საქმე №ას-1105-1062-2016 17 მარტი, 2017 წელი
ქ.თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)
მოსამართლეები:
ზურაბ ძლიერიშვილი, პაატა ქათამაძე
საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორი – ზ. გ-ე (მოპასუხე)
მოწინააღმდეგე მხარე – ზ. ბ-ი (მოსარჩელე)
გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 11 ოქტომბრის განჩინება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა
დავის საგანი – უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
1. მოსარჩელის მოთხოვნა და სარჩელის ფაქტობრივი საფუძვლები:
1.1. ზ. ბ-მა (შემდგომში _ მოსარჩელე, მოწინააღმდეგე მხარე ან არაპირდაპირი მფლობელი) სარჩელი აღძრა სასამართლოში ზ. გ-ის (შემდგომში _ მოპასუხე, აპელანტი, კასატორი ან პირდაპირი მფლობელი) მიმართ უძრავი ნივთით სარგებლობის ხელშეშლის აღკვეთისა და მოპასუხის უკანონო მფლობელობიდან ქ.თბილისში, დ-ის მე-3 მიკრორაიონის 47-ე კორპუსის მე-5 სადარბაზოში, მე-3 სართულზე, მარცხენა მხარეს მდებარე ბინის გამოთხოვის მოთხოვნით (იხ. საქალაქო სასამართლოს 25.02.2015წ. სხდომის ოქმი, დაზუსტებული სასარჩელო მოთხოვნა).
1.2. სარჩელი ემყარება შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებს: თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 18 აპრილის გადაწყვეტილებით მოსარჩელე აღიარებულ იქნა ზემოხსენებული უძრავი ქონების კანონიერ მოსარგებლედ, რამდენადაც მას ბინა ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის საფუძველზე აქვს გადაცემული. უძრავ ქონებაში შეჭრილია მოპასუხე, რომელიც მოსარჩელის არაერთი მოთხოვნის მიუხედავად, არ ათავისუფლებს მას, ხოლო მოსარჩელეს ხელი ეშლება ქონებით სარგებლობაში.
2. მოპასუხის პოზიცია:
მოთხოვნის განხორციელების გამომრიცხავი შესაგებლით მოპასუხემ არ ცნო სარჩელი და განმარტა, რომ იგი ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიაში საქმის განხილვაზე არ ყოფილა მიწვეული, რამაც უკანონო გადაწყვეტილების მიღება განაპირობა. ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის გადაწყვეტილებაში აღნიშნულია, რომ საქმეში წარმოდგენილია ქ.თბილისის კიროვის სახალხო დეპუტატთა რაისაბჭოს აღმასკომის 1990 წლის 21 თებერვლის #157 გადაწყვეტილება (ოქმი #4, საკითხი #38), რომლითაც დასტურდება, რომ მოსარჩელეს გამოეყო სამოთახიანი ბინა ზემოხსენებულ მისამართზე მდებარე კორპუსის მე-3 სართულზე, მარჯვენა მხარეს და ამ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტზე დაყრდნობით იქნა აღიარებული მოსარჩელე ამავე კორპუსში, მე-3 სართულზე, მარცხენა მხარეს მდებარე ბინის კანონიერ მოსარგებლედ. საქართველოს ეროვნული არქივის ინფორმაციით, კიროვის სახალხო დეპუტატთა რაისაბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის 1990 წლის 21 თებერვლის #157 გადაწყვეტილებით (ოქმი #4, საკითხი #38) მოქალაქე ბ-ს, როგორც მრავალშვილიან დედას ბინა ფ-ში დაჩქარებული წესით გამოეყო. მოსარჩელეს სასამართლოსათვის საკუთრების უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტი არ წარმოუდგენია, შესაბამისად, სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლის საფუძველზე იგი არაა მესაკუთრე და სარჩელი არ უნდა დაკმაყოფილდეს. საჯარო რეესტრის ამონაწერის თანახმად, სადავო ბინის მესაკუთრეა ამხანაგობა. ქ.თბილისის მერიის არქიტექტურის სამსახურის 2009 წლის 10 თებერვლის #ლეგ-78 ბრძანებით დ-ის დასახლებაში, მე-3 მ/რ-ში, ამხანაგობა „ა-ის“ საკუთრებაში არსებულ მიწაზე უნებართვოდ აშენებული საცხოვრებელი სახლი ლეგალიზებულ იქნა. ეს დოკუმენტები უდავოდ მოწმობენ იმას, რომ სარჩელი უსაფუძვლოა. თავის მხრივ, პარტნიორული ურთიერთთანამშრომლობის შესახებ 2009 წლის 19 თებერვლის #2 შეთანხმების თანახმად, მოპასუხე ქონების მესაკუთრე ამხანაგობის წევრია, რაც ადასტურებს მის კანონიერ მფლობელობას სადავო უძრავ ნივთზე.
3. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:
თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 9 ივნისის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა, აღკვეთილ იქნა მოპასუხის მხრიდან ხელშეშლა და მისი უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვილ იქნა ქ.თბილისში, დ-ში, მე-3 მ/რ-ის 27-ე კორპუსში, მე-5 სადარბაზოს მე-3 სართულზე, მარცხენა მხარეს მდებარე ბინა.
4. აპელანტის მოთხოვნა:
საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.
5. გასაჩივრებული განჩინების სარეზოლუციო ნაწილი:
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 11 ოქტომბრის განჩინებით აპელანტის მოთხოვნა არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცველად.
6. კასატორის მოთხოვნა:
სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა აპელანტმა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ შეისწავლა საქმის მასალები, გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთებულობა, საკასაციო საჩივრის საფუძვლები და მიიჩნევს, რომ იგი ნაწილობრივ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:
1. გასაჩივრებული განჩინების გაუქმებისა და საქმის იმავე სასამართლოსათვის ხელახლა განსახილველად დაბრუნების ფაქტობრივი და სამართლებრივი დასაბუთება:
1.1. საკასაციო სასამართლოს შეფასების საგანს წარმოადგენს არაპირდაპირი მფლობელის მოთხოვნის კანონიერება, რომელიც მიმართულია პირდაპირი მფლობელის მხრიდან ქონებით სარგებლობის ხელშეშლის აღკვეთისა და უძრავი ქონების გამოთხოვისაკენ. გასაჩივრებული განჩინებით სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნები იმის თაობაზე, რომ მოსარჩელე (არაპირდაპირი მფლობელი) წარმოადგენდა უფლებამოსილ პირს უძრავ ქონებაზე, ხოლო მოპასუხე _ უკანონოდ ფლობდა ამ ქონებას და ჩათვალა, რომ არსებობდა ვინდიკაციური სარჩელის დაკმაყოფილების სამოქალაქო კოდექსის 170-ე და 172-ე მუხლებით გათვალისწინებული წინაპირობები.
1.2. კასატორი არ ეთანხმება გასაჩივრებული განჩინების შეფასებებს და პრეტენზიას გამოთქვამს სასამართლოს მხრიდან, როგორც სამოქალაქო კოდექსის ნორმათა არასწორი გამოყენება-განმარტების, ისე _ საპროცესო სამართლის ნორმების დარღვევით დავის ფაქტობრივი გარემოებების შეფასება-დადგენის თვალსაზრისით.
1.3. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის თანახმად, საკასაციო საჩივარი შეიძლება ეფუძნებოდეს მხოლოდ იმას, რომ გადაწყვეტილება კანონის დარღვევითაა გამოტანილი. სამართლის ნორმები დარღვეულად ითვლება, თუ სასამართლომ: ა) არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა; ბ) გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა; გ) არასწორად განმარტა კანონი. საპროცესო სამართლის ნორმების დარღვევა მხოლოდ მაშინ შეიძლება გახდეს გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი, თუ ამ დარღვევის შედეგად საქმეზე არასწორი გადაწყვეტილება იქნა გამოტანილი. ამავე კოდექსის 394-ე მუხლის „ე1“ ქვეპუნქტის შესაბამისად კი, გადაწყვეტილება ყოველთვის ჩაითვლება კანონის დარღვევით მიღებულად, თუ მისი დასაბუთება იმდენად არასრულია, რომ სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია. სადავო საკითხის შეფასების მიზნით, საკასაციო პალატა ყურადღებას გაამახვილებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ, დავის სწორად გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებზე:
1.3.1. ქ.თბილისის კიროვის სახალხო დეპუტატთა რაიონული საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის 1990 წლის 21 თებერვლის #157 გადაწყვეტილების საფუძველზე, მოსარჩელეს გაუფორმდა ქ.თბილისში, დ-ის მე-3 მ/რ-ში 27-ე კორპუსის მე-5 სადარბაზოში, მე-3 სართულზე, მარცხენა მხარეს მდებარე სამოთახიანი ბინა;
1.3.2. საჯარო რეესტრის ამონაწერის მიხედვით, თბილისის არქიტექტურის სამსახურის ბრძანების საფუძველზე, 27-ე კორპუსი ბინის მესაკუთრეთა საერთო საკუთრებას წარმოადგენს. მოპასუხე ბინის მესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრია;
1.3.3. თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2013 წლის 18 აპრილის გადაწყვეტილებით, მოსარჩელე სადავო ბინის კანონიერ მოსარგებლედ იქნა აღიარებული;
1.3.4. მოსარჩელე ვერ სარგებლობს მის საკუთრებაში არსებული უძრავი ნივთით მოპასუხის მიერ ქონების დაუფლების გამო;
1.3.5. მოპასუხე არ წარმოადგენს სადავო ნივთის მართლზომიერ მფლობელს. სააპელაციო სასამართლოში საქმის განხილვისას მან დაადასტურა სადავო ფართში თვითნებურად შესვლის ფაქტი, თუმცა მიიჩნევს, რომ მოსარჩელეს აღნიშნულ ფართზე უფლებამოსილება არ გააჩნია, რადგან თავადაა ქონების მართლზომიერი მფლობელი, რასაც თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 2009 წლის 1 და 12 მარტის ბრძანებებითა და პარტნიორული ურთიერთთანამშრომლობის შესახებ #2 შეთანხმებით ადასტურებს.
1.4. საკასაციო პალატა სრულად იზიარებს კასატორის პოზიციას ქვემდგომი სასამართლოს მხრიდან სადავო გარემოებების არასწორად დადგენა-შეფასების თვალსაზრისით და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლოს დასკვნები არ ემყარება საქმის მასალების ყოველმხრივ, სრულ და ობიექტურ გამოკვლევას (სსსკ-ის 105.2 მუხლი), შეკრებილ მტკიცებულებებს არ მიეცა სათანადო შეფასება, რის გამოც მხარეთა სამართლებრივი სტატუსის, ასევე, მოთხოვნის დამფუძნებელი ნორმის განსაზღვრის ნაწილში გადაწყვეტილება დაუსაბუთებელია, კერძოდ:
1.4.1. ქვემდგომი სასამართლოს მხრიდან დადგენილ იქნა ფაქტობრივი გარემოება იმის თაობაზე, რომ მოსარჩელეს სადავო ქონებაზე უფლება გადაეცა ადმისნისტრაციული აქტის _ ქ.თბილისის კიროვის სახალხო დეპუტატთა რაიონული საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის 1990 წლის 21 თებერვლის #157 გადაწყვეტილების საფუძველზე, ხოლო თავად უძრავი ქონება _ კორპუსი, საჯარო რეესტრის ამონაწერის თანახმად, ბინის მესაკუთრეთა საერთო საკუთრებაა და ამხანაგობის წევრს წარმოადგენს მოპასუხე, რაც ქმნის სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლის შემადგენლობას.
1.4.2. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ უძრავ ნივთზე საკუთრების უფლების დამადასტურებელ მტკიცებულებას, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, წარმოადგენს საჯარო რეესტრის ამონაწერი, რამდენადაც, უძრავ ნივთზე არც პირდაპირი და არც არაპირდაპირი მფლობელობა მესაკუთრედ ყოფნის პრეზუმფციას არ ქმნის. სამოქალაქო კოდექსის 158-ე (2) მუხლის თანახმად, მესაკუთრედ ყოფნის ვარაუდი არ ვრცელდება იმ შემთხვევაში, როცა ნივთზე საკუთრებითი ურთიერთობის ხასიათი ვლინდება საჯარო რეესტრიდან. ამავე კოდექსის 311-ე (1) მუხლის თანახმად კი, საჯარო რეესტრი არის ნივთსა და არამატერიალურ ქონებრივ სიკეთეზე უფლებათა, ყადაღისა და საგადასახადო გირავნობის/იპოთეკის წარმოშობის, მათში ცვლილების და მათი შეწყვეტის, ასევე უძრავ ნივთზე საკუთრების უფლების მიტოვების წარმოშობის და მასში ცვლილების შესახებ მონაცემთა ერთობლიობა. კანონის აღნიშნული დებულებები ხელს უწყობს უფლების მქონე, ასევე, მესამე პირთა ინტერესების დაცვას სამოქალაქო ბრუნვაში და სწორედ ამ მიზნითაა დადგენილი რეგისტრირებული მონაცემების უტყუარობისა და სისრულის პრეზუმცია (სკ-ის 312-ე მუხლი). ამდენად, იმ უდავო გარემოების გათვალისწინებით, რომ ქონებაზე მოსარჩელის საკუთრების უფლება რეგისტრირებული არ არის, შეუძლებელია იგი მიჩნეულ იქნას მესაკუთრედ. ეს გარემოება კი, თავის მხრივ, გამორიცხავს სასარჩელო მოთხოვნის სამართლებრივ საფუძვლად სამოქალაქო კოდექსის 170-ე და 172-ე მუხლების გამოყენებას, რადგანაც ამ ნორმათა საფუძველზე, უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა მხოლოდ მესაკუთრემ შეიძლება მოითხოვოს.
1.4.3. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოსარჩელეს პოსესორული მოთხოვნა გააჩნია, რამდენადაც იგი ნივთზე ფლობის უფლების დამდგენ დოკუმენტებზეა დამყარებული, შესაბამისად, მოთხოვნის დამფუძნებელი ნორმებიც მფლობელობის საკითხის მარეგულირებელ დანაწესებში უნდა იქნას მოძიებული. პალატა განმარტავს, რომ სამოქალაქო კოდექსი იცნობს კეთილსინდისიერი და მართლზომიერი მფლობელის ინსტიტუტს, რომელთათვის დამახასიათებელი ელემენტები მოცემულია ამავე კოდექსის 159-ე, 162-ე, 163-ე, 164-ე მუხლებში, კერძოდ, მართლზომიერ მფლობელად ითვლება პირი, რომელიც სამართლებრივ საფუძველზე ახორციელებს ნივთის მიმართ ფაქტობრივ ბატონობას, განსხვავებით კეთილსინდისიერი მფლობელისაგან, რომელსაც არ გააჩნია ნივთის ფლობის კანონისმიერი საფუძველი. კეთილსინდისიერება და არაკეთილსინდისიერება მიუთითებს სუბიექტურ კრიტერიუმებზე, რაც განისაზღვრება პირის დამოკიდებულებით ნივთის ფლობის სამართლებრივი საფუძვლების მიმართ. მართლზომიერი და არა მართლზომიერი მფლობელობა მიგვითითებს ობიექტურად არსებულ ფაქტორებზე, რაც ვლინდება მფლობელობის სამართლებრივი საფუძვლის არსებობაში. ამრიგად, მართლზომიერი მფლობელია მესაკუთრე და ის პირი, რომელთა მფლობელობაც მესაკუთრის მფლობელობიდანაა ნაწარმოები. კანონი გამიჯნავს კეთილსინდისიერი მფლობელის მოთხოვნას (160-ე - 161-ე მუხლები) და მართლზომიერი მფლობელის მოთხოვნას (162-ე მუხლი), ასევე, არაუფლებამოსილი კეთილსინდისიერი მფლობელის ვალდებულებებს (163-ე მუხლი) და არაკეთილსინდისიერი მფლობელის ვალდებულებებს (164-ე მუხლი) (იხ. სუსგ №ას-524-493-2012, 4 ოქტომბერი, 2012 წელი).
1.4.4. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ გარდა მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძვლის არასწორად განსაზღვრისა, სააპელაციო პალატამ იმგვარად მიიჩნია მოსარჩელის პოსესორული უფლება უპირატესად, რომ არ გამოუკვლევია მოპასუხის შედავების საფუძვლიანობა. ქონების არაპირდაპირი მფლობელი, საკუთარ უფლებრივ კავშირს ნივთთან ამყარებს ადმინისტრაციულ აქტზე _ ქ.თბილისის კიროვის სახალხო დეპუტატთა რაიონული საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის 1990 წლის 21 თებერვლის #157 გადაწყვეტილებაზე, რომელიც, საკასაციო სასამართლოს შეფასებით, შესაძლოა, პირის მართლზომიერ (არაპირდაპირი) მფლობელად მიჩნევას განაპირობებდეს, რამდენადაც ამ აქტის გამოცემის დროს მოქმედი, როგორც სსრ-ის სამოქალაქო სამართლის, ისე _ სსრ-ის საბინაო კოდექსი პირის ინდივიდუალურ საკუთრებას უძრავ ქონებაზე არ აღიარებდა, არამედ, იგი სახელმწიფოს საკუთრებას წარმოადგენდა და მოქალაქეს გადაეცემოდა დროებით სარგებლობაში. სსსრ-ის საბინაო კოდექსის 57-ე მუხლის პირველი აბზაცის თანახმად, სახელმწიფო ან საზოგადოებრივი საბინაო ფონდის სახლებში საცხოვრებელი სადგომის მიცემის გადაწყვეტილების საფუძველზე სახალხო დეპუტატთა რაიონული, საქალაქო, ქალაქის რაიონული, სადაბო, სასოფლო საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტი მოქალაქეს აძლევს ორდერს, რომელიც მოცემულ საცხოვრებელ სადგომში შესახლების ერთადერთი საფუძველია. ქ.თბილისის კიროვის სახალხო დეპუტატთა რაიონული საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის 1990 წლის 21 თებერვლის #157 გადაწყვეტილების გაუქმების დამადასტურებელი რაიმე მტკიცებულება საქმეში არ მოიპოვება, თუმცა, საგულისხმოა, რომ შესაგებელზე დართული საჯარო რეესტრის ამონაწერის თანახმად, თვითმმართველი ქ.თბილისის მერიის არქიტექტურის სამსახურის ადმინისტრაციული აქტების საფუძველზე, დ-ის მე-3 მ/რ-ის 27-ე კორპუსი სახელმწიფომ განკარგა და იგი ბინის მესაკუთრეთა საერთო საკუთრებას წარმოადგენს. ამ შემთხვევაში, მნიშვნელოვანია, შეფასდეს ნივთის პირდაპირი მფლობელის ის პრეტენზიები, რომლებიც მიმართულია მისი მხრიდან ქონების ფლობის მართლზომიერებისაკენ. სასარჩელო მოთხოვნის უსაფუძვლობის მიზნით მოპასუხე ასევე მიუთითებს, რომ ნივთის რეგისტრირებულ მესაკუთრეს, საჯარო რეესტრის ამონაწერის თანახმად, წარმოადგენს ამხანაგობა, რომლის წევრიც თავადაა. ეს გარემოებები დადგენილია სააპელაციო სასამართლოს მხრიდანაც. საქმეში ასევე წარმოდგენილია პარტნიორული ურთიერთთანამშრომლობის შესახებ #2 შეთანხმება, რომლის თანახმადაც ამხანაგობა „ა-ს“ წევრები, მათ შორის კასატორი, კისრულობენ სადავო მრავალბინიანი სახლის მშენებლობის დასრულების მიზნით, მისი დაფინანსების ვალდებულებას და ამ მიზნის მისაღწევად გაწეული შრომისა და ინვესტიციის სანაცვლოდ იღებენ ხელშეკრულებითვე განსაზღვრულ ფართს. სააპელაციო პალატას, მტკიცებულებათა ერთობლიობაში შეფასებით არ გამოუკვლევია მოდავე მხარეთა მფლობელობის დამადასტურებელი მტკიცებულებების უპირატესობის საკითხი, არამედ, შემოიფარგლა მხოლოდ მოპასუხის წარმომადგენლის მიერ სხდომაზე მიცემული განმარტების ანალიზით, რომ ქონება იმ პირთა საკუთრებას წარმოადგენს, ვინც თავდაპირველად თვითნებურად დაეუფლა ქონებას. ამ მხრივ, გასაჩივრებული განჩინება არ შეიცავს სამართლებრივ ანალიზს მხარის ზოგადი განმარტება იძლევა თუ არა საქმეში წარმოდგენილი წერილობითი მტკიცებულებების უარყოფის შესაძლებლობას. გარდა აღნიშნულისა, გასაჩივრებული განჩინება არ იძლევა პასუხს კითხვაზე _ შესაძლებელია თუ არა დაკმაყოფილდეს მოპასუხის მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვისა და ხელშეშლის აღკვეთის შესახებ სარჩელი იმ პირობებში, როდესაც ყოფილი მესაკუთრის მიერ (სახელმწიფო) ამ ქონების განკარგვა (იხ. საჯარო რეესტრის მონაცემები) სარჩელით შედავებული არაა.
1.5. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 412-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ და „ბ“ ქვეპუნქტების თანახმად, საკასაციო სასამართლო აუქმებს გადაწყვეტილებას და საქმეს ხელახლა განსახილველად აბრუნებს სააპელაციო სასამართლოში, თუ: ა) საქმის გარემოებები საპროცესო ნორმების ისეთი დარღვევითაა დადგენილი, რომ ამ დარღვევების შედეგად საქმეზე არასწორი გადაწყვეტილება იქნა გამოტანილი და საჭიროა მტკიცებულებათა დამატებითი გამოკვლევა; ბ) არსებობს ამ კოდექსის 394-ე მუხლით გათვალისწინებული საფუძვლები, გარდა აღნიშნული მუხლის „გ“ და „ე“ ქვეპუნქტებისა. ამდენად, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ არსებობს ქვემდგომი სასამართლოს განჩინების გაუქმების სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე-394-ე მუხლებით გათვალისწინებული წინაპირობები, რის თაობაზეც კასატორმა დასაბუთებული შედავება წარმოადგინა, შესაბამისად, წინამდებარე განჩინებაში ჩამოყალიბებული დასაბუთების გათვალისწინებით, სააპელაციო პალატამ მტკიცებულებათა ყოველმხრივი, სრული და ობიექტური განხილვის შედეგად უნდა განსაზღვროს დავის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებები, დაადგინოს მტკიცების საგანში შემავალი ფაქტები და მხოლოდ ამის შემდეგ გადაწყვიტოს უფლების საკითხი.
2. სასამართლო ხარჯები:
სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ სააპელაციო ან საკასაციო სასამართლო დააბრუნებს საქმეს ხელახლა განსახილველად, მთელი სასამართლო ხარჯები, რაც გაწეულია ამ საქმის განხილვასთან დაკავშირებით, სარჩელის აღძვრიდან დაწყებული, უნდა შეჯამდეს და შემდეგ განაწილდეს მხარეთა შორის ამ მუხლის მიხედვით. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ საქმის განხილვასთან დაკავშირებული ხარჯები უნდა გადაწყდეს სასამართლოს მიერ შემაჯამებელი გადაწყვეტილების მიღებისას.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე, 412-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. ზ. გ-ის საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდეს.
2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 11 ოქტომბრის განჩინება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს.
3. საკასაციო საჩივარზე სახელმწიფო ბაჟი გადახდილია.
4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
თავმჯდომარე ბ. ალავიძე
მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი
პ. ქათამაძე
