№330210015721638

საქმე №ას-282-267-2017 28 აპრილი, 2017 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ზურაბ ძლიერიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ნინო ბაქაქური, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – მ- ქ--ე (მოსარჩელე, აპელანტი)

მოწინააღმდეგე მხარე – ბმა „უ.ჩ----ის 4“ და მისი წევრები: ა- მ-ი, ე--ე, ზ-ვილი, ი---ე, ლ-–ვილი, ლ--ოვა, მ-აძე, მ--ე, ნ–ვილი, ნ---ა, ნ-–ვილი, რ-–ვილი, რ-ა, რ-აძე (მოპასუხე, მოწინააღმდეგე მხარე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 11 იანვრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – უფლების ბორიტად გამოყენების აკრძალვა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „უ. ჩ--ის 4“ (შემდეგში: ამხანაგობა), მ- ქ--ის, ა- მ-ის, ე-ის, ზ-–ვილის, ი-ის, ლ–ვილის, ლ-ოვას, მ-ს, მ-ის, ნ–ვილის, ნ--ასა, ნ–ვილის, რ–ვილის, რ-ას და რ--აძის (შემდეგში: ამხანაგობის წევრების) სახელზე ირიცხება უძრავი ქონება მდებარე: ქ.თ-ში, უ.ჩ-ის ქუჩა N4-ში (შემდეგში: უძრავი ქონება).

2. მ-ქ--ე (შემდეგში: მოსარჩელე) წარმოადგენს უძრავი ქონების, ფართი ლიტერ „დ“ 37.02 კვ.მ, ნაკვეთის (ფუნქცია არასასოფლო სამეურნეო, დაზუსტებული ფართობი 1245 კვ.მ შენობა-ნაგებობები #1-დან #10-ის ჩათვლით) მესაკუთრეს.

3. თბილისის არქიტექტურის სამსახურის #1584954 გადაწყვეტილებით (გაცემის თარიღი: 13.11.2014წ) განხილული იქნა მოსარჩელის განცხადება და თანდართული საპროექტო დოკუმენატცია, რომელიც ეხებოდა მის საკუთრებაში არსებულ მრავალფუნქციური შენობის პროექტის განხილვის საკითხს, რაზეც ეთქვა უარი, ვინაიდან მას არ ახლდა ნაკვეთის თანამესაკუთრეთა 100%-ის თანხმობა, რომლის შესწორების შემდეგ პროექტი გაეგზავნებოდა შესაბამის ორგანოებს განსახილველად.

4. მოსარჩელემ სარჩელი აღძრა ამხანაგობისა და მისი წევრების მიმართ, რომლითაც მოითხოვა, ამხანაგობისა და მისი წევრების თანხმობის გარეშე, დაერთოს ნება განახორციელოს მის საკუთრებაში არებული უძრავი ნივთის შენობა-ნაგებობის დემონტაჟი და სამშენებლო სამუშაოების განხორციელება. ქ. თ-ის მერიის სსიპ თ-ის არქიტექურის სამსახურიდან მიიღოს შესაბამისი ნებართვა.

5. სარჩელის ფაქტობრივი გარემოებების მიხედვით, მოსარჩელის საკუთრების უფლებით რეგისტრირებული უძრავი ნივთის ექსპლოატაცია საფრთხის შემცველია, საჭიროა მისი დემონტაჟი, თუმცა, შესაბამისი სამსახურიდან მიღებული ცნობის მიხედვით, ამ სამუშაოების განხორციელებას ესაჭიროება ამხანაგობის წევრთა 100%-ის თანხმობა.

6. მოპასუხეთა კვალიფიციურ შედავების მიხედვით, უძრავი ნივთი იმყოფება საერთო საკუთრების მიწის ნაკვეთზე, მთლიანად ეზოში არსებული შენობები ავარიული და საჭიროებს გამაგრებას და ისედაც მცირე ფართის ეზოში მოსარჩელე ცდილობს შენობის გაბარიტების და სიმაღლის შეცვლას, თუმცა, წინააღმდგეგი არ არიან იმავე ფართში და იგივე გაბარიტების შენობის აშენებაზე, რასაც მოსარჩელე არ ეთანხმება (შესაგებელი, პირველი ინსტანციის სასამართლოს მთავარ სხდომაზე გაკეთბული განმარტებები).

7. 2014 წლის 15 თებერვალს ბინათმესაკუთრეთა კრების ოქმით მოსარჩელეს ამხანაგობის წევრთა 76% დაეთანხმა სახლის დემონტაჟზე და ახლის აშენებაზე იგივე გაბარატებში, თუმცა, მოსარჩელის ინტერესებში გაბარიტების ცვლილებაა, რისი განხორციელებაც მიზანშეწონილი არ არის.

8. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 17 ნოემბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია განჩინების პპ: 1-3. იმავდროულად, დადგენილად მიიჩნია, რომ მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი სეისმომედეგების და საინჟინრო ექსპერტიზის ცენტრის დასკვნის თანახმად, უძრავი ქონებაში ერთსართულიანი შენობის ტექნიკური მდგომარეობა არადამაკმაყოფილებელია. მისი ექსპლუატაცია საფრთხის შემცვლელია.

9. სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის გადაწყვეტილებით (გაცემის თარიღი 19.06.2012წ.) მოსარჩელეს მის საკუთრებაში არსებული შენობა-ნაგებობის სადემონტაჟო სამუშაოებთან დაკავშირებით განემარტა, რომ მის მიერ განხორციელებული სამუშაოები თავისი მახასიათებლებით განეკუთვნება 1 კლასის ობიექტს, რომელსაც არ ესაჭიროება მშენებლობის ნებართავა და შესაძლებლად უშვებდა სადემონტაჟო სამუშაოებს, თუმცა, აღნიშნული უნდა შეეთანხმებინა ფართის მესაკუთრეებთან.

10. თბილისის არქიტექტურის სამსახურის წერილით (გაცემული 13.01.2015) დგინდება, რომ მოსარჩელის საკუთრებაში არსებული ინდივიდუალური საცხოვრებელი სახლი წარმოადგენს „იძულებით შეუსაბამო“ უძრავ ობიექტს. ვინაიდან არ პასუხობს განაშენიანების რეგულირების წესების მოთხოვნებს, მისი შესაბამისობაში მოყვანა არსებობის მანძილზე შეუძლებელია. ახალი ინდივიდუალური საცხოვრებელი სახლის მშენებლობა კი, გამოიწვევს ახალი „შეუსაბამო“ ობიექტის გაჩენას, რაც დაუშვებელია. აქვე განმარტებულია, რომ არქიტექტურის სამსახურს მიზანშეწონილად არ მიაჩნია ფუნქციური ზონის ცვლილება მაღალი ინტენსივობის საცხოვრებელი ზონიდან, საშუალო ან დაბალი ინტენსივობის საცხოვრებელ ზონაზე განხორციელდეს მხოლოდ ერთი მიწის ნაკვეთზე. აღნიშნული საჭიროებს კომპლექსურ მიდგომას მთელი კვარტალისათვის. განაშენიანების რეგულირების წესებით დადგენილი მოთხოვნების დაცვით.

11. გადაწყვეტილების გაუქმებისა და სარჩელის დაკმაყოფილების მოთხოვნით სააპელაციო საჩივარი წარადგინა მოსარჩელემ, რომელსაც უარი ეთქვა დაკმაყოფილებაზე თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 11 იანვრის განჩინებით.

12. სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა წინამდებარე განჩინების პპ: 1-3; 7-10.

13. სააპელაციო სასამართლომ დავის სამართლებრივი მოწესრიგებისას მიუთითა შემდეგზე:

14. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (შემდეგში: სსკ-ის) 170-ე მუხლზე, რომელიც შეიცავს მესაკუთრის უფლებების ნორმატიულ საფუძვლებსა და უფლების განხორციელების ფარგლებს. იმავდროულად, სააპელაციო პალატამ მიუთითა „ბინათმესაკუთრეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-10 მუხლზე, რომელიც განსაზღვრავს ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრების მიერ საერთო ქონებაზე განხორციელებული ზემოქმედების პროცედურულ საკითხებს. სააპელაციო პალატამ აგრეთვე გამოიყენა სსკ-ის 115-ე მუხლი, რომლიც სამოქალაქო სამართლის სუბიქტთა ქცევის კეთილსინდისიერების სტანდარტს ამკვიდრებს და იცავს გარკვეულ სუბიექტებს სხვათა უფლების ბოროტად გამოყენებისაგან.

15. სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ გაზრდილი გაბარიტებისა და სიმაღლის მქონე სახლის აშენებაზე მოპასუხეების უარი ვერ მიიჩნეოდა უფლების ბოროტად გამოყენებად [სსკ-ის მე-8 მუხლის მე-3 ნაწილი და 115-ე მუხლი]. სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ გაზრდილი მაჩვენებლების პროექტის განხორციელებით ამხანაგობის წევრებს ეზღუდებოდათ ეზოს ფართით და მათი საკუთრებით თავისუფლად სარგებლობის უფლება. იმავდროულად, გაიზრდებოდა მოსარჩელის საკუთრება და შემცირდებოდა დანარჩენი წევრების წილი საერთო საკუთრებაში.

16. იმავდროუალად, სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებაზე, რომლის მიხედვით, 2014 წლის 15 თებერვალს ბინათმესაკუთრეთა კრების ოქმით მოსარჩელეს ამხანაგობის წევრთა 76% დაეთანხმა სახლის დემონტაჟზე და ახლის აშენებაზე იგივე გაბარატებში, თუმცა, მოსარჩელის ინტერესებში გაბარიტების ცვლილებაა, რისი განხორციელებაც მიზანშეწონილი არ არის.

17. განჩინების გაუქმებისა და სარჩელის დაკმაყოფილების მოთხოვნით საკასაციო საჩივარი წარადგინა მოსარჩელემ.

18. კასატორი მიუთითებს მის სასარჩელო მოთხოვნაზე განჩინების პ:4 და ციტირებს სსკ-ის 170-ე, 8.3 და 115-ე მუხლების დიპოზიციაზე.

19. კასატორი აღნიშნავს, რომ სასამართლომ არასწორად შეაფასა ამხანაგობის წევრების უარი მოსარჩელის საკუთრებაზე განსახორციელებელი დემონტაჟისა და მშენებლობის განსახორციელებლად საჭირო მოქმედებების მიმართ. კასატორი მიუთითებს სარჩელის იმ ფაქტობრივ გარემოებებზე, სადაც საუბარია დემინტაჟის საჭიროებებზე და მიაჩნია, რომ სასამართლომ არასწორად გაამახვილა ყურადღება სსიპ არქიტექტურის საქალაქო სამსახურის მიერ გაცემულ წერილზე (განჩინების პ:10), საიდანაც დგინდება, რომ მოსარჩელის საკუთრებაში არსებული ინდივიდუალური საცხოვრებელი სახლი წარმოადგენს „იძულებით შეუსაბამო“ უძრავ ობიექტს. ვინაიდან არ პასუხობს განაშენიანების რეგულირების წესების მოთხოვნებს, მისი შესაბამისობაში მოყვანა არსებობის მანძილზე შეუძლებელია. ახალი ინდივიდუალური საცხოვრებელი სახლის მშენებლობა კი, გამოიწვევს ახალი „შეუსაბამო“ ობიექტის გაჩენას. კასატორის მოსაზრებით, აღნიშნული მოსაზრება შეეხება მშენებლობის ამჟამად არსებული კონფიგურაციით განხორციელების საკითხს.

20. კასატორის მოსაზრებით არსებობს ინტერესთა კონფლიქტი, თუმცა, მისი ინტერესი უპირატესია, რაც სწორად არ შეფასდა, რამდენადაც სახლი არის ავარიული, საფრთხის შემცველი, მშენებლობის განხორციელებაზე მოსარჩელეს მხარეს უჭერს 14 მობინადრე, რაც წევრთა 77%-ს შეადგენს.

21. იმავდროულად, კასატორი წარმოდგენილ განცხადებაში უთითებს, რომ მისი შენობის ფართის გაზრდა არ ზემოქმედებს მიწის ნაკვეთის წილების განაწილებაზე (განცხადება: 01.03.2017წ.).

სამოტივაციო ნაწილი:

22. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 06 მარტის განჩინებით საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის (შემდეგში: სსსკ-ის) 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

23. საკასაციო სასამართლომ, სსსკ-ის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

24. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ კასატორის მიერ წარმოდგენილია სააპელაციო საჩივრის ინდენტური საფუძვლები. სახელდობრ, კასატორი სადავოდ ხდის ამხანაგობისა და მისი წევრების მხრიდან უფლების ბოროტად გამოყენებას, რაც გამოიხატება მის მიერ დაგეგმილი სადემონტაჟო და სამშენებლო სამუშაოების განსახორციელებლად შესაბამისი ნებართვის მიუღებლობაში. კასატორის ინტერესშია მისი საკუთრების დემონტაჟის განსახორციელებლად და შესაბამისი სამსახურიდან ახალი ნაგებობის აშენების ნებართვის მიღება მის მიერ წარდგენილი სამშენებლო პროექტის მიხედვით.

25. პირველ რიგში, საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ საპროცესო სამართლის ნორმების დარღვევასთან მიმართებით [სსსკ-ის 393.3 მუხლი} კასატორის მხრიდან დასაბუთებული საკასაციო შედავება (პრეტენზია) არაა წარმოდგენილი. შესაბამისად, გასაზიარებელია სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები [სსკ-ის 407.2}. რაც შეეხება მათ სამართლებრივ შეფასებას და კასატორის პრეტენზიას ამხანაგობისა და მისი წევრების მხრიდან უფლების ბოროტად გამოყენებასთან მიმართებით, აღნიშნულს საკასაციო პალატა არ იზიარებს და განმარტავს, რომ საკუთრების უფლების შეზღუდვის გონივრულობა და ობიექტურობა (ჩარევის პროპორციულობა) არაერთხელ გგამხდარა სასამართლოს შეფასების საგანი. ამ თვალსაზრისით, დადგენილ სასამართლო პრაქტიკას არ ეწინააღმდეგება სააპელაციო პალატის დასკვნები. ერთ-ერთ საქმეში (იხ., სუსგ №ას-1200-1129-2012, 29 ოქტომბერი), სადავო იყო სარეკონსტრუქციო სამუშაოების ჩატარებაზე ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრებისაგან თანხმობის მიღება. დადგენილი ფაქტობრივი გარემოების მიხედვით, სარეკონსტრუქციო სამუშაოების წარმოება არ ლახავდა ამხანაგობის მოპასუხე წევრთა უფლებებს და არ აყენებდა მათ ზიანს. შესაბამისად, იქმნებოდა ისეთი ვითარება, როდესაც ერთ მხარეზე იდგა ამხანაგობის წევრთა უფლება, არ მიეცათ თანხმობა საპროექტო სამუშაოების წარმოებისათვის, ხოლო მეორე მხარეს – ამხანაგობის წევრი მოსარჩელის ინტერესი, ეწარმოებინა იმგვარი საპროექტო სამუშაოები, რომელიც აუცილებელი იყო მის საკუთრებაში არსებული ფართის ნორმალურად სარგებლობისათვის. ამიტომაც, ამხანაგობის უარი სარეკონსტრუციო სამუშაოების განხორციელებაზე მიეცათ წევრისთვის ნებართვა შეფასდა უფლების ბოროტად გამოყენებად.

26. ამდენად, საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ იმისათვის რომ ადგილი ჰქონდეს საკუთრების ბოროტად გამოყენებას, უნდა დადგეს კუმულატიური ერთობლიობა: ა. ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრები არ უნდა მიუთითებდნენ თავიანთი უფლების გამოყენების შედეგზე და სრულიად უმოტივაციოდ უნდა ამბობდნენ უარს მის გაცემაზე; ბ. მეორე მხარეს, უნდა გააჩნდეს ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრების ამ უფლების შელახვის რაიმე კანონისმიერი საფუძველი. მოცემულ შემთხვევაში, სახეზე არ არის აუცილებელი პირობა: მართალია მოსარჩელეს არ გააჩნია ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრების თანხმობა (რაც აუცილებელი იყო საპროექტო სამუშაოების ჩასატარებლად), თუმცა ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრების მხრიდან უარი ამგვარი სამუშაოების ჩატარებაზე დასაბუთბულია, რადგან დადგენილია, რომ მოსარჩელის ინტერესშია გაზრდილი გაბარიტებისა და სიმაღლის შენობის აშნება, რაც დაუშვებელია. კასატორი კი შეცვილილი გაბარიტების შენობის საჭიროებაზე ვერ მიუთითებს და ამ თვალსაზრისით, მისი ინტერესების უპირატესობას ვერ ადასტურებს. ამ მოცემულობაში, სწორადაა მიჩნეული, მოპასუხეები არ იყენებენ თავიანთ უფლებას ბოროტად და მათი უარი მიზნად არ ისახავს მოსარჩელის უფლების განხორციელებისათვის აუცილებლობით ნაკარნახევი ინტერესის შელახვას.

27. ზემოთ აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში, არ იკვეთება საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის სსსკ-ის 391-ე მუხლის მე-4 ნაწილით გათვალისწინებული რომელიმე საფუძვლის არსებობა, ვინაიდან ნორმის დანაწესით საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. როგორც საქმის მასალებით ირკვევა, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით, ვინაიდან სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან, არც დასაბუთებული პოზიციაა წარმოდგენილი ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციათან ანდა ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან წინააღმდეგობის საფუძვლით.

28. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისითაც, ვინაიდან ამხანაგობის კრების ოქმის კანონიერებისა და აღიარებითი სარჩელის იურიდიული ინტერესის შესახებ განმარტებულია არაერთ განჩინებაში, რომელთა ნაწილი ასახულია წინამდებარე მსჯელობაშიც.

29. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სსსკ-ის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

30. სსსკ-ის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. მ- ქ--ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორ მ-- ქ-ეს უკან დაუბრუნდეს 2017 წლის 20 თებერვალს საგადახადო დავალება N26 გადახდილი სახელმწიფო ბაჟიდან (300 ლარი) – 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ზ. ძლიერიშვილი

მოსამართლეები: ნ. ბაქაქური

ბ. ალავიძე