საქმე №ას-798-765-2016 11 ნოემბერი, 2016 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ზურაბ ძლიერიშვილი, ეკატერინე გასიტაშვილი

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ჟ. შ-ი (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – თ. ღ-ი (მოპასუხე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 8 ივლისის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმის იმავე სასამართლოსათვის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება

დავის საგანი – საკადასტრო მონაცემებში ცვლილების შეტანა, უძრავი ქონების მესაკუთრედ ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. მოსარჩელის მოთხოვნა და სარჩელის ფაქტობრივი საფუძვლები:

1.1. ჟ. შ-მა (შემდგომში _ მოსარჩელე ან კასატორი) სარჩელი აღძრა სასამართლოში თ. ღ-ის (შემდგომში _ მოპასუხე ან აპელანტი) მიმართ და მოითხოვა ქ.მცხეთაში, შ-ის ქ#7-9-ში მდებარე 2560 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე მოპასუხის მიერ წარდგენილი შპს „ვ-ის“ მიერ შესრულებული საკადასტრო აზომვითი ნახაზის გაუქმება და ქ.მცხეთის გამგეობის 1998 წლის 27 აპრილის #37 დადგენილების საფუძველზე, ქ.მცხეთაში, შ-ის ქ#9-ში მდებარე 200 კვ.მ მიწაზე მოსარჩელის საკუთრების უფლების აღიარება.

1.2. სარჩელი ეფუძნება შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებს: მოპასუხეს საჯარო რეესტრში მის საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონების საკადასტრო მონაცემები რეგისტრირებული აქვს არასწორად, მან თვითნებურად გადაწია წითელი ხაზები, რის გამოც მოპასუხის ნაკვეთის საკადასტრო საზღვრებში მოექცა მოსარჩელის სარგებლობაში არსებული მიწის ნაკვეთი. მხარეთა მიწის ნაკვეთებს შორის აღმართულია ბეტონის ღობე, რაც ნახაზში არ ჩანს, შესაბამისად, იგი შედგენილია ადგილზე მიწის ნაკვეთის დათვალიერების გარეშე. ქ.მცხეთაში, შ-ის ქ#9-ში მდებარე 200 კვ. მიწის ფართით მოსარჩელე კანონიერად სარგებლობს, რასაც დაადასტურებს მცხეთის გამგეობის 1998 წლის 27 აპრილის #37 დადგენილება. მცხეთის ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანოს ამის შემდეგ ამ ნაკვეთის პრივატიზაცია არ განუხორციელებია. ნაკვეთზე აშენებული აქვს სახლი და დღემდე სარგებლობს ამ უძრავი ქონებით. მოპასუხის მიერ საჯარო რეესტრში ამჟამად რეგისტრირებული საკადასტრო მონაცემები რადიკალურად განსხვავდება მისი ნაკვეთის წინა აზომვითი ნახაზისაგან, რაც სწორედ წითელი ხაზების თვითნებური ცვლილებითაა გამოწვეული.

2. მოპასუხის პოზიცია:

მოთხოვნის შემწყვეტი/განხორციელების გამომრიცხველი შესაგებლით მოპასუხემ არ ცნო სარჩელი და განმარტა, რომ 2006 წლის 7 ივნისს მიღებულია დაუსწრებელი გადაწყვეტილება, რომლის თანახმადაც, მოსარჩელე უნდა გამოსახლდეს სადავო მიწის ნაკვეთიდან და მის მიერ უკანონოდ აგებული ნაგებობა უნდა დაინგრეს. გადაწყვეტილება არ გასაჩივრებულა, რის გამოც დადგენილ ფაქტებს პრეიუდიციული მნიშვნელობა გააჩნიათ, ამასთან, სარჩელი ხანდაზმულიცაა, რადგან 2006 წელს მოსარჩელისთვის უკვე ცნობილი იყო მიწის ნაკვეთის შესახებ არსებული რეგისტრაციის ფაქტი, ამასთანავე, გაურკვეველია, რა უფლება აქვს მას სადავო ფართზე, რადგან მომიჯნავე ნაკვეთი არის თ. ბ-ას საკუთრებაში და სადავო ნაკვეთზეც მხოლოდ მას შეიძლება ჰქონდეს პრეტენზია.

3. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

მცხეთის რაიონული სასამართლოს 2016 წლის 21 იანვრის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა, ქ.მცხეთაში, შ-ის ქ#7-9-ში მდებარე მოპასუხის საკუთრებად რეგისტრირებული 2560 კვ.მ სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთისა და მასზე არსებული ნაგებობების (ს/კოდი 72.07.04.064) საკადასტრო მონაცემებში განხორციელდა ცვლილება სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2015 წლის 11 ნოემბრის დასკვნის დანართ #4-ის შესაბამისად და მოსარჩელე აღიარებულ იქნა ქ.მცხეთაში, შ-ის ქ#9-ში მდებარე 200 კვ.მ სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის მესაკუთრედ.

4. აპელანტის მოთხოვნა:

რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ, მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

5. გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 5 ივლისის გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება გაუქმდა და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

6. კასატორის მოთხოვნა:

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ, მისი გაუქმება და საქმის იმავე სასამართლოსათვის ხელახლა განსახილველად დაბრუნება მოითხოვა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ იგი დაუშვებელია შემდეგ გარემოებათა გამო:

1. საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის დასაბუთება:

1.1. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

1.2. გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასაბუთება ძირითადად იმ დასკვნებს ეფუძნება, რომ:

1.2.1. 1998 წლის 8 ივნისის სანოტარო წესით დამოწმებული ნასყიდობის ხელშეკრულებით, ი. ღ-მა ა. ფ-ისგან შეიძინა მცხეთაში, შ-ის ქ#7-ში მდებარე 0.115 ჰა სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთის და მასზე არსებული საცხოვრებელი სახლის 1/2. ამავე უძრავი ქონების 1/2 ი. ღ-მა 2004 წლის 2 თებერვალს დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულებით შეიძინა მ. ვ-ისაგან;

1.2.2. 2003 წლის 1 ივლისის ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე ი. ღ-მა მ.– და ს. ა-ებისგან შეიძინა მცხეთაში, შ-ის ქ#9-ში მდებარე 0.134 ჰა სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი და მასზე არსებული 2-სართულიანი საცხოვრებელი სახლი;

1.2.3. 2004 წლის 3 თებერვალის განცხადების საფუძველზე ი. ღ-ის საკუთრებად რიცხული ორი მიწის ნაკვეთი 2004 წლის თებერვლიდან საჯარო რეესტრში აღირიცხა ერთ საკადასტრო ერთეულად (ს/კ: ...), ხოლო 2005 წლის 22 თებერვალს ჩუქების ხელშეკრულების საფუძველზე შვილს _ თ. ღ-ს აჩუქა მცხეთაში, შ-ის ქ#7-9-ში მდებარე 2560 კვ.მ სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი და მასზე არსებული 2 ნაგებობა (ს/კ: ...), რომელიც საჯარო რეესტრში დარეგისტრირდა მოპასუხის საკუთრებად. აპელანტის საკუთრებაშია ასევე ამ მიწის ნაკვეთის მომიჯნავედ მდებარე 222 კვ.მ არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი (ს/კ: ...), რომელზეც მისი საკუთრების უფლება აღიარებულია მცხეთის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიერ და 2013 წლის 6 ივნისს გაცემულია #1277 საკუთრების უფლების მოწმობა;

1.2.4. მცხეთის გამგეობის 1998 წლის 27 აპრილის #37 დადგენილების საფუძველზე მოსარჩელეს დროებით სარგებლობაში სამეურნეო დანიშნულებით გადაეცა ი. ღ-ის მიერ შეძენილი მიწის ფართების მომიჯნავედ, ქ.მცხეთაში, შ-ის #9-ში მდებარე 200 კვ.მ მიწის ნაკვეთი და ამ ფართს დღემდე უწყვეტად ფლობს მისი ოჯახი, სადაც უნებართვოდ აშენებული აქვთ საცხოვრებელი სახლი. ქ.მცხეთის მუნიციპალიტეტის მერიიდან და გამგეობიდან გამოთხოვილი ინფორმაციის თანახმად, სადავო 200 კვ.მ მიწის ფართი, ჟ. შ-ის სახელზე დროებით სარგებლობაში გადაცემის შემდეგ, მესაკუთრეს რაიმე სახით არ გაუსხვისებია. აპელანტის მიწის ნაკვეთის საკადასტრო საზღვრებში, მის მიერ საჯარო რეესტრში წარდგენილი არასწორი საკადასტრო აზომვითი ნახაზის საფუძველზე, ყოველგვარი უფლების დამდგენი დოკუმენტის გარეშე მოქცეულია მოსარჩელისათვის გადაცემული 200 კვ.მ მიწა, შესაბამისად, აპელანტს საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული აქვს საკუთარი მიწის ნაკვეთის მცდარი საკადასტრო მონაცემები;

1.2.5. მხარეთა შორის დავას იწვევს არა მარტო საკადასტრო აზომვითი ნახაზის სიზუსტე, არამედ, საკუთრების უფლება სადავო მიწაზე, შესაბამისად, შეფასების უმთავრეს საგანს წარმოადგენს ის, თუ რამდენად არსებობობს სადავო მიწაზე მოსარჩელის საკუთრების უფლების აღიარების საფუძვლები, რამდენადაც, მცხეთის გამგეობის 1998 წლის 27 აპრილის #37 დადგენილების საფუძველზე, მას მოპოვებული ჰქონდა სადავო მიწის მართლზომიერი ფლობის უფლება და შეეძლო „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების“ შესახებ საქართველოს კანონიდან გამომდინარე მასზე საკუთრების უფლების აღიარების მოთხოვნა. ამ კანონის მიზნებიდან გამომდინარე, მოსარჩელე წარმოადგენდა დაინტერესებულ პირს და, ხსენებული ნორმატიული აქტის 41-ე მუხლის თანახმად, სადავო საკითხის გადაწყვეტაზე უფლებამოსილ ორგანოს საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო წარმოადგენდა, რაც, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-11 მუხლის მე-3 ნაწილიდან გამომდინარე, სასამართლოსთვის მიმართვას დაუშვებელს ხდიდა.

1.2.6. რაც შეეხებოდა მოსარჩელის მოთხოვნას საკადასტრო აზომვით ნახაზში ცვილებების შეტანის თაობაზე, ამით არ მიიღწევა ის იურიდიული შედეგი, რომლის ინტერესიც გააჩნია მოსარჩელეს. მოსარჩელის იურიდიული ინტერესი მიმართულია სადავო მიწის ნაკვეთის საჯარო რეესტრში თავის საკუთრებად რეგისტრაციისაკენ, რომელიც, არსებული მონაცემებით მოპასუხის სახელზეა აღრიცხული, აპელანტის მოწინააღმდეგე მხარე სადავოდ არ ხდიდა საჯარო რეესტრის მიერ აპელანტის სახელზე სადავო მიწის ფართის საკუთრებად რეგისტრაციის შესახებ გადაწყვეტილების კანონიერებას, რასაც უფლების დამდგენ დოკუმენტებთან ერთად ერთ-ერთ საფუძვლად უდევს სადავო საკადასტრო აზომვითი ნახაზი. „საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონისა და საქართველოს იუსტიციის მინისტრის 2010 წლის 15 იანვრის #4 ბრძანებით დამტკიცებული „საჯარო რეესტრის შესახებ ინსტრუქციის“ (ანალოგიურ დანაწესს ითვალისწინებდა „უძრავ ნივთებზე უფლებათა რეგისტრაციის შესახებ“ საქართველოს იუსტიციის მინისტრის 2006 წლის 13 დეკემბრის #800 ბრძანებით დამტკიცებული ინსტრუქცია) შესაბამისად, ამ საკითხის გადაწყვეტა ასევე ადმინისტრაციული ორგანოსათვის მიმართვის გზით ხორციელდებოდა. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ დადგენილი ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის თანახმად, საკადასტრო აზომვითი ნახაზი წარმოადგენს უძრავ ნივთზე საკუთრების უფლების რეგისტრაციისათვის ერთ-ერთ აუცილებელ ინფორმაციას, ხოლო მასში სასამართლო გადაწყვეტილებით განხორციელებული ცვლილებები არ არის საკმარისი მოსარჩელის იურიდიული ინტერესის დასაკმაყოფილებლად, რაც სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძველია.

1.3. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

1.4. საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების წინაპირობა ვერ გახდება კასატორის შედავება იმის თაობაზე, რომ: საქმეში წარმოდგენილი ექსპერტიზის დასკვნებით დასტურდება კასატორის მომიჯნავე მიწის ნაკვეთის კონფიგურაციისა და საზღვრების შეუსაბამობა რეგისტრირებულ მონაცემებთან და ის, აგრეთვე, მოიცავს მოსარჩელის სარგებლობაში არსებული მიწის სადავო 200 კვ. მეტრს; ამის შესაბამისად, სააპელაციო პალატას უნდა ემსჯელა საქმეში უძრავი ქონების ამჟამინდელი მესაკუთრის, მცხეთის მუნიციპალიტეტის გამგეობის ჩაბმაზე, რამდენადაც მოპასუხის მხრიდან სწორედ ამ უკანასკნელის კუთვნილი მიწის მითვისების ფაქტი დგინდება, აღნიშნული მოწმობს გადაწყვეტილების გაუქმების სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის „ბ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული აბსოლუტური საფუძვლის არსებობას, რამდენადაც დაშვებული საპროცესო დარღვევის შედეგად საქმეზე არასწორი გადაწყვეტილება იქნა მიღებული (სსსკ-ის 393.3 მუხლი).

1.5. საკასაციო პალატა უარყოფს კასატორის ზემოხსენებულ არგუმენტებს იმ დასაბუთებით, რომ სასამართლოს მხრიდან მატერიალური და საპროცესო სამართლის ნორმების დარღვევის ფაქტი არ დასტურდება. საკასაციო პალატა განუმარტავს კასატორს, რომ დარღვეული/სადავოდ ქცეული უფლების დაცვის მიზნით სასამართლოსთვის მიმართვის საყოველთაო უფლება (საქართველოს კონსტიტუციის 42.1 მუხლი) არ არის აბსოლუტური. მოქმედი შიდა თუ საერთაშორისო კანონმდებლობით აღიარებული ეს პრინციპი გარკვეულ ლეგიტიმურ შეზღუდვებს მოიცავს, რომელიც, ბუნებრივია, კანონისმიერ ბოჭვას ექვემდებარება. ეფექტური მართლმსაჯულების განხორციელება გულისხმობს არა მხოლოდ მხარის მიერ უფლების პასიურ გამოყენებას, არამედ ყველა იმ, მათ შორის ადმინისტრაციული ორგანოს მეშვეობით საკუთარი ინტერესების დაცვის რესურსის ამოწურვას, რაც დადგენილია კანონმდებლობით. სამოქალაქო სამართალწარმოების მიზნებისათვის სასამართლოსადმი უწყებრივად ქვემდებარე საკითხების ნუსხას ადგენს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-11 მუხლი, რომლის პირველი ნაწილით განსაზღვრულ საქმეთა შორის განსახილველი დავის საგანი არ არის მითითებული. საკასაციო პალატა ეთანხმება და სრულად იზიარებს ქვემდგომი სასამართლოს დასკვნას, რომ „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ საქართველოს კანონის თანახმად, სასარჩელო მოთხოვნა კომპეტენტური ადმინისტრაციული ორგანოს განსახილველი საკითხია, ისევე, როგორც საკადასტრო აზომვითი ნახაზის სისწორის თაობაზე პრეტენზია ექცევა „საჯარო რეესტრის შესახებ“ (როგორც დღეს, ისე _ ადრე მოქმედი ნორმატიული აქტის) საქართველოს კანონით განსაზღვრულ ადმინისტრაციული წარმოების ფარგლებში. ამ საკითხის სასამართლო წესით განხილვა იმგვარად, რომ იგი ადმინისტრაციული წარმოების წესით არ ყოფილა გამოკვლეული, ეწინააღმდეგება პროცესის მიზნებს, კერძოდ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-11 მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, ზემოთ ჩამოთვლილ საქმეებს სასამართლოები განიხილავენ, თუ მათი განხილვა, კანონის თანახმად, სხვა ორგანოს კომპეტენციაში არ შედის. სასამართლოს აღნიშნული განმარტება, ბუნებრივია, არ უნდა იქნეს გაგებული იმგვარად, რომ პირს სასამართლო ხელმისაწვდომობის უფლება ეზღუდება/ესპობა, ვინაიდან მოქმედი კანონმდებლობით განსაზღვრული პროცედურის (ადმინისტრაციული წარმოება) დაცვის შედეგად მხარისათვის არახელსაყრელი გადაწყვეტილების მიღება მას სრულ შესაძლებლობას აძლევს, დავა გააგრძელოს სასამართლოში.

1.6. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო პალატამ სწორად იხელმძღვანელა „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ საქართველოს კანონით, „საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონითა და საქართველოს იუსტიციის მინისტრის 2010 წლის 15 იანვრის #4 ბრძანებით დამტკიცებული „საჯარო რეესტრის შესახებ ინსტრუქციის“ დებულებებით და მართებულად დასკვნა, რომ განსახილველი საკითხი სასამართლოსადმი უწყებრივად ქვემდებარეს არ წარმოადგენდა.

1.7. ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით, ვინაიდან სასამართლოს განმარტებები სრულად შეესაბამება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ერთგვაროვან პრაქტიკას, რაც სამართლიანად ასახა ქვემდგომმა სასამართლომ მიღებულ გადაწყვეტილებაშიც (იხ. სუსგ-ებები: №ას-1648-1545-2012, 2013 წლის 6 სექტემბერი; №ას-365-347-2013, 2013 წლის 11 ნოემბერი).

1.8. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

2. სასამართლო ხარჯები:

„სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის 5.1. მუხლის „მ¹“ ქვეპუნქტის თანახმად, კასატორი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ჟ. შ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ე. გასიტაშვილი