№330210013349868

საქმე №ას-1206-1166-2016 24 თებერვალი, 2017 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ზურაბ ძლიერიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ნინო ბაქაქური, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – სს დ---“ (მოპასუხე, აპელანტი)

მოწინააღმდეგე მხარე - შპს „თ---“ (მოსარჩელე, მოწინააღმდეგე მხარე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 10 ნოემბრის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე ურის თქმა

დავის საგანი – მომსახურების ღირებულების ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. შპს „თ-----მ“ (შემდეგში: მოსარჩელე ან მომსახურების გამწევი) საქართველოს მთავრობის 2012 წლის 14 მაისის სახელმწიფო სადაზღვევო პროგრამების ფარგლებში სამედიცინო და სადაზღვევო მომსახურების მიწოდების წესების დამტკიცების შესახებ N177 დადგენილების (შემდგომში დადგენილება N177) შესაბამისად სამედიცინო მომსახურება გაუწია შპს „დ---ს“ (შემდეგში: მოპასუხე ან მეწარმე სუბიექტი ან სადაზღვევო კომპანია) მიერ დაზღვეულ ბენეფიციარებს/დაზღვეულებს 2013 წლის იანვრიდან 2013 წლის აპრილის ჩათვლით.

2. სსიპ სამედიცინო მედიაციის სამსახურში განხილული იქნა მოდავე მხარეებს შორის 2013 წლის იანვრიდან 2013 წლის აპრილის ჩათვლით გაწეული სამედიცინო მომსახურების ღირებულების ანაზღაურების საკითხი.

3. სსიპ სამედიცინო მედიაციის სამსახურის 11.10.2013წ. რეკომენდაციით სარჩელი დაკმაყოფილდა და მოპასუხეს დაეკისრა: ძირითადი დავალიანება - 30,988.00 ლარი; პირგასამტეხლო - 2719.05 ლარი; განგრძობადი პირგასამტეხლო - დავალიანების ძირითად თანხაზე 30,988.00 ლარზე პირგასამტეხლოს 0.1%-ის 31.00 ლარის გადახდა, ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე დაწყებული 2013 წლის 27 ივნისიდან დავალიანების სრულ დაფარვამდე.

4. მოსარჩელემ სარჩელით მოითხოვა: (1) გაწეული სამედიცინო მომსახურების ღირებულების ანაზღაურება 10,944 ლარის ოდენობით; (2) გაწეული სამედიცინო მომსახურების ღირებულების გადახდის ვადაგადაცილებისათვის პირგასამტეხლო 7087.25 ლარი; (3) განგრძობადი პირგასამტეხლო 2014 წლის 07 მარტიდან ძირითადი დავალიანების 10944 ლარის 0,1% ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე [მოთხოვნის დამფუძნებელი ნორმა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (შემდეგში: სსკ-ის) 629-ე მუხლი].

5. სარჩელის ფაქტობრივ გარემოებად მითითებულია, რომ სამედიცინო მომსახურება გაეწია სადაზღვევო კომპანიის ბენეფიციარებს, რომლის ღირებულება - 10,944 ლარი არ არის ანაზღაურებული. ვალდებულების შესრულების ვადისგადაცილებისათვის მოპასუხემ ყოველი ვადაგადაცილების დღისათვის უნდა გადაიხადოს პირგასამტეხლო - დავალიანების 0.1%. იმავდროულად, დავა განხილულია სსიპ სამედიცინო მედიაციის სამსახურის მიერ, რომელმაც მიიღო რეკომენდაციები, რომელსაც მოპასუხე არ ასრულებს.

6. თბილისის საქალაქო სასამართლოს 13.10.2014წ. გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა: მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ გადასახდელად დაეკისრა 2013 წლის იანვრიდან 2013 წლის აპრილის ჩათვლით სახელმწიფო პროგრამების ფარგლებში გაწეული სამედიცინო მომსახურების ღირებულება - 10,944 ლარი; პირგასამტეხლო - 7 087.25 ლარი და გაგრძობადი პირგასამტეხლო - 10 944 ლარის 0,1% - 10.94 ლარი 2014 წლის 07 მარტიდან გადაწყვეტილების აღსრულებამდე; სსიპ სამედიცინო მედიაციის სამსახურში გადახდილი მომსახურების საფასური - 500 ლარი.

7. გადაწყვეტილების გაუქმებისა და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის მოთხოვნით სააპელაციო საჩივარი წარადგინა მოპასუხემ.

8. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 10 ნოემბრის გადაწყვეტილებით თბილისის საქალაქო სასამართლის 13.10.2014წ. გადაწყვეტილება შეიცვალა განგრძობადი პირგასამტეხლოს განაკვეთის განსაზღვრის ნაწილში და მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ გადასახდელად დაეკისრა პირგასამტეხლო ყოველდღიურად 10 944 ლარის 0,1% - 10.94 ლარი 2014 წლის 07 მარტიდან 2014 წლის 08 აგვისტომდე, ხოლო 2014 წლის 08 აგვისტოდან გადაწყვეტილების აღსრულებამდე კი, - 10 944 ლარის 0,02% ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე.

9. საქმეში წარდგენილი დოკუმენტაციით, კერძოდ, 2013 წლის 4 თებერვლის №9191, №9184, №9186, №9189, 2013 წლის 4 მარტის 10457, №10456, №10454, №10453, 2013 წლის 02 მაისის №13068, №13066, №13071, №13069 მიღება-ჩაბარების აქტებით; №1828, №1829, №1830, №39, №40, №42, №41, №75, №77, №76, №78, №118, №117, №116, №115, №152, №151, №149, №150 ანგარიშ - ფაქტურებით და სამედიცინო მომსახურებაზე შედგენილი ანგარიშების ინვოისებით სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ სამედიცინო დაწესებულებამ 10944 ლარის ღირებულების სამედიცინო მომსახურება გაუწია სადაზღვევო კომპანიის ბენეფიციარებს და გაწეული სამედიცინო მომსახურების დამადასტურებელი დოკუმენტაცია მოპასუხეს წარედგინა წესების მე-6 მუხლის მე-2 პუნქტით დადგენილ ვადაში, 2013 წლის 4 თებერვალს, 2013 წლის 4 აპრილს და ამავე წლის 02 მაისს.

10. 2014 წლის 29 სექტემბრის სასამართლო სხდომაზე მოპასუხე დაეთანხმა გაწეული სამედიცინო მომსახურების შესახებ ინფორმაციის მიღებას. ამდენად, №177-ე დადგენილების მე-6 მუხლის თანახმად (ანგარიშგების და ანგარიშსწორების პირობები) 2013 წლის იანვრიდან - 2013 წლის აპრილის თვეში სადაზღვევო კომპანიას წარმოეშვა გაწეული სამედიცინო მომსახურების ანაზღაურების ვალდებულება 10 944 ლარის ოდენობით, რაც მოპასუხის მიერ არ არის გადახდილი.

11. გაწეულ სამედიცინო მომსახურებასთან დაკავშირებით სადაზღვევო კომპანია მიუთითებდა სამედიცინო მომსახურების უხარისხობაზე (არასწორი დიაგნოზი) და არასათანადო მომსახურების შედეგად გაზრდილ ხარჯებზე და ამ გარემოებას აფუძნებდა, საქართველოს სამედიცინო ასოციაციის გაერთიანების მიერ მომზადებულ სარეცენზიო დასკვნებზე. N177დადგენილების მე-3 მუხლის მე-4 პუნქტის „დ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, აღნიშნული გარემოებები დადასტურებული უნდა იყოს მხარეთა მიერ მოწვეული ექსპერტების დასკვნით ან სამედიცინო მედიაციის სამსახურის აქტით ან საქართველოში მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად.

12. ამდენად, მითითებული დადგენილებით იმპერატიულად იქნა განსაზღვრული, თუ რა სახის მტკიცებულებით არის შესაძლებელი გაწეული სამედიცინო მომსახურების ანაზღაურებაზე უარის თქმის იმ საფუძვლების დადგენა, რაზეც წინამდებარე დავაში მოპასუხე მხარე აპელირებდა. შესაბამისად, მხოლოდ ცალმხრივი კორექტირების აქტებით (რომელთა საფუძველზე საქართველოს სამედიცინო ასოციაციის გაერთიანების მიერ მომზადებული იქნა სარეცენზიო დასკვნები) რომლებიც არ არის დაფუძნებული მხარეთა მიერ მოწვეული ექსპერტების დასკვნებზე ან სამედიცინო მედიაციის სამსახურის აქტებზე, არ შეიძლება დადგენილი იქნეს ანაზღაურებაზე უარის თქმის საფუძვლები.

13. ვინაიდან, საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებებით არ დასტურდება სამედიცინო დაწესებულების მიერ სამედიცინო მომსახურების უხარისხობა (არასწორი დიაგნოზი) და არასათანადო მომსახურების შედეგად გაზრდილი ხარჯები, არ არსებობდა სადაზღვევო შემთხვევის ანაზღაურების ვალდებულებისაგან მზღვეველის განთავისუფლების საფუძველი.

14. №177 დადგენილებაში 01.09.2014წ. განხორციელებული ცვლილებების შედეგად დადგენილების მე-3 მუხლის მე-3 პუნქტის „ყ” ქვეპუნქტი ჩამოყალიბდა შემდეგი რედაქციით: მზღვეველი ვალდებულია მიმწოდებლისათვის შესრულებული სამუშაოს ანაზღაურების ამ წესით გათვალისწინებული გადახდის ვადის გადაცილების შემთხვევაში, მიმწოდებლის სასარგებლოდ გადაიხადოს 2014 წლის 8 აგვისტომდე პერიოდზე ასანაზღაურებელი თანხის 0,1%, ხოლო 2014 წლის 8 აგვისტოდან შემდგომ პერიოდზე - ასანაზღაურებელი თანხის 0.02%, ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე. ჯარიმის გადახდა არ ათავისუფლებს მზღვეველს მთლიანი თანხის გადახდის ვალდებულებისაგან; ამდენად, სახეზე გვაქვს სახელმწიფო სადაზღვევო პროგრამების ფარგლებში სამედიცინო და სადაზღვევო მომსახურების მიწოდების წესების თავისებურებებით განპირობებული ვალდებულების დარღვევისათვის ნორმატიულად განსაზღვრული პირგასამტეხლოს ნორმატიულად რეგულირების (შემცირების) შემთხვევა, რაც 2014 წლის 8 აგვისტოდან შემდგომ პერიოდზე შემცირებული პირგასამტეხლოს დარიცხვის სამართლებრივი საფუძველია.

15. დადგენილია, რომ 2012 წლის ნოემბერში, 2013 წლის იანვრიდან 2013 წლის აპრილის ჩათვლით გაწეული სამედიცინო მომსახურების ღირებულების გადახდის ვადის გადაცილებისათვის 2014 წლის 6 მარტამდე დარიცხული პირგასამტეხლო შეადგენს 7087.25 ლარს.

16. ამდენად, პირგასამტეხლოს ოდენობა განისაზღვრა : ა) 2012 წლის ნოემბრის და 2013 წლის იანვრიდან 2013 წლის აპრილის ჩათვლით სახელმწიფო პროგრამების ფარგლებში გაწეული სამედიცინო მომსახურების ღირებულების გადახდის ვადაგადაცილებისათვის - 7 087.25 ლარი; ბ) 2013 წლის იანვრიდან 2013 წლის აპრილის ჩათვლით სახელმწიფო პროგრამების ფარგლებში გაწეული სამედიცინო მომსახურების ღირებულების გადახდის ვადაგადაცილებისთვის პირგასამტეხლო ყოველდღიურად 10 944 ლარის 0,1% - 10.94 ლარი 2014 წლის 07 მარტიდან 2014 წლის 08 აგვისტომდე. გ) 10 944 ლარის 0,02% ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე 2014 წლის 08 აგვისტოდან გადაწყვეტილების აღსრულებამდე.

17. აგრეთვე, მოსარჩელეს ლეგიტიმური უფლება ჰქონდა ანაზღაურებოდა სამედიცინო მედიაციის სამსახურში გადახდილი მომსახურების საფასური 500 ლარის ოდენობით, რამეთუ თანხა მოპასუხეს დაეკისრა სამედიცინო მედიაციის სამსახურის რეკომენდაციის საფუძველზე.

18. სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 10 ნოემბრის გადაწყვეტილების გაუქმებისა და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის მოთხოვნით საკასაციო საჩივარი წარადგინა სადაზღვევო კომპანიამ.

19. წარმოდგენილ საკასაციო პრეტენზიაში, კასატორი უთითებს მხარეთა შორის სამედიცინო მომსახურების შესახებ წარმოშობილი სამართლებრივი ურთიერთობის მარეგულირებელ ნორმატიულ ადმინისტრაცულ სამართლებრივ აქტზე - №177 დადგენილება, რომელიც ადგენს თუ რა შემთხვევაში არ უნდა მოხდეს თანხის ანაზღაურება და რას წარმოადგენს თანხის ანაზღაურების წინაპირობები. კასატორის მოსაზრებით, აღნიშნული დადგენილება იცნობს მზღვეველის მხრიდან ანაზღაურებაზე უარს როგორც უფლებას და როგორც ვალდებულებას. №177-ე დადგენილების მე-3 მუხლის მე-3 ნაწილის „ლ“ ქვეპუნქტის თანახმად, მზღვეველი ვალდებულია სადაზღვევო შემთხვევა აანაზღაუროს სამედიცინო აუცილებლობის პრინციპზე დაყრდნობითა და სადაზღვევო დაფარვის ფარგლებში; ამავე მუხლის პირველი მუხლის „ლ“ ნაწილის თანახმად „მიმწოდებელი ვალდებულია სადაზღვევო შემთხვევა წარმართოს მხოლოდ სამედიცინო აუცილებლობის პრინციპზე დაყრდნობით. შესაბამისად, განსაზღვრულია რომ ერთი მხრივ, კლინიკის ვალდებულება მკურნალობა წარმართოს სამედიცინო აუცილებლობის პრინციპზე დაყრდნობით და მეორე მხრივ, იმთავითვე დადგენილია, რომ ამ პრინციპის დარღვევისას კლინიკა ვერ მიიღებს მომსახურების საფასურს რადგან მზღვეველს ევალება არ აანაზღაუროს ამგვარი მომსახურება.

20. რაც შეეხება სამედიცინო აუცილებლობას 177-ე დადგენილების თანახმად: „სამედიცინო აუცილებლობა არის არგუმენტებით დასაბუთებული სამედიცინო მომსახურება, რომელიც უზრუნველყოფს პაციენტის ისეთი მდგომარეობების პრევენციას, დიაგნოსტირებას, გაუარესების პრევენციას, შემსუბუქებას, გაუმჯობესებას ან განკურნებას, რომლებიც საფრთხეს უქმნის სიცოცხლეს, იწვევს ტკივილს, ფიზიკურ დეფორმაციასა და შესაძლებლობების შეზღუდვას; ამასთანავე, ხორციელდება იმ პირობებში, როცა ეს კონკრეტული მომსახურება არსებული ალტერნატივებიდან ერთდროულად არის ყველაზე ხელმისაწვდომი, ხარისხიანი, რაციონალური და ხარჯით ეფექტური“

21. ზემოთაღნიშნულიდან გამომდინარე, რომ განისაზღვროს არსებობდა თუ არა მზღვეველის მიერ სადავო შემთხვევების მომსახურების საფასურის ანაზღაურების ვალდებულება უნდა გაირკვევს იყო თუ არა დაზღვეულ პირთათვის გაწეული მომსახურება დასაბუთებული, ხელმისაწვდომი, ხარისხიანი, რაციონალური და ხარჯთეფექტური.

22. N177-ე დადგენილება იმპერატიულად განსაზღვრავს სამედიცინო დაწესებულების მიერ მომსახურების გაწევას სამედიცინო აუცილებლობის დაცვით. თუ კლინიკა სახელმწიფო პროგრამებით დაზღვეულ პირს, რომლის მომსახურების საფასურს ფარავს სახელმწიფო, არ გაუწევს სამედიცინო აუცილებლობის პრინციპის დაცვით მომსახურებას - იგი ვერ მიიღებს თანხას.

23. კასატორი სადავოდ ხდის მხარეთა შორის მტკიცების ტვირთის განაწილებასაც და უშუალოდ ზემოთნახსენებ ტერმინზე „სამედიცინო აუცილებლობა„ დაყრდნობით აღნიშნავს, რომ მტკიცების ტვირთი მომსახურების ხარისხთან დაკავშირებით, აგრეთვე იმისა იყო თუ არა ჩვენება სამედიცონო აუცილებლობაზე ეკისრება სამედიცინო დაწესებულებას. განსახილველ შემთხვევაში, კლინიკის მიერ მომსახურების პრინციპების დარღვევის დამადასტურებელი მტკიცებულებები წარდგენილ იქნა მოპასუხის მიერ. ხოლო, კლინიკის მიერ წარმოდგენილი არ ყოფილა არცერთი გვერდი მტკიცებულებისა რომელიც დაადასტურებდა მომსახურების სისწორეს.

24. №177 დადგენილების მე-6 მუხლის მე-5 ნაწილის თანახმად: მზღვეველი ვალდებულია განახორციელოს საანგარიშგებო დოკუმენტაციის ინსპექტირება და მიმწოდებელთან წერილობით ან ელექტრონულად გააფორმოს ურთიერთშედარების აქტი, რომელსაც თან ერთვის რეესტრი შემთხვევების მიხედვით. რეესტრი უნდა მოიცავდეს ინფორმაციას თითოეული შემთხვევის თაობაზე აღიარებული და კორექტირებული თანხების შესახებ.” მოპასუხის მიერ წარმოდგენილია კორექტირების აქტები რომელიც ერთვის საქმეს.

25. უფრო მეტიც, სასამართლოში საქმის განხილვისას გამოთხოვილი იქნა იმ დაზღვეულ პირთა სამედიცინო ისტორიები, რომელთა მომსახურების საფასურის კორექტირება მოხდა მოპასუხის მიერ. იმის გათვალისწინებით რომ საქმე ეხება სახელწიფო დაზღვევის პროგრამას და უფრო მეტიც ბავშვების დაზღვევას, ისტორიების (რომელშიც წესით დეტალურად უნდა იყოს ასახული კონკრეტულად რა სახის სამედიცინო მომსახურება გაეწია პაციენტს, რა დიაგნოზი დუდგინდა და რა კვლევების საფუძველზე დადგინდა ისორიაში მითითებული დიაგნოზი) საფუძველზე მომზადებული იქნა სამედიცინო რეცენზიები სპეციალისტების მიერ სადაც დადასტურდა ჩვენს მიერ წარმოდგენილი კორექტირების აქტების სისწორე. რეცენზიების საფუძველზე პაციენტთათვის გაწეული მომსახურებაში გამოვლენილი იყო შემდეგი ხარვეზები: (1) არ იყო ჩატარებული შესაბამისი კვლევები, (2) უსაფუძვლოდ ინიშნებოდა ანტიბიოტიკოთერაპია. მომსახურება იყო თუ არა ხარისხიანი, იმის მიხედვით უნდა გადაწყდეს ხდებოდა თუ რა გაიდლაინებისა და კლინიკის პროტოკოლების დაცვა.

26. №177 დადგენილების მე-2 მუხლის „ჭ“ პუნქტის თანახმად: „მკურნალობის პროტოკოლი არის დოკუმენტი, რომელიც ასახავს წინასწარ განსაზღვრულ პრევენციულ, სამკურნალო-დიაგნოსტიკურ და სარეაბილიტაციო ღონისძიებათა ერთობლიობას, გამოიყენება ამა თუ იმ დაავადების ან/და მდგომარეობის სამედიცინო მართვისათვის და დადასტურებულად ეფუძნება ქვეყანაში მოქმედ ან აღიარებულ საერთაშორისო, მტკიცებულებებზე დაფუძნებულ გაიდლაინებს ან სამედიცინო/სამეცნიერო ლიტერატურას“. ამავე დადგენილების მე-3 მუხლის პირველი ნაწილის „მ“ პუნქტის თანახმად: „მიმწოდებელი ვალდებულია ჰქონდეს დამტკიცებული კლინიკური პროტოკოლები ძირითადი დაავადებებისა და ჩარევების სამართავად, საკუთარი სტატისტიკის გათვალისწინებით. აღნიშნულ პროტოკოლებში მითითებული უნდა იყოს წყარო – შესაბამისი ნაციონალური ან საერთაშორისო გაიდლაინები;“ საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 2006 წლის 27 მარტის „კლინიკური პრაქტიკის ეროვნული რეკომენდაციებისა (გაიდლაინები) და დაავადებათა მართვის სახელმწიფო სტანდარტების (პროტოკოლები) შემუშავების, შეფასების და დანერგვის ეროვნული საბჭოს შექმნისა და მისი დებულების დამტკიცების შესახებ“ 94/ნ ბრძანების პირველი მუხლის „ბ'' ქვეპუნქტების თანახმად, კლინიკური მდგომარეობის მართვის სახელმწიფო სტანდარტი (პროტოკოლი) არის კლინიკური პრაქტიკის ეროვნული რეკომენდაციის (გაიდლაინის) საფუძველზე შემუშავებული კლინიკური მდგომარეობის მართვის მკაფიოდ განსაზღვრული ეტაპები და მოქმედებათა თანმიმდევრობა. მითითებული დებულების საფუძველზე შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროში შექმნილია კლინიკური პრაქტიკის ნაციონალური რეკომენდაციებისა და დაავადებათა მართვის სახელმწიფო სტანდარტების შემუშავების, შეფასებისა და დანერგვის ეროვნული საბჭო, რომელიც კოორდინაციას უწევს გაიდლაინებისა და პროტოკოლების შემუშავების, განხილვის, დამტკიცებისა და დანერგვის პროცესს და კლინიკური პრაქტიკის ნაციონალური რეკომენდაციების დანერგვის პროცესის ზედამხედველობასა და განხორციელებისათვის საჭირო რესურსების განსაზღვრას. საბჭოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება მტკიცდება მინისტრის ნორმატიული აქტით. ამდენად, ნაციონალური გაიდლაინი, მისი ფორმულირებიდან გამომდინარე, არის ნორმატიული ხასიათის რეკომედაცია და მისი გათვალისწინება სავალდებულოა ყველა სამედიცინო დაწესებულებისათვის. როდესაც ნორმატიული აქტი სამედიცინო დაწესებულებას სავალდებულოდ უწესებს, რომ უნდა ჰქონდეს დამტკიცებული კლინიკური პროტოკოლი, ეს თავისთავად ნიშნავს რომ მან უნდა იხელმძღვანელოს ამ პროტოკოლით.

27. შესაბამისად სამედიცინო მომსახურება იყო თუ არა გაწეული სამედიცინო აუცილებლობის საფუძველზე შესაძლოა დადგინდეს იმით, მომსახურება გაიწევა ხდებოდა თუ არა კლინიკის მიერ თავისი საკუთარი პრაქტიკის შესაბამისად დადგენილი მკურნალობის წესებით - რომელიც მოცემულია პროტოკოლებში.

28. კასატორი აღნიშნავს, რომ ანტიბიოტიკოთერაპია ითვლება როგორც ჯანმრთელობის დამაზიანებელ მკურნალობად და ერთერთ საჯარო გამოსვლაში საქართველოს შრომის ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრმა ანტიბიოტიკოთერაპიას უწოდა მკვლელი და მოუწოდა ექიმებს გამოეყენებინათ ამ ტიპის მკურნალობა მხოლოდ კრიტიკულ შემთხვევებში. ასე რომ, სასამართლოს განმარტება რომ ეს ბავშვები ვის მიმართაც ხორციელდებოდა ამგვარი თერაპია გაეწერნენ ჯანმრთელები, რთული სათქმელია.

29. რაც შეეხება ანაზღაურებაზე უარს, როგორც მზღვეველის უფლებას, კასატორი მიუთითებს №177 დადგენილების მე-3 მუხლის მე-4 ნაწილის „ა“ პუნქტზე, რომლის თანახმად: „მზღვეველი უფლებამოსილია არ აუნაზღაუროს მიმწოდებელს სადაზღვევო შემთხვევა, თუ მიმწოდებელმა სადაზღვევო შემთხვევის ღირებულების უსაფუძვლოდ გაზრდის მიზნით განახორციელა შემდეგი ქმედებები: მიმწოდებლის მიერ შემთხვევისათვის მცდარი კოდის მინიჭება ან/და დიაგნოზის დამძიმება; გაწეული სამედიცინო მომსახურების შესახებ სამედიცინო დაწესებულების მიერ მზღვეველისათვის არაზუსტი დოკუმენტაციის წარდგენა.“

30. №177 დადგენილების მე-6 მუხლის მე-5 ნაწილის თანახმად: მზღვეველი ვალდებულია განახორციელოს საანგარიშგებო დოკუმენტაციის ინსპექტირება და მიმწოდებელთან წერილობით ან ელექტრონულად გააფორმოს ურთიერთშედარების აქტი, რომელსაც თან ერთვის რეესტრი შემთხვევების მიხედვით. რეესტრი უნდა მოიცავდეს ინფორმაციას თითოეული შემთხვევის თაობაზე აღიარებული და კორექტირებული თანხების შესახებ.”

31. ყურადღება უნდა გამახვილდეს იმაზე, რომ კორექტირების აქტში მხოლოდ თანხებზე უნდა იყოს მითითება და არა კორექტირებების მიზეზებზე. კორექტირების აქტებზე არანაირი მოტივირებული პასუხი სამედიცინო დაწესებულებას არ გაუცია, დადგენილ ვადებში. გარდა ამისა წარმოდგენილია რეცენზიები, სადაც მითითებულია გაიდლაინების და პროტოკოლების დარღვევაზე, ასევე, იმ კვლევების ჩაუტარებლობაზე რომელიც დადგენილი იყო კლინიკის მიერ დადგენილი წესებით, ასევე ანტიბიოტიკოთერაპიის უსაფუძვლო გამოყენებაზე.

32. ყველა ზემოთჩამოთვლილი მიუთითებს იმაზე რომ კლინიკის მიერ ხდებოდა პაციენტის მდგომარეობის ბუნდოვნად წარმოჩენა, რათა მომხდარიყო მისი კლასიფიცირება მძიმე პაციენტად, რაც განაპირობებდა მომსახურების საფასურის ზრდას. ამისი ძალიან ცხადი მაგალითია ანტიბიოტიკოთერაპია, რომელიც გამოიყენება მძიმე გართულებების დროს, უსაფუძვლო ანტიბიოტიკოთერაპია გულისხმობს პაციენტის მდგომარეობის სიმსუბუქეს, რაც თავის მხრივ ნაკლები ანაზღაურების მოთხოვნის საფუძველია

33. კასატორის მოსაზრებით, მტკიცებულებათა შეფასებისას სასამართლომ ყურადღების მიღმა დატოვა : 1. კლინიკის მიერ ყველა იმ პაციენტისათვის მომსახურების გაწევისას რომელიც ჩვენს მიერ სადავოდ არს გამხდარი, დარღვეული გაიდლაინები და კლინიკის პროტოკოლები. 2. ის გარემოება, რომ არ არის ჩატარებული კონკრეტული- მითითებული დიაგნოზის შესაბამისი კვლევები, რომელიც დაადასტურებდა დიაგნოზის სისწორეს; 3 პაციენტებს დამატებით ენიშნებათ ანტიბიოტიკოთერაპია, რაც საჭირო არ არის და მის დანიშვნას აქვს ორი მიზანი :ა. სრულად უნდა იქნეს თერაპიის კურსი ჩატარებული რასაც სჭირდება დამატებითი ვადა და რაც უსაფუძვლოდ ზრდის მკურნალობის ხანგრძლივობას და დღეების შესაბამისად მომსახურების ხარჯებს; ბ. ანტიბიოტიკოთერაპიის დანიშვნით მართლდება პაციენტების კრიტიკული მდგომარეობა, რაც თავის მხრივ საშუალებას აძლევს კლინიკას მოათავსოს პაციენტი კრიტიკული მედიცინის განყოფილებაში რაც ასევე ზრდის მომსახურების რირებულებას რადგან ტარიფები დადგენილია განყოფილებების მიხედვითაც; 4. ყველა სადავო პაციენტი მოთავსებული იყო კრიტიკულ განყოფილებაში.

34. კასატორს მიაჩნია, რომ სამედიცინო მომსახურების ხარისხის სამართლებრივ შეფასებასთან დაკავშირებით არ არის ჩამოყალიბებული სასამართლო პრაქტიკა, რაც განაპირობებს წინამდებარე საკასაციო საჩივარის დასაშვებობის სსსკ-ის 191-ე მუხლით გათვალისწინებული წინაპირობების არსებობას.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

35. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 16 იანვრის განჩინებით საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სსსკ-ის 396-ე მუხლით და 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

36. საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც, მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად.

37. განსახილველ შემთხვევაში, კასატორი სადავოდ ხდის მოსარჩელის მიერ მოპასუხის მიერ დაზღვეული პაციენტებისათვის გაწეული სამედიცინო მომსახურების ანაზღაურების მართლზომიერებას.

38. საკასაციო საჩივრის მიხედვით მზღვეველის მიერ სადავოდ გამხდარ შემთხვევებში, მომსახურების საფასურის ანაზღაურების ვალდებულების არარსებობის ძირითად მოტივად წარმოჩინებულია დაზღვეულ პირთათვის გაწეული მომსახურების უხარისხობა, სამედიცინო ჩარევის აუცილებლობის დაუცველობა და ხარჯის არაეფექტურობა. ამავე მიმართულებითაა წარმოჩინებული საკასაციო საჩივრის სსსკ-ის 391-ე მუხლის მიხედვით დასაშვებობის აუცლებლობაც, სახელდობრ, კასატორს მიაჩნია, რომ მომსახურების დასახელებულ საკითხებთან მიმართებით სასამართლო პრაქტიკა არ არის ჩამოყალიბებული.

39. პირველ რიგში, საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ ამ კატეგორიის დავებში, მხარეთა შორის სამედიცინო მომსახურების შესახებ სახელშეკრულებო ურთიერთობა შეფასებულია ნარდობის სამართლებრივ ურთიერთობად (სსკ-ის 629-ე მუხლი), რომელი ურთიერთობის მონაწილე მხარეებს ეკისრებათ ორმხრივი უფლებები და მოვალეობები, სახელდობრ, ერთი მხრივ, მენარდე (სამედიცინო დაწესებულება) ვალდებულია გაუწიოს შეთანხმებული სამედიცონო მომსახურება შემკვეთს“/„სადაზღვევო კომპანიებს“ (შემკვეთის მიერ დაზღვეულ პირებს/ბენეფიციარებს), ხოლო მეორე მხრივ, შემკვეთი“ ვალდებულია აანაზღაუროს შესრულებული სამუშაო, ხოლო გაწეული სამედიცინო მომსახურების ანაზღაურებაზე უარის თქმის ლეგიტიმურობა მოთხოვნის ყველა წინაპირობების შემოწმების საფუძველზე უნდა გადაწყდეს.

40. საქმის მასალებით დადგენილია, რომ მომსახურების გამწევმა N177 დადგენილების ფარგლებში სამედიცინო მომსახურება გაუწია სადაზღვევო კომპანიის ბენეფიციარებს 2013 წლის იანვრიდან 2013 წლის აპრილის ჩათვლით. ამ პერიოდში გაწეული სამედიცონო მომსახურების ღირებულება სადაზღვევო კომპანიას არ აუნაზღაურებია.

41. სსიპ სამედიცინო მედიაციის სამსახურში განხილული იქნა მოდავე მხარეებს შორის სადავო პერიოდში გაწეული სამედიცინო მომსახურების ღირებულების ანაზღაურების საკითხი და 11.10.2013წ. რეკომენდაციით მოპასუხეს დააკისრა წინამდებარე განჩინების პ:3-ში მითითებული ოდენობით მომსახურების ღირებულების ანაზღაურება. სასამართლოში სარჩელი აღიძრა სწორედ გაწეული მომსახურების ღირებულების ანაზღაურების მოთხოვნით, წინამდებარე განჩინების პ:4-იში მითითებული თანხის ფარგლებში.

42. სადაზღვევო კომპანიის უარი მისი ბენეფიციარებისათვის გაწეული სამედიცინო მომსახურების ღირებულების ანაზღაურებაზე ეყრდნობა შემდეგ მოსაზრებებს: (1) კლინიკის მიერ დარღვეულია სამედიცინო გაიდლაინები და კლინიკის პროტოკოლები; (2) არ არის ჩატარებული გამოკვლევები, რომლებიც დაადასტურებდა დასმული დიაგნოზების სისწორეს; აგრეთვე, არ არის ჩატარებული დასმული დიაგნოზების შესაბამისი მკურნალობა; 3 პაციენტებისათვის დანიშნული ანტიბიოტიკოთერაპიის საჭიროება არ არის გამოკვეთილი. 4. სადავო შემთხვევებში პაციენტები მოთავსებულნი არიან კრიტიკულ განყოფილებაში.

43. მსგავს შემთხვევაში, სასამართლო ამოწმებს რა სახის სპეციალურ წესებსა და პირობებს ითვალისწინებდა მხარეთა შორის გაფორმებული ხელშეკრულება და მხარეთა შორის სამედიცინო მომსახურების შესახებ წარმოშობილი სამართლებრივი ურთიერთობის მარეგულირებელი ნორმატიულ აქტი (N177-ე დადგენილება).

44. სადავო პერიოდში (2013 წლის იანვრიდან 2013 წლის აპრილის ჩათვლით) გაწეული სამედიცინო მომსახურების ღირებულების ანაზღაურებაზე უარის თქმის მიზეზად სადაზღვევო კომპანია აპელირებდა წინამდებარე განჩინების პ:40-ში მითითებულ საფუძვლებზე.

45. პირველ რიგში, უნდა აღინიშნოს, რომ ყოველ სამოქალაქო საქმეზე დასაბუთებული გადაწყვეტილების მიღების ერთადერთ გზას მტკიცება წარმოადგენს, რომელიც საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ფაქტობრივი გარემოებების დადგენაში მდგომარეობს. მტკიცების პროცესში მოიაზრება პროცესის მონაწილე სუბიექტების საქმიანობა მიმართული საქმის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე ფაქტების არსებობის ან არარსებობის დასადგენად. პროცესის მონაწილე მხარეთა და სასამართლოს მტკიცებითი საქმიანობა, მოიცავს შემდეგ სტადიებს: მტკიცების საგნის განსაზღვრა; მტკიცებულებათა შეგროვება (მტკიცებულებათა გამოვლენა, მათი შეკრება და სასამართლოში წარდგენა); მტკიცებულებათა სასამართლოში გამოკვლევა; მტკიცებულებათა შეფასება. დამტკიცებას საჭიროებს ის გარემოებები, რომლებიც ასაბუთებენ სასარჩელო მოთხოვნას და სარჩელის ფაქტობრივ გარემოებებს, ასევე მოწინააღმდეგე მხარის მიერ სარჩელის ფაქტობრივი გარემოებებისა და სასარჩელო მოთხოვნის უარყოფას, ასევე სხვა გარემოებები, რომლებსაც მნიშვნელობა აქვს საქმის არსებითი გადაწყვეტისათვის.

46. განსახილველ საქმეში კასატორი სადავოდ ხდის მხარეთა შორის მტკიცების ტვირთის განაწილებას და საკასაციო პრეტენზიაში აღნიშნავს, რომ მკურნალობის ტაქტიკისა და მკურნალობის სქემის სისწორის, სამედიცინო დაწესებულების პროტოკოლებისა და სამედიცინო გაიდლაინებისა განუხრელად დაცვის დამადასტურებელი მტკიცებულებები უნდა წარმოედგინა მომსახურების გამწევს. ამ თვალსაზრისით, კასატორი იმ სასამართლო პრაქტიკაზე აქცენტირებს, რომელიც შეეხება სამედიცინო შეცდომით მიყენებული ზიანის ანაზღაურების სამართლებრივ საკითხებს (იხ., საკასაციო საჩივრის საფუძვლები ს.ფ. 90).

47. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ სასამართლო პრაქტიკით, რომელსაც უთითებს დადგენილია სამედიცინო შეცდომით მოქალაქის სიცოცხლისა და ჯანმრთელობისათვის ზიანის მიყენების გამო სამოქალაქო-სამართლებრივი პასუხისმგებლობის წარმოშობის პირობები. ამ კატეგორიის დავებში, ისევე როგორც ყველა დელიქტურ ვალდებულებებში, დადგენილ უნდა იქნეს ზიანის შემადგენლობის შემდეგი ნიშნები: ზიანი, მართლწინააღმდეგობა, ბრალი და მიზეზობრივი კავშირი. ამასთან, თითოეული ამ კომპონენტების თავისებურება სამედიცინო საქმიანობის ხასიათით განისაზღვრება. თითოეული ამ კომპონენტის ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნა ექიმის ან საავადმყოფოს მიმართ პაციენტს შეიძლება წარმოეშვას, როგორც ხელშეკრულებიდან, ასევე დელიქტური ნორმებიდან [დამფუძნებელი ნორმა - სსკ-ის 1007-ე მუხლი; დამხმარე ნორმები: საქართველოს კანონი ,,ჯანმრთელობის დაცვის შესახებ“ და საქართველოს კანონი ,,პაციენტის უფლებების შესახებ“]. მოთხოვნის დამფუძნებელი ნორმის მიხედვით მართლსაწინააღმდეგო ქმედებად მიიჩნევა სამედიცინო დაწესებულების მიერ არასწორად განხორციელებულ დიაგნოსტიკა და მკურნალობა, რამაც გამოიწვია ზიანი. პაციენტს ზიანის ანაზღაურების უფლება აქვს იმ შემთხვევაში, თუ: 1. სამედიცინო საქმიანობის მიზანი მიღწეული არ არის (ადამიანის ჯანმრთელობის აღდგენა და სიცოცხლის შენარჩუნება) და 2. მედიცინის მუშაკის ქმედება არ შეესაბამება სამედიცინო მაჩვენებლებს. არსებული სასამართლო პრაქტიკით ფაქტებზე მითითების ტვირთისა და მათი დამტკიცების ტვირთი ეკისრება პროცესის მონაწილე იმ მხარეს, რომელიც ითხოვს მიყენებული ზიანის ანაზღაურებას, მაშასადამე, დაზარალებულს. იხ., სუსგ №ას-874-1146-05, 2005 წლის 14 სექტემბერი; №ას-260-244-11, 2011 წლის 27 ივნისი.

48. განსახილველი ურთიერთობა კი, მიეკუთვნება სხვა სამართალურთიერთობას, სახელდობრ, მხარეთა შორის სადავოა არა ზიანის ანაზღაურება დელიქტური სამართალურთიერთობიდან გამომდინარე, არამედ ვალდებულების შესრულება ნარდობის სამართლებრივ ურთიერთობიდან გამომდინარე და სამედიცინო დაწესებულების მოთხოვნა აუნაზღაურდეს სადაზღვევო კომპანიის ბენეფიციარებისათვის გაწეული მომსახურების ღირებულება უნდა შემოწმედეს სსკ-ის 629-ე მუხლით დადგენილ წანამძღვრებთან და არა სსკ-ის 1007-ე მუხლის წინაპირობებთან მიმართებით.

49. მაშასადამე, კასატორის მოსაზრებას მხარეთა შორის მტკიცების ტვირთის ანალოგიურ წესზე დაყრდნობით განაწილების შესახებ, არ გააჩნია ვარგისი სამართლებრივი საფუძველი.

50. მოცემულ შემთხვევაში, სამედიცინო დაწესებულების უარი აანაზღაუროს მიღებული მომსახურების ღირებულება ეფუძნება ბენეფიციარებისათვის გაწეული მომსახურების უხარისხობას, სამედიცინო ჩარევის აუცილებლობის დაუცველობასა და ხარჯის არაეფექტურობას. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ იმ ვითარებაში, როდესაც უდავოა მომსახურების გაწევის ფაქტობრივი გარემოება და მისი ღირებულების ანაზღაურების ვალდებულების შეუსრულებლობა, ხოლო მოპასუხე მოთხოვნის შემწყვეტ შესაგებლად მომსახურების ხარისხზე, ხარჯების არაეფექტურობასა და სამედიცინო ჩარევის მართებულობაზე აპელირებს, მტკიცების ტვირთი წარმოშობილი მოთხოვნის შემწყევტი გარემოებების დადასტურებისა ეკისრება ამ გარემოებაზე მიმთითებელ მხარეს [სსსკ-ის 102-ე მუხლი}.

51. მხარეთა შორის სამედიცინო მომსახურების შესახებ წარმოშობილი სამართლებრივი ურთიერთობა რეგულირდება ნორმატიულ ადმინისტრაცული სამართლებრივი აქტით - №177 დადგენილებით, რომელიც ადგენს თუ რა შემთხვევაში არ უნდა მოხდეს თანხის ანაზღაურება და რას წარმოადგენს თანხის ანაზღაურების წინაპირობები. დადგენილების მე-3 მუხლის მე-4 პუნქტის „ა.დ.ა“ ქვეპუნქტი ადგენს ქცევის შემდეგ წესს: მზღვეველი უფლებამოსილია არ აუნაზღაუროს მიმწოდებელს სადაზღვევო შემთხვევა, თუ მიმწოდებელმა სადაზღვევო შემთხვევის ღირებულების უსაფუძვლოდ გაზრდის მიზნით განახორციელა ისეთი ქმედება, როგორიცაა მიმწოდებლის მიერ შემთხვევისათვის მცდარი კოდის მინიჭება ან/და დიაგნოზის დამძიმება.

52. ამდენად, მზღვეველი სადაზღვევო შემთხვევის ანაზღაურების ვალდებულებისაგან შეიძლება განთავისუფლდეს შემდეგი წინაპირობების არსებობისას: ა) ადგილი უნდა ჰქონდეს მიმწოდებლის მიერ შემთხვევისათვის მცდარი კოდის მინიჭებას ან/და დიაგნოზის დამძიმებას და ამასთან, ბ) ეს ქმედება განხორციელებული უნდა იყოს სადაზღვევის შემთხვევის ღირებულების უსაფუძვლოდ გაზრდის მიზნით.

53. განსახილველ შემთხვევაში, სადაზღვევო კომპანიის ბენეფიციარების მიმართ მომსახურების ღირებულების უსაფუძვლოდ გაზრდის მიზნით ქმედების (შემთხვევისათვის მცდარი კოდის მინიჭება ან/და დიაგნოზის დამძიმება) განხორციელების ფაქტი დადასტურებული არ არის. ვერც კასატორი უთითებს იმგვარ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა ფაქტობრივი გარემოებების დადგენის სისწორეზე.

54. რაც შეეხება აპელირებული სამედიცინო დაწესებულების პროტოკოლებისა და გაიდლაინების დაუცველობას, დიაგნოზის დასმის მიზნით კვლევების განსაზღვრას, მკურნალობის მიზნით შერჩეული მედიკამენტოზური თერაპიის სახეს, მოთხოვნის დამფუძნებელი ნორმის კვლევის თვალსაზრისით მნიშვნელოვანია, რომ მომსახურება ბენეფციარებმა მიიღეს, დადგენილია, რომ ყველა პაციენტი სტაციონარიდან გაეწერა გამოჯანმრთელებული, და იმაზე აპელირება, თითქოს მკურნალობის მეთოდი და ტაქტიკა არასწორად იყო შერჩეული, კონკრტული მედიკამეტები, რომლებიც დაშვებული იყო მკურნალობის პროცესში არ იყო აუცილებლობით ნაკარნახევი, არ არის დაცული სამედიცინო დაწესებულების კონკრეტული პროტოკოლები და საერთაშორისო გაიდლაინები, ვერ გახდება სადაზღვევო კომპანიის ბენეფიციარებისათვის გაწეული სამედიცინო მომსახურების ღირებულების ანაზღაურებაზე უარის თქმის საფუძველი. მით უფრო, რომ N177დადგენილების მე-3 მუხლის მე-4 პუნქტის „დ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, აღნიშნული გარემოებები დადასტურებული უნდა იყოს მხარეთა მიერ მოწვეული ექსპერტების დასკვნით ან სამედიცინო მედიაციის სამსახურის აქტით ან საქართველოში მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად. ამდენად, მითითებული დადგენილებით იმპერატიულად იქნა განსაზღვრული, თუ რა სახის მტკიცებულებით არის შესაძლებელი გაწეული სამედიცინო მომსახურების ანაზღაურებაზე უარის თქმის იმ საფუძვლების დადგენა. შესაბამისად, მხოლოდ ცალმხრივი კორექტირების აქტებით (რომელთა საფუძველზე საქართველოს სამედიცინო ასოციაციის გაერთიანების მიერ მომზადებული იქნა სარეცენზიო დასკვნები) რომლებიც არ არის დაფუძნებული მხარეთა მიერ მოწვეული ექსპერტების დასკვნებზე ან სამედიცინო მედიაციის სამსახურის აქტებზე, არ შეიძლება დადგენილი იქნეს ანაზღაურებაზე უარის თქმის საფუძვლები.

55. ვინაიდან, საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებებით არ დასტურდება სამედიცინო დაწესებულების მიერ სამედიცინო მომსახურების უხარისხობა (არასწორი დიაგნოზი) და არასათანადო მომსახურების შედეგად გაზრდილი ხარჯები, არ არსებობს სადაზღვევო შემთხვევის ანაზღაურების ვალდებულებისაგან მზღვეველის განთავისუფლების საფუძველი.

56. პირგასმტეხლოს ოდენობასთან დაკავშირებით წარმოდგენილი არ არის საკასაციო შედავება და ამდენად, ამ საკითხზე საკასაციო პალატა არ იმსჯელებს.

57. საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ საქმის განმხილველმა სააპელაციო სასამართლოს შემადგენლობამ სწორი სამართლებრივი შეფასებები გააკეთა საქმისათვის მნიშვნელოვან საკითხებთან დაკავშირებით და სწორად შეაფასა მხარეთა შორის არსებული მატერიალურ-სამართლებრივი ურთიერთობიდან გამომდინარე მხარეთა უფლება-მოვალეობები, რის შედეგადაც სასამართლო მივიდა სწორ გადაწყვეტილებამდე. შესაბამისად, არ იკვეთება საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული რომელიმე საფუძვლის არსებობა, ვინაიდან ნორმის დანაწესით საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

58. როგორც საქმის მასალებით ირკვევა, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

59. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით, ვინაიდან სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან.

60. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისითაც. ,,სახელმწიფო სადაზღვევო პროგრამების ფარგლებში სამედიცინო და სადაზღვევო მომსახურების მიწოდების წესების დამტკიცების შესახებ’’ საქართველოს მთავრობის 2012 წლის 14 მაისის N177 დადგენილებით განსაზღვრულ სახელშეკრულებო ურთიერთობაში მყოფ მხარეებს შორის დავაზე არსებობს სასამართლო პრაქტიკა. იხ., სუსგ №ას-356-341-2016, 1 ივლისი, 2016 წელი, იხ., სუსგ №ას-859-809-2015, 19 ნოემბერი, 2015 წელი; იხ., სუსგ ას-1277-1198-2015, 15 მარტი, №ას-410-393-2016, 22 ივნისი, 2016 წელი; საქმე №ას-231-220-2016, 27 აპრილი, 2016 წელი; №ას-482-456-2015, 27 აპრილი, 2016 წელი.

61. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც, საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

62. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%.

63. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორს უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 1042 ლარის 70% - 729.40 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. სს დ--ს“ საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. კასატორ სს დ----ს“ უკან დაუბრუნდეს 2017 წლის 03 იანვარს საგადახდო დავალება N2 გადახდილი სახელმწიფო ბაჟიდან (1042 ლარი) 729.40 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ზ. ძლიერიშვილი

მოსამართლეები: ნ. ბაქაქური

ბ. ალავიძე