საქმე №ას-772-739-2016 4 ნოემბერი, 2016 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ზურაბ ძლიერიშვილი, ნინო ბაქაქური

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – თ. გ-ე (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ლ. ბ-ი (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 25 მარტის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების, ასევე, სახელმწიფო ბაჟის დაკისრების ნაწილში საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება

დავის საგანი – ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. მოსარჩელის მოთხოვნა და სარჩელის ფაქტობრივი საფუძვლები:

1.1. თ. გ-ემ (შემდგომში _ მოსარჩელე, აპელანტი, კასატორი ან მარწმუნებელი) სარჩელი აღძრა სასამართლოში ლ. ბ-ის (შემდგომში _ მოპასუხე, მოწინააღმდეგე მხარე ან რწმუნებული) მიმართ მიყენებული ზიანის _ 11 420 ლარის ანაზღაურების მოთხოვნით.

1.2. სარჩელი ემყარება შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებს: მხარეთა შორის გაფორმებული რწმუნებულების საფუძველზე მოპასუხეს 2011 წლის 17 ივნისიდან 2011 წლის 12 დეკემბრამდე უნდა უზრუნველეყო მარწმუნებლის ინტერესების სასამართლოში დაცვა. სასამართლო სხდომა დაინიშნა 2011 წლის 1 სექტემბერს, რის თაობაზეც რწმუნებულს, როგორც მოსარჩელის წარმომადგენელს, ეცნობა. სასამართლო სხდომაზე იგი არ გამოცხადდა და ამის თაობაზე არც მარწმუნებლისთვის არ მიუწოდებია ინფორმაცია, რის გამოც პირველი ინსტანციის სასამართლომ მიიღო დაუსწრებელი გადაწყვეტილება და მარწმუნებელს დაეკისრა 10 000 ლარის გადახდის ვალდებულება. ხსენებული გადაწყვეტილება გასაჩივრდა სააპელაციო და საკასაციო წესით, რამაც დაკისრებული ვალდებულება მნიშვნელოვნად გაზარდა და აღნიშნულით მარწმუნებელს მიადგა ზიანი.

2. მოპასუხის პოზიცია:

მოთხოვნის გამომრიცხველი შესაგებლით მოპასუხემ არ ცნო სარჩელი და განმარტა, რომ 2011 წლის 17 ივნისს მხარეებს შორის ნოტარიული წესით გაფორმდა რწმუნებულება, ამავე დღეს დაიდო იურიდიული მომსახურების შესახებ ხელშეკრულებაც, რომლის საფასურიც განისაზღვრა 300 ლარით. რამდენადაც მარწმუნებელმა ვერ მოახერხა აღნიშნული თანხის რწმუნებულისთვის გადახდა, 2011 წლის 25 ივლისს იურიდიული მომსახურების შესახებ ხელშეკრულება შეწყდა და მოსარჩელემ უკლებლივ ჩაიბარა მის მიერ მარწმუნებლისათვის გადაცემული დოკუმენტაცია. 2011 წლის 10 აგვისტოს მოსარჩელემ წერილობით დაადასტურა მხარეებს შორის ხელშეკრულების შეწყვეტის ფაქტი, რომელიც ოფიციალურად განხორციელდა და უარყო რწმუნებულისათვის რაიმე პრეტენზიის არსებობის ალბათობა. რაც შეეხება იმას, რომ მარწმუნებელმა სასამართლო სხდომის თარიღის შესახებ არაფერი იცოდა, არასწორია, რადგანაც მოპასუხემ იგი 2011 წლის 1 სექტემბერს დანიშნული პროცესის თაობაზე სიტყვიერად გააფრთხილა და სთხოვა, დრო გადაემოწმებინა დამატებით. მოსარჩელის მიერ პროცესის თარიღის ცნობას ნათლად მიუთითებს თავად ექიმის მიერ 1 სექტემბრით დათარიღებული ცნობაც, რომელშიც მოსარჩელის ჯანმრთელობის გათვალისწინებით პროცესზე გამოცხადების შეუძლებლობაზეა საუბარი.

3. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 29 აპრილის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

4. აპელანტის მოთხოვნა:

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ, მისი სრულად გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

5. გასაჩივრებული განჩინების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 25 მარტის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

6. კასატორის მოთხოვნა:

სააპელაციო სასამართლოს ზემოხსენებული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ, მოითხოვა მისი, ასევე, სახელმწიფო ბაჟის დაკისრების ნაწილში საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ იგი დაუშვებელია შემდეგ გარემოებათა გამო:

1. საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის დასაბუთება:

1.1. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

1.2. გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთება ძირითადად იმ დასკვნებს ეფუძნება, რომ:

1.2.1. 2011 წლის 17 ივნისს მხარეთა შორის დაიდო დავალების ხელშეკრულება იურიდიული მომსახურების გაწევის თაობაზე. ამავდროულად, სანოტარო წესით გაფორმდა რწმუნებულება, რომლის საფუძველზეც აპელანტმა მოწინააღმდეგე მხარეს მიანიჭა საკუთარი ინტერესების დაცვის უფლებამოსილება ყველა ინსტანციის სასამართლოში. რწმუნებულება გაიცა 6 თვით - 2011 წლის 17 დეკემბრამდე;

1.2.2. მოპასუხეს, როგორც აპელანტის წარმომადგენელს, 2011 წლის 22 ივლისს ეცნობა, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოში ამავე წლის 1 სექტემბერს, 13:00 საათზე, დანიშნული იყო სასამართლო სხდომა სამოქალაქო საქმეზე, სადაც მისი მარწმუნებელი წარმოადგენდა მოპასუხეს;

1.2.3. 2011 წლის 1 სექტემბერს დანიშნულ სხდომაზე არ გამოცხადდა მარწმუნებელი. პირველი ინსტანციის სასამართლომ საქმეზე გამოიტანა დაუსწრებელი გადაწყვეტილება, რომლითაც აპელანტის უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვილ იქნა თ. მ-ის საკუთრებაში არსებული ქ.თბილისის, ჩ-ის ქ#...ში მდებარე უძრავი ქონება და გამოუცხადებელ მხარეს დაეკისრა 10 000 ლარის გადახდა. აღნიშნული დაუსწრებელი გადაწყვეტილება შესულია კანონიერ ძალაში;

1.2.4. საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით არ დასტურდება ფაქტობრივი გარემოება იმის შესახებ, რომ დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანა განპირობებული იყო რწმუნებულის მიერ 2011 წლის 17 ივნისის იურიდიული მომსახურების შესახებ ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების შეუსრულებლობით ან არაჯეროვანი შესრულებით. სააპელაციო საჩივრით სადავოს არ წარმოადგენდა ის გარემოება, რომ 2011 წლის 17 ივლისს გაფორმებული იურიდიული მომსახურების შესახებ ხელშეკრულება 2011 წლის 25 ივლისს შეწყდა მარწმუნებლის ინიციატივით და მასვე სრულად გადაეცა საქმის მასალები. სამართლებრივი დახმარების შესახებ ხელშეკრულების შეწყვეტის ფაქტი ამ უკანასკნელის მიერ დამატებით, 2011 წლის 10 აგვისტოს ხელწერილით იქნა დადასტურებული, ამდენად, 2011 წლის 1 სექტემბერს დანიშნულ სასამართლო სხდომაზე რწმუნებულს გამოცხადების ვალდებულება აღარ გააჩნდა იურიდიული მომსახურების შესახებ ხელშეკრულების შეწყვეტის გამო;

1.2.5. 2011 წლის 1 სექტემბრის სხდომის თაობაზე ინფორმირებული იყო უშუალოდ მხარე. მოწინააღმდეგე მხარის განმარტებით, მან სხდომის შესახებ დროულად აცნობა აპელანტს. აღნიშნული პოზიციის სამტკიცებლად კი, მოპასუხემ წარადგინა შპს „დ-სის“ მიერ გაცემული ცნობა, სადაც მითითებულია, რომ მარწმუნებელი 2011 წლის 1 სექტემბერს ამ სტომატოლოგიურ კლინიკაში იმყოფებოდა და შესაბამისი მკურნალობა ჩაიტარა. ცნობა გაცემულია თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიაში წარსადგენად და დათარიღებულია 2011 წლის 1 სექტემბრით. ამდენად, აპელანტმა 2011 წლის 1 სექტემბერს შექმნა სასამართლო სხდომაზე გამოუცხადებლობის საპატიო გარემოების დამადასტურებელი მტკიცებულება, რაც იმ მიზანს ემსახურებოდა, რომ სასამართლო სხდომაზე მისი გამოუცხადებლობა საპატიოდ მიჩნეულიყო. უფრო მეტიც, საქმის მასალებით არ დგინდებოდა, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 99-ე მუხლის შესაბამისად, მარწმუნებელმა, რომლის ინიციატივითაც შეწყდა მხარეთა შორის იურიდიული მომსახურების ხელშეკრულება, სასამართლოს აცნობა წარმომადგენლობითი უფლებამოსილების შეწყვეტის შესახებ. ამ ვალდებულების შესრულების შემთხვევაში, ყოველგვარი შეტყობინება სასამართლოდან გაგზავნილი იქნებოდა მოსარჩელის მისამართზე, რაც მას თავიდან ააცილებდა ყოველგვარ გაუგებრობას სხდომის მიმდინარეობასთან დაკავშირებით. იურიდიული მომსახურების ხელშეკრულების შეწყვეტით, წარმომადგენელს არ ეკისრება რაიმე ვალდებულება მარწმუნებლის მიმართ, მით უფრო იმ პირობებში, როდესაც თავად მარწმუნებელი იყო ვალდებული, სასამართლოსათვის შეეტყობინებინა ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ.

1.3. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

1.4. საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების წინაპირობა ვერ გახდება კასატორის შედავება იმის თაობაზე, რომ:

1.4.1. სასამართლომ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 105-ე მუხლის მოთხოვნები, რადგანაც სასამართლოს არ გამოუკვლევია არც ერთი მტკიცებულება, რომელიც კასატორის სასარგებლოდ შეიძლება მეტყველებდეს, კერძოდ, არ შეუფასებია ხელშეკრულების ნამდვილობა, ის, რომ ეს ხელშეკრულება მოსარჩელეს არ გადასცემია. მარწმუნებელმა ამ ხელშეკრულების ნამდვილობა ეჭვქვეშ დააყენა, რაც ტენდენციურად არ გაიზიარა სასამართლომ. მოპასუხემ ვერ დაადასტურა ხელშეკრულების გადაცემის ფაქტი, სასამართლოზე დამატებით იქნა მიწოდებული ინფორმაცია და დოკუმენტები, რაც კიდევ ერთხელ ცხადყოფდა მოპასუხის თვალთმაქცობას. ამდენად, სასამართლომ უგულებელყო რა მოსარჩელის უფლებები, არასწორად არ გაიზიარა რწმუნებულის მხრიდან მოვალეობათა არასათანადოდ განხორციელება და ამის შედეგად დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანა;

1.4.2. სასამართლოს მხრიდან დარღვეულია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის მოთხოვნები: 2011 წლის 1 სექტემბერს გაცემული ცნობის შესწავლით სასამართლომ მიიჩნია, რომ რწმუნებულმა მარწმუნებელს აცნობა სხდომის თარიღი, თუმცა ამ გარემოების დამადასტურებელი მტკიცებულება საქმეში არ მოიპოვება, ამასთანავე, საქმეში წარმოდგენილია მოპასუხის წერილი, რომლითაც იგი სააპელაციო სასამართლოს აცნობებს იმის თაობაზე, რომ დარწმუნებული იყო სხდომის თაობაზე მხარეს სასამართლო თავად აცნობებდა, ეს მოწმობს იმას, რომ რწმუნებულს მარწმუნებლისათვის სხდომის თაობაზე არ უცნობებია, ამდენად, სასამართლომ მტკიცების ტვირთი დააკისრა მხოლოდ მოსარჩელეს, იმგვარად, რომ მოპასუხე ამ ვალდებულებისაგან სრულად გაათავისუფლა. სასამართლოს მხრიდან დაირღვა შეჯიბრებითობის პრინციპი;

1.4.3. კვლევის გარეშე დარჩა დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანის საფუძვლად სასამართლოს მიერ დადგენილი გარემოება, კერძოდ, რწმუნებული საქმის განხილვის თაობაზე იყო ინფორმირებული სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 70-ე და 73-ე მუხლების შესაბამისად, რამდენადაც სატელეფონო შეტყობინება ჩაბარდა მის წარმომადგენელს, რომლის უფლებამოსილებასაც ადასტურებდა 2011 წლის 17 ივნისს გაცემული რწმუნებულება. დაუსწრებელი გადაწყვეტილების კანონიერებაზე მსჯელობისას, სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ სატელეფონო შეტყობინების გზით უწყების რწმუნებულისათვის ჩაბარებისას, ამ უკანასკნელს სასამართლოსათვის არ მოუხსენებია მინდობილობის შეწყვეტის შესახებ.

1.5. საკასაციო პალატა უარყოფს კასატორის ზემოხსენებულ არგუმენტებს იმ დასაბუთებით, რომ სასამართლოს მხრიდან არც მატერიალური სამართლის და არც საპროცესო სამართლის ნორმების დარღვევის ფაქტი არ დასტურდება (სსსკ-ის 393-ე მუხლი). პალატა, უპირველესად აღნიშნავს, რომ სამოქალაქო სამართალწარმოება შეჯიბრებითობის პრინციპს ემყარება. საპროცესო კოდექსის მე-4 მუხლით მხარეები თვითონვე განსაზღვრავენ, თუ რომელი ფაქტები უნდა დაედოს საფუძვლად მათ მოთხოვნებს ან რომელი მტკიცებულებებით უნდა იქნეს დადასტურებული ეს ფაქტები. სამართალწარმოების ეს უზოგადესი და ამავდროულად ფუნდამენტური პრინციპი სხვადასხვა საპროცესო ნორმაში სხვადასხვა სახით ვლინდება და იგი უმთავრესად მტკიცების ტვირთის მხარეთა შორის განაწილებაზე აისახება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ ქვემდგომმა სასამართლოებმა საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის მართებული განმარტების გზით დავალების ხელშეკრულებიდან გამომდინარე ვალდებულებათა რწმუნებულის მხრიდან დარღვევის ფაქტის მტკიცება სწორად დააკისრეს მოსარჩელეს, ვინაიდან სწორედ ის წარმოადგენდა ფაქტის მიმთითებელ მხარეს, რასაც არ ეთანხმებოდა მოპასუხე. ამ თვალსაზრისით უტყუარი მტკიცებულება მარწმუნებელს არ წარმოუდგენია. საკასაციო პალატა აქვე განმარტავს, რომ მოქმედი საპროცესო კოდექსი სასამართლოს წარმოუშობს ვალდებულებას, საკუთარ პოზიციათა დასადასტურებლად მხარეების მიერ წარდგენილი მტკიცებულებები ყოველმხრივ, სრულად და ობიექტურად შეაფასოს, როგორც ინდივიდუალურად, ისე _ ერთობლიობაში (სსსკ-ის 105-ე მუხლი) და ამ გზით დაასკვნას მტკიცების საგანში შემავალი ფაქტის დადასტურებულად მიჩნევის საკითხი. სწორედ მტკიცებულებათა ამ სტანდარტის შესაბამის კვლევას ემყარება სასამართლოს დასკვნა, როგორც სასამართლოს სხდომის თაობაზე კასატორის ინფორმირების, ისე _ დავალების ხელშეკრულების მარწმუნებლის მხრიდან შეწყვეტის თაობაზე (ეს გარემოება საკასაციო საჩივრით არაა შედავებული), შესაბამისად, საპროცესო კოდექსის 99-ე მუხლი, სწორედ კასატორს წარმოუშობდა ვალდებულებას, დავალების ხელშეკრულების შეწყვეტისა და გაცემული მონდობილობის გაუქმების თაობაზე ეცნობებინა სასამართლოსათვის. საკასაციო პალატის მოსაზრებით, კასატორის კრიტიკა სასამართლოს მხრიდან შეჯიბრებითობის პრინციპის დარღვევის, მტკიცებულებათა ცალმხრივი შეფასებისა და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის არასწორად თქმის თაობაზე არ ემყარება იურიდიულად მოტივირებულ მსჯელობას.

1.6. საკასაციო სასამართლო ეთანხება ქვემდგომი სასამართლოს დასკვნას, რომ დავალების ხელშეკრულების შეწყვეტის გამო, მოპასუხეს სასამართლო სხდომაზე გამოცხადების არათუ ვალდებულება, უფლებაც აღარ გააჩნდა, რაც დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანაზე მოპასუხის პასუხისმგებლობას გამორიცხავს.

1.7. ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

1.8. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

2. საკასაციო სასამართლოში წარმოდგენილი მტკიცებულებები:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახულია სასამართლოთა გადაწყვეტილებებში ან სხდომათა ოქმებში. გარდა ამისა, შეიძლება მხედველობაში იქნეს მიღებული ამ კოდექსის 396-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტში მითითებული ფაქტები. აღნიშნული ნორმა ადგენს საკასაციო სასამართლოს მიერ ფაქტობრივი გარემოებების შეფასების პროცესუალურ ფარგლებს და მისი შინაარსიდან გამომდინარეობს, რომ საკასაციო სასამართლოში ახალ ფაქტებზე მითითება და ახალი მტკიცებულებების წარმოდგენა არ დაიშვება, ამავე კოდექსის 104-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სასამართლო არ მიიღებს, არ გამოითხოვს ან საქმიდან ამოიღებს მტკიცებულებებს, რომლებსაც საქმისათვის მნიშვნელობა არ აქვთ. დასახელებული ნორმებიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ თ. გ-ეს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე დართული საადვოკატო ბიურო „ლ. ბ-ის“ წერილობითი განმარტება და ლ.თ-ის ხელწერილი 2 (ორ) ფურცლად (ტ. II, ს.ფ. 112-113).

3. სასამართლო ხარჯები:

საკასაციო პალატა არ იზიარებს კასატორის მოსაზრებას იმის თაობაზე, რომ პირველი ინატანციის სასამართლომ მას არასწორად დააკისრა სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ ბაჟის გადახდის ვალდებულება. ამ თვალსაზრისით საქმეში არსებული მტკიცებულებებით დადასტურებულია, რომ სარჩელის წარდგენის დროისათვის მოსარჩელის სარეიტინგო ქულა შეადგენდა 116150-ს (იხ. გლდანი-ნაძალადევის სოციალური მომსახურების ცენტრის უფროსის წერილი), რაც მას სახელმწიფო ბაჟის გადახდის ვალდებულებისაგან არ ათავისუფლებდა არც სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 46-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტის და არც „სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის 5.1. მუხლის „მ¹“ ქვეპუნქტიდან გამომდინარე, რადგანაც, პირველ შემთხვევაში, სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებისათვის სავალდებულოა, პირი რეგისტრირებული იყოს სოციალურად დაუცველთა ერთიან ბაზაში და ამავდროულად იღებდეს შემწეობას, ხოლო, მეორე შემთხვევაში _ მისი სოციალურ-ეკონომიკური მაჩვენებელი ტოლი ან ნაკლები იყოს საქართველოს მთავრობის მიერ განსაზღვრულ ზღვრულ ქულაზე (რაც პრაქტიკულად ერთი და იგივეა). სოციალურ-ეკონომიკური მაჩვენებლის შეფასება ხდება „სოციალური დახმარების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2006 წლის 28 ივლისის #145 დადგენილებით, რომლის მე-7 მუხლის თანახმად, (სარჩელის წარდგენის დროს მოქმედი რედაქციით), საარსებო შემწეობის მისაღები ზღვრული ქულა 57001-ით განისაზრვრება. საკასაციო პალატა აქვე განმარტავს, რომ სახელმწიფო ბაჟის გადახდასთან დაკავშირებული შეღავათის გამოყენების საკითხი თითოეული ინსტანციის სასამართლოში დამოუკიდებლად წყდება, საქმის განხილვის ამ ეტაპზე #145 დადგენილებაში ცვლილებები შევიდა და მე-7 მუხლით გათვალისწინებულ იქნა განსხვავებული ქულაც, რამაც ზემდგომი წესით საქმის განხილვისას გავლენა იქონია სახელმწიფო ბიუჯეტის მიმართ კასატორის ანგარიშსწორების ვალდებულებაზე, თუმცა, იგი ვერ გახდება პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დაკისრებული ბაჟის გადახდისაგან მოსარჩელის გათავისუფლების საფუძველი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 104-ე, 391-ე, 401-ე, 407-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. თ. გ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორი სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან გათავისუფლებულია.

3. თ. გ-ეს დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე დართული საადვოკატო ბიურო „ლ. ბ-ის“ წერილობითი განმარტება და ლ.თ-ის ხელწერილი 2 (ორი) ფურცლად (ტ. II, ს.ფ. 112-113).

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ნ. ბაქაქური