№აs-816-782-2016 6 დეკემბერი, 2016 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მოსამართლეები: მზია თოდუა (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

პაატა ქათამაძე,

ეკატერინე გასიტაშვილი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – შპს "თ.ჯ." (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – დ.ხ. (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 14 ივლისის გადაწყვეტილება

საკასაციო საჩივრის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი - ბრძანების და ოქმის ბათილად ცნობა, სამუშაოზე აღდგენა, იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება

აღწერილობითი ნაწილი :

1. დ.ხ. (შემდეგში: მოსარჩელე, პირველი აპელანტი ან დასაქმებული) შპს „თ. ჯ–ში“ (შემდეგში: მოპასუხე, მეორე აპელანტი, კასატორი ან დამსაქმებელი) მძღოლად მუშაობდა {საქართველოს შრომის კოდექსის შემდეგში სშკ-ის მე-6 მუხლის 1³ პუნქტი}.

2. დასაქმებულის ყოველთვიური შრომითი ანაზღაურება 970 ლარს შეადგენდა.

3. 2015 წლის 12 იანვარს, ცხელ ხაზზე შესული შეტყობინების საფუძველზე, მოსარჩელე ვალდებული იყო გამოძახებაზე გასულიყო და გზაზე ტექნიკური მარილი დაეყარა. იმის გამო, რომ მასზე გაპიროვნებული ავტომანქანა ვერ დაქოქა, მან სხვა ავტომანქანის დახმარებით სცადა მისი ამუშავება, რა დროსაც დაზიანდა ერთ-ერთი ავტომობილის ციმციმა. ეს გარემოება დაედო საფუძვლად დამსაქმებლის 2015 წლის 14 იანვრის #43 ბრძანებას, რომლითაც მოსარჩელე გათავისუფლდა დაკავებული თანამდებობიდან. შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის მიზეზად, მოპასუხემ მოსარჩელის მხრიდან დაკისრებულ ვალდებულებათა უხეში დარღვევა მიუთითა.

4. მოსარჩელემ უკანონოდ მიიჩნია შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტა. მან 2015 წლის 28 იანვარს წერილით მიმართა დამსაქმებელს და მოითხოვა დამსაქმებელსა და დასაქმებულს შორის გაფორმებული შრომითი ხელშეკრულების, განთავისუფლების შესახებ ბრძანებისა და მისი საფუძვლების წერილობითი დოკუმენტების (მოხსენებითი ბარათის, ახსნა-განმარტებების) ასლების გადაცემა.

5. ზემოხსენებული წერილი მოპასუხეს 2015 წლის 30 სექტემბერს ჩაბარდა თუმცა, მოთხოვნილი დოკუმენტაცია მოსარჩელისათვის არ გადაუცია.

6. 2015 წლის 11 თებერვალს, დასაქმებულმა სარჩელი აღძრა მოპასუხის წინააღმდეგ სამსახურიდან განთავისუფლების შესახებ ბრძანების ბათილად ცნობის, სამუშაოზე აღდგენისა და იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების მოთხოვნით.

7. მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო, მან შესაგებლით გამორიცხა მოთხოვნა შემდეგ გარემოებებზე მითითებით: მოსარჩელემ შინაგანაწესი უხეშად დაარღვია, რასაც შედეგად დამსაქმებლის ქონების დაზიანება მოჰყვა; ამასთან, მან დამალა უკანონო მოქმედების ფაქტი, შესაბამისად, მის მიმართ გამოყენებულ იქნა კანონითა და შინაგანაწესით დადგენილი დისციპლინური პასუხისმგებლობის ზომა - სამუშაოდან დათხოვნა/შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტა.

8. თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2015 წლის 4 ნოემბრის გადაწყვეტილებით, სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა. ბათილად იქნა ცნობილი დამსაქმებლის 2015 წლის 14 იანვრის # 43 ბრძანება მოსარჩელის გათავისუფლების შესახებ; მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ კომპენსაციის სახით 12 თვის ხელფასის გადახდა დაეკისრა. მოსარჩელის მოთხოვნა დანარჩენ ნაწილში არ დაკმაყოფილდა. სასამართლომ დავის მოსაწესრიგებლად გამოიყენა სშკ-ის 38-ე მუხლის მერვე ნაწილი.

9. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს მხარეებმა.

9.1. პირველი აპელანტის სააპელაციო საჩივარი დაემყარა შემდეგ საფუძვლებს:

9.1.1. პირველი ინსტანციის სასამართლომ არასწორად მიიჩნია დადგენილად, რომ მოსარჩელემ სამსახურებრივი ნორმები დაარღვია. ორგანიზაციის წესდების 7.4.4. მუხლის თანახმად, ხელმძღვანელობისათვის შეტყობინების ვალდებულება არა მოსარჩელეს, არამედ ზედამხედველს (დისპეჩერს) გააჩნდა. ამასთან, ზემდგომი პირის არარსებობის შემთხვევაში, მდგომარეობის გამოსწორების მიზნით, გადაწყვეტილებების მიმღები პირი ასევე ზედამხედველი იყო;

9.1.2. მოცემულ შემთხვევაში, საქმის მასალებით დასტურდება, რომ მოსარჩელეს ხაზზე გასვლის შესახებ შეტყობინება ზედამხედველმა გადასცა, მანვე გადასცა სხვა ავტომობილის გასაღებიც, ვინაიდან დასაქმებულზე გაპიროვნებული მანქანა გაუმართავი იყო. მძღოლი ზედამხედველის მითითებების შესაბამისად მოქმედებდა, შესაბამისად საფუძველს მოკლებულია დამსაქმებლის მტკიცება, რომ იგი ფარულად მოქმედებდა;

9.1.3. საქმეში არ არის წარმოდგენილი, თუ რა ღირებულების იყო დამსხვრეული ციმციმა და შესაბამისად, რა სახის ზიანი მიადგა საწარმოს;

9.1.4. სასამართლომ დაადგინა მოსარჩელის სამსახურიდან უკანონოდ გათავისუფლების ფაქტი, თუმცა, სათანადოდ არ დაასაბუთა 11 წლის შრომის სტაჟის მქონე მოსარჩელე რატომ არ იქნა აღდგენილი სამსახურში.

9.2. მეორე აპელანტის სააპელაციო საჩივარი დაემყარა შემდეგ საფუძვლებს:

9.2.1. დაუსაბუთებელია სასამართლოს დასკვნა, რომ მოსარჩელემ ყველაფერი იღონა, რომ ვალდებულება ჯეროვნად შეესრულებინა. მოსარჩელე არ მოქმედებდა უფლებამოსილების ფარგლებში.

9.2.2. საქმის მასალებით დასტურდება, რომ მძღოლმა ზედამხედველს გამოართვა სხვა მანქანის გასაღები და იმის ნაცვლად, რომ გამართული ავტომანქანით ესარგებლა, მან დაუკითხვაად ჩააბა ბაგირით სხვა ავტომანქანას, რა დროსაც იგი დააზიანა. ამ ქმედებით მოსარჩელემ უხეშად დაარღვია დაკისრებული მოვალეობა.

10. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 14 ივლისის გადაწყვეტილებით, პირველი აპელანტის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 4 ნოემბრის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; ბათილად იქნა ცნობილი მოპასუხის 2015 წლის 14 იანვრის # 43 ბრძანება მოსარჩელის განთავისუფლების შესახებ და იგი აღდგენილი იქნა მძღოლის პოზიციაზე; მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა ყოველთვიურად დარიცხული ხელფასის სახით, 970 ლარის (ხელზე ასაღების 776 ლარის) ანაზღაურება 2015 წლის 14 იანვრიდან გადაწყვეტილების აღსრულებამდე; მეორე აპელანტის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

10.1. სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, დასაქმებულს დაკისრებული ვალდებულებები უხეშად არ დაურღვევია, შესაბამისად არ არსებობდა მისი სამსახურიდან განთავისუფლების შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის „ზ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული წინაპირობები.

10.2. სააპელაციო პალატამ დაასკვნა, რომ მოსარჩელეს არ ჩაუდენია კანონით გათვალისწინებულ სამსახურებრივ ვალდებულებათა იმგვარი დარღვევა, რომელიც მისთვის უფრო მსუბუქი სახის სანქციის შეფარდებას გამორიცხავდა. მისი სამსახურიდან გათავისუფლება მის მიერ ჩადენილი დარღვევის ადექვატური ღონისძიება არ იყო.

11. აღნიშნული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ, შემდეგი საფუძვლებით:

11.1. სასამართლომ არასწორად შეაფასა საქმის ფაქტობრივი გარემოებები, რასაც შედეგად მოჰყვა არასწორი სამართლებრივი დასკვნები.

11.2. სასამართლომ არ გამოიყენა 2014 წლის 15 დეკემბრის # 03274 ბრძანებით დამტკიცებული შრომის შინაგანაწესის მე-2 მუხლის „ა“, „გ“ და „ვ“ პუნქტები, არასწორად განმარტა მე-12 მუხლის პირველი პუნქტის „ზ“ ქვეპუნქტის შინაარსი და შესაბამისად, სშკ-ის 37-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ზ“ ქვეპუნქტი;

11.3. სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია მოსარჩელის მხრიდან გადაცდომის ფაქტი, მაგრამ არ იმსჯელა დისციპლინური პასუხისმგებლობის შეფარდების საფუძველზე, რაც გათვალისწინებულია შრომის შინაგანაწესის მე-13 მუხლის პირველი პუნქტის „ბ“, „დ“, „თ“ და „კ“ ქვეპუნქტებით;

11.4. სასამართლომ ასევე არ გამოიყენა 2015 წლის 31 დეკემბრის მოპასუხის მთაწმინდა-კრწანისის, ჩურურეთის განყოფილების, ისანი-სამგორის განყოფილების, დიდუბის, დიდი დიღმის განყოფილების, ვაკე-საბურთალოს განყოფილების, გადამტვირთი სადგურის დებულების 6.4.4. და 6.6.4, 6.6.7 პუნქტები;

11.5. სასამართლომ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის, შემდეგში სსსკ-ის, 105-ე მუხლის მოთხოვნა - ყოველმხრივ, სრულად და ობიექტურად არ გამოიკვლია საქმეში არსებული მტკიცებულებები, რასაც შედეგად არასწორი გადაწყვეტილება მოჰყვა.

11.6. არასწორია შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის „ზ“ ქვეპუნქტის სასამართლოსეული განმარტება, ვინაიდან სასამართლომ მტკიცებულებები ერთობლივად არ შეფასა და არ დაასაბუთა რატომ არ ითვლებოდა უხეშ დარღვევად მოსარჩელის მოქმედება;

11.7. ავტომანქანის გაუმართაობის შემთხვევაში, მოსარჩელეს საქმის კურსში უნდა ჩაეყენებინა ზედამხედველი (დისპეჩერი), რომელიც ვალდებული იყო მიეღო შესაბამისი ზომები;

11.8. მოსარჩელის მოქმედება ცდება მის მოვალეობებს და საჯარო ინტერესის შესრულების ამოცანებს, ვინაიდან მისთვის განპიროვნებული მანქანა არ იყო ერთადერთი მანქანა, რომლის გარეშეც ვერ შეძლებდა მოვალეობის შესრულებას. ნებისმიერი თანამშრომელი, მათ შორის მოსარჩელეც ვალდებული იყო დაეცვა შინაგანაწესით დადგენილი წესები.

11.9. მოსარჩელეს ავტომანქანის დაზიანების შესახებ უნდა ეცნობებინა შესაბამისი პირისათვის, რომელიც შეცვლიდა ავტომანქანას, მის ვალდებულებას არ წარმოადგენდა დაზიანებული ავტომანქანის დაქოქვა, აღნიშნული სხვა სამსახურის ვალდებულება იყო. ამასთან დაზიანებული მანქანით გასვლას უფრო მეტი ზიანი შეეძლო მიეყენებინა როგორც კომპანიისათვის, ასევე საჯარო ინტერესისათვის; საქმეში წარმოდგენილი ახსნა-განმარტებებითა და მოხსენებითი ბარათით დასტურდება, რომ მოსარჩელემ დისპეჩერს გამოართვა სხვა მანქანის გასაღები და იმის ნაცვლად, რომ ესარგებლა გამართული ავტომანქანით მან დაუკითხავად მოახდინა ბუქსირება, რა დროსაც დააზიანა იგი;

11.10. სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიკვლია, თუ რამ აიძულა მოსარჩელე, თვითნებურად მოეხდინა მწყობრიდან გამოსული მანქანის ამუშავება, რატომ არ მიმართა დისპეჩერს და რატომ არ დაელოდა მისთვის სხვა მანქანის გადაცემას;

12. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 30 სექტემბრის განჩინებით, საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სსსკ-ის 391-ე მუხლის მიხედვით, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

სამოტივაციო ნაწილი:

13. საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ იგი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს და დაუშვებელია შემდეგი გარემოებების გამო:

14. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ:

ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის;

ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან;

გ)სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე;

დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. აღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

15. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით.

16. ამასთან, საკასაციო საჩივარი დასაშვები რომც ყოფილიყო, მას არა აქვს წარმატების პერსპექტივა, სახელდობრ:

16.1. სსსკ-ის 407.2 მუხლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით, არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

16.2. საკასაციო სასამართლო ეთანხმება, სააპელაციო პალატის მსჯელობას იმასთან დაკავშირებით, რომ სამართლიანი ბალანსი შრომის უფლებასა და დამსაქმებლის უფლებას შორის, გონივრული სტანდარტიდან უნდა გამომდინარეობდეს. როდესაც დასაქმებული სამსახურიდან ვალდებულების უხეში დარღვევის გამო თავისუფლდება, დამსაქმებელი ვალდებულია დამაჯერებლად და არგუმენტირებულად დაასაბუთოს ეს გარემოება. პალატამ სწორად შეაფასა, რომ საერთაშორისო სტანდარტების საფუძველზე, დასაქმებულის სამუშაო ადგილიდან დათხოვნისას, მათ შორის შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის „ზ“ ქვეპუნქტის წინაპირობებისას, უნდა არსებობდეს განთავისუფლების გონივრული საფუძველი, რასაც განსახილველ შემთხვევაში ადგილი არ ჰქონია.

16.3. სააპელაციო სასამართლომ მართებულად განმარტა, რომ მომსახურების გამწევ ისეთ საპასუხისმგებლო სეგმენტში, სადაც მოსარჩელე მუშაობდა, სამუშაოს გულისხმიერად და კეთილსინდისიერად შესრულების ფაქტორს უაღრესად დიდი მნიშვნელობა ენიჭება. ამავდროულად, მოცემულ შემთხვევაში არ დგინდებოდა მოსარჩელის მხრიდან სამუშაოს შესრულების გულისხმიერებისა და კეთილსინდისიერების სტანდარტის დარღვევა. ამდენად, პრიორიტეტს სწორედ ცხელ ხაზზე მიღებულ შეტყობინებაზე სათანადო რეაგირება და ძირითადი ვალდებულების შესრულება წარმოადგენდა, რაც დასაქმებულმა ჯეროვნად შეაფასა და სწორედ ამ მიზნით იმოქმედა.

16.4. საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს შეფასებას იმ ნაწილშიც, რომ, სშკ-ის მე-6 მუხლის 1³ პუნქტის თანახმად, მოსარჩელე დამსაქმებელთან უვადო შრომით სამართლებრივ ურთიერთობაში იმყოფებოდა, ვინაიდან იგი შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტამდე მოპასუხე ორგანიზაციაში მძღოლის პოზიციაზე 11 წელი მუშაობდა.

17. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც იმ საფუძვლით, რომ სააპელაციო სასამართლოს განჩინება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან. საქართველოს სასამართლოების მიერ შრომით დავებთან დაკავშირებულ არაერთ გადაწყვეტილებაშია განმარტებული, რომ სამსახურიდან პირის განთავისუფლების შესახებ დამსაქმებლის გადაწყვეტილების მართლზომიერების შეფასებისას განსაკუთრებული მნიშვნელობა ენიჭება შრომის სამართალში მოქმედ Ultima Ratio-ს პრინციპის დაცვას, რომელიც გულისხმობს, რომ დასაქმებულის სამსახურიდან გათავისუფლება გამოყენებული უნდა იქნეს მხოლოდ იმ შემთხვევაში, როდესაც დასაქმებულის მიმართ, მის მიერ ჩადენილი გადაცდომის (დარღვევის) ხასიათიდან და სიმძიმიდან გამომდინარე, უფრო მსუბუქი სანქციის შეფარდებას აზრი აქვს დაკარგული. შესაბამისად, დასაქმებულის მიერ დარღვევის ჩადენისას დამსაქმებლის მიერ გამოყენებული უნდა იქნეს ისეთი ზომები, რომლებიც არსებულ ვითარებას გამოასწორებს, გააუმჯობესებს, დასაქმებულ მუშაკს უკეთესს გახდის, კვალიფიკაციას აუმაღლებს, უფრო წინდახედულად და გულისხმიერად მოქცევას აიძულებს.

სწორედ აღნიშნული მიზნის განხორციელებას ემსახურება სშკ-ის 37-ე მუხლში 2013 წლის 12 ივნისს განხორციელებული ცვლილებები, რომელთა შესაბამისად, ამ ნორმის პირველი ნაწილის „ზ“ ქვეპუნქტით დამსაქმებელს ენიჭება დასაქმებულის სამუშაოდან განთავისუფლების უფლება არა შრომითი ხელშეკრულების ყოველგვარი დარღვევის, არამედ ვალდებულების „უხეში დარღვევის“ შემთხვევაში. ამრიგად, მუშაკის სამუშაოდან განთავისუფლების საფუძვლების კვლევისას, სასამართლო ამოწმებს დამსაქმებლის უფლების გამოყენების მართლზომიერების საკითხს, რის საფუძველზეც აფასებს მხარეთა მიერ სასამართლოს წინაშე დაყენებულ მოთხოვნათა მართებულობას. ამისათვის კი აუცილებელია მისი გამოყენების განმაპირობებელი გარემოებების მართლზომიერების საკითხის შესწავლა. ამასთან, მნიშვნელოვანია, რომ დასაქმებულის სამსახურიდან გათავისუფლების მართლზომიერების შეფასების მიზნით, დადგინდეს დასაქმებულის მიერ მასზე დაკისრებული ვალდებულებების უხეში დარღვევის ფაქტი, რაც შესაძლებელია მხოლოდ შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის თაობაზე ადმინისტრაციის ბრძანებაში მითითებული დასაქმებულის განთავისუფლების საფუძვლის კვლევის შედეგად (იხ. სუსგ #ას-416-399-16, 29.06.16, Nას-812-779-2016, 19 ოქტომბერი, 2016 წ.; Nას-1276-1216-2014, 18 მარტი, 2015 წ.; სუსგ Nას-483-457-2015, 7 ოქტომბერი, 2015წ.).

18. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ შრომითი ხელშეკრულებით დაკისრებული ვალდებულების დარღვევა რამდენადაა „უხეში“ ხასიათის, ყოველ ცალკეულ შემთხვევაში ინდივიდუალური შეფასების საგანია, რა დროსაც მხედველობაში მიიღება საქმის კონკრეტული გარემოებები. იმისათვის, რომ დამრღვევის მოქმედების სიმძიმე შეფასდეს, უპირველეს ყოვლისა, გამოკვლეულ უნდა იქნეს იმ სამსახურის დანიშნულება, სადაც დასაქმებული მუშაობს, დასაქმებულის ფუნქცია და მისი მოვალეობები. განსახილველ შემთხვევაში, ვინაიდან მოსარჩელეს უწევდა მეტად საპასუხიმგებლო მოვალეობების შესრულება, პალატის მოსაზრებით, სადავო დარღვევა განხორციელდა უფრო მაღალი საზოგადოებრივი სიკეთის დაცვის მიზნით, რაც გამორიცხავს დასაქმებულის მიმართ დამსაქმებლის მხრიდან ყველაზე მკაცრი სანქციის (შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის) შეფარდებას.

19. მოცემულ შემთხვევაში, არ არსებობს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის "გ" ქვეპუნქტით დადგენილი საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის წინაპირობაც, რომლის მიხედვითაც, საკასაციო საჩივარი დასაშვებია, თუ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე;

20. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

21. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს დასკვნები არსებითად სწორია. რადგანაც კასატორმა ვერ დაძლია გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასაბუთება დამაჯერებელი და სარწმუნო მტკიცებულებებით, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის კანონისმიერი საფუძველი.

სარეზოლუციო ნაწილი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-7, 257-ე, 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დაადგინა :

1. შპს "თ.ჯ–ს" საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. შპს "თ. ჯ–ს" (ს/კ ...) დაუბრუნდეს მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (საგადახდო დავალებები # 459754 და # 460870), გადახდის თარიღები: 13.09.16 და 28.09.16 სს ,,ლიბერთი ბანკი“), 921,5 ლარის 70% – 645,05 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150;

3. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

მოსამართლეები : მზია თოდუა

პაატა ქათამაძე

ეკატერინე გასიტაშვილი