№ას-203-193-2016 2 ივნისი, 2016 წელი

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა/მოსამართლეები:

მზია თოდუა (თავმჯდომარე),

პაატა ქათამაძე (მომხსენებელი),

ეკატერინე გასიტაშვილი

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი (მოპასუხე) – მ. გ-ი

მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელეები) – მ. მ-ი, ნ. გ-ი, ქ- გ-ი

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2015 წლის 1 დეკემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სადავო ქონების 1/3 ნაწილის მესაკუთრედ ცნობა

დავის საგანი – მეუღლეთა თანასაკუთრების წილზე მესაკუთრედ ცნობა, სამკვიდრო ქონების მესაკუთრედ ცნობა

აღწერილობითი ნაწილი:

1. 2011 წლის 14 თებერვალს გარდაცვლილი ბ. გ-ის (შემდეგში: მამკვიდრებელი ან გარდაცვლილი) პირველი რიგის მემკვიდრეებს წარმოადგენენ: დედა - მ. გ-ი (შემდეგში: მოპასუხე, აპელანტი, კასატორი, მამკვიდრებლის ან გარდაცვლილის დედა), მ. ხ-ი (შემდეგში: მოპასუხე, აპელანტი, შვილი პირველი ქორწინებიდან ან პირველი შვილი), მეუღლე - მ. მ-ი (შემდეგში: მოსარჩელე, მოწინააღმდეგე მხარე, გარდაცვლილის ან მამკვიდრებლის მეუღლე), ნ. (შემდეგში: მეორე შვილი) და ქ- (შემდეგში მესამე შვილი) გ-ები (ერთობლივად მოხსენიებული როგორც მამკვიდრებლის შვილები მეორე ქორწინებიდან, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის, შემდეგში სსკ-ის, 1320-ე, 1136-ე მუხლები).

2. სამკვიდრო მასაში შედიოდა მემკვიდრებლის მიერ მოსარჩელესთან რეგისტრირებული ქორწინების პერიოდში შეძენილი, გურჯაანის რაიონის სოფელ ძ-ში მდებარე 1020.0 კვ.მ. მიწის ნაკვეთზე და მასზე განლაგებულ საცხოვრებელ სახლზე საერთო საკუთრების წილი (შემდეგში: სადავო უძრავი ქონება ან სამკვიდრო ქონება) (სსკ-ის 1328-ე, და 1158.1-ე მუხლები).

3. 2012 წლის 24 თებერვალს, კანონით დადგენილი წესით გაცემული სამკვიდრო მოწმობის საფუძველზე, მამკვიდრებლის პირველი რიგის მემკვიდრეებიდან - დედამ და შვილმა პირველი ქორწინებიდან, თითოეულმა სადავო უძრავი ქონების 1/3 ნაწილი მიიღო.

4. მამკვიდრებელი 1977 წლიდან გარდაცვალებამდე რეგისტრირებული იყო და ფაქტობრივად ცხოვრობდა ქ. თბილისში, ხ-ას ქუჩა #...-ში მდებარე ბინაში (შემდეგში: მამკვიდრებლის უკანასკნელი საცხოვრისი ან მოსარჩელის ბინა), სადაც მისი კუთვნილი მოძრავი ნივთები ინახებოდა. ამავე მისამართზე რეგისტრირებულები არიან და მუდმივად ცხოვრობენ გარდაცვლილის მეუღლე და მეორე შვილი, რომლებიც ფაქტობრივად დაეუფლნენ მათ საცხოვრებელ ბინაში არსებულ მამკვიდრებლის მოძრავ ნივთებს.

6. 2012 წლის 1 მაისის ხელშეკრულების საფუძველზე, გარდაცვლილის დედამ, სადავო უძრავი ქონებიდან მიღებული 1/3 ნაწილი შვილიშვილს - გ. გ-ს (შემდეგში: მოპასუხე, აპელანტი ან შვილიშვილი) აჩუქა.

7. 2014 წლის 24 ივნისს, მოსარჩელეებმა სარჩელი აღძრეს მოპასუხეთა წინააღმდეგ და მოითხოვეს სამკვიდრო ქონების ½ ნაწილზე მამკვიდრებლის მეუღლის მესაკუთრედ ცნობა და მისი კუთვნილი წილის ნაწილში სამკვიდრო მოწმობის ბათილად ცნობა; მამკვიდრებლის მეუღლისა და შვილების (მეორე ქორწინებიდან) მიერ სამკვიდრო ქონების ფაქტობრივი ფლობით მიღების აღიარება; სამკვიდრო მოწმობისა და გარდაცვლილის დედასა და შვილიშვილს შორის 2012 წლის 1 მაისის ჩუქების ხელშეკრულების ნაწილობრივ ბათილად ცნობა.

8. მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს, მათ წარმოდგენილი შესაგებლით გამორიცხეს მოთხოვნა და მიუთითეს, რომ მოსარჩელეები ცხოვრობდნენ ქ. თბილისში, რაც შეუძლებელს ხდიდა მათ მიერ გურჯაანის რაიონში მდებარე სადავო უძრავი ქონების ფაქტობრივად დაუფლებას, ამასთან მოსარჩელეებს არც ნოტარიუსისთვის მიუმართავთ დადგენილ ვადაში განცხადებით სამკვიდროს მიღების შესახებ, შესაბამისად, მათი მემკვიდრეებად ცნობის საფუძველი არ არსებობდა. მოპასუხეთა მითითებით სადავო უძრავი ქონება არ წარმოადგენდა მეუღლეთა თანასაკუთრებას, ვინაიდან საჯარო რეესტრში მესაკუთრედ მხოლოდ გარდაცვლილი იყო რეგისტრირებული. სამკვიდრო მოწმობის ბათილად ცნობის ნაწილში მოპასუხეებმა მიუთითეს მოთხოვნის ხანდაზმულობაზე.

9. გურჯაანის რაიონული სასამართლოს 2014 წლის 26 დეკემბრის გადაწყვეტილებით, მამკვიდრებლის მეუღლის სარჩელი უძრავი ქონების ერთი მეორედი ნაწილის მესაკუთრედ ცნობის შესახებ დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი მამკვიდრებლის დანაშთ სადავო სამკვიდრო ქონებაზე 2012 წლის 24 თებერვლის სამკვიდრო მოწმობა # 120166981 ½ ნაწილში და გარდაცვლილის მეუღლე ცნობილ იქნა სადავო უძრავი ქონების ½ ნაწილის მესაკუთრედ; მამკვიდრებლის მეუღლე და მეორე შვილი ცნობილ იქნენ ფაქტობრივი ფლობით გარდაცვლილის სამკვიდრო ქონების მიმღებ მემკვიდრეებად; მამკვიდრებლის მესამე შვილის სარჩელი, გარდაცვლილის სამკვიდრო ქონების ფაქტობრივი ფლობით მიმღებ მემკვიდრედ ცნობის შესახებ არ დაკმაყოფილდა; გარდაცვლილის დედა, შვილი პირველი ქორწინებიდან, მეუღლე და მეორე შვილი ცნობილ იქნენ მესაკუთრედ მამკვიდრებლის დანაშთ სამკვიდრო ქონებაზე, (რაც წარმოადგენს სადავო უძრავი ქონების ერთ მეორედ ნაწილს). თითოეული - ერთ მეოთხედ ნაწილში. შესაბამისი ცვლილება შევიდა 2012 წლის 24 თებერვალს გაცემულ სამკვიდრო მოწმობაში; ნაწილობრივ ბათილად იქნა ცნობილი 2012 წლის 1 მაისის ჩუქების ხელშეკრულება და ჩუქების საგანი - სადავო უძრავი ქონების 1/3 ნაწილის ნაცვლად გამისაზღვრა 1/8 ნაწილით.

10. სასამართლომ დავის მოსაწესრიგებლად სსკ-ის 1151-ე,1158-ე, 1319-1320-ე, 1324-ე, 1328-ე, 1306-ე, 1424-ე,1433-ე, 1450-ე, 170-ე, 312-ე და 524-ე მუხლები გამოიყენა.

11. აღნიშნულ გადაწყვეტილებაზე სააპელაციო საჩივარი წარადგინეს გარდაცვლილის დედამ და მისმა შვილიშვილმა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებისა და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის მოთხოვნით, შემდეგ გარემოებებზე მითითებით:

11.1. მხოლოდ იმ გარემოებაზე მითითება, რომ მამკვიდრებლის მეორე შვილი მამკვიდრებელთან ერთად ერთ მისამართზეა რეგისტრირებული, არ არის საკმარისი სამკვიდრო ქონების დაუფლების ფაქტის დასადგენად;

11.2. სადავო უძრავი ქონება გურჯაანის რაიონის სოფელ ძ-ში მდებარეობს, სადაც გარდაცვლილმა უკანასკნელი წლები გაატარა. თბილისში მხოლოდ მამკვიდრებლის მეუღლის ქონება იყო, შესაბამისად, სასამართლომ უსაფუძვლოდ დაადგინა, რომ გარდაცვლილის მეორე შვილი ფაქტობრივად დაეუფლა მამის ქონებას;

11.3. მამკვიდრებლის მეუღლეს უარი უნდა ეთქვას თანამესაკუთრედ ცნობაზე, ვინაიდან, მას მეუღლის გარდაცვალებამდე ამ უკანასკნელის ქონებიდან წილი არ მოუთხოვია და სამკვიდროს გახსნის მომენტისათვის ქონება მხოლოდ მამკვიდრებელზე ირიცხებოდა.

12. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2015 წლის 1 დეკემბრის განჩინებით, აპელანტთა სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.

12.1. სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ სადავო ქონება მამკვიდრებლისა და მისი მეუღლის რეგისტრირებულ ქორწინებაში ყოფნის პერიოდში იყო შეძენილი. ამდენად, პალატის განმარტებით, გარდაცვლილის მეუღლე წარმოადგენდა სადავო უძრავი ქონების თანამესაკუთრეს ½ ნაწილში, რაც სადავო სამკვიდრო მოწმობის ½ ნაწილში ბათილად ცნობის საფუძველი იყო.

12.2. სააპელაციო პალატამ დაასკვნა, რომ მამკვიდრებელი გარდაცვალებამდე ქ. თბილისში მეუღლის ბინაში ცხოვრობდა, შესაბამისად, სასამართლოს შეფასებით, სამკვიდრო 2011 წლის 14 თებერვალს გაიხსნა და მისი გახსნის ადგილიც სწორედ გარდაცვლილის მეუღლის მისამართია. ამასთან, პალატის განმარტებით, გარდაცვალების მომენტისათვის, მამკვიდრებლის საკუთრებას წარმოადგენდა სადავო უძრავი ქონების ½ ნაწილი და მოძრავი ქონება, რომელიც სამკვიდროს გახსნის ადგილზე, მამკვიდრებლის მეუღლის ბინაში იყო განთავსებული, ამიტომ მისი გარდაცვალებით სამკვიდრო გაიხსნა არა გურჯაანის რაიონში მდებარე მთლიან სადავო უძრავ ქონებაზე, არამედ - მის ½ ნაწილზე.

13. აღნიშნული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა გარდაცვლილის დედამ, მისი გაუქმებისა და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის მოთხოვნით, შემდეგ გარემოებებზე მითითებით:

13.1. სასამართლომ უსაფუძვლოდ მიიჩნია, რომ გარდაცვლილის შვილები მეორე ქორწინებიდან მემკვიდრეები იყვნენ, ვინაიდან მათ გაუშვეს კანონით დადგენილი სამკვიდროს მიღების 6 თვიანი ვადა (სსკ-ის 1424-ე მუხლი);

13.2. მოსარჩელეები მამკვიდრებლის უძრავ ქონებას ფაქტობრივად არ დაუფლებიან, ვინაიდან, სადავო უძრავი ქონება გურჯაანის რაიონში მდებარეობს, სადაც ისინი მხოლოდ წელიწადში ერთხელ ჩადიოდნენ და სადაც მუდმივად ცხოვრობენ გარდაცვლილის დედა და მისი შვილიშვილი ცოლ-შვილთან ერთად;

13.4. სადავო უძრავი ქონება გარდაცვლილმა მას მოტყუებით გადააფორმებინა, რის შესახებაც მისთვის მხოლოდ მამკვიდრებლის გარდაცვალების შემდეგ გახდა ცნობილი.

14. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 18 აპრილის განჩინებით, საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სსსკ-ის 391-ე მუხლის მიხედვით, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

სამოტივაციო ნაწილი:

15. საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ იგი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს და დაუშვებელია შემდეგი გარემოებების გამო:

16. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ:

ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის;

ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან;

გ)სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე;

დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. აღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

17. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით.

18. ამასთან, საკასაციო საჩივარი დასაშვები რომც ყოფილიყო, მას არა აქვს წარმატების პერსპექტივა. სახელდობრ:

18.1. სსსკ-ის 407.2 მუხლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით, არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

19. სსკ-ის 1421-ე მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად, სამკვიდრო მიღებულად ითვლება, თუ მემკვიდრე ფაქტიურად შეუდგება სამკვიდრო ქონების ფლობას ან მართვას, აგრეთვე როდესაც იგი შეიტანს სანოტარო მოქმედებათა შემსრულებელ ორგანოში სამკვიდროს გახსნის ადგილას განცხადებას სამკვიდროს მიღების შესახებ. ამავე კოდექსის 1424-ე მუხლის თანახმად, სამკვიდრო მიღებულ უნდა იქნეს ექვსი თვის განმავლობაში სამკვიდროს გახსნის დღიდან.

19.1. აღნიშნული საკანონმდებლო დანაწესის შესაბამისად, კანონით მინიჭებული მემკვიდრეობის უფლების პრაქტიკულად განხორციელებისა და რეალიზაციისათვის აუცილებელია მემკვიდრის მიერ ზემოაღნიშნული ორი პირობიდან ერთ-ერთის შესრულება. ხსენებული ნორმა ადგენს დროს, რომლის განმავლობაშიც მემკვიდრემ უნდა გამოთქვას სამკვიდროს მიღების სურვილი. სამკვიდროს მისაღებად საჭირო მოქმედებები (სამკვიდროს ფაქტობრივი ფლობა და მართვა, განცხადების შეტანა სანოტარო ორგანოში) შესრულებული უნდა იქნეს ექვსი თვის განმავლობაში და თუ მემეკვიდრე ვერ დამტკიცებს, რომ ვადა საპატიო მიზეზით გაუშვა (სსკ-ის 1426-ე მუხლის პირველი ნაწილი), ის კარგავს სამკვიდროს მიღების უფლებას.

19.2. ამდენად, იმისათვის, რომ აღნიშნული ნორმით დარეგულირდეს განსახილველი ურთიერთობა, სამკვიდროს გახსნიდან ექვსი თვის განმავლობაში მემკვიდრე ფაქტობრივად უნდა დაეუფლოს ქონებას ან მართოს იგი. სამკვიდროს მიღება არის ცალმხრივი გარიგება, რაც იმას ნიშნავს, რომ მემკვიდრის მოქმედებები უნდა მიუთითებდნენ მემკვიდრის ნებაზე სამკვიდროს მიღების შესახებ. შესაბამისად, ზემოაღნიშნული ნორმის ანალიზიდან გამომდინარე, უნდა არსებობდეს მემკვიდრის მიერ სამკვიდროს მიღების ნება და სამკვიდროს მიღების მიზნით განხორციელებული მოქმედებების არსებობის ფაქტი, რომლებიც თავის მხრივ ადასტურებენ სამკვიდრო ქონების ფლობასა და მართვას. ასეთად კი მიიჩნევა მამკვიდრებლის გარდაცვალების შემდეგ მემკვიდრის ცხოვრება იმავე საცხოვრებელ სახლში, მემკვიდრის მიერ მამკვიდრებლის მოძრავ ნივთებზე ფაქტობრივად დაუფლება და სხვა.

19.3. მოცემულ შემთხვევაში, დადგენილია, რომ მამკვიდრებელი 1977 წლიდან გარდაცვალებამდე რეგისტრირებული იყო და ქ. თბილისში, მეუღლის ბინაში ცხოვრობდა მეუღლესთან და მეორე შვილთან ერთად, სადაც მისი კუთვნილი მოძრავი ნივთებიც ინახებოდა. ამასთან, დადგენილია, რომ გარდაცვლილის მეუღლე და მეორე შვილი დღემდე განაგრძობენ ცხოვრებას მითითებულ ბინაში. ამდენად, საკასაციო პალატა ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს დასკვნებს და მიიჩნევს, რომ მოცემულ ფაქტობრივ გარემოებათა ერთობლიობა (მემკვიდრეთა მუდმივად ცხოვრება ბინაში, სადაც მამკვიდრებლის მოძრავი ნივთები ინახება), ქმნის პრეზუმფციას იმისა, რომ მემკვიდრეები ფაქტობრივად დაეუფლნენ მათ საცხოვრებელ ბინაში არსებულ მამკვიდრებლის მოძრავ ნივთებს.

19.4. სსსკ-ის მე-4 მუხლის შესაბამისად, სამართალწარმოება მიმდინარეობს შეჯიბრებითობის საფუძველზე. მხარეები სარგებლობენ თანაბარი უფლებებითა და შესაძლებლობებით დაასაბუთონ თავიანთი მოთხოვნები, უარყონ ან გააქარწყლონ მეორე მხარის მიერ წამოყენებული მოთხოვნები, მოსაზრებები თუ მტკიცებულებები. მხარეები თვითონვე განსაზღვრავენ, თუ რომელი ფაქტები უნდა დაედოს საფუძვლად მათ მოთხოვნებს, ან რომელი მტკიცებულებებით უნდა იქნეს დადასტურებული ეს ფაქტები. ამავე კოდექსის 102-ე მუხლის თანახმად, კი თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზედაც ის ამყარებს თავის მოთხოვნასა და შესაგებელს.

19.5. კონკრეტულ შემთხვევაში, კასატორმა ვერ წარმოადგინა ისეთი მტკიცებულება, რომელიც გააქარწყლებდა მამკვიდრებლის მეუღლისა და მეორე შვილის მიერ გარდაცვლილის მოძრავი ქონების ფაქტობრივად დაუფლების ფაქტს. ამდენად, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ გასაჩივრებული განჩინებით, თითოეულ მემკვიდრეს სწორად მიეკუთვნა გარდაცვლილის სამკვიდრო ქონება, კერძოდ, ½ ნაწილის ¼ ნაწილი.

20. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც იმ საფუძვლით, რომ სააპელაციო სასამართლოს განჩინება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან (იხ. სუსგები # ას-641-602-2010, 2010 წლის 28 დეკემბრის განჩინება; ას-1087-1336-05, 2006 წლის 7 მარტის განჩინება; ას-1315-1547-05, 2006 წლის 15 მაისის გადაწყვეტილება).

21. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

22. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს დასკვნები არსებითად სწორია. რადგანაც კასატორმა ვერ დაძლია გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასაბუთება დამაჯერებელი და სარწმუნო მტკიცებულებებით, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის კანონისმიერი საფუძველი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-8, 399-ე, 372-ე, 7.2, 257.1, 264.3, 391-ე მუხლებით, 401-ე მუხლის მე-3 და მე-4 ნაწილებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. მ. გ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორი გათავისუფლებულია საკასაციო საჩივარზე სახელმწიფო ბაჟის გადახდისაგან საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 46.1 მუხლის „ვ“ ქვეპუნქტისა და „სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ საქართველოს კანონის 5.1 მუხლის „მ¹“ ქვეპუნქტის საფუძველზე;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. თოდუა

მოსამართლეები: პ. ქათამაძე

ე. გასიტაშვილი