საქმე №ას-80-76-2017 24 თებერვალი, 2017 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ზურაბ ძლიერიშვილი, ნინო ბაქაქური

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი _ სს „ს-ა“ (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე _ შპს „გ-ი“ (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 24 ნოემბრის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – უკანონო მფლობელობიდან მოძრავი ნივთების გამოთხოვა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. მოსარჩელის მოთხოვნა და სარჩელის ფაქტობრივი საფუძვლები:

1.1. შპს „გ-მა“ (შემდგომში _ მოპსარჩელე, აპელანტი, მოწინააღმდეგე მხარე ან მესაკუთრე) სარჩელი აღძრა სასამართლოში სს „ს-ის“ (შემდგომში _ მოპასუხე, კასატორი ან მფლობელი) მიმართ და მოითხოვა მოპასუხის დავალდებულება, მოსარჩელის კუთვნილი, ქ.თბილისში, ვ-ის ქ#1-ში განთავსებული შემდეგი ნივთების დაბრუნება: თბომავალი ტგმ - 23 48-1893-18989; თბომავალი ტგმ - 40; ამწე ჯოჯგინა _ კ 305; პროგრამული უზრუნველყოფის სასწორი (დიდი); სასწორის პროგრამული უზრუნველყოფა; ოფის კონტეინერი.

1.2. სარჩელი ემყარება შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებს: მოსარჩელესა და შპს „ი-ს“ (შემდგომში _ გამყიდველი) შორის 2009 წლის 2 ივნისს, 2009 წლის 22 ნოემბერსა და 2011 წლის 1 თებერვალს გაფორმდა ნასყიდობის ხელშეკრულებები, რომელთა საფუძველზეც მოსარჩელეს საკუთრებაში გადაეცა ზემოხსენებული ნივთები. ამავე მხარეებს შორის ასევე გაფორმებული იყო იჯარის ხელშეკრულება, რომლის საფუძველზეც შეძენილ ქონებას ფლობდა მეიჯარე გამყიდველი და კეთილსინდისიერად ასრულებდა იჯარის ხელშეკრულებით ნაკისრ ვალდებულებას. ნივთები განლაგებული იყო მოპასუხის კუთვნილ ტერიტორიაზე, რომელთა დაბრუნებაც სურს მესაკუთრეს, თუმცა, მოპასუხე დაუსაბუთებლად აცხადებს უარს მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე.

2. მოპასუხის პოზიცია:

მოთხოვნის განხორციელების შემაფერხებელი შესაგებლით მოპასუხე არ დაეთანხმა სარჩელს და განმარტა, რომ მესაკუთრე და გამყიდველი წარმოადგენენ ერთ საწარმოს, რადგან 100%-იანი წილობრივი მონაწილეობით დაფუძნებულია შპს „ჰ-ის“ მიერ. ნასყიდობისა და იჯარის ხელშეკრულებები დადებული იყო მოსაჩვენებლად, რადგანაც გამყიდველს გააჩნდა მოპასუხის დავალიანება, რაც სასამართლოს გადაწყვეტილებითაა დადასტურებული და ქონებრივი პასუხისმგებლობისაგან თავის არიდების მიზნით განხორციელდა ზემოხსენებული გარიგებები. მოსარჩელესა და გამყიდველს შორის დადებული ხელშეკრულებების ნამდვილობა შედავებულია მფლობელის მიერ და იგი სასამართლოს განხილვის საგანია.

3. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2012 წლის 19 ნოემბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

4. აპელანტის მოთხოვნა:

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მესაკუთრემ, მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

5. გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 24 ნოემბრის გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება გაუქმდა და სარჩელი დაკმაყოფილდა, მოპასუხის მფლობელობიდან გამოთხოვილ იქნა და მესაკუთრეს გადაეცა შემდეგი მოძრავი ნივთები: თბომავალი TGM 40, #584; თბომავალი ტგმ-23 48-1893-1989წ; ამწე ჯოჯგინა _ K 305 სავალი გზით; პროგრამული უზრუნველყოფის სასწორი (დიდი); სასწორის პროგრამული უზრუნველყოფა და ოფის კონტეინერი.

6. კასატორის მოთხოვნა:

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მფლობელმა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ იგი დაუშვებელია შემდეგ გარემოებათა გამო:

1. საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის დასაბუთება:

1.1. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვ-ია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვ-ი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვ-ი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

1.2. გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასაბუთება ძირითადად იმ დასკვნებს ეფუძნება, რომ:

1.2.1. სადავო მოძრავ ნივთებზე საკუთრების უფლება ეკუთვნის აპელანტს, კერძოდ:

ა) 02.06.2009წ. მოსარჩელესა და გამყიდველს შორის დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულების საგანს წარმოადგენდა მოძრავი ნივთი _ თბომავალი TGM 40, #584. 02.06.2009წ. შედგა მიღება-ჩაბარბის აქტი და ნასყიდობის საგანი ტექნიკურად გამართულ და მუშა მდგომარეობაში გადაეცა შემძენს. 10.08.2009წ. მათ შორის დაიდო იჯარის ხელშეკრულება და გამყიდველს (მოიჯარე) 1 წლის ვადით გადაეცა ნასყიდობის საგანი. მოგვიანებით იჯარის ვადა გაგრძელდა 01.12.2010 წლამდე;

ბ) 22.11.2010წ. გამყიდველსა და მოსარჩელეს შორის დაიდო ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის საგანსაც წარმოადგენდა თბომავალი ტგმ-23 48-1893-1989წ; ამწე ჯოჯგინა _ K 305 სავალი გზით; პროგრამული უზრუნველყოფის სასწორი (დიდი); სასწორის პროგრამული უზრუნველყოფა. 22.11.2010წ. მიღება-ჩაბარების აქტის საფუძველზე შემძენს გადაეცა ნასყიდობის საგანი. 22.11.2010წ. გამყიდველსა და მოსარჩელეს შორის გაფორმდა იჯარის ხელშეკრულება და გამყიდველს (მოიჯარე) გადაეცა ნასყიდობის საგანი ერთი წლის ვადით. 01.12.2010წ. შეთანხმებით იჯარის ხელშეკრულებაში შევიდა ცვლილება და იჯარით გადასაცემ ქონებას დაემატა თბომავალი TGM 40, #584. 29.04.2011წ. შეთანხმებით შეწყდა იჯარის ხელშეკრულება;

გ) 01.02.2011წ. მოსარჩელესა და გამყიდველს შორის დაიდო ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის საგანსაც წარმოადგენდა ოფის კონტეინერი. ნასყიდობის საგანი შემძენს გადაეცა 01.02.2011წ. მიღება-ჩაბარების აქტის საფუძველზე. 01.02.2011წ. იჯარის ხელშეკრულებით კი, გამყიდველს დროებით სარგებლობაში გადაეცა ოფის კონტეინერი. იჯარის ხელშეკრულების ვადა განისაზღვრა ერთი წლით;

1.2.2. 17.04.2012წ. მოსარჩელის დირექტორმა წერილობით მიმართა მოპასუხეს და ითხოვა ნებართვა ზემოხსენებული მოძრავი ნივთების გატანის თაობაზე, რომლებიც განთავსებული იყო მფლობელის კუთვნილ მიწაზე. ანალოგიური შინაარსის წერილით მესაკუთრემ მოპასუხეს 06.06.2012 წელსაც მიმართა;

1.2.3. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 14.07.2011წ. გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა მფლობელის სარჩელი და გამყიდველს მის სასარგებლოდ დაეკისრა საიჯარო ქირის _ 801,14 აშშ დოლარისა და პირგასამტეხლოს _ 25 606 აშშ დოლარის გადახდა; ამავე სასამართლოს 16.11.2016წ. გადაწყვეტილებით გამყიდველს ასევე დაეკისრა საიჯარო ქირის _ 96 677,2 აშ დოლარის ეკვივალენტი ლარისა და პირგასამტეხლოს _ 2 957,4 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის, ასევე, ხელშეკრულების მოშლით გამოწვეული ზიანის _ 723 723 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარის, სულ _ 823 357,6 აშშ დპლარის ეკვივალენტი ლარის გადახდა; საქალაქო სასამართლოს 21.12.2010წ. გადაწყვეტილებით გამყიდველს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა 81 551,56 აშშ დოლარის, 106 673,23 ლარისა და 2 445 792,27 ლარის გადახდა;

1.2.4. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სარჩელით მიმართა მფლობელმა მესაკუთრისა და გამყიდველის მიმართ და მოითხოვა მათ შორის დადებული შემდეგი ხელშეკრულებების ბათილად ცნობა:

- 22.11.2010წ. ნასყიდობის ხელშეკრულება;

- 22.11.2010წ. იჯარის ხელშეკრულება;

- 22.11.2010წ. შეთანხმება ვალის გაქვითვის შესახებ;

- 06.01.2011წ. მოთხოვნის დათმობის ხელშეკრულება;

- 01.02.2011წ. #15 ნასყიდობის ხელშეკრულება;

- 01.02.2011წ. #17 იჯარის ხელშეკრულება;

- 09.02.2011წ. შეთანხმება ვალის გაქვითვის შესახებ;

- 01.05.2011წ. #28 მიბარების ხელშეკრულება.

1.2.5. მოთხოვნის საფუძვლად მოსარჩელე მიუთითებდა სადავო ხელშეკრულებების მოჩვენებითობაზე, რომლის მიზანსაც მის სასარგებლოდ მიღებული გადაწყვეტილების აღსრულების შეფერხება წარმოადგენდა. სარჩელის უზრუნველსაყოფად საქალაქო სასამართლოს 20.06.2012წ. განჩინებით მესაკუთრეს აეკრძალა წინამდებარე საქმეზე მოთხოვნილი ნივთების გასხვისება და მოთხოვნის უზრუნველსაყოფად დატვირთვა;

1.2.6. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 08.05.2013წ. გადაწყვეტილებით მფლობელის სარჩელი ხელშეკრულებების ბათილად ცნობის თაობაზე არ დაკმაყოფილდა, გადაწყვეტილება შესულია კანონიერ ძალაში.

1.3. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

1.4. საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების წინაპირობა ვერ გახდება კასატორის შედავება იმის თაობაზე, რომ:

1.4.1. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2013 წლის 8 მაისის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით დადგინდა, რომ სადავოდ გამხდარ ხელშეკრულებებში მითითებული ნივთები ჩაითვალა მოსარჩელის საკუთრებად, რაც სასარჩელო მოთხოვნის - უკანონო მფლობელობიდან ნივთების გამოთხოვის შესახებ დაკმაყოფილების საფუძველი გახდა და კასატორს დაევალა სადავო ნივთების მოსარჩელისათვის დაბრუნება, თუმცა მნიშვნელოვ-ია ის გარემოება, რომ სასამართლო აშკარად გასცდა სასარჩელო მოთხოვნის ფარგლებს და მოსარჩელეს მიაკუთვნა ის, რაც მას არ უთხოვია, კერძოდ, გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში მითითებული სავალი გზა, რომელიც ამწე ჯოჯგინასთან ერთად აქვს მიკუთვნებული კასატორის მოწინააღმდეგე მხარეს, გაუგებარია, როგორ აღმოჩნდა უკანონო მფლობელობიდან გამოსათხოვ ქონებათა ნუსხაში, მაშინ, როდესაც არც ნასყიდობისა და იჯარის ხელშეკრულებებში, მიღება-ჩაბარების აქტებსა თუ პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილებაში მითითება სავალ გზაზე, როგორც ნივთზე, საუბარი არ არის. მასზე არც სარჩელის ფაქტობრივ გარემოებებშია მოსარჩელის მიერ მითითებული.

1.4.2. გარდა იმისა, თუ რა მტკიცებულებას დაეყრდნო სასამართლო გადაწყვეტილების გამოტანისას სადავო ქონების მიკუთვნების ნაწილში, გაურკვეველია, როგორ უნდა მოხდეს სავალი გზის განსაზღვრა, მისი იდენტიფიცირება, მისი მახასიათებლების დადგენა და ა.შ. სარჩელს არ ერთვის რაიმე მტკიცებულება, სავალი გზის თაობაზე, ხოლო გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში მოხსენიებული მტკიცებულებები ასევე არ შეიცავენ ამ ნივთზე მითითებას.

1.5. საკასაციო პალატა უარყოფს კასატორის ზემოხსენებულ პრეტენზიებს იმ დასაბუთებით, რომ სასამართლოს მხრიდან არც მატერიალური სამართლის და არც საპროცესო სამართლის ნორმების დარღვევის ფაქტი არ დასტურდება (სსსკ-ის 393-ე-394-ე მუხლები). საკასაციო პალატა არ იზიარებს კასატორის არგუმენტს სასამართლოს მხრიდან სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 248-ე მუხლის მოთხოვნების დარღვევის თაობაზე და მიუთითებს საქმეში წარმოდგენილ სარჩელზე, სადაც მესაკუთრე გარკვევით აყალიბებს მოთხოვნებს, რომელთა შორისაა ამწე ჯოჯგინას სავალი გზის გამოთხოვა (იხ. ტ. I, ს.ფ.6), შესაბამისად, სასამართლოს მხრიდან გადაწყვეტილების ფარგლების დარღვევა არ დგინდება, რაც შეეხება სხვა სადავო მოთხოვნებს, პალატა აღნიშნავს, რომ კასატორის პოზიციის გაზიარების შემთხვევაშიც კი, თუკი მივიჩნევთ, რომ საპროცესო კოდექსის მოთხოვნათა დარღვევით დადგინდა (სსსკ-ის 105-ე მუხლი) ჯოჯგინა ამწის სავალი გზის მესაკუთრისადმი კუთვნილების ფაქტი, მაინც არ იარსებებს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების წინაპირობა, რამდენადაც, სამოქალაქო კოდექსის 151-ე მუხლის თანახმად, საკუთვნებელი არის მოძრავი ნივთი, რომელიც, თუმცა არ არის მთავარი ნივთის შემადგენელი ნაწილი, მაგრამ განკუთვნილია მთავარი ნივთის სამსახურისთვის, დაკავშირებულია მასთან საერთო სამეურნეო დანიშნულებით, რის გამოც იგი სივრცობრივ კავშირშია მთავარ ნივთთან და, დამკვიდრებული შეხედულების მიხედვით, ითვლება საკუთვნებლად. ნივთი, რომელიც მიწასთან არის დაკავშირებული და რომლის მოცილებაც მიწიდან შესაძლებელია სასაქონლო ღირებულების დაკარგვის ან არსებითი დანაკლისის გარეშე, ასევე, მიიჩნევა საკუთვნებლად. „ამწე მოწყობილობების მოწყობისა და უსაფრთხო ექსპლუატაციის შესახებ ტექნიკური რეგლამენტის დამტკიცების თაობაზე“ საქართველოს მთავრობის 31.12.2012წ. #429 დადგენილების მე-2 მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, ჯოჯგინა ამწე განმარტებულია, როგორც ამწე, რომლის ხიდი ორი საყრდენი დგარის საშუალებით ეყრდნობა ამწის სავალ გზას, ხოლო „სამშენებლო განმარტებითი ლექსიკონის“ თანახმად, „ამწე ჯოჯგინა (ხარიხა)“ არის ტვირთის ამწევი მექანიზმი, მალიანი ნაგებობა ხიდურა კოჭის ან წამწის სახით, რომელიც გადაადგილდება მიწისზედა სარელსო გზაზე და მოძრაობისას გადაფარავს მოედანს, რომელზეც წარმოებს დამტვირთ-განმტვირთი სამუშაოები. კოჭი ან წამწე ეყრდნობა ორ ფეხს სავალ ურიკებთან ერთად, რომლებიც აღჭურვილია გადასაადგილებელი მექანიზმებით. ამწის საყრდენი ფეხები ხისტადაა მიმაგრებული წამწესთან. სატვირთო ურიკა გადაადგილდება წაწმის ზედა სარტყელზე დაგებულ რელსებზე ელექტრორევერსული ჯალამბრის საშუალებით. ყველა მექანიზმის მართვა თავმოყრილია ამწის საყრდენი ფეხის ზედა ნაწილში მოთავსებულ კაბინაში. ჯოჯგინა ამწეები გვხვდება 5, 10, 50 და 200 ტ. ტვირთამწეობის, მალის სიგრძით 4...40 მ, ზოგჯერ 170 მ-მდე. საკასაციო პალატა მხედველობაში იღებს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 13.05.2013წ. კანონიერ ძალაში შესულ გადაწყვეტილებასაც და აღნიშნავს, რომ წინამდებარე დავის მიმართ ამ გადაწყვეტილებით დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 106-ე მუხლით გათვალისწინებული პრეიუდიციული ძალა გააჩნია. თავის მხრივ, პერიუდიციულად დადგენილ ფაქტებად კი, გვევლინება სადავო ნივთებზე მოსარჩელის მიერ საკუთრების უფლება, რომელთა ფლობის მართლზომიერი უფლება არ გააჩნია მფლობელს, შესაბამისად, სამოქალაქო კოდექსის 170-ე და 172-ე მუხლების ფარგლებში უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვის შესახებ სარჩელი სწორად დააკმაყოფილა სააპელაციო სასამართლომ. რაც შეეხება მიღებული გადაწყვეტილების აღსრულების შეუძლებლობას, საკასაციო პალატა ამ თვალსაზრისით მიუთითებს იმ გარემოებაზე, რომ ქვემდგომმა სასამართლოს 24.11.2016წ. განჩინებით დააკმაყოფილა მოსარჩელის შუამდგომლობა გადაწყვეტილების დაუყოვნებლივ აღსასრულებლად მიქცევის თაობაზე და გასცა სააღსრულებო ფურცელი. მფლობელმა ამ განჩინების წინააღმდეგ წარდგენილ კერძო საჩივარში კი განმარტა, რომ გასაჩივრებული განჩინების მიღების საჭიროება არ არსებობდა, რადგანაც გადაწყვეტილება უკვე აღსრულებული იყო (იხ. კერძო საჩივარი), რაც იურიდიულად გაუმართლებელს ხდის კასატორის პოზიციის კვლევას სააპელაციო პალატის მიერ აღუსრულებადი გადაწყვეტილების გამოტანის თაობაზე.

1.6. ამდენად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

1.7. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

2. სასამართლო ხარჯები:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 41-ე მუხლის პირველი ნაწილის „კ“ ქვეპუნქტისა და 39-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტის თანახმად, წინამდებარე დავის გამო საკასაციო საჩივარზე გადასახდელი სახელმწიფო ბაჟის ოდენობა შეადგენს 300 ლარს. კასატორმა ხარვეზის დადგენის შესახებ 2017 წლის 26 იანვრის განჩინების მიუხედავად საკუთარი ინიციატივით გადაიხადა 303,73 ლარი, რის გამოც, საპროცესო კოდექსის 42-ე მუხლის ანალოგიის წესით გამოყენების შედეგად (სსსკ-ის მე-7 მუხლი) მხარეს ასევე უნდა დაუბრუნდეს ზედმეტად გადახდილი თანხა. ამდენად, საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ კასატორს საბოლოოდ უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ 26.01.2017წ. #... საგადახდო დავალებით სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 303,73 ლარიდან ზედმეტად გადახდილი 3,73 ლარი, ასევე, დარჩენილი თანხის _ 300 ლარის 70% _ 210, სულ _ 213,73 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვ-ელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-7, 42-ე, 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. სს „ს-ის“ საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორ სს „ს-ას“ (ს/კ #...) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს მის მიერ 26.01.2017წ. #... საგადახდო დავალებით სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 303,73 ლარიდან ზედმეტად გადახდილი 3,73 ლარი, ასევე, დარჩენილი თანხის _ 300 ლარის 70% _ 210, სულ _ 213,73 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ნ. ბაქაქური