საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

საქმე №ას-707-677-2016 23 სექტემბერი, 2016 წელი,

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მზია თოდუა (თავმჯდომარე),

ეკატერინე გასიტაშვილი (მომხსენებელი),

პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვა

სხდომის მდივანი - ლელა სანიკიძე

კასატორი – ნ. მ-ი (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – თ. ტ-ი (მოსარჩელე)

წარმომადგენელი - თ. ა-ი

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 31 მაისის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა და მოპასუხის მიერ უძრავი ნივთით სარგებლობის უფლების აკრძალვა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. ე. მ-სა (შემდეგში: გამყიდველი) და თ. ტ-ს (შემდეგში: მყიდველი, მოსარჩელე, უძრავი ქონების მესაკუთრე) შორის, 2014 წლის 17 ოქტომბერს, გაფორმდა უძრავი ქონების ნასყიდობის ხელშეკრულება. ნასყიდობის საგანს წარმოადგენდა ყაზბეგის რაიონის სოფელ ა-ში მდებარე ინდივიდუალურ საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთი (ს.კ. 7..) - 1015,00 კვ.მ. ფართით, მასზე არსებული შენობა-ნაგებობით №1 (საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის, შემდეგში: სსკ, 183-ე, 311-ე, 477-ე მუხლები; იხ. ტ. 1, ს.ფ. 14-15).

2. საჯარო რეესტრის 2014 წლის 21 ოქტომბრის ამონაწერით დასტურდება, რომ პირველ პუნქტში მითითებული უძრავი ქონება მყიდველის საკუთრებას წარმოადგენს (სსკ-ის 170-ე მუხლი; იხ. ტ. 1, ს.ფ. 10-11).

3. 1998 წლის 5 თებერვალს გაცემული მიწის ნაკვეთის მიღება-ჩაბარების N152 აქტისა და „ა-ის“ მიერ 2007 წლის 27 სექტემბერს მომზადებული აზომვითი ნახაზის საფუძველზე, იმავე თარიღით, ნ. მ-ის (შემდეგში: მოპასუხე, კასატორი) საერთო საკუთრებაში დარეგისტრირდა პირველ პუნქტში მითითებული უძრავი ნივთის მისამართზე 615,45 კვ.მ. ფართის მიწის ნაკვეთი (ს.კ. 7..) მასზე განთავსებული შენობა-ნაგებობით, ლიტერი „ა“, ოთახი #1 - 21,87 კვ.მ, ოთახი #2 - 6,2 კვ.მ, ოთახი #3 - 1,82 კვ.მ (იხ. ტ.1, ს.ფ. 31-32, 41-42, 141-142).

4. საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ყაზბეგის სარეგისტრაციო სამსახურის 2007 წლის 30 აგვისტოს #22/26-130 წერილით მოპასუხეს ეცნობა, რომ მის მიერ მითითებული და მიღება-ჩაბარების აქტში დაფიქსირებული მიწის ნაკვეთი შენობა-ნაგებობებითურთ, რეგისტრირებულია გ. მ-ის სახელზე (ს.კ-ით 7..), მიწის ფართობია - 0,285 ჰა, „usaid”- ის დაფინანსებით ჩატარებული სისტემური აზომვებისა და რეგისტრაციის დროს, 01.11.2001 წელს, სარეგისტრაციო ნომერია: #4757/2001 (იხ. ტ.1, ს.ფ. 34).

5. საჯარო რეესტრის ამონაწერის მიხედვით, 2009 წლის 9 სექტემბერს უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტით (განაწილების სია №2) სადავო უძრავი ქონების მისამართზე დარეგისტრირდა გამყიდველის საკუთრება (ს.კ.7.., დაზუსტებული ფართობი: 1015,00 კვ.მ. მიწის ნაკვეთი და შენობა-ნაგებობის ჩამონათვალს №1), რომელიც ამ უკანასკნელმა შემდეგ მოსარჩელეს მიჰყიდა (იხ. ამ განჩინების პირველი პუნქტი; ასევე, ტ.1, ს.ფ. 102-104).

6. მოპასუხის 2010 წლის 23 აგვისტოს განცხადების პასუხად, საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ყაზბეგის სარეგისტრაციო სამსახურის იმავე წლის 31 აგვისტოს წერილში აღნიშნულია, რომ გამყიდველის სახელზე (იხ. ამ განჩინების პირველი პუნქტი) მიწის ნაკვეთი, ს.კ. - ით 7.., სისტემური რეგისტრაციის შედეგად, პირველადი რეგისტრაციით დარეგისტრირდა 2003 წელს (რეგისტრაციის საფუძველია განაწილების სია #2), ხოლო 10.09.2009 წელს მოხდა რეგისტრირებულ მონაცემებში ცვლილების რეგისტრაცია, რის შედეგადაც გამყიდველის საკუთრებად რეგისტრირებულ ნაკვეთს, ს.კ.-ით 7.., მიენიჭა ახალი კოდი - 7.., ცვლილების რეგისტრაციით მოხდა მიწის ნაკვეთის მდებარეობის დაზუსტება (WGS-84) კოორდინატთა სისტემით, ხოლო მოპასუხის განცხადების საფუძველზე, 2007 წელს, მიწის ნაკვეთი ს.კ.-ით 7.. დარეგისტრირდა დაუზუსტებელი მონაცემებით, ანუ ნახაზი არ იყო შესრულებული (WGS-84) კოორდინატთა სისტემასა და UTM პროექციაში. აღნიშნული მიწის ნაკვეთების გადაფარვა დაფიქსირდა 2009 წლის 9 ოქტომბერს (იხ. ტ.1, ს.ფ. 129-130; ასევე, საჯარო რეესტრის ამონაწერი - ს.ფ. 102-103).

7. მყიდველმა 2014 წლის 23 ოქტომბერს სარჩელი აღძრა ამ განჩინების მე-3 პუნქტში დასახელებული მოპასუხის წინააღმდეგ და მოითხოვა, ამ უკანასკნელის უკანონო მფლობელობაში არსებული უძრავი ნივთის (ს.კ.7..) გამოთხოვა და მოპასუხისთვის უძრავი ნივთით სარგებლობის უფლების აკრძალვა (სსკ-ის 172-ე მუხლი).

8. მოპასუხემ მოთხოვნის გამომრიცხველი შესაგებელი წარადგინა და მიუთითა, რომ მამა-პაპისეულ საკუთრებას ედავება მოსარჩელე, რომელმაც სადავოდ ქცეული ქონება ამ განჩინების პირველ პუნქტში დასახელებული გამყიდველისაგან შეიძინა, ხოლო ამ უკანასკნელმა კი თაღლითურად მიითვისა მოპასუხის კუთვნილი უძრავი ნივთი. საქმის მასალებშია არაერთი მტკიცებულება, რომელიც ადასტურებს სადავო ქონებაზე მოპასუხის საკუთრების უფლებას (იხ. ქვემოთ მე-10 პუნქტი). სადავო მიწის ნაკვეთი საერთო საკუთრებას წარმოადგენს, მოპასუხეს მოსარჩელის მეზობლად საკუთრებაში აქვს მიწის ნაკვეთი, რომელზეც განთავსებულია საცხოვრებელი ფართიც.

9. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 19 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

10. მიწის ნაკვეთის მიღება-ჩაბარების აქტებით, საჯარო რეესტრის ამონაწერებით, კომლის გაყოფის ხელწერილითა და მოწმეთა განმარტებებით, საქალაქო სასამართლომ დადასტურებულად მიიჩნია, რომ მოპასუხე შენობა-ნაგებობების მესაკუთრეა, სადავო ფართში ცხოვრობდნენ მისი წინაპრები, ეზო იყო საერთო საკუთრება, სახლი გაყოფილი იყო სამ ნაწილად, მოპასუხე ახლაც აგრძელებს იქ ცხოვრებას და ეზო კვლავ საერთო საკუთრებაშია (იხ. ტ.1, ს.ფ. 136-144; ასევე, ს.ფ. 180 - საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილების აღწერილობით ნაწილში, დადგენილი სადავო ფაქტობრივი გარემოებები - პ. 3.2.6 ).

11. სასამართლომ სსკ-ის 170-ე, 172.1-ე მუხლებზე დაყრდნობით და წინამდებარე განჩინების 1-6, მე-9 პუნქტებში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით მიიჩნია, რომ მოპასუხე ნივთს მართლზომიერად ფლობს, მას გააჩნია სადავო ნივთის ფლობის სამართლებრივი საფუძველი და სადავო ბინა თვითნებურად არა აქვს დაკავებული.

12. მოსარჩელემ სააპელაციო წესით გაასაჩივრა საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება, მოითხოვა მისი გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილებით, სარჩელის დაკმაყოფილება.

13. აპელანტის განმარტებით, დავას არ იწვევს, რომ იგი სადავო უძრავი ქონების მესაკუთრეა, რაც გულისხმობს მესაკუთრის თავისუფლებას, ნებისმიერ დროს დაეუფლოს კუთვნილ ნივთს ან ისარგებლოს ამ ნივთით, მათ შორის, მოითხოვოს უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა.

14. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 31 მაისის გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა. გასაჩივრებული გადაწყვეტილება გაუქმდა და, ახალი გადაწყვეტილებით, მყიდველის სარჩელი დაკმაყოფილდა. მოპასუხის უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვილი იქნა სადავო უძრავი ქონება ს.კ.-ით #7...

15. სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ გამყიდველის საკუთრების უფლება უძრავ ნივთზე, რომელიც ამ უკანასკნელმა მოგვიანებით მოსარჩელეზე გაასხვისა, 2003 წელს წარმოიშვა, ხოლო შემდეგ დაზუსტდა მიწის ნაკვეთის მდებარეობა. მოპასუხის საკუთრების უფლება სადავო უძრავი ქონების მისამართზე მდებარე 615,45 კვ.მ. მიწის ნაკვეთზე რეგისტრირებული იქნა 2007 წლის 27 სექტემბერს. ნიშანდობლივია, რომ უძრავ ქონებაზე გამყიდველის სახელზე საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული საკუთრების უფლების წარმოშობის საფუძველი ადმინისტრაციული წესით სადავო არ გამხდარა და გაუქმებული არ არის.

16. სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოპასუხეს გამყიდველთან უძრავი ქონება საერთო საკუთრებაში არ ჰქონია (იხ. ამ განჩინების პირველი და მე-3 პუნქტები). იმ პირობებში, როდესაც უძრავ ქონებაზე გამყიდველის საკუთრების უფლება რეგისტრირებულია 2003 წელს, მოპასუხის სარეგისტრაციო ჩანაწერით არ გაუქმებულა გამყიდველის (წინა მესაკუთრის) სარეგისტრაციო ჩანაწერი, ანუ მას სადავო უძრავ ნივთზე საკუთრების უფლება არ დაუკარგავს, თუმცა, შესაძლებელია ფიქსირდებოდეს მიწის ნაკვეთების გადაფარვა, უპირატესობა უნდა მიენიჭოს უფრო ადრე რეგისტრირებულ უფლებას. წინააღმდეგ შემთხვევაში, მივიღებთ ვითარებას, როდესაც საჯარო რეესტრში ქრონოლოგიურად უფრო ადრე რეგისტრირებულ პირს საკუთრების უფლება ფაქტობრივად ჩამორთმეული ექნება, ვინაიდან, მიუხედავად იმისა, რომ ამ ქონების ფლობის სამართლებრივი უფლება ფორმალურად პირველად მესაკუთრეს რჩება, მისით სარგებლობა შეუძლებელი იქნება.

17. სააპელაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს კონსტიტუციის 21-ე მუხლის პირველი პუნქტით, ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციის 20.03.1952 წ. დამატებითი ოქმის პირველი მუხლით, სსკ-ის 170-ე, 172-ე, 312-ე მუხლებით და განმარტა, რომ მოსარჩელესა და მოპასუხეს შორის დავა წარმოშობილია ვინდიკაციური სარჩელის საფუძველზე, შესაბამისად, სარჩელის საფუძვლიანობის შესამოწმებლად უნდა დადგინდეს შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: 1. მოსარჩელე უნდა იყოს ნივთის მესაკუთრე; 2. მოპასუხე უნდა იყოს ნივთის მფლობელი; 3. მოპასუხეს არ უნდა ჰქონდეს ამ ნივთის ფლობის უფლება. იმ შემთხვევაში, თუ დადგინდება სამივე გარემოების არსებობა, სარჩელი საფუძვლიანია.

18. სასამართლოს მითითებით, განსახილველ შემთხვევაში, დადასტურებულია, რომ სადავო უძრავ ქონებაზე რეგისტრირებულია მოსარჩელის საკუთრების უფლება, ხოლო მოპასუხე ფლობს ქონებას. ამასთან, მოპასუხემ ვერ წარადგინა სათანადო მტკიცებულება, რაც დაადასტურებდა მისი ფლობის მართლზომიერებას მოსარჩელის საკუთრებაში არსებულ სადავო უძრავ ქონებაზე. აღნიშნულის საფუძველზე, სახეზეა ვინდიკაციური სარჩელის დასაკმაყოფილებლად საჭირო ფაქტობრივი შემადგენლობა.

19. მოპასუხემ საკასაციო წესით გაასაჩივრა სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება, მისი გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილებით, სარჩელის უარყოფა მოითხოვა (იხ. საკასაციო საჩივარი და დაზუსტებული საკასაციო საჩივარი - ტ. 2, ს.ფ. 71-77).

20. მოპასუხემ შემდეგ საკასაციო პრეტენზიებზე მიუთითა:

20.1.სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა; სასამართლომ, მართალია, გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა, მაგრამ არასწორად განმარტა იგი;

20.2. სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია 1998 წლიდან მამაპაპისეულ უძრავ ქონებაზე, როგორც სახლზე, ასევე საერთო ეზოზე მოპასუხის საკუთრების უფლება და დღემდე მისი ფლობის ფაქტი, თუმცა, მიუხედავად ამისა, დაუსაბუთებელია რატომ და რომელი ნორმის საფუძველზე მიიჩნია, რომ მოპასუხე არამართლზომიერი მფლობელია;

20.3. სასამართლომ არ იმსჯელა დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებზე, რომ 2009 წელს, როცა გამყიდველმა, ცვლილებების რეგისტრაციით დააზუსტა უძრავი ქონების მდებარეობა, კასატორს უკვე დარეგისტრირებული ჰქონდა საკუთრებაში უძრავი ქონება, რაც უდავოდ ცნობილი იყო გამყიდველისთვის, თუმცა, რეგისტრირებული საკუთრების უფლების წარმოშობის საფუძველი სადავო არ გამხდარა, შესაბამისად, არც გაუქმებულა და დღემდე ძალაშია.

20.4. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მყიდველის სარჩელი საფუძვლიანია, ვინაიდან მხარეთა შორის დავა წარმოშობილია ვინდიკაციური სარჩელის საფუძველზე. ვინდიკაციური სარჩელი მესაკუთრის მიერ, სასამართლოს მეშვეობით, საკუთრების უფლების დაცვის სამოქალაქოსამართლებრივი საშუალებაა. შესაბამისად, ვინდიკაცია არის მესაკუთრის მიერ სხვისი უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვის საშუალება. ვინდიკაციური სარჩელი კმაყოფილდება ერთობლიობაში ორი პირობის არსებობის შემთხვევაში, მოსარჩელე უნდა იყოს ნივთის მესაკუთრე და მოპასუხეს - ნივთის მფლობელს არ უნდა ჰქონდეს ამ ნივთის ფლობის უფლება;

20.5. „საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის „ო“ ქვეპუნქტის შესაბამისად: ”მართლზომიერი მფლობელია დაინტერესებული პირი, რომლის სარეგისტრაციო დოკუმენტი, რომელიც წარმოშობს საკუთრების უფლების რეგისტრაციის მოთხოვნის უფლებას, გამოცემული, მიღებული ან შედგენილი იქნა სარეგისტრაციო ობიექტზე ყადაღის, განკარგვის აკრძალვის წარმოშობის რეგისტრაციამდე, ამასთან, სარეგისტრაციო დოკუმენტი გამოცემული, მიღებული ან შედგენილი იქნა ამ კანონის ამოქმედებამდე, ან ყადაღის, განკარგვის აკრძალვის მიუხედავად, სარეგისტრაციო დოკუმენტის გაცემა, მიღება ან შედგენა უშუალოდ არ არის განსაზღვრული კანონმდებლობით. ასევე პირი, რომელიც არის დასახელებული პუნქტით განსაზღვრული საჯაროსამართლებრივი შეზღუდვის საგნის მესაკუთრის უფლებამონაცვლე“;

20.6. მოცემულ შემთხვევაში საქმის მასალებითა და საჯარო რეესტრის ამონაწერით დადასტურებულია, რომ სადავო უძრავ ქონებაზე მოპასუხეს გააჩნია არა მარტო ფლობის, არამედ საკუთრების უფლება 1998 წლიდან და ისიც, რომ ეს ქონება მამა-პაპისეულია და დღემდე მოპასუხე ცხოვრობს.

20.7. სსკ-ის 312.1-ე მუხლის მიხედვით, რეესტრის მონაცემების მიმართ მოქმედებს უტყუარობისა და სისრულის პრეზუმფცია, ე. ი. რეესტრის ჩანაწერები ითვლება სწორად, ვიდრე არ დამტკიცდება მათი უზუსტობა. სასამართლომ ვერ მიუთითა რაიმე მტკიცებულებაზე და გარემოებაზე, რომელიც დაადასტურებდა რეესტრის ჩანაწერის უზუსტობას მოპასუხის საკუთრების უფლების თაობაზე;

20.8. სსკ-ის 312-ე მუხლის თანახმად, იმ პირის სასარგებლოდ, რომელიც გარიგების საფუძველზე სხვა პირისაგან იძენს რომელიმე უფლებას და ეს უფლება გამსხვისებლის სახელზე იყო რეესტრში რეგისტრირებული, რეესტრის ჩანაწერი ითვლება სწორად, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა ამ ჩანაწერის საწინააღმდეგოდ შეტანილია საჩივარი, ან შემძენმა იცოდა, რომ ჩანაწერი უზუსტოა. სააპელაციო სასამართლომ უგულებელყო და არ გაითვალისწინა ის გარემოებები და მტკიცებულებები, რითაც დასტურდება, რომ მოპასუხე 2009 წლიდან დავობს გამყიდველის მიერ სადავო ქონების რეგისტრაციის ფაქტის თაობაზე, ხოლო ამ დავის შესახებ კარგად იყო ცნობილი მოსარჩელისთვისაც.

21. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატამ მოპასუხის საკასაციო საჩივარი, 2016 წლის 1 აგვისტოს განჩინებით, წარმოებაში მიიღო საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის (შემდეგში: სსსკ) 391-ე მუხლის საფუძველზე, დასაშვებობის წინაპირობების შესამოწმებლად, ხოლო ამავე წლის 1 სექტემბრის განჩინებით, დასაშვებად ცნო - მოხმობილი ნორმის მე-5 ნაწილის „ა“ და „გ“ ქვეპუნქტების საფუძველზე.

22. საკასაციო სასამართლოს ზეპირი განხილვით დანიშნულ სხდომაზე გამოცხადებულმა მხარეებმა საკუთარი პოზიციები წარმოადგინეს და მიუთითეს სადავო ურთიერთობის სასამართლოს მიერ სამართლებრივი შეფასებისათვის მნიშვნელოვან დადგენილ გარემოებებზე, რაც ასახულია გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში.

23. კასატორმა მხარი დაუჭირა წარმოდგენილ განაცხადს და განმარტა:

23.1. მან პირველად 140 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე დაარეგისტრირა საჯარო რეესტრში საკუთრების უფლება, რაც აღირიცხა ს.კ.-ით 7.. (უფლების რეგისტრაციის საფუძველია მიწის ნაკვეთის მიღება- ჩაბარების აქტი # 152, რომელიც გაცემულია 05.02.1998წ. და განცხადების რეგისტრაციის # 0463/2007, საჯარო რეესტრის ამონაწერის თარიღია 27.09.2007წ. - იხ. ტ. 1, ს.ფ. 138-140), ხოლო იგივე უფლების დამდგენი დოკუმენტის საფუძველზე (მიწის ნაკვეთის მიღება-ჩაბარების აქტი # 152), მოპასუხეს თანასაკუთრების უფლებით რეგისტრირებული აქვს 615,45 კვ.მ. მიწის ნაკვეთი ს.კ.-ით 7.., რომელზეც განთავსებულია შენობა-ნაგებობა (იხ. ტ. 1, ს.ფ. 141-142, ასევე, ამ განჩინების მე-3 პუნქტი). კასატორმა განმარტა, რომ 615,45 კვ.მ. მიწის ნაკვეთი ს.კ.-ით 7.., მას საერთო საკუთრებაში ჰქონდა ამ განჩინების პირველ პუნქტში დასახელებულ გამყიდველთან და თ. მ-თან ერთად (იხ. საკასაციო სასამართლოს 23.09.2016წ. სხდომის ოქმი - 12:32:29-დან 12:33:04 წთ.) და არასოდეს გაყოფილა, რადგან არც ყოფილა ნაკვეთის გამიჯვნის მოთხოვნა და ეს რეალურად შეუძლებელია, რაც მან ქვემდგომ სასამართლოებშიც აღნიშნა;

23.2. კასატორმა სასამართლოს ყურადღება გაამახვილა ამ განჩინების მე-4 პუნქტში მითითებულ ფაქტობრივ გარემოებაზე იმ კონტექსტში, რომ საჯარო რეესტრის 2007 წლის 30 აგვისტოს წერილით დასტურდებოდა, რომ მიწის ნაკვეთი შენობა-ნაგებობებითურთ, რეგისტრირებული იყო გ. მ-ის სახელზე, მაშინ გაუგებარია, თუ რატომ დაუმალა საჯარო რეესტრმა მოპასუხეს, რომ გამყიდველს 2003 წელს ჰქონდა საკუთრების უფლება (იხ. პირველი პუნქტი) რეგისტრირებული იმ ქონებაზე, რაც გ. მ-ის იყო. კასატორმა განმარტა, რომ მას არ უკავია მოსარჩელის მიწის ნაკვეთი, იგი ფლობს საკუთარ მიწის ნაკვეთს, რომელიც 1998 წლის მიღება-ჩაბარების აქტით მიიღო, ხოლო კუთვნილ ნაკვეთზე შედის საერთო ეზოდან. იმის გამო, რომ მოპასუხის კუთვნილი ფართები მიმდებარეა, მათი საიდენტიფიკაციო კოდებიც შემდეგნაირადაა ასახული: 140 კვ.მ ნაკვეთზე - 7.. და 615, 45 კვ.მ ნაკვეთზე - 7.., ხოლო მათგან 615,45 კვ.მ საერთო საკუთრებაშია და არაა მხოლოდ მოპასუხის კუთვნილი ქონება. გამყიდველმა გაყიდა არა მხოლოდ საკუთარი ნაკვეთი, არამედ აზომა მოპასუხის კუთვნილი 380 კვ.მ ე.წ. საკარტოფილე მიწის ნაკვეთი, საერთო ეზო, ასევე, ზ. მ-ის კუთვნილი ეზო (რომელიც ადრე, 2009 წლის ოქტომბრამდე, ედავეობდა გამყიდველს), საერთო გზა და ამგვარად მიიღო ის მიწის ნაკვეთი, რაც გაყიდა (იხ. საკასაციო სასამართლოს 23.09.2016წ. სხდომის ოქმი - 12:36:00-დან 12:41:47 წთ.);

23.3. მოპასუხემ განმარტა, რომ ამჯერად მოსარჩელის კუთვნილ სადავო მიწის ნაკვეთში - 1015 კვ.მ -ში შედის მოპასუხის თანასაკუთრებაში არსებული 615, 45 კვ.მ ნაკვეთი, ამდენად სამი ოჯახის კუთვნილი 615, 45 კვ. მ. მიწის ნაკვეთის გადაფარვა მოხდა გამყიდველის მიერ 1015 კვ.მ მიწის ნაკვეთის რეგისტრაციით, რადგან ამ ფართობში შედის თანასაკუთრებაში არსებული სადავო 615,45 კვ.მ მიწის ნაკვეთი.

24. კასატორის მოწინააღმდეგემ (მოსარჩელემ) მოითხოვა საკასაციო პრეტენზიის უარყოფა და გასაჩივრებული გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვება შემდეგი არგუმენტაციით (იხ.საკასაციო სასამართლოს 23.09.2016წ. სხდომის ოქმი - 12:46:11-დან 12:51:26 წთ.):

24.1. მოსარჩელემ შეიძინა უძრავი ქონება, რაც კონსტიტუციით აკრძალული არ არის, 2 წელი გახდება, რაც დავა მიმდინარეობს, „ჯი-პი-ესის“ კოოორდინატებით დაზუსტებულია მისი ნაკვეთის კოორდინატები, კასატორმა თვითონაც არ იცის, სად არის მისი ნაკვეთი; ერთმანეთს კონფიგურაციულადაც კი არ ემთხვევა მოსარჩელის კუთვნილი და მოპასუხის მიერ სადავოდ ქცეული მიწის ნაკვეთები;

24.2. გამყიდველს ჯერ კიდევ 1999 წლის აქტით გადაეცა 1900 კვ.მ მიწის ნაკვეთი, ამდენად, მან მის საკუთრებაში არსებული ქონება გაყიდა. მხარეთა უფლების დამდგენი დოკუმენტები განსხვავებულია, ისევე, როგორც მხარეთა კუთვნილი ნაკვეთების საიდენტიფიკაციო კოდებია სხვადასხვა. საჯარო რეესტრის ამონაწერებში სხვადასხვა კვარტალებია (მოსარჩელის ნაკვეთზე - 13, ხოლო მოპასუხის - 03) მითითებულია; სავარაუდოდ, სადავო ნაკვეთი სრულიად სხვაგან მდებარეობს.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის ზეპირი მოსმენით, მხარეთა მონაწილეობით, არსებითად განხილვის შედეგად, მტკიცებულებათა გაანალიზებისა და საკასაციო საჩივრის იურიდიული დასაბუთებულობის შემოწმების საფუძველზე მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ უნდა დაკმაყოფილდეს და საქმე ხელახლა განსახილველად უნდა დაუბრუნდეს სააპელაციო სასამართლოს შემდეგი მოტივაციით:

25. სსსკ-ის 404-ე მუხლის პირველი ნაწილით, საკასაციო სასამართლო გადაწყვეტილებას ამოწმებს საკასაციო საჩივრის ფარგლებში, ამავე კოდექსის 407-ე მუხლის პირველი ნაწილით, საკასაციო სასამართლო იმსჯელებს მხარის მხოლოდ იმ ახსნა-განმარტებაზე, რომელიც ასახულია სასამართლო გადაწყვეტილებებში და სხდომის ოქმებში. გარდა ამისა, შეიძლება მხედველობაში იქნეს მიღებული ამ კოდექსის 396 - ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტში მითითებული ფაქტები; ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება); სასამართლოს მიაჩნია, რომ კასატორის მიერ წამოყენებულ პრეტენზიათა ნაწილი დასაბუთებულია, თუმცა, საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მისაღებად არ არის გამოკვლეული საქმისათვის მნიშვნელოვანი რამდენიმე გარემოება, რის გამოც შეუძლებელია სამართლებრივი კვალიფიკაცია.

26. სსსკ-ის სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის მიხედვით, საკასაციო სასამართლო აუქმებს გადაწყვეტილებას და საქმეს ხელახლა განსახილველად აბრუნებს სააპელაციო სასამართლოში, თუ საქმის გარემოებები საპროცესო ნორმების ისეთი დარღვევითაა დადგენილი, რომ ამ დარღვევების შედეგად საქმეზე არასწორი გადაწყვეტილება იქნა გამოტანილი და საჭიროა მტკიცებულებათა დამატებითი გამოკვლევა. „განმარტებას აღარ საჭიროებს საკასაციო სასამართლოს როლი და ფუნქცია საერთო სასამართლოების სისტემაში. მართალია, უზენაესი სასამართლოს საკასაციო პალატის გადაწყვეტილებები უშუალოდ არ ზღუდავს ქვემდგომი ინსტანციის მოსამართლეს და ასახავს პრაქტიკის განვითარებას, მაგრამ იმ პირობებში, როდესაც საქმე ხელახლა განსახილველად უბრუნდება სააპელაციო სასამართლოს, საკასაციო სასამართლოს სამართლებრივი შეფასება და ის გარემოებები, რაც საკასაციო სასამართლომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებას დაუდო საფუძვლად, სააპელაციო სასამართლოსათვის სავალდებულოა. საკასაციო სასამართლო არ მიუთითებს, როგორ უნდა გადაწყდეს კონკრეტული კერძოსამართლებრივი დავა, მაგრამ სააპელაციო სასამართლოსათვის უპირობოდ სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოს მითითება იმის შესახებ, თუ რომელი მტკიცებულებები საჭიროებს გამოკვლევასა და შეფასებას ან რა ფაქტობრივი გარემოებები უნდა დადგინდეს დავის სწორად გადაწყვეტისათვის“ (იხ. სუსგ # ას-1083-1014-2012,28.11.2012წ.).

27. განსახილველ შემთხვევაში, საკასაციო სასამართლო ყურადღებას გაამახვილებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებზე და მიუთითებს დამატებით გამოსაკვლევ მტკიცებულებაზე, რათა მტკიცებულებათა ერთობლიობით მოხდეს საქმეზე დასაბუთებული და კანონიერი გადაწყვეტილების გამოტანა.

28. სადავო სამართალურთიერთობა ეხება მესაკუთრის პრეტენზიას მოპასუხის უკანონო მფლობელობიდან უძრავი ნივთის გამოთხოვაზე. „საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა (ვინდიკაციური სარჩელი) მესაკუთრის უფლების დაცვის აღიარებული საშუალებაა. ესაა სარჩელი, რომელსაც მესაკუთრე მაშინ იყენებს, როდესაც შელახულია ნივთზე მისი მფლობელობა, სახელდობრ, როცა მესაკუთრის ქონება უკანონო მფლობელის ხელთაა. ვინდიკაციური სარჩელის არსი საკუთრების აბსოლუტური ბუნებიდან მომდინარეობს, რაც გულისხმობს მესაკუთრის თავისუფლებას, ნებისმიერ დროს დაეუფლოს კუთვნილ ნივთს ან ისარგებლოს ამ ნივთით, მათ შორის, მოითხოვოს უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა. ამდენად, მესაკუთრეს უფლება აქვს, ნებისმიერ დროს მიმართოს სასამართლოს მის საკუთრებაში არსებული ნივთის გამოთხოვის მოთხოვნით“ (იხ. სუსგ # ას - 205-198-2012, 06.04.2012წ.). საკასაციო სასამართლო არ იზიარებს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მსჯელობასა და დასკვნას, რომ მოცემულ შემთხვევაში, მოპასუხე სადავო მიწის ნაკვეთის არამართლზომიერი მფლობელია (იხ. ამ განჩინების მე-18 პუნქტი), რადგან საქმეში არსებული მტკიცებულებების მიხედვით, მოსარჩელისა და მოპასუხის საკუთრების უფლება რეგისტრირებულია საჯარო რეესტრში (იხ. ამ განჩინების მე-3 პუნქტი), თითოეულს მინიჭებული აქვს უნიკალური საიდენტიფიკაციო კოდი (სსკ-ის 311-312 მუხლები), ამდენად, ვინდიკაციური სარჩელის დასაკმაყოფილებლად სავალდებულო სამი წინაპირობა (იხ. ამ განჩინების მე-17 პუნქტი) არ არსებობს. ამ კონტექსტში კი, საკასაციო სასამართლო ყურადღებას გაამახვილებს, რომ „მტკიცების ტვირთის მხარეთა შორის სწორად გადანაწილებას არა მარტო საპროცესო-სამართლებრივი, არამედ არსებითი მატერიალურ-სამართლებრივი მნიშვნელობაც გააჩნია, ვინაიდან მხარის მიერ ამ მოვალეობის შეუსრულებლობას ან არაჯეროვნად განხორციელებას, შედეგად მოჰყვება ამავე მხარისათვის უარყოფითი, არახელსაყრელი შედეგი. მატერიალური კანონმდებლობიდან გამომდინარე, ვინდიკაციური სარჩელის პირობებში, სწორედ მოსარჩელეს ეკისრება სარჩელის სამივე საფუძვლის დამტკიცების მოვალეობა, წინააღმდეგ შემთხვევაში, ვერ იქნება აღიარებული სადავო ნივთზე მისი მოთხოვნის მართლზომიერება“ (იხ. სუსგ # ას-1326-1252-2012, 25.03.2013წ.).

29. განსახილველ შემთხვევაში, დადგენილია წინამდებარე განჩინების 1-6 პუნქტებში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებები, ხოლო მართებული იურიდიული კვალიფიკაციისათვის დამატებით არის გამოსაკვლევი მე-6 პუნქტში მოხსენიებული საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 31.08.2010წ. წერილი (იხ. ტ.2, ს.ფ. 130), რადგან სადავო მიწის ნაკვეთზე მხარეთა უფლებრივი მდგომარეობის დასადგენად, მნიშვნელოვანია, გაირკვეს თითოეული მათგანის მოთხოვნის ფაქტობრივ-სამართლებრივი საფუძველი. კერძოდ, განსახილველ შემთხვევაში, მოსარჩელემ სადავო მიწის ნაკვეთზე უფლების დაცვა მოითხოვა მესაკუთრის სამართლებრივი სტატუსით, რაც უდავოა, თუმცა, მოპასუხის (კასატორის) მიერ სადავო ნივთის არამართლზომიერად ფლობის მიჩნევა არ არის დასაბუთებული გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით, რადგან ამ უკანასკნელის საკუთრების უფლებაც რეგისტრირებულია პუბლიცირებულ უფლებათა რეესტრში.

30. საქალაქო სასამართლოს დასკვნა (იხ. წინამდებარე განჩინების მე-10 პუნქტი, ასევე, ტ.1, ს.ფ.180, პ. 3.2.6) არ არის გაბათილებული სააპელაციო სასამართლოს მიერ (იხ. წინამდებარე განჩინების მე-16 პუნქტი, ასევე, ტ.2, ს.ფ. 62, პ. 4.7), რადგან მოპასუხის საკუთრების უფლების დასადასტურებლად წარდგენილი საჯარო რეესტრის ამონაწერში მითითებულია, რომ 615,45 კვ.მ მიწა საერთო საკუთრებაშია, ხოლო აღნიშნულის უარსაყოფად არ არის საკმარისი მარტოოდენ იმის მითითება, თუ რომელი მესაკუთრის უფლებაა ადრე რეგისტრირებული, დაზუსტებული თუ დაუზუსტებელი ფართობით და არც ის, რომ უძრავ ქონებაზე გამყიდველის (იხ. პირველი პუნქტი) საკუთრების წარმოშობის საფუძველი ადმინისტრაციული წესით სადავო არ გამხდარა და გაუქმებული არ არის. ფაქტია ისიც, რომ მოპასუხის საკუთრების უფლებაც არ გამხდარა სადავო ადმინისტრაციული წესით და არ გაუქმებულა, შესაბამისად, იმის უგულებელყოფა, რომ მოპასუხის საკუთრების უფლებაც რეგისტრირებულია, შეუძლებელია.

31. ამდენად, მოპასუხის მიერ სადავო ნივთის ფლობის მართლზომიერების შესწავლისა და შემოწმების მიზნით, მტკიცებულებათა ყოველმხრივი, სრული და ობიექტური გამოკვლევის პროცესისათვის, არსებითი მნიშვნელობა აქვს, საქმის მასალებში წარმოდგენილი საჯარო რეესტრის მონაცემების მიხედვით, მხარეთა საკუთრების უფლებით აღრიცხული მიწის ნაკვეთების ფაქტის გადაფარვის გამოკვლევას, რაც უდავოა, თუმცა, არ არის დადგენილი სადავო ნაკვეთი სრულად, თუ მისი რომელიმე ნაწილია ზედდებული მეორე ნაკვეთთან. კასატორის მტკიცებით, მისი საერთო საკუთრება მთლიანად არის გადაფარული ამ განჩინების პირველ პუნქტში მითითებული გამყიდველის მიერ განხორციელებული ქონების რეგისტრაციით. მოსარჩელისა და მოპასუხის მიწის ნაკვეთების გადაფარვის ფაქტი, როგორც ასეთი, მითითებულია გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში, თუმცა, არაა გამოკვლეული და შეფასებული სხვა მტკიცებულებებთან ერთად.

32. საკასაციო სასამართლო, აქვე ყურადღებას მიაქცევს სადავოდ ქცეული საკუთრების დამდგენი დოკუმენტების საფუძველზე, მიწის ნაკვეთის უნიკალურ საიდენტიფიკაციო კოდებს, რაზეც სააპელაციო სასამართლომ იმსჯელა, თუმცა, კიდევ ერთხელ უნდა შემოწმდეს გამყიდველის საკუთრებად რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთი, რომელიც პირველადი რეგისტრაციის დროს 7.. კოდით იყო დაფიქსირებული, რეგისტრირებულ მონაცემებში ცვლილების შეტანის შემდეგ, ახალი კოდის მინიჭებით აღირიცხა კოდით - 7.., ხოლო გამყიდველმა მოსარჩელეს მიჰყიდა და ეს უკანასკნელი (მყიდველი) ითხოვს, მოპასუხის უკანონო მფლობელობიდან 7.. კოდით რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთის გამოთხოვას (იხ. ტ.2, ს.ფ. 62 - პუნქტი 4.6, ასევე, ს.ფ. 64 - სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის მე-4 პუნქტი), მოპასუხეს კი საკუთარი ნაკვეთი რეგისტრირებული აქვს კოდით 7... საქმის მასალებშია საჯარო რეესტრის ამონაწერები, რომელთა მიხედვით, მოპასუხეზე თანასაკუთრების უფლებით 07.09.2009წ. აღრიცხულია 615,45 კვ.მ დაუზუსტებელი მიწის ნაკვეთი კოდით 7.., იქვე მითითებულია შენობა-ნაგებობები: ლიტ.“ა“, ოთახები # 1-21, 87 კვმ, #2- 6,2 კვმ, # 3 – 1, 89 კვმ; ხოლო 27.09.2007წ. იგივე მონაცემებით არის რეგისტრირებული მოპასუხეზე მიწის ნაკვეთი (იხ. ტ.1, ს.ფ.98-99); ასევე, 10.09.2009წ., განცხადების რეგ.# 8.., გამყიდველის ოჯახზე აღრიცხულია 1102 კვ.მ დაზუსტებული მიწის ნაკვეთი (ს.კ. 7..), გაშენების ფართი - საცხოვრებელი #1 -38,7 კვმ, #2-38,7 კვმ და ნანგრევი- 52,25 კვმ, იმავე ამონაწერის მიხედვით, ნაკვეთის წინა ნომერია 7.. (იხ. ტ.2, ს.ფ.100), 09.09.2009წ., განცხადების რეგ.# 8.. ირიცხება დაზუსტებული მიწის ნაკვეთი 1015 კვმ (ს.კ.7..), შენობა-ნაგებობების ჩამონათვალი # 1, ნაკვეთის წინა ნომერია 7..-- (იხ. ტ. 2, ს.ფ.102-103), რაც შემდეგ გასხვისდა მოსარჩელეზე (იხ. ტ.2, ს.ფ.104-105). საჯარო რეესტრის ამონაწერით, რეგ # 8.., გამყიდველის ოჯახის საკუთრებად 08.09.2009წ. რეგისტრირებულია 1860 კვ.მ დაუზუსტებელი მიწის ნაკვეთი კოდით - 7.., სხვა მონაცემი შენობა-ნაგებობებზე არაა მითითებული (იხ. ტ.2, ს.ფ.104-105). საჯარო რეესტრის ამონაწერით, განცხადების რეგ.# 8... წინამდებარე განჩინების მე-6 პუნქტში მითითებული საჯარო რეესტრის წერილიდან ირკვევა, რომ გამყიდველის სახელზე მიწის ნაკვეთი საკადასტრო კოდით 7.. სისტემური რეგისტრაციის შედეგად პირველადი რეგისტრაციით დარეგისტრირდა 2003 წელს, ხოლო 10.09.2009წ. გამყიდველის განცხადების საფუძველზე, უკვე რეგისტრირებულ მონაცემებში მოხდა ცვლილების რეგისტრაცია, რის შემდეგაც დასახელებული კოდი შეიცვალა და ახლი კოდი - 7.. მიენიჭა კოორდინატთა ახალი სისტემით რეგისტრირებულ ნაკვეთს (იხ. ტ.1, ს.ფ.130). საქმის მასალებშია, ასევე, მცხეთის რაიონული სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა კოლეგიის 25.12.2009წ. დადგენილება, რომელშიც მითითებულია, რომ გამყიდველის (იხ. ამ განჩინების პირველი პუნქტი) ოჯახის საკუთრებაშია ორი მიწის ნაკვეთი: 1. 1860 კვ.მ დაუზუსტებელი - სარეგისტრაციო ნომერი 7.. და 2. 1102 კვ.მ დაზუსტებული მიწის ნაკვეთი, სარესგიტრაციო ნომერი 7.., შენობით, გაშენების ფართი- საცხოვრებელი #1 -38,7 კვმ, #2-38,7 კვმ და ნანგრევი- 52,25 კვმ (იხ. ტ.1, ს.ფ. 39).

33. ყველა ზემოხსენებული მტკიცებულების ხელახლა შემოწმების შედეგად, სააპელაციო სასამართლომ უნდა გასცეს შემდეგ კითხვებს პასუხი: 1. გამყიდველს ჰქონდა თუ არა 2009 წელს საკუთრების უფლება ორ მიწის ნაკვეთზე, მათგან რომელი რა მონაცემებს მოიცავდა; 2. ამის შემდეგ გამოსაკვლევია მოსარჩელისა და მოპასუხის მიწის ნაკვეთთა ზედდების ფაქტი, რომელიც ჯერ კიდევ მაშინ დადგინდა, როდესაც გამყიდველს არ ჰქონდა გაყიდული მის საკუთრებად აღრიცხული მიწის ნაკვეთი. ამასთან გამოსაკვლევია, რომელ ნაკვეთებს შორის მოხდა თანხვედრა და რა მოცულობით. 3. დამატებით არის გამოსაკვლევი, თითოეული მესაკუთრის უფლების რეგისტრაცია როდის და უფლების დამდგენი რომელიც დოკუმენტის საფუძველზეა განხორციელებული, ამასთან, საჯარო რეესტრის 30.08.2010წ. წერილში (იხ. ამ განჩინების მე-6 პუნქტი, ტ.1, ს.ფ. 130) მითითებული 2003 წელს გამყიდველის საკუთრებად განხორციელებული პირველადი რეგისტრაციის დამადასტურებელი მტკიცებულება, ამონაწერის სახით, არ არის საქმის მასალებში წარდგენილი, კერძოდ, 32-ე პუნქტში დეტალურადაა ასახული მოსარჩელისა და მოპასუხის საკუთრების წარმომშობი მტკიცებულებების ქრონოლოგია, მათში მითითებული მონაცემების მიხედვით, მათ შორის, არ არის 2003 წელს გამყიდველის საკუთრების რეგისტრაციის დამადასტურებელი მტკიცებულება. გამყიდველის საკუთრებად 2003 წელს პირველადი რეგისტრაციის სახით რაიმე მიწის ნაკვეთის არსებობაზე არც საჯარო რეესტრის 30.08.2007წ. წერილშია მითითებული (იხ. ტ.1, ს.ფ. 34). აღნიშნულ გარემოებებზე ყურადღების გამახვილება განპირობებულია იმით, რომ მიწის ნაკვეთთა გადაფარვის ფაქტის დამატებით გამოკვლევის გარდა, სამართლებრივად მნიშვნელოვანია რეგისტრირებულ უფლებათა კონკურენციის საკითხის გადასაწყვეტად გამყიდველისა და მოპასუხის საკუთრებად ქონების აღრიცხვის თარიღის დადგენა, რადგან აღნიშნულზე არსებობს საკასაციო სასამართლოს პრაქტიკა, რაზედაც ქვემორე პუნქტებშია მითითებული.

34. საკასაციო სასამართლო არ იზიარებს კასატორის მოწინააღმდეგე მხარის (მოსარჩელის მტკიცებას), რომ მოპასუხემ არც კი იცის, სად მდებარეობს მისი მიწის ნაკვეთი და, როგორც ჩანს, სულ სხვაგან არის განთავსებული, რადგან მოსარჩელის ნაკვეთის უნიკალური საიდენტიფიკაციო კოდის მონაცემთაგან კვარტალის მონაცემი არის 13, ხოლო იგივე მონაცემი მოპასუხის ამონაწერის მიხედვით - 03-ია (იხ. ამ განჩინების 23.2 ქვეპუნტი). საქმეში არსებული მტკიცებულებებით, ქვემდგომი სასამართლოების მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების საფუძველზე, ბათილდება მოსარჩელის აღნიშნული მტკიცება, რადგან გამყიდველის საკუთრებად რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთი უნიკალური საიდენტიფიკაციო კოდით 7.., სისტემური რეგისტრაციის შედეგად, პირველადი რეგისტრაციით დარეგისტრირდა 2003 წელს, ხოლო 10.09.2009 წელს მოხდა რეგისტრირებულ მონაცემებში ცვლილების რეგისტრაცია, რის შედეგადაც იმავე ნაკვეთს მიენიჭა ახალი კოდი - 7.., ცვლილების რეგისტრაციით მოხდა გამყიდველის მიწის ნაკვეთის (რომელიც ამჟამად მოსარჩელის საკუთრებაა) მდებარეობის დაზუსტება კოორდინატთა სისტემით, ხოლო მოპასუხის განცხადების საფუძველზე, 2007 წელს, მიწის ნაკვეთი, საიდენტიფიკაციო კოდით 7.., დარეგისტრირდა დაუზუსტებელი მონაცემებით (იხ. მე-6 პუნქტი, ასევე, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება, ტ.2, ს.ფ. 62 - პუნქტი 4.6). ამდენად, მოსარჩელისა და მოპასუხის მიწის ნაკვეთების საიდენტიფიკაციო კოდების კვარტალის მონაცემები იყო 03, ხოლო მოსარჩელის შემთხვევაში, ჯერ კიდევ გამყიდველის საკუთრების ცვლილების რეგისტრაციის დროს შეიცვალა აღნიშნული მონაცემი და 03-ის ნაცვლად გახდა 13 (იხ. პირველი პუნქტი).

35. საკასაციო სასამართლო, 26-ე პუნქტში ციტირებულ განჩინებაზე მითითებით, აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამატებით გამოსაკვლევი საკითხი საკმაოდ სპეციფიკურია, რადგან სამართლებრივ შეფასებამდე, რაც მხოლოდ სასამართლოს პრეროგატივაა, სავარაუდოდ, შესაძლებელია საჭირო გახდეს სპეციალისტის მიერ დასკვნის მომზადება, განსაკუთრებით კი 32-ე პუნქტში მითთებული მტკიცებულებების მიხედვით მოდავე მხარეთა პოზიციების შესამოწმებლად. თუკი სააპელაციო სასამართლო ამ დასკვნამდე მივა, საპროცესო კანონმდებლობა ითვალისწინებს სააპელაციო სამართალწარმოების ეტაპზე, ექსპერტიზის დანიშვნას (სსსკ-ის 372-ე, 163-164 მუხლები).

36. მსგავსი კატეგორიის დავებზე, მტკიცებულებათა ერთობლიობით, საექსპერტო დასკვნის გათვალისწინებით, სადავო მიწის ნაკვეთების გადაფარვის (ზედდების, თანხვედრის) პროცენტული ან კვ.მ ოდენობის დადგენილ შემთხვევაში გამოტანილ რამდენიმე განჩინებასაც მიუთითებს საკასაციო სასამართლო არსებული პრაქტკიდან - სუსგ-ები: # ას-1211-1153-2014, 04.03.2015წ.; #ას- 717-686-2014-02.02.2015წ.; #ას-1289-1231-2013-18.07.2014წ.; #ას-ას-478-454-2013, 18.07.2013წ.; #ას-1270-1199-2012, 29.11.2012წ.; #ას-1083-1014-2012, 28.11.2012წ.; #ას-997-1030-2011, 17.10.2011წ.; #ას-251-236-2011, 02.05.2011წ.

37. საკასაციო სასამართლომ ერთ-ერთ საქმეზე განმარტა: „საკადასტრო აზომვითი ნახაზის განხორციელების სამართლებრივი ნორმები წარმოადგენენ საჯარო რეესტრის წარმოების ორგანიზაციულ-სამართლებრივი საფუძვლების ერთ-ერთ მარეგულირებელ მექანიზმს, რითაც განისაზღვრება საჯარო რეესტრის წარმოებასთან დაკავშირებული თავისებურებები. „საჯარო რეესტრის შესახებ ინსტრუქციის დამტკიცების თაობაზე“ საქართველოს იუსტიციის მინისტრის 2010 წლის 15 იანვრის N4 ბრძანებით დამტკიცებული ინსტრუქციის 25-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საკადასტრო მონაცემები არის ამ ინსტრუქციით დადგენილი წესით ასახული, მიწის ნაკვეთის საზღვრის კონფიგურაციისა და ადგილმდებარეობის, მასზე არსებული ნაგებობების, მათ შორის ხაზოვანი ნაგებობების, ასევე სერვიტუტის ან სხვა სამართლებრივი შეზღუდვის ფარგლების შესახებ გრაფიკულად და ტექსტურად გამოსახული ზუსტი ინფორმაცია. აღნიშნული დანაწესი უზრუნველყოფს ფაქტობრივ მფლობელობაში არსებული მიწის ნაკვეთის საზღვრის დადგენის რეალიზაციას („საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის 152-ე მუხლის პირველი ნაწილი). აქედან გამომდინარე, საკადასტრო აზომვითი ნახაზი უნდა აკმაყოფილებდეს ტექნიკურ პირობებს, რომლის თანახმად, საკადასტრო აზომვით ნახაზს თან უნდა ერთვოდეს წერილობითი ინფორმაცია საკადასტრო აღწერის უფლებამოსილი პირის, უძრავი ნივთისა და მასზე მდებარე შენობა-ნაგებობების აღწერილობისა და დაინტერესებული პირის შესახებ. დამსწრეთა და უძრავი ნივთის მოსაზღვრე უძრავი ნივთის (ნივთების) მართლზომიერი მფლობელის ან მესაკუთრის არსებობის შესახებ („საჯარო რეესტრის შესახებ ინსტრუქციის დამტკიცების თაობაზე“ საქართველოს იუსტიციის მინისტრის 2010 წლის 15 იანვრის N4 ბრძანებით დამტკიცებული ინსტრუქციის 26-ე მუხლის მე-5 ნაწილი)“, ამდენად, მიუხედავად იმისა, რომ საკადასტრო აზომვითი ნახაზი არ წარმოადგენს უფლების დამადასტურებელ დოკუმენტს, იგი უძრავ ნივთზე საკუთრების უფლების რეგისტრაციისათვის ერთ-ერთი აუცილებელი, კანონით მოთხოვნილი ინფორმაციაა, ხოლო მასში სასამართლო გადაწყვეტილებით თუ საჯარო რეესტრის მიერ განხორციელებული ცვლილებები არ არის საკმარისი მოსარჩელის საკუთრების დაცვის იურიდიული შედეგის მისაღწევად (იხ. სუსგ # ას-1648-1545-2012, 06.09.2012წ.).

38. კასატორის მოწინააღმდეგის (მოსარჩელის) პოზიციის (იხ. 23.1 ქვეპუნქტი) პასუხად, საკასაციო სასამართლო მოიხმობს ამავე სასამართლოს ადმინისტრაციული პალატის რამდენიმე გადაწყვეტილებას, კერძოდ: „მიწა შეიძლება არსებობდეს საკუთრებაში, როგორც დაზუსტებული, ასევე დაუზუსტებელი მონაცემებით. კანონმდებლობა არ შეიცავს დაუზუსტებელი მონაცემებით მიწის ნაკვეთის სუბიექტზე აღრიცხვის გამომრიცხავ დანაწესს. ამასთანავე, პირველად დაუზუსტებელ რეგისტრაციას არ აქვს მხოლოდ საცნობარო მნიშვნელობა, უმართებულოა მისი დაყვანა მხოლოდ ფაქტობრივ აღრიცხვამდე, რომელიც აღრიცხვის ობიექტის მიმართ არ იწვევს რაიმე სამართლებრივ შედეგს. სააღრიცხვო მონაცემებს იურიდიული მნიშვნელობა გააჩნია, სარეგისტრაციო აღრიცხვის ოფიციალობა უზრუნველყოფილია საჯარო რეესტრით. სარეგისტრაციო პროცედურას შედეგად მოსდევს უფლებადამდგენი დოკუმენტის გაცემა, რომელიც ადასტურებს იურიდიული ფაქტების კანონიერებას. რეგისტრაციას პრეიუდიციული მნიშვნელობა აქვს, ის არის უფლებებისა და კანონიერი ინტერესების რეალიზაციის პირობა, რეგისტრაცია არის უძრავ ქონებაზე უფლების წარმოშობის, შეცვლის სახელმწიფოს მხრიდან დადასტურების იურიდიული აქტი, რითაც რეგისტრაციის განმახორციელებელი კისრულობს უძრავ ქონებასთან დაკავშირებული სამართალურთიერთობათა კომპლექსის დაცვის ვალდებულებას, სახელმწიფო რეგისტრაცია მოწოდებულია მთლიანობაში სამოქალაქო ბრუნვის სტაბილურობა განამტკიცოს, ის არის ტიტულის, პირის უფლებების სახელმწიფო დაცვის ფორმალური პირობა“ (იხ. სუსგ # ბს-367-363(კ-12), 28.02.2013წ.).

39. ამდენად, საკუთრების დაზუსტებული მონაცემებით რეგისტრაცია რაიმე უპირატესობას არ ანიჭებს მესაკუთრეს დაუზუსტებელი მონაცემების საფუძველზე რეგისტრირებულ საკუთრების უფლებასთან მიმართებით, რადგან „კანონმდებლობა არ გამორიცხავს დაუზუსტებელი რეგისტრაციის არსებობას, შესაბამისად, რეგისტრაციის არსებობის გადამოწმება მხოლოდ ელექტრონული ნახაზის მეშვეობით არ ადასტურებს ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ საქმის გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების საფუძველზე გადაწყვეტილების მიღებას, აღნიშნული ყოველგვარ აზრს უკარგავს დაუზუსტებელ რეგისტრაციას. საქართველოს პრეზიდენტის 30.04.1999წ. №206 ბრძანებულებით განისაზღვრა, რომ ახალი გეოდეზიური ქსელით შექმნილი ტოპოგრაფიული რუკებით თანდათანობით დაფარვამდე პრაქტიკულ საქმიანობაში გამოყენებული უნდა ყოფილიყო მანამდე არსებული გეოდეზიური ქსელები და ტოპოგრაფიული რუკები. ხსენებული ბრძანებულების შემდგომ გამოცემული „სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის საკუთრების უფლების პირველადი რეგისტრაციის გადაუდებელ ღონისძიებათა და საქართველოს მოქალაქისათვის სარეგისტრაციო მოწმობების გაცემის შესახებ“ საქართველოს პრეზიდენტის 16.05.1999წ. №327 ბრძანებულება, რომლის საფუძველზე გაიცა 30.04.03წ. კასატორის სახელზე მიწის საკუთრების სარეგისტრაციო მოწმობა, არ ითვალისწინებდა საკადასტრო აზომვითი ნახაზის შედგენას ელექტრონულ კოორდინატთა სისტემაში. ..... ამასთანავე, ამჟამად არ არსებობს მესაკუთრისათვის ადრე განხორციელებული რეგისტრაციის განახლების, რეგისტრაციის მოქმედების გაგრძელებისათვის ელექტრონული აზომვითი ნახაზის UTM პროექციაში წარდგენის ვალდებულების დამდგენი რაიმე ნორმა. საკასაციო პალატა თვლის, რომ ახლად შემოღებული კოორდინატთა ელექტრონული სისტემით მიწის ნაკვეთის საზღვრების დაუზუსტებლობა, არ ნიშნავს მიწის ნაკვეთზე უკვე წარმოშობილი საკუთრების უფლების ჩამორთმევას. ახალი კოორდინატთა სისტემის შემოღება იუსტიციის მინისტრის 15.01.10წ. N4 ბრძანებით დამტკიცებული ,,საჯარო რეესტრის შესახებ“ ინსტრუქციის 26-ე მუხლის თანახმად საკადასტრო აღწერის ტექნიკური პირობაა. საკასაციო პალატა თვლის, რომ გეოდეზიურ კოორდინატთა სისტემის შეცვლა ტექნიკური საკითხია და მას არ უნდა ეწირებოდეს რეესტრში ასახული უფლებები, რეგისტრაციის ახალი სისტემის დანიშნულება სანივთო უფლებების უკეთესი დაცვაა და არა საკუთრების უფლების შეზღუდვა. ახალი კოორდინატთა სისტემის შემოღება შედეგად არ უნდა იწვევდეს ფორმალურ-სამართლებრივი პროცედურების შესრულებით მესაკუთრეზე უკვე რეგისტრირებული ნაკვეთის მესამე პირის მიერ დაუფლებას, არ უნდა ხელყოფდეს სამართლებრივ უსაფრთხოებას, სამოქალაქო ბრუნვის სტაბილურობას, მანამდე წარმოებული რეგისტრაციების იურიდიული ძალის დაკარგვას, მარეგისტრირებელი ორგანოს, როგორც სამოქალაქო ბრუნვის სტაბილურობისა და საჯარო წესრიგის გარანტის დანიშნულების შეცვლას. ამასთანავე, მხედველობაშია მისაღები, რომ საქართველოს პრეზიდენტის 16.05.1999წ. N327 ბრძანებულების მე-5 პუნქტით გათვალისწინებული პირველადი რეგისტრირებული მონაცემების აუცილებელი დაზუსტების მოთხოვნა გულისხმობდა მიწის აგეგმვის შედეგად შედგენილი საგეგმო-კარტოგრაფიული მასალების საფუძველზე ნაკვეთის მონაცემების დაზუსტებას და არა ნაკვეთის სხვა სუბიექტზე აღრიცხვით პირველადი რეგისტრაციის გაუქმებას“ (იხ სუსგ # ბს-192-184(3კ-13), 16.07.2013წ.).

40. საკასაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ იმავე განჩინებაში (იხ. სუსგ # ბს-192-184(3კ-13), 16.07. 2013 წ.) მიუთითა: „ამდენად, ზოგადი წესის მიხედვით უკვე არსებულ ჩანაწერზე (დაუზუსტებელი) არ მოქმედებს ახალი აზომვითი ნახაზი, ხოლო თუ საკუთრების უფლებაში ცვლილების განხორციელებას დავუშვებდით მხოლოდ იმ მიზეზით, რომ არსებობს უფრო უკეთესი ნახაზი, ეს გამოიწვევდა საკუთრების ხელყოფას და საფრთხეს შეუქმნიდა სამოქალაქო ბრუნვას. საკასაციო პალატის მოსაზრებით, არ უნდა ვიფიქროთ, რომ არსებობს იდეალური ნახაზი, ვინაიდან ტექნოლოგიის განვითარებისა და სარეგისტრაციო პროცედურების დახვეწასთან ერთად შესაძლოა მომავალში დაინერგოს სხვა სტანდარტები. აქედან გამომდინარე, დავის გადაწყვეტისას დაუშვებელია სასამართლო დაეყრდნოს მხოლოდ ელექტრონულ სისტემაში შესრულებულ ნახაზს და არ გაიზიაროს დაუზუსტებელი მონაცემებით რეგისტრირებული მესაკუთრის ინტერესები... ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციის დამატებითი ოქმის პირველი მუხლის პირველი აბზაცის მიხედვით, ყოველ ფიზიკურ ან იურიდიულ პირს აქვს თავისი საკუთრებით შეუფერხეველი სარგებლობის უფლება. მხოლოდ საზოგადოებრივი საჭიროებისათვის შეიძლება ჩამოერთვას ვინმეს თავისი საკუთრება კანონითა და საერთაშორისო სამართლის ზოგადი პრინციპებით გათვალისიწნებულ პირობებში. საქმეში სკორიტსი უნგრეთის წინააღმდეგ, ადამიანის უფლებათა ევროპულმა სასამართლომ ყურადღება მიაქცია შემდეგ ფაქტებს: ადმინისტრაციული სამართალწარმოებისას, რომელიც მომჩივანის მეზობლებმა წამოიწყეს მიწის რეესტრის რუკებში შესწორებების შეტანის მიზნით, პირველი და მეორე ინსტანციის ადმინისტრაციული სასამართლოები არ დაობდნენ, რომ მომჩივანის უფლება მიწის ნაკვეთზე არსებობდა, მაგრამ დაადგინეს, რომ მიწის რეესტრში არსებული შეცდომებიდან გამომდინარე, მიწის ნაკვეთი არ არსებობდა რეალობაში, ვინაიდან იგი გაერთიანებული იყო მეზობელ მიწებთან. ევროპული სასამართლოს აზრით, ეს ელემენტები ერთად აღებული ადგენს, რომ მომჩივანს ჰქონდა პირველი ოქმის პირველი მუხლით დაცული საკუთრების უფლება, მიუხედავად იმისა, მოიპოვა თუ არა მან ფაქტობრივი მფლობელობა სადავო მიწის ნაკვეთზე, როგორც ამას შიდა კანონმდებლობა მოითხოვდა. სასამართლოს შეფასებით, მომჩივანის მდგომარეობა შესაძლოა განიმარტოს შემდეგნაირად - იგი განაპირობა ხელისუფლების შესაბამისი ორგანოების უუნარობამ საკმარისი სიზუსტით ეწარმოებინათ მიწის რეგისტრაცია. სარეგისტრაციო ჩანაწერების დუბლირებისას გამოსავლის ძიების გზებში სამოქალაქო პალატისათვის სრულადაა მისაღები ის გზა, რომელსაც ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა თავის არაერთ გადაწყვეტილებაში გვთავაზობს, კერძოდ, საქმეზე Nბს-359-349 (4კ-13), 24 აპრილი, 2014წ. სასამართლომ განმარტა შემდეგი: „საერთო წესის მიხედვით ბოლო ჩანაწერი ძალას უკარგავს ადრინდელ ჩანაწერს. მოცემულ შემთხვევაში თვითმმართველობის ორგანოს სახელზე განხორციელებული სადავო ჩანაწერით არ გაუქმებულა ვ. მ-ის სახელზე არსებული ჩანაწერი, სახეზეა ერთი და იმავე ობიექტზე სხვადასხვა კოორდინატთა სისტემაში ორი ჩანაწერის კონკურენცია, რომლის პირობებშიც უპირატესობა უნდა მიენიჭოს იმ უფლებას, რომელიც ქრონოლოგიურად უფრო ადრე არის რეგისტრირებული, ვინაიდან წინმსწრები რეგისტრაციის ჩანაწერის მოქმედება გამორიცხავს შემდეგი ჩანაწერის კანონიერებას“;

41. ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს გადაწყვეტილებაში საქმეზე ,,სპორონგი და ლონორთი შვედეთის წინააღმდეგ“ აღინიშნა, რომ საკუთრების უფლება ფაქტობრივად ჩამორთმეულად შეიძლება ჩაითვალოს იმ შემთხვევაშიც კი, როდესაც სახელმწიფო უარყოფს ქონების ექსპროპრიაციის ფაქტს და ქონების ფლობის სამართლებრივი უფლება ფორმალურად პირველად მესაკუთრეს რჩება, თუმცა მისით სარგებლობა შეუძლებელი ან მნიშვნელოვნად გართულებულია. „საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ფიქციაა არა ის ქონება, რომელსაც პირი რეგისტრაციის საფუძველზე ფლობს, არამედ ფიქციაა თავად რეგისტრირებული მონაცემების უტყუარობა, შესაბამისად, დაუშვებელია სარეგისტრაციო მონაცემის და ნამდვილი მდგომარეობის შეუსაბამობა, არ დაიშვება რეგისტრირებულ მონაცემებს შორის კონკურენციის არსებობის შესაძლებლობა. საკასაციო პალატა თვლის, რომ საგანთა ნამდვილი მდგომარეობა და რეგისტრირებული მონაცემები უნდა იყოს თანხვედრაში, ხოლო დუბლირების და პარალელიზმის გამოვლენის შემთხვევაში უნდა გაირკვეს საკითხი იმის შესახებ, თუ რომელს გააჩნია უკეთესი სამართლებრივი საფუძველი“ (იხ.სუსგ # ბს-359-349(4კ-13), 24.04.2014წ.). საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის ზემოაღნიშნული განმარტებები გაიზიარა ამავე სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატამ თავის გადაწყვეტილებებში (იხ. სუსგ, 17.04.2015წ., საქმეზე #ას-314-299-2013; 04.05.2015წ., საქმეზე #ას-144-137-2013) და განმარტა: „იმ პირობებში, როდესაც სახეზეა ერთი და იგივე უძრავ ნივთზე ორი ჩანაწერის კონკურენცია, უპირატესობა უნდა მიენიჭოს იმ უფლებას, რომელიც ქრონოლოგიურად უფრო ადრე არის რეგისტრირებული, ვინაიდან წინმსწრები რეგისტრაციის ჩანაწერის მოქმედება გამორიცხავს შემდეგი ჩანაწერის კანონიერებას. სხვა საკითხია, როდესაც ბოლო ჩანაწერი ძალას უკარგავს ადრინდელ ჩანაწერს ანუ, როდესაც უძრავ ნივთზე არსებობს მხოლოდ ერთი სარეგისტრაციო ჩანაწერი. ასეთ დროს იმ პირს, რომლის სარეგისტრაციო ჩანაწერი გაუქმებულია ახალი სარეგისტრაციო ჩანაწერით, შეუძლია დაიბრუნოს საკუთრების უფლება მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ იგი სადავოდ გახდის ახალ შემძენზე საკუთრების გადასვლის საფუძველს (იხ. სუსგ #ას-340-325-201210, 12.2013წ.).

42.განსახილველ შემთხვევაში, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არსებობს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებისა და საქმის ხელახლა განსახილველად დაბრუნების საფუძველი, ვინაიდან სააპელაციო სასამართლოს არ დაუდგენია საქმის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებები, რაზედაც მითითებულია ამ განჩინების სამოტივაციო ნაწილში.

43. საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ საქმის ხელახლა განხილვისას სააპელაციო სასამართლომ, წინამდებარე განჩინებაში ჩამოყალიბებული მოსაზრებების გათვალისწინებით, სწორად უნდა განსაზღვროს მტკიცების საგანში შემავალი ფაქტები და მხოლოდ ამის შემდეგ გადაწყვიტოს უფლების საკითხი. ამასთან, საკასაციო სასამართლოს მიერ მითითებული გარემოებების დამატებით გამოკვლევის შემდეგ, სააპელაციო სასამართლომ მხედველობაში უნდა მიიღოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო და ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატების მიერ სადავო საკითხებზე დადგენილი ბოლოდროინდელი პრაქტიკა (იხ. სუსგ-ბები: 6 სექტემბერი, 2013წ., №ას-1648-1545-2012 06.09.2013წ. ; №ბს-367-363(კ-12), 28 02.2013 წ.,); №ბს-192-184(3კ-13) 16.07.2013 წ.; ., Nბს-359-349(4კ-13) 24.04.2014წ.; Nბს-367-363(კ-12), 28.02.2013წ.; №ას-314-299-2013, 17.04. 2015 წ.; #ას-144-137-2013, 04.05. 2015 წ.).

44. სსსკ-ის 53-ე მუხლის მეოთხე ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო სასამართლო დააბრუნებს საქმეს ხელახლა განსახილველად, მთელი სასამართლო ხარჯები, რაც გაწეულია ამ საქმის განხილვასთან დაკავშირებით, სარჩელის აღძვრიდან დაწყებული, უნდა შეჯამდეს და შემდეგ განაწილდეს მხარეთა შორის ამ მუხლის მიხედვით. აღნიშნული ნორმის შინაარსიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ მოცემულ საქმეზე გადაწყვეტილების მიღებისას უნდა გადაწყვიტოს მხარეთა შორის სასამართლო ხარჯების განაწილების საკითხი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 399-ე, 372-ე, 57.1-ე, 264.3-ე, 408-ე მუხლის პირველი და მეორე ნაწილებით, 412-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ნ. მ-ის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 31 მაისის გადაწყვეტილება დ ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს საქმე იმავე სასამართლოს;

3. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. თოდუა

მოსამართლეები: ე. გასიტაშვილი

პ. ქათამაძე