლის პირველი ნაწილის იმ დანაწესს, რომელიც საკუთრების შეზღუდვას დასაშვებად მიიჩნევს „კანონისმიერი ან სხვაგვარი, კერძოდ, სახელშეკრულებო შებოჭვის ფარგლებში“. სწორედ კანონისმიერი ჩარევის კერძო შემთხვევაა სამოქალაქო კოდექსის 955-ე მუხლის მე-2 ნაწილის დანაწესი, რომლის თანახმადაც, თითოეულ მოწილეს უფლება აქვს ისარგებლოს საზიარო საგნით ისე, რომ ზიანი არ მიადგეს დანარჩენ მოწილეთა სარგებლობას. საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლომ ასევე განმარტა, რომ საკუთრების შეზღუდვის გამართლების კონსტიტუციური სტანდარტი მნიშვნელოვნად არის დამოკიდებული იმაზე, თუ შეზღუდვის რომელი ფორმაა გამოყენებული სახელმწიფოს მიერ, ანუ სანამ უფლებით დაცულ სფეროში ჩარევის პროპორციულობა შეფასდება, უმნიშვნელოვანესია, გაირკვეს თავად შეზღუდვის ბუნება (იხ. საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 26.06.2012წ. #3/1/512 გადაწყვეტილება). იმ უდავო გარემოებათა გათვალისწინებით, რომ უძრავ ქონებაზე მხარეებს, სამოქალაქო კოდექსის 173-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საკუთრების თანაბარი უფლება გააჩნიათ (საერთო საკუთრებაა) და მოსარჩელეს ეზოს გამოუყენებლად ხელი ეშლება ბინით სარგებლობაში, საკასაციო პალატა თვლის, რომ ქვემდგომმა სასამართლომ სწორად დააკმაყოფილა ნეგატორული სარჩელი.

1.6. ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

1.7. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

2. საკასაციო სასამართლოში წარმოდგენილი მტკიცებულებები:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახულია სასამართლოთა გადაწყვეტილებებში ან სხდომათა ოქმებში. გარდა ამისა, შეიძლება მხედველობაში იქნეს მიღებული ამ კოდექსის 396-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტში მითითებული ფაქტები. აღნიშნული ნორმა ადგენს საკასაციო სასამართლოს მიერ ფაქტობრივი გარემოებების შეფასების პროცესუალურ ფარგლებს და მისი შინაარსიდან გამომდინარეობს, რომ საკასაციო სასამართლოში ახალ ფაქტებზე მითითება და ახალი მტკიცებულებების წარმოდგენა არ დაიშვება, ამავე კოდექსის 104-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სასამართლო არ მიიღებს, არ გამოითხოვს ან საქმიდან ამოიღებს მტკიცებულებებს, რომლებსაც საქმისათვის მნიშვნელობა არ აქვთ. დასახელებული ნორმებიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო სასამართლოში მხარეთა მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებების საქმისათვის დართვის წინაპირობები, შესაბამისად, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს 05.10.2016წ. #ა-3553-16 განცხადებაზე დართული მტკიცებულებები 48 (ორმოცდარვა), ხოლო კასატორის მოწინააღმდეგე მხარეს _ საკასაციო პასუხზე დართული მტკიცებულებები 15 (თხუთმეტი) ფურცლად.

3. სასამართლო ხარჯები:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. ამდენად, საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეს ი. რ–ის მიერ 16.09.2016წ. #1 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის _ 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 104-ე, 391-ე, 401-ე, 407-ემუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ნ. ლ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორ ნ. ლ-ეს (პ/# ....) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს ი. რ-ის მიერ 16.09.2016წ. #1 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის _ 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.

3. კასატორს დაუბრუნდეს 05.10.2016წ. #ა-3553-16 განცხადებაზე დართული მტკიცებულებები 48 (ორმოცდარვა), ხოლო, კასატორის მოწინააღმდეგე მხარეს _ საკასაციო პასუხზე დართული მტკიცებულებები 15 (თხუთმეტი) ფურცლად.

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

პ. ქათამაძე