საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

საქმე №ას-212-202-2016 18 ოქტომბერი, 2016 წელი,

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მზია თოდუა (თავმჯდომარე),

ეკატერინე გასიტაშვილი(მომხსენებელი),

პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორები – ა. დ-ი, ი. ა-ე (მოსარჩელეები, შეგებებული სარჩელით მოპასუხეები)

მოწინააღმდეგე მხარე – ტ. ყ-ი, შ. გ-ი (მოპასუხეები, შეგებებული სარჩელით მოსარჩელეები)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 18 იანვრის გადაწყვეტილება

კასატორების მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება, ხოლო შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი - თანხის დაკისრება, იპოთეკის საგნის რეალიზაცია (ძირითადი სარჩელი); ვალდებულების შესრულება და იპოთეკის რეგისტრაციის გაუქმება (შეგებებული სარჩელი)

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. შპს-ას „ა-ი“ (შემდეგში: საწარმო) და, მეორე მხრივ, ა. დ-სა (შემდეგში: პირველი მოსარჩელე, შემძენი ან პირველი კასატორი) და ი. ა-ეს (შემდეგში: მეორე მოსარჩელე, შემძენი ან მეორე კასატორი) შორის, 2008 წლის 17 მარტს, დაიდო უძრავი ქონების ნასყიდობისა და წინარე ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზე, ამ უკანასკნელთა საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონება (მდებარე ქ. თბილისში, მ-ის ქ. №7, დაზუსტებული ფართობი: 904,0 კვ.მ; შენობა-ნაგებობის ჩამონათვალი: №1 და №2; შენობა-ნაგებობის საერთო ფართობი: 242,75 კვ.მ; მიწის უძრავი ქონების საკადასტრო კოდი: №..; იხ. ტ. 1, ს.ფ. 16-28) საკუთრების უფლებით გადაეცა საწარმოს.

2. საწარმოს უნდა უზრუნველეყო გადაცემულ ქონებაზე მრავალფუნქციური შენობა-ნაგებობის აშენება და მისი ერთი ნაწილის, ინდივიდუალიზებული ფართის, ნასყიდობის ძირითადი ხელშეკრულების საფუძველზე, მოსარჩელეთათვის მიყიდვა (საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის, შემდეგში სსკ, 477-ე, 327.3-ე მუხლები).

3. წინამდებარე განჩინების პირველ პუნქტში დასახელებული ხელშეკრულების მე-4 მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, 17.03.2008 წ. ხელშეკრულება სასყიდლიანი იყო, რაც იმას ნიშნავს, რომ მოსარჩელეთა საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონება სასყიდლით გადაეცა საწარმოს, ხოლო ამ უკანასკნელს, ასევე სასყიდლით უნდა გადაეცა ახლადშენებული ბინა მოსარჩელეთათვის. მხარეებმა ერთმანეთის მიმართ შესასრულებელი ვალდებულებები ტოლფარდოვნად შეაფასეს (იხ. ტ.1, ს.ფ. 19, პ.4.2).

4. ხელშეკრულების მე-14 მუხლის მე-2 და მე-3 ნაწილების მიხედვით, საწარმოს პირველი მოსარჩელისათვის უნდა მიეყიდა შემდეგი ფართები: ა) საცხოვრებელი ბინა, საერთო ფართობით 169,0 კვმ, რომელსაც შემძენი იყიდდა თავისი შვილისათვის (ნ. დ-ისათვის); ბ) საცხოვრებელი ბინა, საერთო ფართობით 112,0 კვმ.; გ) საცხოვრებელი ბინა, საერთო ფართობით 62,0 კვმ, რომელსაც შემძენი იყიდდა თავისი მეუღლისათვის (ნ. ჭ-ასათვის); დ) სამი ერთეული ავტოსადგომი საერთო ავტოსადგომში, ამათგან, თითოეული ქონება იქნებოდა პირველი მოსარჩელის, მისი შვილისა და მეუღლისათვის.

5. იმავე ხელშეკრულებით, საწარმოს მეორე მოსარჩელისათვის უნდა მიეყიდა შემდეგი ფართები: ა) საცხოვრებელი ბინა, საერთო ფართით 188,0 კვმ, რომელსაც შემძენი იყიდდა თავისი დისშვილისათვის (დ. ტ-ისათვის); ბ) საცხოვრებელი ბინა, საერთო ფართით 94,0 კვმ; გ) საცხოვრებელი ბინა, საერთო ფართით 62,0 კვმ; დ) სამი ერთეული ავტოსადგომი საერთო ავტოსადგომში, მათგან ორს, შემძენი იყიდდა დისშვილისათვის, ხოლო ერთი დარჩებოდა მის საკუთრებაში.

6. 17.03.2008 წ. ნასყიდობის ხელშეკრულების მე-10 მუხლის მეორე და მესამე ნაწილების მიხედვით, უძრავ ქონებაზე (იხ. ამ განჩინების პირველი პუნქტი) საწარმოს საკუთრების უფლება წარმოეშობოდა საჯარო რეესტრში რეგისტრაციის მომენტიდან. საწარმო ვალდებულებას იღებდა, ხელშეკრულების დადებიდან, თოთხმეტ სამუშაო დღეში, იპოთეკით დაეტვირთა უძრავი ქონება, რითაც სრულად უზრუნველყოფდა ორივე მოსარჩელის წინაშე ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების შესრულებას (სსკ-ის 170-ე, 286-ე, 289.1-ე მუხლები).

7. ხელშეკრულების მე-15 მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ბინების გადაცემის მომენტში, შენობა-ნაგებობა, რომლის ნაწილიც იქნებოდა მოსარჩელეთათვის გადასაცემი ფართები (ბინები), გარდა 40 კვმ-ისა, უნდა ყოფილიყო გარემონტებული, რაც დეტალურადაა მითითებული იმავე მუხლში (იხ. ტ.1, ს.ფ. 24).

8. ხელშეკრულების მე-15 მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად, გაურემონტებელი 20-20 კვმ თითოეულ შემძენს, უნდა გადასცემოდა ე.წ. „თეთრი კარკასის“ მდგომარეობაში, მაგრამ შემძენთა სურვილის შემთხვევაში, საწარმოს უნდა გაერემონტებინა ეს ფართი ხელშეკრულების 15.1 პუნქტით შეთანხმებული სახით, 1800 (ათას რვაასი) ევროდ (1კვმ – 90 ევროდ).

9. ამ განჩინების პირველ პუნქტში მითითებული ხელშეკრულების უზრუნველსაყოფად, 10.04.2008წ., ერთი მხრივ, ორივე შემძენს, როგორც იპოთეკარებსა და, მეორე მხრივ, საწარმოს, როგორც მესაკუთრეს (მოვალეს) შორის, ხელი მოეწერა და სანოტარო წესით დადასტურდა იპოთეკის დადგენა (შემდეგში იპოთეკის დადგენის შესახებ სანოტარო აქტი), რომლის საფუძველზეც, იპოთეკით დაიტვირთა საწარმოს საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონება /იხ. ამ განჩინების პირველი პუნქტი; სსკ-ის 286-ე, 289.1-ე მუხლები; იხ. ტ.1, ს.ფ. 51-60).

10. დასახელებული სანოტარო აქტის მე-6 მუხლით დადგინდა იპოთეკით უზრუნველყოფილი მოთხოვნისა და უზრუნველყოფის მოცულობის ფარგლები, კერძოდ:

10.1. იპოთეკით უზრუნველყოფილია მოთხოვნა, რომელიც წარმოშობილია და/ან წარმოიშობა იპოთეკარსა და მესაკუთრეს/მოვალეს შორის დადებული 17.03.2008წ. ხელშეკრულების (იხ. ამ განჩინების პირველი პუნქტი), საფუძველზე, რომელიც დამოწმებულია სანოტარო წესით. ამავე ხელშეკრულებაში მითითებულია იპოთეკარებისათვის გადასაცემი ფართები (იხ. ამ განჩინების 4-5 პუნქტები);

10.2. ამავე აქტით დადგენილი იპოთეკით უზრუნველყოფილია მოთხოვნა:

ა) 10.1 ქვეპუნქტში მითითებული ნივთობრივი (ფართის აშენება და საკუთრებაში გადაცემა) და ფულადი ვალდებულებების შესრულებაზე; ამასთან, ნივთობრივი ვალდებულებების ღირებულების ფულადი გამოხატულებაა 642 450 /ექვსას ორმოცდაორი ათას ოთხას ორმოცდაათი/ ევრო; სულ ფულადი და ნივთობრივი ვალდებულების ღირებულების ფულადი გამოხატულებაა 636 000 /ექვსას ოცდათექვსმეტი ათასი/ ევრო (იხ. ტ.1, ს.ფ. 54);

ბ) ვალდებულებათა ჯეროვანი შეუსრულებლობით ან შეუსრულებლობით იპოთეკარისათვის მიყენებული ზიანი;

გ) ნასყიდობის ხელშეკრულების შეწყვეტისა და სასამართლოს/არბიტრაჟის (მათ შორის, იძულებითი აღსრულების) ხარჯები, რომელიც უნდა აანაზღაუროს მოვალემ/მესაკუთრემ. იპოთეკით უზრუნველყოფილია ვალდებულებათა შესრულების დღისათვის არსებული მოთხოვნა სრულად;

11. წინამდებარე განჩინების მე-9 პუნქტში მითითებული 10.04.2008წ. სანოტარო აქტის მე-8 მუხლის თანახმად, სანივთო უზრუნველყოფა წარმოიშობა საჯარო რეესტრში რეგისტრაციის მომენტიდან, ნებისმიერი ცვლილება, რომელიც შეტანილი იქნება წინამდებარე აქტში და თავისი შინაარსით საჭიროებს რეგისტრაციას საჯარო რეესტრში, უნდა წარედგინოს საჯარო რეესტრს რეგისტრაციის მიზნით;

12. ამავე აქტის მე-11 მუხლის მიხედვით:

12.1. იპოთეკა ვრცელდება იპოთეკის საგნის გაერთიანების შედეგად მიღებულ ახალ ნივთზე (იპოთეკა ვრცელდება იპოთეკის საგანთან შეერთებულ ნაწილზეც);

12.2. იპოთეკის საგნის გაყოფის შედეგად წარმოშობილ ნივთებზე (იპოთეკის საგნის ნაწილებზე) იპოთეკა, რომელიც დადგენილია წინამდებარე აქტით, უცვლელი რჩება;

12.3. იპოთეკის საგნის გაყოფის შედეგად მიღებული თითოეული ნივთი (იპოთეკის ახალი საგანი) სრულად უზრუნველყოფს მოთხოვნას, რომლის უზრუნველსაყოფადაც დადგინდა იპოთეკა;

13. 10.04.2008წ. სანოტარო აქტის მე-16 მუხლის თანახმად, იპოთეკარს უფლება აქვს, მოითხოვოს იპოთეკით უზრუნველყოფილი ვალდებულებების ვადამდელი შესრულება, თუ მესაკუთრემ დაარღვია ხელშეკრულებით დადგენილი რომელიმე ვალდებულება ან დაარღვია წინამდებარე აქტით დადგენილი ვალდებულება.

14. ამავე აქტის მე-17 მუხლის თანახმად, იპოთეკარი უფლებამოსილია, განახორციელოს კანონმდებლობით დადგენილი ყველა მოქმედება იპოთეკის საგანზე გადახდევინების მისაქცევად, თუ დადგა მოთხოვნის დაკმაყოფილების ვადა და მოვალე არ ასრულებს ვალდებულებას. იპოთეკარი იპოთეკის უფლებას განახორციელებს მიუხედავად იმისა, ვის მფლობელობაში ან საკუთრებაში იმყოფება იპოთეკის საგანი (ან მისი ნაწილი – იპოთეკის საგნის გაყოფის შემთხვევაში). მესაკუთრეს უფლება აქვს, ნებისმიერ დროს შეწყვიტოს იპოთეკის საგანზე გადახდის მიქცევა და მისი რეალიზაცია იპოთეკარის ყველა მოთხოვნის სრულად დაკმაყოფილებით.

15. აქტის მე-19 მუხლის თანახმად, იპოთეკა წყდება: ა) ნასყიდობის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულებების შესრულებით; ბ) იპოთეკის საგნის განადგურებით; გ) იპოთეკარის მიერ იპოთეკაზე უარის შემთხვევაში; დ) წინამდებარე აქტით დადგენილ შემთხვევაში; ე) კანონმდებლობით დადგენილ სხვა შემთხვევაში; იპოთეკის საგნის მესაკუთრის შეცვლა არ წარმოადგენს იპოთეკის შეწყვეტის საფუძველს. ამ შემთხვევაში, იპოთეკის საგნის მიმართ დადგენილი ვალდებულებითი ტვირთი მიჰყვება იპოთეკის საგანს.

16. სანოტარო აქტის მე-20 მუხლის თანახმად:

16.1. იპოთეკის შეწყვეტის შემთხვევაში, უნდა ამოიშალოს (გაუქმდეს) შესაბამისი ჩანაწერი საჯარო რეესტრში;

16.2. მოვალის მიერ იპოთეკარის მიმართ დადგენილი ვალდებულებების სრული და ჯეროვანი შესრულების შემთხვევაში, იპოთეკარი ვალდებულია, ბრალეული გაჭიანურების გარეშე, დაუყოვნებლივ წარადგინოს განცხადება იპოთეკის საჯარო რეესტრიდან ამოშლის შესახებ;

17. ამავე აქტის 21-ე მუხლის მიხედვით, წინამდებარე აქტში ცვლილებები და დამატებები შეიტანება წერილობითი ფორმით და იგი ძალაში შედის სანოტარო წესით დამოწმების შემდეგ, საჯარო რეესტრში სარეგისტრაციო ფაქტები იურიდიულად წარმოიშობა რეგისტრაციის მომენტიდან;

18. საწარმოსა და, მეორე მხრივ, მოსარჩელეებს შორის, 13.08.2010 წ. გაფორმდა შეთანხმება ფართების დაზუსტებისა და ნუმერაციის შესახებ (იხ. ტ. 2, ს.ფ. 78-80), რომლითაც მხარეებმა დააზუსტეს ამ განჩინების პირველ პუნქტში მითითებული 17.03.2008წ. ხელშეკრულების საფუძველზე, მოვალისაგან კრედიტორების მიერ მისაღები ფართები (რომელიც შენდება მიწის ნაკვეთზე ს/კოდით …; იხ. ამ განჩინების პირველი პუნქტი), რომლის მიხედვით, მოსარჩელეებს თანაბარწილად, თანასაკუთრებაში უნდა მიეღოთ და საჯარო რეესტრში აღრიცხულიყო თითოეული მათგანის უფლება 64,3 კვ.მ, 119,8 კვ.მ, 64,3 კვ.მ, 112,6 კვ.მ, 64,3 კვ.მ. და 112,6 კვ.მ. ფართის ბინებზე და 97,3 კვ.მ. და 112,5 კვ.მ. სავაჭრო-საოფისე ფართებზე. შეთანხმების მე-5 ნაწილის მიხედვით, მხარეებმა დაადგინეს, რომ მიწის ნაკვეთზე მშენებარე შენობა-ნაგებობის პროექტის კორექტირების შემდეგ, შეიცვლებოდა ამ ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ფართები და კრედიტორები მიიღებენ ფართებს იმ სახით, რაც დადგენილია უძრავი ქონების ნასყიდობისა და წინარე ნასყიდობის შესახებ 17.03.2008წ. ხელშეკრულებით (იხ. ამ განჩინების პირველი პუნქტი). მითითებული ხელშეკრულებით, მოსარჩელეებს უნდა გადასცემოდათ არა მხოლოდ საცხოვრებელი, არამედ კომერციული ფართებიც, რაც გათვალისწინებული არ იყო 17.03.2008წ. ხელშეკრულებით. 13.08.2010 წ. შეთანხმების შესაბამისად, არა მხოლოდ დაზუსტდა, არამედ შეიცვალა მოსარჩელეებისათვის გადასაცემი ფართების როგორც რაოდენობა, ასევე ამ ქონების ფუნქციური ხასიათიც (იხ. ტ. 2, ს.ფ. 79-80).

19. საწარმოს და, მეორე მხრივ, მოსარჩელეებს შორის, 13.06.2011 წ. (იხ. ტ. 2, ს.ფ. 28-31), გაფორმდა შეთანხმება უძრავი ქონების გადაცემის და ვალდებულების მოხსნის შესახებ. აღნიშნული ხელშეკრულებით, მოსარჩელეებმა გამოთქვეს სურვილი, მათ საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონება (იხ. ამ განჩინების პირველი პუნქტი), მიეყიდათ საწარმოსათვის, ამ უკანასკნელმაც გამოთქვა ქონების შეძენის სურვილი. ამასთან, მოსარჩელეებმა გამოთქვეს მზადყოფნა, საწარმოსაგან შეესყიდათ მიწის ნაკვეთზე და მიმდებარე ტერიტორიაზე ასაშენებელი მრავალფუნქციური შენობა-ნაგებობის ნაწილი – ინდივიდუალური ფართები. მხარეებმა ერთმანეთის წინაშე შესასრულებელი ვალდებულებები შეაფასეს ტოლფასოვნად, რაც შეადგენდა 636 000 (ექვსას ოცდათექვსმეტი ათასი) ევროს. 13.06.2011წ. ხელშეკრულებით, მხარეები შეთანხმდნენ, რომ გაუქმებულიყო 17.03.2008 წ. ხელშეკრულებიდან (იხ. ამ განჩინების პირველ პუნქტი), ასევე, ფართების დაზუსტებისა და ნუმერაციის შესახებ 13.08.2010წ. შეთანხმებიდან (იხ. ამ განჩინების მე-18 პუნქტი) გამომდინარე ვალდებულებები და მოსარჩელეებს საკუთრებაში გადასცემოდათ, წინამდებარე განჩინების პირველ პუნქტში მითითებულ მისამართზე, შემდეგი სახის უძრავი ქონება:

ა) სავაჭრო-საოფისე ფართი №5 (მშენებარე) ფართით – 112,50 კვ.მ. ს/კ. ..;

ბ) სავაჭრო-საოფისე ფართი №3 (მშენებარე) ფართით – 97,30 კვ.მ. ს/კ. …;

გ) მე-4 სართულზე ბინა №7 (მშენებარე) ფართით – 64,30 კვ.მ. ს/კ. ..;

დ) მე-5 სართულზე ბინა №11 (მშენებარე) ფართით – 64,30 კვ.მ. ს/კ. …;

ე) სავაჭრო-საოფისე ფართი №1 (მშენებარე) პირველი სართული, ფართით – 126,00 კვ.მ. ს/კ. ..;

ვ) სავაჭრო-საოფისე ფართი №2 (მშენებარე) პირველი სართული, ფართით – 65,30 კვ.მ. ს/კ. …;

ზ) მე-3 სართულზე ბინა №3 (მშენებარე) ფართით – 64,30 კვ.მ. ს/კ. … (იხ. ტ.2, ს.ფ. 29)

20. მოსარჩელეებმა, 2013 წლის 2 ოქტომბერს, სარჩელი აღძრეს საწარმოს, ასევე ტ. ყ-ის (შემდეგში პირველი მოპასუხე) და შ. გ-ის (შემდეგში მეორე მოპასუხე) წინააღმდეგ და, ვალდებულების არაჯეროვანი შეუსრულებლობის გამო, მოითხოვეს მიყენებული ზიანის (რემონტის ხარჯის) – 43 000 (ორმოცდასამი ათასი) აშშ დოლარის ანაზღაურება და მოპასუხეთა თანასაკუთრებად რიცხული ბინის, როგორც იპოთეკის საგნის, რეალიზაცია (სსკ-ის 477-ე, 487-ე, 488-ე, 316-ე, 317-ე, 286.1 მუხლები; იხ. ტ.1, სარჩელი - ს.ფ. 1-15; დაზუსტებული სარჩელი - ს.ფ. 256-267; იხ. ამონაწერი საჯარო რეესტრიდან - ტ.1, ს.ფ. 61-62).

20.1. მოსარჩელეთა პრეტენზიით, მხარეთა მიერ შეთანხმებული საცხოვრებელი ბინები, საწარმომ 17.03.2008წ. ხელშეკრულების მე-15 და მე-17 პუნქტებით გათვალისწინებული ვადის დარღვევით გადასცა მათ და ისიც „შავი“ კარკასის სახით. ბინების ხელშეკრულებით დადგენილი მოთხოვნების შესაბამის მდგომარეობაში მოყვანას სჭირდება სოლიდური თანხა (იხ. დაზუსტებული სარჩელი - ტ. 2, ს.ფ. 258);

20.2. მოსარჩელეებმა მოთხოვნის სამართლებრივ საფუძვლად სსკ-ის 316.1-ე, 317.1-ე, 361.2-ე, 477-ე, 488-ე, 286.1-ე და 289.1-ე მუხლებზე მიუთითეს.

21. ამ განჩინების მე-20 პუნქტში დასახელებულმა ორმა მოპასუხემ, 2013 წლის 18 ნოემბერს, შეგებებული სარჩელი წარადგინა მოსარჩელეებისა და საწარმოს წინააღმდეგ. შეგებებული სარჩელის ავტორებმა მოითხოვეს ვალდებულების შესრულება და იპოთეკის ხელშეკრულების გაუქმება (სსკ-ის 427-ე, 428-ე მუხლები; ტ.1, ს.ფ.194-207, 224-237). შეგებებული სასარჩელო მოთხოვნა 151 354 (ას ორმოცდათერთმეტი ათას სამას ორმოცდათოთხმეტი) ლარით განისაზღვრა და მისმა ავტორებმა შემდეგ ფაქტობრივ-სამართლებრივ საფუძვლებზე მიუთითეს:

21.1. მოსარჩელეთა მიერ საწარმოსაგან მისაღები ფართები განისაზღვრა 17.03.2008წ. ხელშეკრულებით. მათ ორჯერ და მეტჯერ დიდი ფართები აქვთ მიღებული. შეგებებული სარჩელის ავტორთა მტკიცებით, 17.03.2008წ. ხელშეკრულების მე-14 მუხლის მე-2 და მე-3 პუნქტებში მითითებული ფართების ჯამზე - 687.00 კვმ-ზე, 864.92 კვმ-ით მეტი ფართი, სულ 1551.92 კვმ აქვთ მიღებული მოსარჩელეებს საწარმოსაგან, ეს უკანასკნელები შეთანხმებით მოქმედებენ, რათა პირველ მოპასუხეს (იხ. ამ განჩინების მე-20 პუნქტი) როგორმე წაართვან სასამართლოს 07.03.2013წ.

კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით მიღებული ფართი (60 კვმ). მოსარჩელეთა მოთხოვნა 43 000 აშშ დოლარის ანაზღაურებაზე უსაფუძვლოა, რადგან მათ არავითარი ზიანი არ მისდგომიათ;

21.2. მოსარჩელეებმა რეალურად მიიღეს შესრულება 226 %-ით, რაც 126%-ით მეტია, შესაბამისად, მოპასუხეთა კუთვნილ ფართზე იპოთეკა უნდა გაუქმდეს. შეგებებული სარჩელის ავტორთა მტკიცებით, მოსარჩელეთა და საწარმოს შეთანხმებულ მოქმედებას ისიც ადასტურებს, რომ ძირითადი სარჩელი აღძრულია საწარმოსაგან არა კუთვნილი ფართის მიღების შესრულების, არამედ ამ განჩინების მე-20 პუნქტში დასახელებული პირველი მოპასუხის ბინის რეალიზაციის მოთხოვნით. შეგებებული სარჩელის მოთხოვნა სსკ-ის 427-ე და 428-ე მუხლებს დაეფუძნა.

22. მოსარჩელეთა მიერ მოპასუხედ დასახელებულ საწარმოს არც შესაგებელი წარუდგენია და არც სასამართლოს სხდომაზე გამოცხადდა.

23. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2014 წლის 28 აპრილის გადაწყვეტილებით, მოსარჩელეთა მოთხოვნა დაკმაყოფილდა და, მათ სასარგებლოდ, საწარმოს დაეკისრა ზიანის – 43 000 (ორმოცდასამი ათასი) აშშ დოლარის გადახდა. დავალიანების დაფარვის მიზნით, სარეალიზაციოდ მიექცა მოპასუხეთა თანასაკუთრებაში არსებული, იპოთეკით დატვირთული უძრავი ქონება (მდებარე ქ. თბილისში, მ-ის ქ. №7, ბინა №23, ფართი – 120,84 კვ.მ., ს/კ №…). იმავე გადაწყვეტილებით არ დაკმაყოფილდა მოპასუხეთა შეგებებული სარჩელი (იხ. ამ განჩინების მე-20 პუნქტი).

23.1. საქალაქო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქმეში არსებული მტკიცებულებების გაანალიზების შედეგად, დადგენილია, რომ 2008 წლის დეკემბრიდან მოყოლებული, ასევე, სარჩელის შეტანის და საქმის განხილვის დროისათვის გასულია, როგორც 17.03.2008წ. ხელშეკრულებით, ისე, 13.06.2013წ. შეთანხმებით განსაზღვრული შენობა-ნაგებობების ექსპლუატაციაში მიღების ვადები; მოსარჩელე განუსაზღვრელი ვადით ვერ დაელოდება და არც არის ვალდებული, დაელოდოს მოპასუხეს, თუ როდის შეძლებს იგი შენობა-ნაგებობის ექსპლუატაციაში მიღებას და ამის შემდეგ მოითხოვოს ნაკლის მქონე უძრავი ნივთის მიწოდებით მიყენებული ზიანის ანაზღაურება;

23.2. სასამართლომ მოწმეთა განმარტებებით დაადგინა, რომ მოსარჩელეებს გაურემონტებელი ბინა გადაეცათ, ტიხრების გარეშე, კედლებიც კი არ იყო ამოშენებული;

23.3. სასამართლომ აუდიტორული დასკვნის საფუძველზე დაადგინა, რომ მოსარჩელეებს მიადგათ 43 000 (ორმოცდასამი ათასი) აშშ დოლარის ზიანი, მოპასუხეებს საწინააღმდეგო მტკიცებულებები არ წარუდგენიათ.

24. მოპასუხეებმა სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება, მოითხოვეს მისი ნაწილობრივ გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილება.

25. მოპასუხეთა სააპელაციო საჩივარი შემდეგ არგუმენტებს მოიცავს:

25.1. სასამართლომ არასწორად შეაფასა მათი ახსნა-განმარტებები და ფაქტობრივი გარემოებები, ასევე, საქმეში არსებული მტკიცებულებები. სასამართლომ გადაწყვეტილებაში არ მიუთითა, რომ სხვადასხვა საფუძვლით იყო მიღებული უძრავი ქონება - ფართები, არც ის დაადგინა, თუ რომელი ფართების მიღებისა და რემონტის უზრუნველყოფის საშუალება იყო იპოთეკის ხელშეკრულება;

25.2. მოწმედ დაბარებულმა პირებმა (პირველი მოსარჩელის შვილმა და მეორე მოსარჩელის დისშვილმა - იხ. ამ განჩინების 4-5 პუნქტები) განმარტეს, რომ მათ საწარმოსათვის არ გადაუციათ არანაირი თანხა და ფართები მიიღეს საწარმოსათვის გადაცემული მიწის ნაკვეთის ანგარიშში. ამის საპირისპიროდ, სასამართლომ სრულიად არასწორად დაადგინა, რომ მოწმეებმა საწარმოსაგან იყიდეს უძრავი ქონება. მოწმეებმა მიუთითეს, რომ მათი ფართები მიღებულია: პირველი მოსარჩელის კუთვნილი წილის ანგარიშში, მის შვილს ორი ბინა აქვს მიღებული, ხოლო მეორე მოსარჩელის კუთვნილი წილის ანგარიშში, მის დისშვილს აქვს მიღებული ფართი, რაშიც ნასყიდობის თანხა არცერთს გადაუხდია;

25.3. მოსარჩელეებსა და მოპასუხე საწარმოს შორის ძირითადი ხელშეკრულების პირობები რამდენჯერმე შეიცვალა. მოსარჩელეთათვის გადასაცემი ფართები განისაზღვრა 17.03.2008წ. ხელშეკრულების (იხ. ამ განჩინების პირველი პუნქტი) მე-14 მუხლის მე-2 და მე-3 ნაწილებით. სასამართლომ არ შეაფასა ის ფაქტი, რომ მხარეთა შორის წინარე ნასყიდობის ხელშეკრულების საგანი, რამდენჯერმე შეიცვალა და, შესაბამისად, ამით შეიცვალა მათი გადაცემის მომენტში რემონტის შესრულების ვადა და მდგომარეობაც. იპოთეკის ხელშეკრულების საგანი არის მხოლოდ 17.03.2008წ. უძრავი ქონების ნასყიდობისა და წინარე ნასყიდობის ხელშეკრულება. თუკი მხარეებმა შეცვალეს წინარე ხელშეკრულებით გადასაცემი ფართები, სასამართლოს უნდა გაერკვია, იყო თუ არა საჭირო შესაბამისი ცვლილებების შეეტანა 10.04.2008წ. გაფორმებულ იპოთეკის ხელშეკრულებაში. მოსარჩელეები ითხოვენ იმ ფართის სარემონტო ხარჯებს, რომელიც მათ გადაცემული აქვთ არა 17.03.2008 წ. ხელშეკრულების მე-14 მუხლის, არამედ 13.06.2011 წ. შეთანხმების საფუძველზე, რომლითაც დადგინდა მხარეთა შორის უძრავი ქონების გადაცემისა და ვალდებულების გაუქმება;

25.4. სასამართლომ არასწორად შეაფასა მოსარჩელეებსა და საწარმოს შორის 13.06.2011წ. გაფორმებული ხელშეკრულება. მოსარჩელეებს სწორედ ამ ხელშეკრულების საფუძველზე წარმოეშვათ საკუთრების უფლება. ეს ხელშეკრულება გაფორმდა საჯარო რეესტრში, ის არ გაფორმებულა ნოტარიუსთან და მის საფუძველზე ცვლილებები არ შესულა 10.04.2008წ. იპოთეკის ხელშეკრულებაში (იხ. ამ განჩინების მე-9 და მე-17 პუნქტები);

25.5. სასამართლომ მტკიცებულებების შეფასების გარეშე დაადგინა, რომ არ შესრულებულა 17.03.2008 წ. ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულება, რომლის უზრუნველსაყოფადაც არსებობდა 10.04.2008წ. იპოთეკის ხელშეკრულება. 2011 წლის 14 ივნისს, საჯარო რეესტრმა დაამოწმა „შეთანხმება უძრავი ქონების გადაცემის და ვალდებულების მოხსნის შესახებ“ (იხ. ტ. 2, ს.ფ. 32-37), რომლის მიხედვით, მხარეთა შორის არსებული ურთიერთვალდებულებები ჩაითვალა გაუქმებულად იმ ფართების გადაცემით, რომელიც ამ ხელშეკრულებაშია მითითებული. ვინაიდან მხარეებმა ფაქტიურად გამოაცხადეს, რომ უნდა გაუქმებულიყო 17.03.2008წ. და 13.08.2010წ. ხელშეკრულებებით არსებული ვალდებულება, რომლის უზრუნველსაყოფადაც არსებობდა იპოთეკა, ფაქტიურად, იპოთეკის ხელშეკრულებას აღარ აქვს საფუძველი. იპოთეკის ხელშეკრულებით უზრუნველყოფილი იყო 17.03.2008წ. ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულებები და არა 13.06.2011 წ. შეთანხმება მხარეთა შორის, რომლის შესაბამისადაც, რემონტის შესრულების ვადაც კი არ დამდგარა, რადგან ამ შეთანხმებაში რემონტის ვადად განსაზღვრულია შენობის ექსპლუატაციაში შესვლის შემდგომი დრო;

25.6. სასამართლომ არასწორად გამოიყენა შპს „ს-ის“ მიერ გაცემული დასკვნა, როცა მხარეებმა რემონტის ღირებულებად, 17.03.2008წ. ხელშეკრულების მე-15 მუხლის პირველი და მეორე პუნქტებით, განსაზღვრეს 90 ევრო (იხ. ამ განჩინების მე-8 პუნქტი);

25.7. სასამართლომ მხოლოდ 17.03.2008 წ. ხელშეკრულება შეაფასა, ხოლო 13.08.2010წ. და 13.06.2011 წ. ხელშეკრულებებზე არ უმსჯელია. სასამართლო უთითებს, თითქოსდა მოსარჩელის მოთხოვნა ემყარება 13.06.2011წ. შეთანხმებასა და 17.03.2008წ. ხელშეკრულების მე-15 მუხლს. 13.06.2011წ. ხელშეკრულების მიხედვით, იმ ფართების გარემონტება, რომელსაც ითხოვენ მოსარჩელეები, მათ გადაეცათ არა 17.03.2008 წ. ან 13.08.2010 წ. ხელშეკრულებით, არამედ 13.06.2011წ. ხელშეკრულებით, რომელიც არ არის უზრუნველყოფილი იპოთეკით;

25.8. სასამართლომ უარი განაცხადა შუამდგომლობაზე, რომლითაც აპელანტები ითხოვდნენ საქმეში მესამე პირებად ჩართულიყვნენ მიწის ნაკვეთზე აშენებული კორპუსის თანამესაკუთრეები, რომლებიც, ასევე, წარმოადგენდნენ იპოთეკით დატვირთული მიწის ნაკვეთის ნაყოფის – საცხოვრებელი კორპუსის თანამესაკუთრეებს. ვინაიდან იპოთეკის საგანია მიწის ნაკვეთი, ხოლო მასზე აშენებული საცხოვრებელი კორპუსი წარმოადგენს მიწის ნაკვეთის საკუთრების უფლების ნაყოფსა და ამავე უძრავი ქონების საკუთვნებელს, ხოლო, თავის მხრივ, ვინაიდან კორპუსის თანამესაკუთრეები არიან არა მხოლოდ მოპასუხეები (შეგებებული სარჩელის ავტორები), რომელთაც აქვთ მოთხოვნის რეგრესის წესით დაკმაყოფილების უფლება სხვა თანამესაკუთრეების მიმართ, იპოთეკარების გარდა, საქმეში მესამე პირებად უნდა ყოფილიყვნენ ჩართული თანამესაკუთრეები;

25.9. გაურკვეველია სასამართლომ 13.06.2011წ. ხელშეკრულება ჩათვალა 17.03.2008 წ. ხელშეკრულების ცვლილებად, თუ ახალ ხელშეკრულებად.

26. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 18 იანვრის გადაწყვეტილებით მოპასუხეთა სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა:

26.1. გაუქმდა საქალაქო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება, დავალიანების დაფარვის მიზნით, მოპასუხეების (შეგებებული სარჩელის ავტორების) თანასაკუთრებაში არსებული იპოთეკით დატვირთული უძრავი ქონების სარეალიზაციოდ მიქცევის თაობაზე სარჩელის დაკმაყოფილებისა და შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში (იხ. ამ განჩინების 23-ე პუნქტი) და, ამ ნაწილში, მიღებული იქნა ახალი გადაწყვეტილება;

26.2. მოსარჩელეთა მოთხოვნა მოპასუხეების თანასაკუთრებაში არსებული, იპოთეკით დატვირთული უძრავი ქონების სარეალიზაციოდ მიქცევის ნაწილში არ დაკმაყოფილდა;

26.3. დაკმაყოფილდა მოპასუხეთა შეგებებული სარჩელი და გაუქმდა 10.04.2008წ. იპოთეკის ხელშეკრულება.

26.4. გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის 1.1 პუნქტი (რომლითაც მოპასუხე საწარმოს, მოსარჩელეების სასარგებლოდ, დაეკისრა 43 000 აშშ დოლარის გადახდა - იხ. ტ.2, ს.ფ. 172) დარჩა უცვლელად.

27. სასამართლომ აღნიშნა, რომ წინამდებარე განჩინების პირველ, მე-9, მე-18 და მე-19 პუნქტებში მითითებული ხელშეკრულებების ანალიზი ცხადყოფს, რომ იპოთეკის დადგენის აქტის შესაბამისად, მოსარჩელეთა მოთხოვნის უზრუნველსაყოფად იპოთეკით დატვირთვის დროისათვის, ამ უკანასკნელთა მოთხოვნას წარმოადგენდა, ხელშეკრულებაში მითითებული ფართების მათთვის საკუთრებაში გადაცემა, მხარეთა მიერ ხელმოწერილი 17.03.2008წ. ხელშეკრულების მე-15 პუნქტის მიხედვით. აღნიშნული ხელშეკრულებით მოსარჩელეებს უნდა გადასცემოდათ განსაზღვრული კონკრეტული ფართები (იხ. ამ განჩინების 4-5 პუნქტები). გარდა ამ ფართების გადაცემისა, ხელშეკრულების თანახმად, მოსარჩელეებს საწარმოს მიმართ წარმოეშვათ მოთხოვნის უფლება, რომ მითითებული საცხოვრებელი ფართები, გარდა 40 კვმ-ისა, გადასცემოდათ ხელშეკრულების მე-15 პუნქტში შეთანხმებული გარემონტებული სახით. რაც შეეხება დარჩენილ გაურემონტებელ, თოთოეული მოსარჩელისათვის გადასაცემ, ოც-ოც კვადრატულ მეტრს, ეს ფართები ე.წ. „თეთრი კარკასის“ მდგომარეობაში უნდა გადასცემოდათ, მაგრამ მათი სურვილის შემთხვევაში, საწარმოს უნდა გაერემონტებინა ფართი 1800 ევროდ (1 კვმ – 90 ევროდ). შესაბამისად, იპოთეკით უზრუნველყოფილი იყო მოსარჩელეების 6 ავტოსადგომისა და 6 საცხოვრებელი ფართის (687 კვ.მ.) გადაცემის მოთხოვნა ხელშეკრულებაში მითითებული სახით.

28. სასამართლომ აღნიშნა, რომ 13.06.2011წ. ხელშეკრულებით მხარეებმა აღიარეს მათ შორის მანამდე არსებული ვალდებულების შეწყვეტა და შეთანხმდნენ მათი ურთიერთობისა და არსებული ვალდებულებების სხვა სახით ფორმირებაზე. მითითებული ხელშეკრულებით მნიშვნელოვნადაა შეცვლილი მოსარჩელეთა მოთხოვნები საწარმოს მიმართ, კერძოდ, თუ მანამდე მხარეებს უნდა გადასცემოდათ მხოლოდ საცხოვრებელი ბინები და ავტოსადგომები, მითითებული ხელშეკრულებით მხარეებს გადაეცემოდათ სავაჭრო-საოფისე ფართები და თითო-თითო საცხოვრებელი ბინა. შეცვლილია გადასაცემი ფართების ოდენობაც. უცვლელად დარჩა მხოლოდ მითითება 17.03.2008წ. ხელშეკრულებით დადგენილი ფართების ჩაბარების მდგომარეობასთან დაკავშირებით. სასამართლოს შეფასებით, აღნიშნული ადასტურებს, რომ 13.06.2011წ. ხელშეკრულების თანახმად, მხარეებს მათთვის გათვალისწინებული ფართები უნდა გადასცემოდათ ისეთივე მდგომარეობაში, როგორც ეს გათვალისწინებული იყო 17.03.2008 წ. ხელშეკრულებით (იხ. ამ განჩინების 7-8 პუნქტები).

29. სააპელაციო სასამართლომ შეუძლებლად მიიჩნია 17.03.2008 წ. ხელშეკრულების მე-15 პუნქტის განხილვა ამ ხელშეკრულებით გათვალისწინებული მოთხოვნების მოქმედების დამადასტურებელ გარემოებად. ხელშეკრულების მითითებულ პუნქტში საუბარია მხოლოდ და მხოლოდ გადასაცემი ქონების მდგომარეობაზე და მხარეები, 13.06.2011 წ. ხელშეკრულებით შეთანხმდნენ, რომ საწარმოს ახალი ხელშეკრულებით განსაზღვრული ქონება მოსარჩელეებისათვის უნდა გადაეცა 17.03.2008 წ. ხელშეკრულებით შეთანხმებული სახით.

30. სასამართლომ განმარტა, რომ 13.06.2011 წ. ხელშეკრულებით მხარეთა შორის დადგენილია შეცვლილი მოთხოვნები. მოცემულ შემთხვევაში, არ მომხდარა მოსარჩელეთათვის გადასაცემი ფართების სხვა ფართებთან გაერთიანება და არც მათი გაყოფა, არამედ, მხარეებმა შეცვალეს მათ შორის არსებული ვალდებულებები. შესაბამისად, შეიცვალა მოსარჩელეთა მოთხოვნაც საწარმოს მიმართ. იმისათვის, რომ იპოთეკა გადაჰყვეს შეცვლილ მოთხოვნას, აუცილებელია მოხდეს ამ შეთანხმების რეგისტრაცია საჯარო რეესტრში. აღნიშნული დასკვნა გამომდინარეობს სსკ-ის 286-ე მუხლის მე-3 ნაწილის დანაწესიდან, რომლის მიხედვითაც, ის მოთხოვნა, რომელიც უზრუნველყოფილია იპოთეკით, შეიძლება შეიცვალოს სხვა მოთხოვნით. ამისათვის საჭიროა, მესაკუთრისა და კრედიტორის (იპოთეკარის) შეთანხმება და ამ შეთანხმების რეგისტრაცია რეესტრში.

31. სასამართლომ მნიშვნელოვნად მიიჩნია იპოთეკის ხელშეკრულების 21-ე მუხლის დათქმა, რომლის მიხედვით, წინამდებარე აქტში ცვლილებები და დამატებები უნდა განხორციელებულიყო წერილობითი ფორმით და იგი ძალაში შევიდოდა სანოტარო წესით დამოწმების შემდეგ, სარეგისტრაციო ფაქტები წარმოიშობოდა საჯარო რეესტრში რეგისტრაციის მომენტიდან (იხ. ტ. 1, ს.ფ. 58). აღნიშნული დანაწესითაც სავალდებულო იყო, ცვლილებები განხორციელებულიყო სანოტარო წესით დამოწმების შედეგად და საჯარო რეესტრში აღიცხულიყო სარეგისტრაციო ფაქტები. მითითებულ დებულებათა ანალიზის შედეგად, სასამართლომ დაასკვნა, რომ მხარეთა შორის არსებული მოთხოვნების ცვლილება საჭიროებდა სავალდებულო რეგისტრაციას საჯარო რეესტრში. სასამართლომ მიუთითა, რომ მოთხოვნის საგნის შეცვლა, როგორც თვისობრივად, ასევე რაოდენობრივად, არ შეიძლება ჩაითვალოს მოთხოვნის დაზუსტებად. შესაბამისად, მოწინააღმდეგე მხარის მითითება, რომ 13.06.2011წ. ხელშეკრულებით დაზუსტდა მხარეთა მოთხოვნები, არასწორია. დაზუსტება არ გულისხმობს ერთი სახის გადასაცემი ნივთის მეორეთი შეცვლას, ან მისი რაოდენობის მნიშვნელოვნად გაზრდას, რასაც ადგილი ჰქონდა მოცემულ შემთხვევაში.

32. სასამართლომ მიიჩნია, რომ მხარეებმა 17.03.2008 წ. ხელშეკრულებით გათვალისწინებული მოთხოვნები შეცვალეს სხვა მოთხოვნებით. იმისათვის, რომ იპოთეკის ხელშეკრულების მოქმედება გავრცელებულიყო ახალ ხელშეკრულებაში მითითებული მოთხოვნების მიმართ, იგი საჭიროებდა შესაბამის რეგისტრაციას საჯარო რეესტრში. მსგავსი მოქმედება მხარეებს არ განუხორციელებიათ. აღნიშნულიდან გამომდინარე, აღარ არსებობდა 17.03.2008 წ. ხელშეკრულებით გათვალისწინებული მოთხოვნა, შესაბამისად, შეუძლებელი იყო, მოქმედად მიჩნეულიყო მოთხოვნის უზრუნველყოფის საშუალება.

33. სასამართლოს დასკვნით, იპოთეკის დადგენის შესახებ 10.04.2008წ. სანოტარო აქტის მოქმედება შეწყდა იმ მოთხოვნის გაუქმების გამო, რისთვისაც მხარეებმა გაითვალისწინეს უზრუნველყოფის ღონისძიება. აღნიშნული გარიგება იურიდიული ძალის მქონედ ჩაითვლებოდა, თუ მხარეები სსკ-ის 286-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, შეცვლილ მოთხოვნას დაარეგისტრირებდნენ საჯარო რეესტრში. მხარეებმა შეცვალეს იპოთეკით უზრუნველყოფილი მოთხოვნა შესაბამისი რეგისტრაციის გარეშე, რაც სპობს შეცვლილი მოთხოვნის მიმართ იპოთეკის უფლების გამოყენების შესაძლებლობას. შესაბამისად, მხარეთა შორის არსებული იპოთეკის ხელშეკრულება გაუქმებულია მოთხოვნის არარსებობის გამო.

34. სასამართლომ არ დააკმაყოფილა მოპასუხეთა სააპელაციო პრეტენზია სარემონტო ხარჯებთან დაკავშირებით, რადგან ხარჯები დაეკისრა საწარმოს, რომელსაც გადაწყვეტილება არ გაუსაჩივრებია. იპოთეკის ხელშეკრულების გაუქმების გამო, შეუძლებელია, აპელანტთა ინტერესებს შეეხოს საწარმოსათვის სარემონტო ხარჯების დაკისრება.

35. მოსარჩელეებმა საკასაციო წესით გაასაჩივრეს სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება, მოითხოვეს მისი გაუქმება დაუკმაყოფილებელი სასარჩელო მოთხოვნების ნაწილში და, ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება, ხოლო მოპასუხეთა შეგებებული სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

36. კასატორების პრეტენზიით, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება უკანონოა, როგორც სამართლებრივი, ისე ფაქტობრივი დასაბუთებულობის თვალსაზრისით, კერძოდ, სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა და არასწორად განმარტა სამართლის ნორმები;

37. კასატორთა მოსაზრებით, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება გამოტანილია საპროცესო სამართლის ნორმების არსებითი დარღვევით, რაც გამოიხატა საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე ფაქტობრივი გარემოებებისა და მტკიცებულებების მცდარ სამართლებრივ შეფასებაში, ხოლო მთელ რიგ მნიშვნელოვან გარემოებებზე სასამართლომ არ იმსჯელა, დარღვეულია საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის (შემდეგში - სსსკ) 105-ე მუხლის მე-2 ნაწილის მოთხოვნა. მოცემულ შემთხვევაში, სახეზეა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების აბსოლუტური საფუძვლები, სსსკ-ის 393-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ა“, „ბ“, „გ“ ქვეპუნქტების, ამავე მუხლის მე-3 ნაწილისა და 394-ე მუხლის „ე1“ ქვეპუნქტის შესაბამისად;

38. კასატორითა მტკიცებით, სააპელაციო სასამართლომ არამართებულად დაადგინა, რომ საწარმოსა და კასატორებს (მოსარჩელეებს) შორის, 13.08.2010წ. და 13.06.2011წ. დადებული ხელშეკრულებებით, ამ უკანასკნელთა მოთხოვნები მათი კონტრაჰენტის მიმართ მნიშვნელოვნად შეიცვალა. სასამართლომ მითითებული საკითხი სათანადოდ არ შეაფასა და ხსენებულ ხელშეკრულებებში ფართების დაზუსტების თაობაზე მოცემული დათქმის მხოლოდ ტექნიკური (და არა შინაარსობრივი) მხარე მიიჩნია მოთხოვნის ცვლილებად, თუმცა, სასამართლომ არ იხელმძღვანელა ხელშეკრულებაში მოცემული დათქმების გონივრული განსჯით (სსკ-ის 52-ე მუხლი) და არამართებულად შეაფასა ფართების დაზუსტების თაობაზე დათქმის შინაარსობრივი მხარე და ის სამართლებრივი ფაქტორები, რომლებიც რეალურად ფართების დაზუსტებას გულისხმობს. განსახილველ შემთხვევაში, რეალურად მართლაც ფართების დაზუსტებას ჰქონდა ადგილი, ანუ იმ ქონებრივი ობიექტების მახასიათებლების დაკონკრეტებას, რომელიც მოსარჩელეებს უნდა გადასცემოდათ და არა მათი მოთხოვნის ცვლილებას, ანდა მათ მიმართ ნაკისრი რომელიმე დებულების გაუქმებას;

39. სსკ-ის 286-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, ის მოთხოვნა, რომელიც უზრუნველყოფილია იპოთეკით, შეიძლება შეიცვალოს სხვა მოთხოვნით. ამისათვის საჭიროა მესაკუთრისა და კრედიტორის (იპოთეკარის) შეთანხმება და ამ შეთანხმების რეგისტრაცია რეესტრში. ამდენად, ზემოხსენებულ საკანონმდებლო ნორმაში საუბარია საკუთრივ მოთხოვნის, როგორც მთლიანი სიკეთის და არა მისი რომელიმე ტექნიკური მახასიათებლისა თუ დეტალის ცვლილებაზე;

40. 17.03.2008 წ. დადებული ხელშეკრულებით, კასატორებს საწარმოსადმი ერთადერთი მოთხოვნა გააჩნდათ – ფართების გადაცემა, რაც 13.08.2010 წ. და 13.06.2011 წ. ხელშეკრულებებით არ შეცვლილა. მეტიც, ორივე ხელშეკრულების დათქმების შინაარსი ცხადყოფს, რომ მასში მოცემული მოთხოვნები სწორედ 17.03.2008 წ. ხელშეკრულებიდან გამომდინარეობდა, რაც იპოთეკით იყო უზრუნველყოფილი და მოსარჩელეთა მოთხოვნად კვლავ ფართების გადაცემა განიხილებოდა. ამდენად, 13.08.2010 წ. და 13.06. 2011 წ. ხელშეკრულებებით, იპოთეკით უზრუნველყოფილი მოთხოვნა არ შეცვლილა;

41. სააპელაციო სასამართლოს დასკვნაზე დაფუძნებით, გაუგებარია, რა თვალსაზრისით შეიძლება მსჯელობა მოთხოვნის შეცვლაზე, რომელიც არც შინაარსობრივად და არც ტექნიკურად არ შეცვლილა, უბრალოდ განხორციელდა ფართების დაზუსტება, რაც ახლადმშენებარე საცხოვრებელ სახლში ბინებისა და ფართების გადაცემასთან დაკავშირებული სამართალურთიერთობებისთვის ჩვეულებრივი მოვლენაა, კერძოდ, დეველოპერულ ბიზნესში, როდესაც მრავალფუნქციური (მრავალბინიანი) კორპუსის მშენებლობა საწყის ეტაპზეა, მასთან დაკავშირებული ხელშეკრულებების დადების დროს ფართების წინასწარ განსაზღვრა შესაძლოა მხოლოდ ცალკეული და ზოგადი მახასიათებლით მოხდეს, რაც არ გამორიცხავს იმას, რომ, არქიტექტურული პროექტის დამტკიცებისა და ფართების განშლის შემდეგ, გადასაცემი ფართი უფრო ზუსტი და კონკრეტული მახასიათებლებით განისაზღვროს, თუმცა, ეს მოვლენა არ უნდა ჩაითვალოს მოთხოვნის ცვლილებად. 17.03.2008 წ. ხელშეკრულების დადების დროს ფართების ნუმერაცია და მათი ინდივიდუალური საკადასტრო მონაცემები ჯერ კიდევ არ არსებობდა, რადგან მშენებლობა საწყის ეტაპზე იყო, თუმცა, ვინაიდან მოსარჩელეებმა საწარმოს (მშენებელ კომპანიას) საკუთრებაში გადასცეს მიწის ნაკვეთი, ისინი დაინტერესებული იყვნენ თავიანთი უფლებების წინასწარი დეკლარირებით, რა დროსაც მათთვის გადასაცემი ფართები, მოცულობითი და ფუნქციური თვალსაზრისით, განისაზღვრა. თუმცა, მას შემდეგ, რაც შესაძლებელი გახდა ფართების ზუსტი მახასიათებლების განსაზღვრა, მხარეებმა დამტკიცებული არქიტექტურული პროექტით გათვალისწინებული ფართების მიხედვით, არათუ შეცვალეს, არამედ დააზუსტეს ის ქონებრივი ობიექტები, რომლებიც მათ უნდა გადასცემოდათ. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ „დაზუსტებისა“ და „შეცვლის“ ცნებების მნიშვნელოვანი აღრევა მოახდინა, რამაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ფაქტობრივი და იურიდიული დაუსაბუთებლობა განაპირობა;

42. კასატორების პრეტენზია იმასაც ეხება, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად იმსჯელა საკუთრივ გადასაცემი ფართების მოცულობითი ცვლილებების ფაქტზეც, რადგან ამ კუთხითაც არ ჰქონია ადგილი შინაარსობრივად რაიმე მნიშვნელოვან „ცვლილებას“. აღნიშნულს ცხადჰყოფს 13.08.2010 წ. და 13.06.2011 წ. ხელშეკრულებებში მოცემული დათქმები, რომლებშიც გადასაცემი ფართების მოცულობისა და ღირებულების თაობაზე იგივე სიტყვებია გამოყენებული, რაც 17.03.2008 წ. ხელშეკრულებაში, კერძოდ, განმარტებულია, რომ მხარეები ერთმანეთის მიმართ განსაზღვრულ ვალდებულებებს ტოლფასოვნად აფასებენ, კერძოდ, 636 000 ევროთი და ეს ციფრები ზუსტად იმავე სახით არის მოცემული 13.08.2010 წ. და 13.06.2011 წ. ხელშეკრულებებში, როგორც 17.03.2008 წ. ხელშეკრულებაშია ასახული;

43. იპოთეკით უზრუნველყოფილი მოთხოვნა, რომელიც პირველადი ხელშეკრულებით (17.03.2008წ. ხელშეკრულება) იყო განსაზღვრული, 13.08.2010 წ. და 13.06.2011 წ. ხელშეკრულებებით არ შეცვლილა და ამ ხელშეკრულებებითაც იგივე თანხა განისაზღვრა ვალდებულებების ღირებულებად;

44. სასამართლომ არასწორად განმარტა სსკ-ის 286-ე მუხლის მე-3 ნაწილში მოცემული ნორმა, ხოლო მხარეთა შორის დადებულ ხელშეკრულებებში მითითებულ ტერმინს „ვალდებულების გაუქმება“ მეტისმეტად სიტყვასიტყვითი დატვირთვა მიანიჭა, რაც ეწინააღმდეგება სსკ-ის 52-ე მუხლით დადგენილ პრინციპს, რომლის თანახმად, ნების გამოვლენის განმარტებისას, ნება უნდა დადგინდეს გონივრული განსჯის შედეგად და არა მარტოოდენ გამოთქმის სიტყვასიტყვითი აზრიდან. ამავე დროს, აღნიშნული საკითხის ფარგლებში, სააპელაციო სასამართლოს მიერ განვითარებული მსჯელობა წინააღმდეგობრივიცაა, რადგან, ერთ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლო ადასტურებს, რომ მხარეებს შორის ფართების ნუმერაციისა და დაზუსტების შეთანხმება შედგა, ხოლო, მეორე შემთხვევაში, თვლის, რომ ამით მხარეებმა გააუქმეს რაღაც ვალდებულება. მოცემულ შემთხვევაში, მხარეთა შორის დადებული ხელშეკრულებების ერთობლივი და ურთიერთშეჯერებული ანალიზის პირობებში, ცალსახად დგინდება, რომ მხარეებმა რეალურად კი არ გააუქმეს ვალდებულებები, არამედ დაფიქსირდა ფართების დაზუსტების განზრახულობა;

45. სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა, იპოთეკის შესახებ, მხარეთა შორის, 10.04.2008 წ. გაფორმებული სანოტარო აქტის მე-11 მუხლიც, რომელშიც საუბარია იპოთეკის უფლების გავრცელებაზე იპოთეკის საგნების გაერთიანების, გაყოფის შედეგად მიღებულ, ასევე, მათზე შეერთებულ ფართებზე. სასამართლომ აღნიშნულ სახელშეკრულებო პირობაზე აქცენტირებით, გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში განმარტა, რომ ხელშეკრულების მე-11 პუნქტში მითითებულ გარემოებებს არ ჰქონია ადგილი. განსახილველი შემთხვევა ფართების დაზუსტებად რომ არ მივიჩნიოთ, მინიმუმ 10.04.2008 წ. იპოთეკის ხელშეკრულების მე-11 მუხლით გათვალისწინებული მნიშვნელობის მქონე გარემოებად მაინც უნდა შეფასდეს, რაც ძალაში ტოვებს იპოთეკის უფლებას;

46. იპოთეკის საგნის დაზუსტება არ შეიძლება შეფასდეს სსკ-ის 286-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებულ სამართლებრივ მომენტად – იპოთეკით უზრუნველყოფილი „მოთხოვნის შეცვლად“.

47. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატამ, 2016 წლის 18 აპრილის განჩინებით, საკასაციო საჩივარი მიიღო წარმოებაში, სსსკ-ის 391-ე მუხლის მიხედვით, დასაშვებობის შესამოწმებლად, ხოლო იმავე წლის 3 ივნისის განჩინებით დასაშვებად ცნო დასახელებული მუხლის მე-5 ნაწილის „ა“ და „გ“ ქვეპუნქტების საფუძველზე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის გაცნობის, მტკიცებულებათა ერთობლიობით შესწავლის და საკასაციო საჩივრის იურიდიული დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საკასაციო განაცხადი არ უნდა დაკმაყოფილდეს და უცვლელად უნდა დარჩეს სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება შემდეგი არგუმენტაციით:

48. სსსკ-ის 404-ე მუხლის პირველი პუნქტით, საკასაციო სასამართლო გადაწყვეტილებას ამოწმებს საკასაციო საჩივრის ფარგლებში, ამავე კოდექსის 407-ე მუხლის პირველი ნაწილით, საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახულია სასამართლოთა გადაწყვეტილებებში ან სხდომათა ოქმებში. გარდა ამისა, შეიძლება მხედველობაში იქნეს მიღებული ამ კოდექსის 396 - ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტში მითითებული ფაქტები; ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება); კასატორს ასეთი დასაბუთებული პრეტენზია არ წარმოუდგენია.

49. კასატორის ძირითადი პრეტენზია ეფუძნება იმას, რომ სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებაში მნიშვნელოვნადაა აღრეული „დაზუსტებისა“ და „შეცვლის“ ცნებები, რამაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ფაქტობრივი და იურიდიული დაუსაბუთებლობა გამოიწვია. რეალურად, ტექნიკურად დაზუსტდა ფართები, დაკონკრეტდა მოსარჩელეთათვის გადასაცემი ქონებრივი ობიექტების მახასიათებლები და არ მომხდარა მოთხოვნის ცვლილება ანდა მათ მიმართ ნაკისრი რომელიმე დებულების გაუქმება. კასატორს მიაჩნია, რომ სასამართლომ არასწორად განმარტა სსკ-ის 286-ე მუხლის მე-3 ნაწილში მოცემული ნორმა, ხოლო მხარეთა შორის დადებულ ხელშეკრულებებში მითითებულ ტერმინს „ვალდებულების გაუქმება“ მეტისმეტად სიტყვასიტყვითი დატვირთვა მიანიჭა, რაც ეწინააღმდეგება სსკ-ის 52-ე მუხლით დადგენილ პრინციპს. კასატორი საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველთაგან, სსსკ-ის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის „ბ“ პუნქტის მითითებისას, არ აკონკრეტებს, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებულად რატომ მიაჩნია გასაჩივრებული გადაწყვეტილება და არ უთითებს საკასაციო სასამართლოს რომელიმე გადაწყვეტილებაზე.

50. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლომ მართებულად განსაზღვრა, თუ რას ეფუძნებოდა მოსარჩელეთა მოთხოვნა, კერძოდ, მოთხოვნის უზრუნველსაყოფად იპოთეკით დატვირთვის დროისათვის (იხ. ამ განჩინების მე-9 პუნქტი), მოსარჩელეთა მოთხოვნას წარმოადგენდა, ფართების საკუთრებაში გადაცემა, მხარეთა მიერ ხელმოწერილი 17.03.2008წ. ხელშეკრულების მე-15 პუნქტში მითითებული სახით.

51. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლომ ყოველმხრივ, სრულად და ობიექტურად გამოიკვლია წინამდებარე განჩინების პირველ, მე-9, მე-11 და მე-18 პუნქტებში მითითებული ხელშეკრულებები და მათი ანალიზის საფუძველზე, მართებულად დაასკვნა, რომ 10.04.2008წ. იპოთეკით უზრუნველყოფილი იყო მოსარჩელეების 6 ავტოსადგომისა და 6 საცხოვრებელი ფართის (687 კვმ) გადაცემის მოთხოვნა 17.03.2008წ. ხელშეკრულებაში მითითებული სახით.

52. საკასაციო სასამართლო იზიარებს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მსჯელობასა და დასკვნებს, რომლებიც ამ განჩინების 27-33 პუნქტებშია მითითებული და აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლომ მართებულად დაადგინა საქმისათვის სამართლებრივად მნიშვნელოვანი გარემოებები და სწორი იურიდიული კვალიფიკაცია მიანიჭა მათ. საკასაციო სასამართლო იზიარებს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მსჯელობას, რომ 13.06.2011წ. ხელშეკრულებით მხარეებმა აღიარეს მათ შორის მანამდე არსებული ვალდებულების შეწყვეტა და შეთანხმდნენ მათი ურთიერთობისა და არსებული ვალდებულებების სხვა სახით ფორმირებაზე. 13.06.2011წ. ხელშეკრულებით მნიშვნელოვნადაა შეცვლილი მოსარჩელეთა მოთხოვნები საწარმოს მიმართ, ამასთან, საკასაციო სასამართლო, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების იმ დასკვნასაც ეთანხმება, რომ მოსარჩელეთა და საწარმოს შორის 17.03.2008წ. გაფორმებული ხელშეკრულებიდან მხარეებმა, მხოლოდ ის პირობა ჩადეს ახალ შეთანხმებაში, თუ რა სახით უნდა გადასცემოდათ მათ ფართები, ანუ ისეთივე მდგომარეობაში, როგორც ეს გათვალისწინებული იყო 17.03.2008წ. ხელშეკრულებით. გადასაცემი ფართების მდგომარეობის თაობაზე დათქმული პირობა (იხ. ამ განჩინების 7-8 პუნქტები) იქნა შეტანილი შეცვლილ შეთანხმებაში და ის ფაქტი, რომ მხარეებს ერთმანეთის მიმართ შესასრულებელი ვალდებულებები ტოლფასოვნად ჰქონდათ შეფასებული და 13.06.2011 წ. ხელშეკრულებაში კვლავაც 636 000 ევროთი განისაზღვრებოდა, რაც იგივე ციფრი იყო, როგრც ეს ასახული იყო 17.03.2008 წ. ხელშეკრულებაში (იხ. კასატორის პრეტენზიები წინამდებარე განჩინების 42-43 პუნქტებში), არ არის დასაბუთებული და სამართლებრივად ვარგისი მტკიცება საიმისოდ, რომ 17.03.2008წ. ხელშეკრულების უზრუნველსაყოფად 10.04.2008წ. დადგენილი იპოთეკა (იხ.ამ განჩინების პირველი და მე-9 პუნქტები), ეხება მხარეთა შორის 13.06.2011წ. გაფორმებულ შეთანხმებასაც.

53. საკასაციო სასამართლომ ერთ-ერთ საქმეზე გაიზიარა სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობა და დასკვნები სსკ-ის 286-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თაობაზე, კერძოდ: „რაც შეეხებოდა სხვა ხელშეკრულებაზე იპოთეკის გავრცელებას, სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ აღნიშნულს სამოქალაქო კოდექსი გარკვეული წინაპირობების არსებობისას უშვებს, კერძოდ, 286-ე მუხლის მ-3 ნაწილის თანახმად, მოთხოვნა, რომელიც უზრუნველყოფილია იპოთეკით, შეიძლება შეიცვალოს სხვა მოთხოვნით. ამისათვის საჭიროა მესაკუთრისა და კრედიტორის (იპოთეკარის) შეთანხმება და ამ შეთანხმების რეგისტრაცია რეესტრში. მითითებული ნორმის ანალიზი ცხადყოფს, რომ მხარეთა შორის ვალდებულებითსამართლებრივი ურთიერთობისათვის მოთხოვნის უზრუნველყოფის საშუალება მისი მესაკუთრის ნებას საჭიროებს“ (იხ. სუსგ # ას-149-142-2013, 10.06.2013წ.).

54. საკასაციო სასამართლო იზიარებს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მსჯელობას, რომ 13.06.2011 წ. ხელშეკრულებით მხარეთა შორის დადგენილია შეცვლილი მოთხოვნები, მხარეებმა შეცვალეს მათ შორის არსებული ვალდებულებები, შესაბამისად, შეიცვალა მოსარჩელეთა მოთხოვნაც საწარმოს მიმართ. იმისათვის, რომ იპოთეკა გადაჰყვეს შეცვლილ მოთხოვნას, აუცილებელია მოხდეს ამ შეთანხმების რეგისტრაცია საჯარო რეესტრში. აღნიშნული დასკვნა გამომდინარეობს სსკ-ის 286-ე მუხლის მე-3 ნაწილის დანაწესიდან, რომლის მიხედვითაც, ის მოთხოვნა, რომელიც უზრუნველყოფილია იპოთეკით, შეიძლება შეიცვალოს სხვა მოთხოვნით. ამისათვის საჭიროა, მესაკუთრისა და კრედიტორის (იპოთეკარის) შეთანხმება და ამ შეთანხმების რეგისტრაცია რეესტრში. ასეთი შეთანხმება კი არ დარეგისტრირებულა საჯარო რეესტრში (იხ. ამ განჩინების 30-33 პუნქტები), შესაბამისად, აღარ არსებობს 17.03.2008წ. ხელშეკრულებით გათვალისწინებული მოთხოვნა, იგი შეცვლილია მხარეთა 13.06.2011წ. შეთანხმებით, ამდენად, 17.03.2008წ. ხელშეკრულების უზრუნველსაყოფად იმავე წლის 10 აპრილს გაფორმებული იპოთეკის ხელშეკრულება ვერ იქნება მიჩნეული იმ ხელშეკრულების უზრუნველყოფის საშუალებად, რომელიც 13.06.2011წ. დაიდო, ხოლო მასში მხარეებს არ მიუთითებიათ შეთანხმება მოთხოვნის უზრუნველყოფაზე, ასეც რომ ყოფილიყო, მარტოოდენ შეთანხმება მოთხოვნის უზრუნველყოფაზე არ იქნებოდა საკმარისი, რადგან იგი საჭიროებდა საჯარო რეესტრში რეგისტრაციას. სსკ-ის 286-ე მუხლის მე-3 ნაწილი სწორედ რეგისტრაციას უკავშირებს უზრუნველყოფის იურიდიულად წარმოშობას.

55. საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ კასატორმა ვერ შეძლო სამართლებრივად წონადი მტკიცების წარმოდგენა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მსჯელობისა და დასკვნების გასაბათილებლად. სააპელაციო სასამართლომ მართებულად გამოიყენა სადავო სამართალურთიერთობისადმი სსკ-ის 286-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოწესრიგება და დასაბუთებული გადაწყვეტილება მიიღო, რაც მისი უცვლელად დატოვებისა და საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძველია.

56. საკასაციო სასამართლო ყურადღებას გაამახვილებს, ასევე, პირველი მოპასუხის საკასაციო შესაგებელში მითითებულ შუამდგომლობაზე, სადაც იგი უთითებს, რომ კასატორებს არასწორად აქვთ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟი და ნაცვლად 5 052 ლარისა, გადახდილი აქვთ 2150 ლარი, რის გამოც საკასაციო სასამართლომ მათ დამატებით უნდა დააკისროს სახელმწიფო ბაჟის გადახდა.

57. საკასაციო სასამართლომ, საკასაციო საჩივარზე ხარვეზის დადგენის შესახებ, 2016 წლის 21 მარტის განჩინებაში მიუთითა, რომ დავის საგნის ღირებულებაა 43 000 აშშ დოლარი, შესაბამისად კასატორებს დასახელებული თანხის 5%-ის, 2 150 აშშ დოლარის ექვივალენტი ლარის გადახდა დააკისრა. კასატორებმა სასამართლოს მიერ განსაზღვრულ ვადაში გამოასწორეს ხარვეზი და წარმოადგინეს სახელმწიფო ბაჟის, 4 926.95 ლარის გადახდის დამადასტურებელი დოკუმენტი (საგადახდო დავალება N1, გადახდის თარიღი 06.04.2016 წ.). აღნიშნულის თაობაზე მითითებული იყო საკასაციო საჩივრის წარმოებაში მიღების შესახებ, 2016 წლის 18 აპრილის, განჩინებაში. ეს განჩინება პირველი მოპასუხის წარმომადგენელს 2016 წლის 30 ივნისს პირადად ჩაბარდა. აქედან გამომდინარე, განჩინების 56-ე პუნქტში დასახელებული შუამდგომლობა უსაფუძვლო და დაუსაბუთებელია, ამიტომ არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ა. დ-ისა და ი. ა-ის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 18 იანვრის გადაწყვეტილება;

3. კასატორების მიერ გადახდილი ბაჟი დარჩება სახელმწიფო ბიუჯეტში გადახდილად;

4. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. თოდუა

მოსამართლეები: ე. გასიტაშვილი

პ. ქათამაძე