№330210115001085495

საქმე №ას-219-208-2017 05 მაისი, 2017 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ზურაბ ძლიერიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ეკატერინე გასიტაშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – ა- ქ-–ია (მოსარჩელე, აპელანტი)

მოწინააღმდეგე მხარე – დ- ხ--ი, ა- ს-ი, ც-- მ–ი, ი- გ--ე (მოპასუხე, მოწინააღმდეგე მხარე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 20 დეკემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა პროცენტზე

შეთანხმების ნაწილში, პროცენტის სახით გადახდილი თანხის ჩათვლა ძირითადი

თანხის ანგარიშში გადახდილად

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. დ--ხ---ის (შემდეგში: პირველი მოპასუხე ან მესაკუთრე) სახელზე საკუთრების უფლებით რეგისტრირებულია უძრავი ქონება, მდებარე, ქ. თბილისში, დასახლება ვ---ი-3, მე-4 მ/რ, კორპუსი 403, ბინა №53 (შემდეგში: უძრავი ქონება).

2. ა-– ქ–ია (შემდეგში: მოსარჩელე ან აპელანტი ან კასატორი) ოჯახთან ერთად ცხოვრობს პირველი მოპასუხის უძრავ ქონებაში.

3. ერთი მხრივ, პირველ მოპასუხესა და მეორე მხრივ, ა-- ს---ს (შემდეგში: მეორე მოპასუხე ან გამსესხებელი), ც- მ–სა (შემდეგში: მესამე მოპასუხე ან გამსესხებელი) და ი-- გ-ეს (შემდეგში: მეოთხე მოპასუხე ან გამსესხებელი) შორის 2013 წლის 03 დეკემბერს გაფორმდა სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულება (შემდეგში: სადავო ხელშეკრულება), რომლითაც მოსარჩელემ გარკვეული თანხა ისესხა გამსესხებლებისაგან და მოთხოვნის უზრუნველსაყოფად იპოთეკით დაიტვირთა უძრავი ქონება.

4. მოსარჩელემ სარჩელი აღძრა პირველი, მეორე, მესამე და მეოთხე მოპასუხეების მიმართ და მოითხოვა სადავო ხელშეკრულების ბათილად ცნობა პროცენტის განსაზღვრის ნაწილში (1); აღნიშნულ ხელშეკრულებაში ცვლილებების შეტანის შესახებ 2014 წლის 03 ივნისისა და 2014 წლის 19 ნოემბრის შეთანხმების ბათილად ცნობა იმ ნაწილში, რომელიც ეხება პროცენტის უცვლელად დატოვებას (2); სადავო ხელშეკრულების საფუძველზე მოსარჩელის მიერ გამსესხებლებისათვის პროცენტის სახით გადახდილი 7610 აშშ დოლარის ჩათვლა ძირითადი თანხის ანგარიშში (3).

5. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 04

აპრილის გადაწყვეტილებით, სარჩელი არ დაკმაყოფილდა;

6. გადაწყვეტილების გაუქმებისა და სარჩელის დაკმაყოფილების მოთხოვნით სააპელაციო საჩივარი წარადგინა მოსარჩელემ, რომელსაც უარი ეთქვა დაკმაყოფილებაზე თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 20 დეკემბრის განჩინებით.

7. სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი: სადავო ხელშეკრულების თანახმად, გამსესხებლებმა პირველ მოპასუხეს ასესხეს ჯამში 30 000 აშშ დოლარი, ყოველთვიურად სესხის ძირითად თანხაზე 3%-ის დარიცხვით. ხელშეკრულების თანახმად სესხი უნდა დაბრუნებულიყო სამი თვის ვადაში - 2013 წლის 3 მარტს. ხელშეკრულების შეუსრულებლობის ან არაჯეროვანი შესრულებისათვის ხელშეკრულების დამრღვევს უნდა გადაეხადა პირგასამტეხლო საერთო თანხის 0,3 %-ის ოდენობით ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე სააღსრულებო წარმოების დაწყებამდე. სესხის უზრუნველსაყოფად იპოთეკით დაიტვირთა პირველი მოპასუხის სახელზე რეგისტრირებული უძრავი ქონება.

8. სესხის დაბრუნების ვადის ნაწილში, სადავო ხელშეკრულებაში ორჯერ შევიდა ცვლილება თავდაპირველად, 2014 წლის 03 ივნისს და დაბრუნების ვადად განისაზღვრა 2014 წლის 03 სექტემბერი, ხოლო მეორედ, 2014 წლის 19 ნოემბერს და დაბრუნების ვადად განისაზღვრა 2015 წლის 19 იანვარი.

9. სარჩელით მოთხოვნილი იქნა პროცენტის განსაზღვრის ნაწილში, სადავო ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, ასევე, 2014 წლის 19 ნოემბრის შეთანხმების ბათილად ცნობა იმ ნაწილში, რომელიც ეხება პროცენტის უცვლელად დატოვებას.

10. სარჩელის ფაქტობრივ გარემოებებში მოსარჩელე მიუთითებდა, რომ სადავო ხელშეკრულების გაფორმებისთანავე პირველ მოპასუხესა და თავის მხრივ, დანარჩენ გამსესხებლებს შორის შედგა ზეპირი გარიგება ვალის გადაკისრების შესახებ, რომლის თანახმად, სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული თანხა უნდა გადაეხადა მოსარჩელეს.

11. ვალის გადაკისრების შესახებ შეთანხმების არსებობის ფაქტი, მიწინააღმდეგე მხარეებს არ დაუდასტურებიათ, აღნიშნული კი, თავის მხრივ უკავშირდებოდა სარჩელის იმ მოთხოვნას, რომელიც ითვალისწინებდა 2013 წლის 03 დეკემბრის სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულებით შეთანხმებული პროცენტის შემცირებას და მოსარჩელის მიერ კრედიტორებისათვის პროცენტის სახით გადახდილი 7 610 აშშ დოლარის ჩათვლას ძირითადი თანხის ანგარიშში (სარჩელი და სააპელაციო საჩივარი).

12. სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოპასუხეები სადავოდ ხდიდნენ შეთანხმების არსებობას პროცენტის შემცირების თაობაზე, რაც თავის მხრივ, გამორიცხავდა სადავო ხელშეკრულებით გათვალისწინებული მოვალის ჩანაცვლების შესახებ შეთანხმების არსებობასაც. შესაბამისად, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ ვალის გადაკისრების შესახებ შეთანხმებას ადგილი არ ჰქონია. სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (შემდეგში: სსკ-ის) 203-ე მუხლი აწესრიგებს ისეთ შემთხვევას, როდესაც ვალის გადაკისრებას ადგილი აქვს კრედიტორსა და მესამე პირს შორის დადებული გარიგების საფუძველზე, სადაც ნათელია კრედიტორის ნება მესამე პირის მიერ ვალდებულების საკუთარ თავზე აღების თაობაზე. აღნიშნული გარიგების სამართლებრივი შედეგია ის, რომ მესამე პირი იკავებს მოვალის ადგილს, რაც იმას ნიშნავს, რომ აღნიშნული გარიგებით თავდაპირველი მოვალის მიმართ ვალდებულება წყდება და შესაბამისად, კრედიტორს თავდაპირველი მოვალის მიმართ მოთხოვნის უფლება აღარ გააჩნია. შესაბამისად, მესამე პირსა და კრედიტორს შორის ურთიერთობის ვალის გადაკისრებად კვალიფიკაციის მიზნებისათვის, აუცილებელია ცალსახად და არაორაზროვნად დადგინდეს მესამე პირის ნება მასზედ, რომ მოვალის ადგილი დაიკავოს. განსახილველ შემთხვევაში, საქმის მასალებით არ დასტურდება კრედიტორსა და მოვალეს შორის რაიმე ხელშეკრულების არსებობა.

13. სსკ-ის 204-ე მუხლის მიხედვით თუ ვალის გადაკისრების შესახებ შეთანხმდნენ მესამე პირი და მოვალე, მაშინ გადაკისრების ნამდვილობა დამოკიდებულია მოთხოვნის მფლობელის თანხმობაზე; შესაბამისად, ასეთი შეთანხმება თავდაპირველ მოვალესა (პირველი მოპასუხე) და ახალ მოვალეს (მოსარჩელე) შორის რომც შემდგარიყო, გადაკისრების ნამდვილობა დამოკიდებული იქნებოდა მოთხოვნის მფლობელების (გამსესხებლების) თანხმობაზე, რაც მოცემულ შემთხვევაში, არ არსებობდა.

14. სადავო ხელშეკრულების პროცენტის შემცირების ნაწილში, სასარჩელო მოთხოვნას უარი ეთქვა დაკმაყოფილებაზე იურიდიული ინტერესის არარსებობის საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო (შემდეგში: სსკ-ის) 180-ე მუხლის საპროცესო სამართლებრივი საფუძვლით. გამომდინარე იქედან, რომ არ დადგინდა ვალის გადაკისრების შესახებ შეთანხმების არსებობა, მიჩნეული იქნა, რომ მოსარჩელე არ წარმოადგენდა სადავო ხელშეკრულების მხარეს და მაშასადამე, სარგებელზე/პროცენტზე შეთანხმების ნაწილში, ხელშეკრულებით განსაზღვრული პირობის შემცირებაზე უფლებამოსილ პირს.

15. განჩინების გაუქმებისა და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის მოთხოვნით საკასაციო საჩივარი წარადგინა მოსარჩელემ/აპელანტმა.

16. კასატორი სადავოდ ხდის ფაქტობრივ გარემოებას, რომლითაც სააპელაციო სასამართლომ უარყო მოსარჩელესა პირველი მოპასუხის კრედიტორებს (გამსესხებლებს) შორის ვალის გადაკისრებაზე შეთანხმების არსებობა. კასატორის მოსაზრებით, ამგვარი შეთანხმების არსებობა მან დაადასტურა თანხის გადახდის ხელწერილითა და მოპასუხეთა შესაგებლით, სასამართლო პროცესზე მოპასუხეთა მიერ ამ ფაქტის დადასტურებით.

17. კასატორი არ ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს სამართლებრივ შეფასებას, რომლის მიხედვითაც, სსკ-ის 204-ე მუხლის მიხედვით თუ ვალის გადაკისრების შესახებ შეთანხმდნენ მესამე პირი და მოვალე, მაშინ გადაკისრების ნამდვილობა დამოკიდებულია მოთხოვნის მფლობელის თანხმობაზე; შესაბამისად, ასეთი შეთანხმება თავდაპირველ მოვალესა (პირველი მოპასუხე) და ახალ მოვალეს (მოსარჩელე) შორის რომც შემდგარიყო, გადაკისრების ნამდვილობა დამოკიდებული იქნებოდა მოთხოვნის მფლობელების (მეორე, მესამე და მეოთხე მოპასუხეები) თანხმობაზე, რაც მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობდა.

18. კასატორი აღნიშნავს, რომ სარჩელის მოთხოვნაა სადავო ხელშეკრულებისა და მასში ცვლილებების შეტანის შესახებ გარიგებების ბათილად ცნობა სარგებელზე შეთანხმების ნაწილში, ხოლო ვალის გადაკისრებაზე შეთანხმების დასადასტურებლად სარჩელში მითითებულია ის გარემოება, რომ სადავო ხელშეკრულების გაფორმებისთანავე მასსა და პირველ მოპასუხეს შორის შედგა ზეპირი გარიგება ვალის გადაკისრების შესახებ. შესაბამისად, ხელშეკრულების სადავო ჩანაწერის გაუქმება მოსარჩელის ინტერესშია.

19. კასატორის მოსაზრებით სადავო ხელშეკრულება დადებულია პირველი მოპასუხის მიერ, რომელიც არ არის იპოთეკით დატვირთული უძრავი ნივთის ნამდვილი მესაკუთრე, ხოლო შეთანხმება სარგებელზე უკანონია შეუსაბამოდ მაღალი საპროცენტო განაკვეთის არსებობის საფუძვლით [სსკ-ის 54-ე მუხლი]. აღნიშნულით კი, ზიანი ადგენა მოსარჩელეს, რომელსაც ამ დროისთვის უკვე აქვს გადახდილი 7610 აშშ დოლარი სარგებლის სახით.

სამოტივაციო ნაწილი:

20. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 09 მარტის განჩინებით საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სსსკ-ის 396-ე მუხლით და ამავე კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

21. საკასაციო სასამართლომ, სსსკ-ის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ იგი დაუშვებლად უნდა იქნეს მიჩნეული შემდეგ გარემოებათა გამო:

22. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი ორ ძირითად არგუმენტად იყოფა: კასატორის პირველი პრეტენზია დადგენილ ფაქტობრივი გარემოებებს შეეხება, რომლითაც კასატორი სადავოდ ხდის მასსა და პირველი მოპასუხის კრედიტორებს (გამსესხებლებს) შორის ვალის გადაკისრებაზე შეთანხმების არსებობას და მიაჩნია, რომ ამგვარი შეთანხმების არსებობის დასადატურებლად მან წარადგინა რელევანტური მტკიცებულებები (განჩინების პ:17) [სსკ-ის 204-ე მუხლი და სსსკ-ის 102-ე და 105-ე მუხლები], ხოლო მეორე საკასაციო პრეტენზია არასწორ სამართლებრივ შეფასებას შეეხება, რომელითაც უარყოფილი იქნა მოთხოვნა სადავო ხელშეკრულებისა და მასში ცვლილებების შეტანის შესახებ გარიგებებით გათვალისწინებული საპროცენტო სარგებლის შემცირების თაობაზე.

23. საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საკასაციო პრეტენზიის არცერთ ნაწილში, სახელდობრ, პირველი საკასაციო პრეტენზიის ნაწილში, რომელიც დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს შეეხება, არ დასტურდება სააპელაციო სასამართლოს მხრიდან რაიმე პროცედურული წესების დარღვევა, მათ შორის, მტკიცებულებათა შეფასების თვალსაზრისით [სსსკ-ის 105-ე მუხლი].

24. რაც შეეხება დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების სამართლებრივ შეფასებას, საკასაციო პალატა უწინარესად განმარტავს, რომ ვალის გადაკისრების ხელშეკრულება, წარმოადგენს განკარგვით გარიგებას და ამდენად, აბსტრაქტულია. თუმცა, ამავე დროს იგი შეიცავს ვალდებულებების კისრებას. შესაბამისად, იგი ხელშეკრულების მხარეთა შორის ვალდებულებით-სამართლებრივ გარიგებადაც მიიჩნევა. ვალის გადაკისრება, მოთხოვნის დათმობისაგან განსხვავებით, თავისი ორმაგი ბუნების გამო თავის თავში შეიცავს განკარგვითი სამართლებრივი შედეგის გამამართლებელ კაუზას და იგი არ საჭიროებს რაიმე სხვა ვალდებულებით-სამართლებრივ საფუძველს. როგორც გარიგება, ვალის გადაკისრება ექვემდებარება გარიგებათა ნამდვილობის იმგვარ მოთხოვნებს, როგორიცაა: მხარეთა ქმედუნარიანობა, გარიგების დადების ნების გამოვლენა, მხარეთა ნების გამოვლენის თანხვედრა [ზოგადი მოთხოვნები გარიგებათა ნამდვილობის შესახებ]. რაც შეეხება ფორმას, მოთხოვნის დათმობის მსგავსად, ვალის გადაკისრებაც ზოგადი წესით, არ წარმოადგენს ფორმასავალდებულო გარიგებას და იგი შეიძლება დაიდოს ნებისმიერი ფორმით, მათ შორის, ზეპირადაც. ვალის გადაკისრების საგანს შეადგენს ვალი (ვალები), რომელიც შეიძლება იყოს ნებისმიერი სახის, მათ შორის, ნატურალური ვალდებულებებიდან გამომდინარე ვალი და ვალები, რომელთა თაობაზეც მიმდინარეობს სასამართლო პროცესი. ვალის გადაკისრების წინაპირობების არსებობა კი, დამოკიდებულია ვალის გადაკისრების ხელშეკრულების სახესა და სუბიექტურ შემადგენლობაზე. თუ ვალის გადაკისრების ხელშეკრულება იდება კრედიტორსა და ახალ მოვალეს შორის, ამ ხელშეკრულების ნამდვილობა არ არის დამოკიდებული სხვა პირის, მათ შორის, ძველი მოვალის თანხმობაზე. თუმცა, სსკ-ი ძველ მოვალეს შესაძლებლობას აძლევს, არ დაეთანხმოს კრედიტორსა და ახალ მოვალეს შორის დადებულ ხელშეკრულებას (სსკ-ის 203-ე მუხლის მეორე ნაწილი). მას არ ერთმევა უფლება, თავად შეასრულოს ნაკისრი ვალდებულება მიუხედავად იმისა, რომ იგი უკვე თავისუფალია ვალდებულებისაგან. ასეთი შესრულება სათანადოდ ჩაითვლება და ვალდებულება წყდება.

25. თუ პრივატული ვალის გადაკისრების ხელშეკრულება იდება ძველ და ახალ მოვალეებს შორის, ასეთი გარიგების სამართლებრივი ძალა მერყევ მდგომარეობაშია და დამოკიდებულია კრედიტორის თანხმობაზე (სსკ-ის 204-ე მუხლი). ვალის გადაკისრების ამ სახის კრედიტორის თანხმობაზე დამოკიდებულება განპირობებულია კანონის მიერ ამ უკანასკნელის ინტერესების დაცვით. თუ მოთხოვნის დათმობის ნამდვილობისათვის მოვალის თანხმობას კანონი არ ითხოვს იმ მოსაზრებით, რომ მოვალისათვის, როგორც წესი, მნიშვნელობა არა აქვს, თუ ვის მიმართ შეასრულებს ვალდებულებას, ვალის გადაკისრების დროს კრედიტორი დაინტერესებულია მოვალის გადახდისუნარიანობით; კრედიტორი მოვალესთან ამყარებს ვალდებულებით-სამართლებრივ ურთიერთობას სწორედ იმის გამო, რომ სჯერა მისი გადახდისუნარიანობის. ამ უკანასკნელის მხრიდან იმის შესაძლებლობა, რომ შეცვალოს თავისი თავი სხვა პირით კრედიტორის თანხმობის გარეშე, ამ რწმენას აცლის ყოველგვარ საფუძველს. ერთ-ერთ საქმეში, რომელშიც მოსარჩელეები მოითხოვდნენ ანაბრებზე შეტანილი ფულადი სახსრების დაბრუნებას და უთითებენ, მხოლოდ იმაზე, რომ გარიგება არის უკანონო, რადგან სსკ-ის 204-ე მუხლის თანახმად, ვალის გადაკისრების აუცილებელი იყო მათი თანხმობა. საკასაციო პალატამ განმარტა, რომ „ნორმის დანაწესის დაუცველობამ შეიძლება გამოიწვიოს გარიგების ბათილობა, მაგრამ აღნიშნული კატეგორიის გარიგებები არ წარმოადგენენ უცილოდ ბათილ გარიგებებს. მისი ბათილად ცნობის ერთ-ერთ სამართლებრივ წინაპირობას წარმოადგენს კრედიტორის შეცილება, რისთვისაც უნდა არსებობდეს შეცილების საფუძველი“ (იხ., სუსგ 14 მაისი, 2008 წელი, ას-828-1143-07). როგორც მოცემული საქმის მასალებითაა დადგენილი განხორციელებული არ არის სსკ-ის 204-ე მუხლის წანამძღვარი. მოსარჩელემ აღნიშნული გარემოება ვერ დაადასტურა რელევანტური მტკიცებულებებით, თავის მხრივ, მოპასუხეებმაც სადავოდ გახადეს შეთანხმების არსებობა პროცენტის შემცირების თაობაზე (განჩინების პ: 12), რაც თავის მხრივ, გამორიცხავს სადავო ხელშეკრულებით გათვალისწინებული მოვალის ჩანაცვლების შესახებ შეთანხმების არსებობასაც, რის გამოც, სარჩელი სწორად იქნა უარყოფილი.

26. რაც შეეხება კასატორის პრეტენზიას პროცენტზე შეთანხმების ბათილობის ნაწილში [სსკ-ის 54-ე მუხლი] ამ ნაწილში, მართებულად ეთქვა უარი მოსარჩელეს საამისოდ აუცილებელი იურდიული ინტერესის არასებობის საფუძვლით. დიდმა პალატამ ერთ-ერთ განჩინებაში განმარტა სსსკ-ის 180-ე მუხლის ნორმატიული შინაარსი: „აღიარებითი სარჩელის დაკმაყოფილებით, მოსარჩელემ უნდა განახორციელოს კონკრეტული უფლება და ამ უფლების განხორციელება დაკავშირებული უნდა იყოს უშუალოდ აღიარებითი სარჩელით მოთხოვნილი უფლების აღიარებასთან. სხვა საკითხია იურიდიული შედეგის არსებობის ან არარსებობის დადგენის სურვილი. იურიდიული ინტერესის არსებობის დადგენისათვის უპირატესად უნდა გაირკვეს, გაუმჯობესდება თუ არა მოსარჩელის სამართლებრივი მდგომარეობა მისი აღიარებითი მოთხოვნის დაკმაყოფილების შემთხვევაში (იხ.,სუსგ №ას-121-117-2016, 17 მარტი, 2016 წელი). ვინაიდან, მოცემულ შემთხვევაში, არ დადასტურდა მხარეებს შორის ვალის გადაკისრების შესახებ გარიგების არსებობა, მოსარჩელის პრეტენზიას პროცენტის (სარგებლის) შემცირების ნაწილში, არ გააჩნია დაცვის ღირსი იურიდიული ინტერესი.

27. ზემოთ აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში, არ იკვეთება საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის სსსკ-ის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილით გათვალისწინებული რომელიმე საფუძვლის არსებობა, ვინაიდან ნორმის დანაწესით საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. როგორც საქმის მასალებით ირკვევა, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით, ვინაიდან სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან, არც დასაბუთებული პოზიციაა წარმოდგენილი ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციათან ანდა ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან წინააღმდეგობის საფუძვლით.

28. ამასთან, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისითაც, ვინაიდან ვალის გადაკისრებისა და აღიარებითი სარჩელისათვის აუცილებელი იურიდიული ინტერესის საკითხი განმარტებულია სასამართლოს გადაწყვეტილებაში, რომელთა ნაწილი ასახულია წინამდებარე მსჯელობაშიც. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სსსკ-ის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

29.სსსკ-ის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ა-- ქ-–იას საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო;

2. ა- ქ-იას უკან დაუბრუნდეს 2017 წლის 06 მარტს საგადახადო დავალება N1 გადახდილი სახელმწიფო ბაჟიდან (926 ლარი) – 648.2 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ზ. ძლიერიშვილი

მოსამართლეები: ე. გასიტაშვილი

ბ. ალავიძე