საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

საქმე №ას-779-746-2016 25 ნოემბერი, 2016 წელი,

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ეკატერინე გასიტაშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

პაატა ქათამაძე, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი – შპს „ჩ-ი“ (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ჯ. მ-ე (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 18 ივლისის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – სახელფასო დავალიანების ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. ჯ. მ-ე (შემდეგში: მოსარჩელე, დასაქმებული ან აპელანტი) ზეპირი შეთანხმების საფუძველზე მუშაობდა შპს-ში „ჩ-ი“ (შემდეგში: მოპასუხე, საწარმო, დამსაქმებელი ან კასატორი).

2. დასაქმებულის შრომითი ანაზღაურება 2011 წლის თებერვლიდან 2012 წლის აპრილამდე იყო 4 000 (ოთხი ათასი) ლარი, ხოლო 2012 წლის წლის აპრილიდან ივლისამდე - თვეში 1 000 (ათასი) ლარი (იხ. საბანკო ამონაწერები, ტ.1, ს.ფ.15-22).

3. დასაქმებულს საწარმოსაგან სრულად აქვს მიღებული შრომის ანაზღაურება 2012 წლის ივნისის ჩათვლით.

4. საწარმოსა და სს „ხ-ს“ შორის 2013 წლის 4 ივლისს დაიდო ხელშეკრულება მათ მიერვე დაფუძნებული ერთობლივი საწარმოდან სს-ის გასვლის შესახებ.

5. დამსაქმებელმა წერილობითი დასაბუთების გარეშე, ზეპირი ფორმით, შეწყვიტა დასაქმებულთან შრომითი ურთიერთობა.

6. დასაქმებულმა 2015 წლის 20 აგვისტოს სარჩელი აღძრა საწარმოს წინააღმდეგ და მოითხოვა ამ უკანასკენლისათვის სახელფასო დავალიანების - 12 000 (თორმეტი ათასი) ლარის დაკისრება, ასევე, ხელფასის დაგვიანებისათვის, 12 000 ლარის საურავის - 0, 07 %-ის დაკისრება ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე, კომპენსაციის გადახდა ორი თვის სახელფასო დავალიანების სახით - 2 000 (ორი ათასი) ლარი.

7. მოპასუხემ მოთხოვნის გამომრიცხველი შესაგებლით არ ცნო დასაქმებულის სარჩელი და განმარტა, რომ მოსარჩელეს შრომითი ხელშეკრულბა შეუწყდა 2012 წლის ივნისში და მას შემდეგ მას სამუშაო არ შეუსრულებია (იხ. შესაგებელი- ტ.1, ს.ფ. 51-58).

8. თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2016 წლის 12 იანვრის გადაწყვეტილებით ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა დასაქმებულის სარჩელი და, მის სასარგებლოდ, საწარმოს დაეკისრა კომპენსაციის გადახდა, ორი თვის სახელფასო ანაზღაურება - 2 000 (ორი ათასი) ლარი. დანარჩენ ნაწილში სარჩელი არ დაკმაყოფილდა უსაფუძვლობის გამო.

9. საქალაქო სასამართლომ დავის გადაწყვეტისას მიუთითა საქართველოს კონსტიტუციის 42.1. მუხლზე, სოციალური, ეკონომიკური და კულტურული უფლებების შესახებ საერთაშორისო პაქტის მე-6 და მე-7 მუხლებზე, ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის ევროპული კონვენციის მე-4 მუხლზე, ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს საქმეზე - Case of Siliadin v. France, ევროპის სოციალური ქარტიის პირველ დ მე-4 მუხლებზე, შრომის საერთაშორისო ორგანიზაციის 1949 წლის # 95-ე კონვენციაზე „შრომის ანაზღაურების დაცვის შესახებ“ /მე-6 მუხლი/ და 1982 წლის # 158 კონვენციზე „შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის შესახებ“ /მე-10 და მე-11 მუხლები/, 1982 წლის # 166 რეკომენდაციაზე შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის შესახებ, საქართველოს შრომის კოდექსის (შემდეგში: სშკ) მოქმედი რედქციის მე-2 მუხლზე და დაასკვნა, რომ საწარმომ 2012 წლის ივლისიდან შეუწყვიტა დასაქმებულს შრომის ანაზღაურება, რაც დასტურდებოდა საბანკო ამონაწერით და მხარის განმარტებით. ამგვარად, დამსაქმებელმა გამოხატა ნება შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის თაობაზე.

10. სასამართლომ განმარტა, რომ მხარეთა შორის შრომითი ურთიერთობა მოიშალა 2013 წლის 4 ივლისამდე მოქმედი სშკ-ის 37.1 მუხლის „დ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე, ხოლო 38.3 მუხლით, შრომითი ხელშეკრულების დამსაქმებლის ინიციატივით მოშლის შემთხვევაში, დასაქმებულს მიეცემა არანაკლებ ერთი თვის ანაზღაურება. მოსარჩელე ითხოვდა შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის გამო ორი თვის კომპენსაციას, რაც საფუძვლიანად მიიჩნია სასამართლომ ნორმის შინაარსიდან გამომდინარე, ამასთან, იმასაც მიაქცია ყურადღება, რომ მოპასუხემ სხდომაზე, ფაქტიურად, აღიარა კომპენსაციის გადახდის ვალდებულება (იხ. საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილების 3.1.4 ქვეპუნქტი - ტ.1, ს.ფ. 102). ამ ნაწილში სასამართლომ დასაბუთებულად მიიჩნია სასარჩელო მოთხოვნა.

11. სასარჩელო მოთხოვნის დარჩენილი ნაწილის უარყოფას, საქალაქო სასამართლომ საფუძვლად დაუდო ის დასაბუთება, რომ მოსარჩელემ ვერ დაამტკიცა საწარმოში მუშაობის ფაქტი სადავო პერიოდში, შესაბამისად, არც ხელფასის გადახდის ვალდებულების წარმოიშვა, ისევე, როგორც დაუსაბუთებლად მიიჩნია მიუღებლი ხელფასისათვის პირგასამტეხლოს მოთხოვნა.

12. მოსარჩელემ აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა და მოითხოვა მისი გაუქმება სარჩელის დაუკმაყოფილებელ ნაწილში და ამ ნაწილში ახალი გადაწყვეტილების მიღება შემდეგი არგუმენტაციით:

12.1. ქვემდგომმა სასამართლომ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებად მიიჩნია, რომ 2012 წლის ივლისიდან დამსაქმებელმა შეწყვიტა დასაქმებულთან შრომითი ურთიერთობა, რის დასტურადაც მიუთითა ხელფასის გადაუხდელობაზე სადავო პერიოდში;

12.2. შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ რაიმე წერილობითი დოკუმენტი არ გამოცემულა და მსჯელობა, რომ ხელშეკრულება წერილობითი ფორმით შეწყდა არ შეესაბამება საქმეში არსებულ მტკიცებულებებს;

12.3. სასამართლომ ვერ გაანალიზა ის გარემოება, რომ ამ განჩინების მე-4 პუნქტში დასახელებული საწარმოები, ერთობლივად, ხელშეკრულების საფუძველზე, ახორციელებდნენ თბილისის შემოვლითი რკინიგზის მშენებლობას დ აღნიშნულთან დაკავშირებით სს-ის თანამშრომელთა ნაწილი (მათ შორის მოსარჩელეც), ინჟინერ-ტექნიკური პერსონალის სახით, შეთავსებით იყვნენ დასაქმებული მოპასუხე საწარმოში ტექნიკური ზედამხედველობის გაწევის მიზნით. მშენებარე პროექტის შეფერხებისა და ორ საწარმოში არსებული უთანხმოების გამო, 2013 წლის 1 ივლისიდან, საწარმოებს შორის შეწყდა სახელშეკრულებო ურთიერთობა, შესაბამისად, სს-ის თანამშრომლები აღარ დაუშვეს სამუშაოზე.

13. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 18 ივლისის გადაწყვეტილებით მოსარჩელის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა. სასამართლომ დავის გადაწყვეტისას გამოიყენა საქართველოს კონსტიუტციის 30.4 მუხლი, სშკ-ის 2.1, 31.3, 34 მუხლები.

14. სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ ამ განჩინების 12.3 ქვეპუნქტში მითთებულმა ორმა საწარმომ 2010 წლის 30 იანვარს დააფუძნა ერთობლივი საწარმო კონკრეტული პროექტის საწარმოებლად. 2011 წლის თებერვლიდან, აპელანტი, ზეპირი შეთანხმებით, მმართველი საბჭოს წევრის პოზიციაზე შრომით ურთიერთობაში იმყოფებოდა მოპასუხესთან. აპელანტის უფლება-მოვალეობებში შედიოდა დასახელებული ერთობლივი საწარმოს საქმიანობაზე ზედამხედველობა. სასამართლომ მიუთითა ამ განჩინების მე-2 და მე-3 პუნქტებში დასახელებულ ფაქტობრივ გარემოებებზე.

15. აპელანტის საქმიანობა უშუალო კავშირში იყო ერთობლივი საწარმოს საქმიანობასთან, რაც 2013 წლის 4 ივლისს შეწყდა ერთობლივი საწარმოდან სს-ის გასვლით (იხ. მე-4 პუნქტი).

16. მოპასუხე საწარმომ დაუსაბუთებლად შეუწყვიტა დასაქმებულს შრომითი ხელშეკრულება.

17. სააპელაციო სასამართლომ სამოქალაქო სამართალსა და საპროცესო სამართალში არსებული მტკიცების ტვირთის სამართლიანი და ობიექტური განაწილების სტანდარტზე მიუთითა და აღნიშნა, რომ არ იზიარებდა ქვემდგომი სასამართლოს მსჯელობას, რომ მოსარჩელეს უნდა დაემტკიცებინა შრომითი ურთიერთობის 2013 წლის ივლისამდე გაგრძელების ფაქტი. სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ დავის მართებულად გადასაწყვეტად, არსებითი მნიშვნელობა გააჩნია მტკიცების ტვირთის განაწილების საკითხს, რომელიც შრომითსამართლებრივ დავებში გარკვეული თავისებურებით ხასიათდება. მოცემულ შემთხვევაში, შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის ინიციატივა დამსაქმებელს ეკუთვნოდა, მიუხედავად იმისა, რომ განსახილველი დავის საგანს არ წარმოადგენს მოპასუხის მითითებული ნების კანონიერება, ამ ნების გამოვლენის სამართლებრივი შედეგის დადგომის არსებობის თაობაზე მტკიცების ტვირთი ეკისრება თავად ნების გამომხატველს (სსკ-ის 51.1 მუხლი).

18. საქმის მასალებში არ არის მტკიცებულება, რომელიც დაადასტურებდა, თუ როდის მიუვიდა დასაქმებულს საწარმოს მიერ ზეპირსიტყვიერად გამოვლენილი ნება შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტაზე, ხოლო მხოლოდ პირადი საბანკო ანგარიშიდან ამონაწერით მოცემული ფაქტის დადგენა შეუძლებელია. აქედან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა დასაქმებულის მტკიცება, რომ საწარმოსთან შრომითი ურთიერთობა გრძელდებოდა 2013 წლის 1 ივლისამდე, ამასთან, შრომითი ურთიერთობიდან გამომდინარე, აპელანტის საქმიანობა უშუალო კავშირში იყო 12.3 ქვეპუნქტში მითითებული ერთობლივი საწარმოს საქმიანობასთან, რაც 2013 წლის 4 ივლისს შეწყდა (იხ. ამ განჩინების მე-4 პუნქტი).

19. ზემოხსენებული დასაბუთებით, სშკ-ის მე-2 და 34-ე მუხლების საფუძველზე, დასაქმებულს წარმოეშვა 2012 წლის ივნისიდან 2013 წლის 1 ივლისამდე მიუღებელი ხელფასის მოთხოვნის უფლება, ხოლო დამსაქმებელს მისი გადახდის ვალდებულება. შრომითი ხელშკრულების პირობების შესაბამისად, დასაქმებულის შრომის ანაზღაურება თვეში 1000 (ათასი) ლარს შეადგენდა, შესაბამისდ, ერთი წლის მანძილზე შესრულებული სამუშაოსათვის 12 000 ლარის მოთხოვნა დასაბუთებულად მიიჩნია სასამართლომ.

20. სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ საწარმოს დასაქმებულთან შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის შემდეგ, 7 კალენდარული დღის ვადაში არ მოუხდენია სააბოლოო ანგარიშსწორება, რაც მას ევალებოდა სშკ-ის 34-ე მუხლის საფუძველზე. ამდენად, ამავე ორგანული კანონის 31.3 მუხლის შესაბამისად, აპელანტს 2013 წლის 8 ივლისიდან დაყოვნების ყოველი დღისათვის წარმოეშვა დაყოვნებული თანხის 12 000 ლარის 0.07%-ის მოთხოვნის უფლება, ხოლო დამსაქმებელს მისი გადახდის ვალდებულება. დასაქმებულმა სარჩელი შეიტანა 2015 წლის 22 აგვისტოს, ე.ი. 2013 წლის 8 ივლისიდან 2 წელსა და 14 დღეში, რაც სულ 744 დღეს შეადგენს. 12 000 ლარის 0.07% არის 8.4 ლარის, რაც დაყოვნებულ დღეებზე გადაანგარიშებით 6 249.60 ლარს წარმოადგენს, თუმცა, რადგან აპელანტმა მოითხოვა 6 132 ლარის ანაზღაურება, სსსკ-ის 372-ე, 248-ე მუხლების თანახმად, სასამართლომ მას მიაკუთვნა სწორედ ის თანხა, რაც სააპელაციო საჩივრით მოითხოვა. მოპასუხესვე დაეკისრა სახელმწიფო ბაჟის - 1268.24 ლარის ანაზღაურება.

21. მოპასუხემ საკასაციო წესით გაასაჩივრა სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება, მოითხოვა მისი გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, დასაქმებულის სარჩელის უარყოფა სსსკ-ის 102-ე მუხლზე მითითებითა და იმ დასაბუთებით, რომ არცერთი ფაქტობრივი გარემოება არ ადასტურებს 2012 წლის ივლისიდან 2013 წლის ივლისამდე მოსარჩელის შრომით ურთიერთობაში ყოფნას მოპასუხესთან. სააპელაციო სასამართლომ ობიექტურად არ გამოიკვლია საქმეში არსებული მტკიცებულებები თუ მხარეთა განმარტებები და მტკიცების ტვირთი მხოლოდ დამსაქმებელს დააკისრა (იხ. საკასაციო საჩივარი - ტ.2, ს.ფ. 60-67).

22. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატამ 2016 წლის 19 სექტემბრის განჩინებით წარმოებაში მიიღო განსახილველად დამსაქმებლის საკასაციო საჩივარი სსსკ-ის 391-ე მუხლის საფუძველზე, დასაშვებობის წინაპირობების შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, მტკიცებულებათა გაანალიზებისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის იურიდიული დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მივიდა დასკვნამდე, რომ მოპასუხის საკასაციო განაცხადი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, ამიტომ იგი დაუშვებელია შემდეგი არგუმენტაციით:

23. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

24. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემოხსენებული საფუძვლით.

25. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს არსებული პრაქტიკისაგან (იხ. სუსგ-ები: # ას-264-250-2016, 18.05. 2016 წ.; ას-733-701-2016, 12.10.2016წ.)

26. საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით, ვინაიდან ფულადი ვალდებულების წარმოშობის (სახელფასო დავალიანების) საკითხებთან დაკავშირებით არსებობს საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი პრაქტიკა.

27. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივარი დასაშვებიც რომ ყოფილიყო, მას არა აქვს წარმატების პერსპექტივა შემდეგ გარემოებათა გამო:

ა) განსახილველ შემთხვევაში, არ არსებობს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის "გ" ქვეპუნქტით დადგენილი საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის წინაპირობაც, რომლის მიხედვითაც, საკასაციო საჩივარი დასაშვებია, თუ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე;

ბ) სსსკ-ის 407.2 მუხლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილად ცნობილ ფაქტობრივ გარემოებებთან დაკავშირებით მოპასუხეს კვალიფიციური შედავება არ წარმოუდგენია.

28. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ მოცემულ შემთხვევაში, განხილვის საგანია დამსაქმებლის ინიციატივით შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის გამო, დასაქმებულისათვის გადაუხდელი შრომის ანაზღაურების, მისი დაყოვნებისათვის პირგასამტეხლოს გადახდა.

29. საკასაციო სასამართლო სრულად იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას და დასკვნებს შრომითსამართლებრივ დავებზე მტკიცების ტვირთის განაწილების სპეციფიკურობისა და დამსაქმებლის ინიციატივით შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის დროს, ამ უკანასკნელის კუთვნილი მტკიცების სტანდარტის თაობაზე, რაც მითითებულია წინამდებარე განჩინების მე17 და მე-18 პუნქტებში.

30. სააპელაციო სასამართლომ ყოველმხრივ, სრულად და ობიექტურად გამოიკვლია და სწორი იურიდიული კვალიფიკაცია მისცა განსახილველი დავის გადასაწყვეტად სამართლებრივად მნიშვნელოვან ფაქტებს. კასატორის საკასაციო საჩივარი არაკვალიფიციურია, რადგან მასში აბსტრაქტულად არის დაფიქსირებული, რომ არ გამოკვლეულა მტკიცებულებები და მხარეთა განმარტებები, თუმცა, დაუსაბუთებელია და მინიშნებულიც კი არ არის, კონკრეტულად რომელ მტკიცებულებეზე აპელირებს კასატორი.

31. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკაზე დაყრდნობით, საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ სამოქალაქო საპროცესო სამართალში მოქმედებს სადავო გარემოებების მტკიცების სტანდარტი, რომლის მიხედვითაც, ყოველი მხარე ვალდებულია, სათანადო მტკიცებულებების წარდგენით, დაადასტუროს საკუთარი პოზიციის სისწორე და უტყუარობა სასამართლოს წინაშე (სსსკ-ის 102-ე მუხლი). აღნიშნული წესი, უმეტეს შემთხვევაში, გულისხმობს, რომ მოსარჩელემ უნდა წარადგინოს მის სასარჩელო განცხადებაში მითითებული გარემოებების დამადასტურებელი მტკიცებულებები, ხოლო მოპასუხე, რომელიც არ ეთანხმება სასარჩელო განცხადებას, მოსარჩელის არგუმენტებისაგან თავდაცვის მიზნით, ვალდებულია, საპასუხო მტკიცებულებების წარდგენით გააქარწყლოს მოსარჩელის პოზიცია (იხ. სუსგ # ას-191-183-2016, 19 .04. 2016 წ.).

32. საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ განსახილველ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლომ სწორად გაანაწილა მხარეთა შორის მტკიცების ტვირთი. მოსარჩელემ შეძლო ამ ტვირთის დაძლევა და სასამართლოს წარუდგინა მტკიცებულებები, რომლითაც სასარჩელო მოთხოვნის საფუძვლიანობა დაადასტურა, ხოლო დამსაქმებელს არა აქვს წარმოდგენილი არცერთი მტკიცებულება, რომელიც გააბათილებდა ყოფილი დასაქმებულის მიერ მითითებულ გარემოებებსა და მტკიცებულებებს, შესაბამისად, დაუსაბუთებელია საკასაციო განაცხადის პრეტენზიები, რის გამოც საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობასა და დასკვნებს (იხ. წინამდებარე განჩინების 14-20 პუნქტები).

33. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ „საქართველოში განხორციელებული შრომის კანონმდებლობის რეფორმის ერთ-ერთი მიზანი სწორედ დასაქმებულის უფლებების დაცვა იყო, ამასთან, მნიშვნელოვანია, რომ შრომის სამართალი დაკავშირებულია ქვეყნის ეკონომიკურ განვითარებასთან და თითოეული დასაქმებულის საქმის ინდივიდუალური შეფასებისას გამოყენებული უნდა იქნეს ე.წ. „favor prestatoris“ პრინციპი, რაც დასაქმებულთათვის სასარგებლო წესთა უპირატესობას ნიშნავს. სწორედ აღნიშნული პრინციპის გამოყენებისას, საჭიროა დამსაქმებლის და დასაქმებულის მოთხოვნებისა და ინტერესების წონასწორობის დაცვა სამართლიანობის, კანონიერებისა და თითოეული მათგანის ქმედების კეთილსინდისიერების კონტექსტში“ ( იხ. სუსგ # ას-941-891-2015, 29.01.2016წ.).

34. საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება შრომით ურთიერთობაში სამართლიანობის, კანონიერებისა და მხარეთა კეთილსინდისიერების პრინციპების, შრომითი დავის განხილვისას მხარეთა შორის თანაზომიერი ბალანსის დაცვის, გათვალისწინებით, დასაბუთებულია და კანონიერი.

35.ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სსსკ-ის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო განაცხადი არ აკმაყოფილებს საპროცესო კოდექსით დადგენილ წინაპირობებს, რათა არსებითად განსახილველად იქნეს დაშვებული, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

36. სსსკ-ის 401-ე მუხლის მე-4 პუნქტის საფუძველზე, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება ცნობილი, პირს დაუბრუნდება, მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე, 285-ე, 391-ე, 401-ე, 408.3-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. შპს „ჩ-ის“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. შპს „ჩ-ს“ (ს/კ …) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 970.01 ლარის (საგადახდო დავალება N1472823733, გადახდის თარიღი 2016 წლის 3 სექტემბერი), 70% – 679 (ექვსას სამოცდაცხრამეტი) ლარი;

3. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ე. გასიტაშვილი

მოსამართლეები: პ. ქათამაძე

ბ. ალავიძე