საქმე №ას-391-364-2017 2 ივნისი, 2017 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ზურაბ ძლიერიშვილი, ნინო ბაქაქური

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქონების მართვის სააგენტო (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ა(ა)იპ „ვ.“ (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 7 თებერვლის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება

დავის საგანი – საიჯარო ქირისა და პირგასამტეხლოს დაკისრება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. მოსარჩელის მოთხოვნა და სარჩელის ფაქტობრივი საფუძვლები:

1.1. ქ.თბილისის მინიციპალიტეტის სსიპ ქონების მართვის სააგენტომ (შემდგომში _ მოსარჩელე, აპელანტი, კასატორი ან მეიჯარე) სარჩელი აღძრა სასამართლოში ა(ა)იპ „ვ.-ს“ (შემდგომში _ მოპასუხე, მოწინააღმდეგე მხარე ან მოიჯარე) მიმართ საიჯარო ქირის დავალიანების _ 5 967,13 ლარისა და პირგასამტეხლოს _ 9 864 ლარის დაკისრების მოთხოვნით.

1.2. სარჩელი ემყარება შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებს: ქ.თბილისის მთავრობის 2014 წლის 10 აპრილის #10.31.446 დადგენილების თანახმად, მოპასუხეს იჯარით, პირდაპირი განკარგვის წესით, გადაეცა ქ.თბილისში, პარკ „მ-ში“ მდებარე 12500 კვ.მ მიწის ნაკვეთიდან (ს/კ #01.14.14.005.1...) 89 კვ.მ მიწის ნაკვეთი და შენობა-ნაგებობა (საერთო ფართით 64.8 კვ.მ). იჯარის ვადა განისაზღვრა 5 წლით. დადგენილების მე-3 პუნქტით დამტკიცდა საიჯარო პირობები, რომლის თანახმადაც, საიჯარო ქირის გადახდის ვადა აითვლებოდა მოსარჩელის აქტის გაცნობის მომენტიდან. ყოველწლიური საიჯარო ქირის ოდენობა განისაზღვრა 9 000 ლარით, რომელიც მოიჯარეს უნდა გადაეხადა ყოველწლიურად, არა უგვიანეს წლის გასვლის უკანასკნელი დღისა. გადახდის ვადა აითვლებოდა გადაწყვეტილების გაცნობის მომენტიდან. მოსარჩელის 2014 წლის 5 მაისის #ქნ1208570 გადაწყვეტილებით მოიჯარეს გადაეცა ქონება. 2014 წლის 27 დეკემბერს მოიჯარემ #ქნ1275915 ელექტრონული განაცხადით მოითხოვა იჯარის უფლების შეწყვეტა, რაც მეიჯარის #01.13.38 დადენილებით დაკმაყოფილდა. დადგენილების მე-2 პუნქტის თანახმად, მოიჯარეს დაევალა სააგენტოს მიერ შესაბამისი აქტის გამოცემამდე პერიოდის სარგებლობის საფასურის გადახდა. ქ.თბილისის მთავრობის განკარგულების თანახმად, მოსარჩელის 2015 წლის 24 იანვრის წერილით მოპასუხეს ეცნობა, რომ ეკისრება სარგებლობის საფასურის - 5 968 ლარის გადახდა, რისთვისაც განესაზღვრა გადაწყვეტილების გაცნობიდან ერთი თვის ვადა. აღნიშნული ვალდებულება მოიჯარის მიერ არ შესრულდა. ქ.თბილისის საკრებულოს 2010 წლის 27 აგვისტოს #9-65 გადაწყვეტილებით დამტკიცებული ქ.თბილისის თვითმართველი ერთეულის საკუთრებაში არსებული ქონების სარგებლობის უფლებით გადაცემის წესის მე-11 მუხლის მე-3 პუნქტის თანახმად, ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების შეუსრულებლობის შემთხვევაში პირგასამტეხლოს ოდენობა განისაზღვრა საიჯარო ქირის 1%-ით, მაგრამ არა ნაკლებ 1 ლარისა, დარღვევის დღიდან ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე. აღნიშნული პირობა გათვალისწინებულია ასევე საიჯარო პირობების 10.1 პუნქტით, რის შესაბამისადაც მოიჯარეს პირგასამტეხლოს სახით გადასახდელი აქვს 9 864 ლარი.

2. მოპასუხის პოზიცია:

მოთხოვნის გამორიცხავი შესაგებლით მოპასუხემ არ ცნო სარჩელი და განმარტა, რომ მხარეთა შორის არ დადებულა იჯარის ხელშეკრულება, რადგან საიჯარო ფართის გადაცემა, საიჯარო პირობების განსაზღვრა მეიჯარემ ცალმხრივად განახორციელა. მოსარჩელის ოფერტი იყო არასრულფასოვანი, ზოგადი და მხოლოდ საიჯარო ფართის სარგებლობაში გადაცემის სურვილს ითვალისწინებდა. მოპასუხის განმარტებით, მოსარჩელეს მიერ მოთხოვნილი პირგასამტეხლოს ოდენობა არის შეუსაბამოდ მაღალი.

3. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 1 თებერვლის გადაწყვეტილებით სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, მოპასუხეს მოსარჩელის სასარგებლოდ დაეკისრა საიჯარო ქირის დავალიანების _ 5 967,13 ლარისა და პირგასამტეხლოს _ 500 ლარის გადახდა.

4. აპელანტის მოთხოვნა:

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება.

5. გასაჩივრებული განჩინების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 7 თებერვლის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

6. კასატორის მოთხოვნა:

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა აპელანტმა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ იგი დაუშვებელია შემდეგ გარემოებათა გამო:

1. საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის დასაბუთება:

1.1. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული დანაწესები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

1.2. მოცემულ შემთხვევაში, გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთება ძირითადად იმ დასკვნებს ეფუძნება, რომ:

1.2.1. ქ.თბილისის მთავრობის 2014 წლის 10 აპრილის #10.31.446 დადგენილების თანახმად, მოპასუხეს 5 წლის ვადით, იჯარით, პირდაპირ განკარგვის წესით გადაეცა ქ.თბილისში, პარკ „მ-ში“ მდებარე 12500 კვ.მ მიწის ნაკვეთიდან (ს/კ: #01.14.14.005.1...) 89 კვ.მ მიწის ნაკვეთი და შენობა-ნაგებობა (საერთო ფართით 64.8 კვ.მ). ყოველწლიური საიჯარო ღირებულება განისაზღვრა 9 000 ლარით, საიჯარო ქირის გადაუხდელობის ან გადახდის ვადის დარღვევის შემთხვევაში განისაზღვრა პირგასამტეხლო ქირის 0.1%-ით, მაგრამ არა ნაკლებ 1 ლარით, დარღვევის დღიდან ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე, ასევე, საიჯარო პირობებით გათვალისწინებული სხვა ვალდებულებების დარღვევის შემთხვევაში, მოიჯარეს ეკისრებოდა პირგასამტეხლო 100 ლარის ოდენობით;

1.2.2. ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობის 2015 წლის 14 იანვრის #01.13.38 განკარგულებით მოიჯარისათვის პირდაპირი განკარგვის წესით, იჯარის უფლების გადაცემულ უძრავ ქონებაზე იჯარის ხელშეკრულება შეწყდა;

1.2.3. მოსარჩელე მოპასუხისაგან მოითხოვდა საიჯარო ვალდებულების დარღვევისათვის საიჯარო პირობების თანახმად, პირგასამატეხლოს სახით 9 864.00 ლარის დაკისრებას;

1.2.4. უძრავი ქონების იჯარის დავალიანება შეადგენდა 5 967,13 ლარს. მოსარჩელე მოითხოვდა ერთ წელიწადში გადასახდელი საიჯარო ქირის _ 9 000 ლარის 0.1%-ს ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე 2015 წლის 24 იანვრიდან 2018 წლის 24 იანვრამდე. აღნიშნული გაანგარიშებით პირგასამტეხლოს ოდენობა მნიშვნელოვნად აღემატებოდა დავალიანების ძირ თანხას.

1.3. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

1.4. საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების წინაპირობა ვერ გახდება კასატორის შედავება იმის თაობაზე, რომ:

1.4.1. სამოქალაქო კოდექსის 581-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ქ.თბილისის მთავრობის 2014 წლის 10 აპრილის #10.31.446 დადგენილებისა და მოსარჩელის 2014 წლის 5 მაისს #ქნ1208570 გადაწყვეტილების საფუძველზე მოპასუხეს იჯარით, პირდაპირი განკარგვის წესით გადაეცა უძრავი ქონება. იჯარა შეწყდა მოიჯარის განცხადებითა და ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობის მიერ 2015 წლის 14 იანვარს მიღებული #02.13.38 განკარგულებით. ქ.თბილისის მთავრობის განკარგულების თანახმად, მოსარჩელემ მოიჯარეს აცნობა, რომ ეკისრება სარგებლობის საფასურის - 5 968 ლარის გადახდა, რისთვისაც განესაზღვრა გადაწყვეტილების გაცნობიდან ერთი თვის ვადა. აღნიშნული ვალდებულება მოიჯარის მიერ არ შესრულდა (თანახმად სკ-ის 361.2 მუხლისა) და ქ.თბილისის საკრებულოს 2010 წლის 27 აგვისტოს #9-65 გადაწყვეტილებით დამტკიცებული - ქ. თბილისის თვითმმართველი ერთეულის საკუთრებაში არსებული ქონების სარგებლობის უფლებით გადაცემის წესის მე-11 მუხლის მე-3 პუნქტის, ასევე, იჯარის ხელშეკრულების 10.1 პუნქტის შესაბამისად, დაერიცხა პირგასამტეხლოს გადახდა. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 41-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ და „დ“ ქვეპუნქტების თანახმად, 2015 წლის 24 იანვრის მდგომარეობით საიჯარო ქირის დავალიანება შეადგენდა 5 967.13 ლარს, ხოლო პირგასამტეხლო - 9 864 ლარს, კერძოდ, სარგებლობის პირობების თანახმად, მოიჯარის მიერ საიჯარო ქირა გადახდილი უნდა ყოფილიყო ყოველწლიურად, არა უგვიანეს ყოველი წლის გასვლის უკანასკნელი დღისა. გადახდის ვადა აითვლებოდა გადაწყვეტილების გაცნობის მომენტიდან. საიჯარო პირობების თანახმად, პირველი თანხა უნდა გადახდილიყო 28.05.2015წ. 2015 წლის 24 იანვარს შეწყდა ხელშეკრულება. 241 დღისთვის გადასახდელმა საიჯარო ქირამ შეადგინა - 5 967.13 ლარი. ამდენად, აღნიშნული თანხის გადახდის ვადაგადაცილებული დღეების რაოდენობამ შეადგინა 241 დღე. 1 დღის საიჯარი ქირა უდრიდა - 24.65 ლარს, რომლის 241 დღეზე გამრავლებული ოდენობა 5 967.13 ლარია. ხელშეკრულება შეწყდა 24.01.2015წ. შესაბამისად, პირგასამტეხლო, აღნიშნული თანხის გადაუხდელობის გამო, 2015 წლის 24 იანვრიდან 2018 წლის 24 იანვრამდე 9 000 ლარის 0.1%-ის (9 ლარის) 1096 დღეზე ნამრავლს _ 9 864.00 ლარს შეადგენს;

1.4.2. სამოქალაქო კოდექსის 416-ე და 417-ე მუხლების თანახმად, პირგასამტეხლო არის ვალდებულების შესრულების უზრუნველყოფა და გააჩნია ორმაგი მნიშვნელობა: ის წარმოადგენს არა მხოლოდ ვალდებულების შესრულების უზრუნველყოფის საშუალებას, არამედ ვალდებულების შესრულების გარანტს, მოვალეს უბიძგოს ვალდებულების კეთილსინდისიერად შესრულებისაკენ. ვინაიდან მოპასუხის მხრიდან არ მოხდა ხელშეკრულებით გათვალისიწინებული პირობების შესრულება, მხარეს დაეკისრა პირგასამტეხლოს გადახდა. ხელშეკრულების მხარეთა თავისუფლება პირგასამტეხლოს ოდენობის განსაზღვრაში გარანტირებულია მოქმედი კანონმდებლობით _ სამოქალაქო კოდექსის 319-ე მუხლის პირველი ნაწილითა და 418-ე მუხლით, რაც, მოცემულ შემთხვევაში, მხარეთა შეთანხმებით გადასახდელი თანხის 0.1%-ს წარმოადგენდა ყოველ ვადაგადაცილებულ დღეზე. მოპასუხისათვის ცნობილი იყო ხელშეკრულების შეუსრულებლობის გამო დადგენილი პირგასამტეხლოს შესახებ, შესაბამისად მას ჰქონდა რეალური შესაძლებლობა, განესაზღვრა ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების შეუსრულებლობის შემთხვევაში დარიცხული პირგასამტეხლოს ოდენობა.

1.4.3. სასამართლომ მოთხოვნილი პირგასამტეხლო მიიჩნია შეუსაბამოდ მაღალ ოდენობად და სამოქალაქო კოდექსის 420-ე მუხლის გათვალისწინებით, შეამცირა იგი, თუმცა, არ გაითვალისწინა, რომ სასამართლოს ნებისმიერ შემთხვევაში კი არ შეუძლია პირგასამტეხლოს შემცირება, არამედ საქმის კონკრეტული გარემოებებიდან გამომდინარე. შესაბამისად, ცხადია, სასამართლომ უნდა მიუთითოს იმ გარემოებაზე, თუ რატომ მიაჩნია, რომ მოსარჩელის მიერ მოთხოვნილი პირგასამტეხლო უნდა შემცირდეს. მოცემულ შემთხვევაში, სასამართლოს მიერ არ მომხდარა აღნიშნულის დასაბუთება. პირგასამტეხლოს შემცირებისას სასამართლო მხედველობაში იღებს მხარის ქონებრივ მდგომარეობას და სხვა გარემოებებს, კერძოდ იმას, თუ როგორია შესრულების ღირებულების, მისი შეუსრულებლობისა და არაჯეროვანი შესრულებით გამოწვეული ზიანის თანაფარდობა პირგასამტეხლოს ოდენობასთან. პირგასამტეხლოს შეუსაბამობის კრიტერიუმად ყოველ კონკრეტულ შემთხვევაში შეიძლება ჩაითვალოს ისეთი გარემოებები, როგორიცაა ხელშეკრულებით გათვალისწინებული პირგასამტეხლოს შეუსაბამოდ მაღალი პროცენტი, პირგასამტეხლოს თანხის მნიშვნელოვანი გადაჭარბება ვალდებულების შეუსრულებლობით გამოწვეულ შესაძლო ზიანზე, ვალდებულების შეუსრულებლობის ხანგრძლივობა და სხვა. შესაბამისად, სასამართლომ არასწორად გამოიყენა სამოქალაქო კოდექსის 420-ე მუხლი და საერთოდ არ დაასაბუთა მისი გამოყენების აუცილებლობა.

1.5. საკასაციო პალატა უარყოფს კასატორის ზემოხსენებულ პრეტენზიებს იმ დასაბუთებით, რომ ქვემდგომი სასამართლოს დასკვნები არ ეწინააღმდეგება კანონის მოთხოვნებს (სსსკ-ის 393-ე-394-ე მუხლები). პალატა განმარტავს, რომ სამოქალაქო კოდექსი იცნობს მოთხოვნის უზრუნველყოფის სანივთო და ვალდებულებით საშუალებებს, რომელთაგან პირველს გირავნობა (სკ-ის 254-ე მუხლი) და იპოთეკა (სკ-ის 286-ე მუხლი), ხოლო მეორეს _ პირგასამტეხლო, ბე და მოვალის გარანტია (სკ-ის 416-ე მუხლი) განეკუთვნება. მითითებულთაგან ერთ-ერთ ყველაზე გავრცელებულ საშუალებას სწორედ პირგასამტეხლო წარმოადგენს და იგი მხარეთა შეთანხმებით განსაზღვრული ფულადი თანხაა, რომელიც მოვალემ უნდა გადაიხადოს ვალდებულების შეუსრულებლობის ან არაჯეროვნად შესრულებისათვის (სკ-ის 417-ე მუხლი). სამოქალაქო კოდექსის 419-ე მუხლის პირველი ნაწილიდან გამომდინარე, პირგასამტეხლოს დანიშნულება ვალდებულების დარღვევის მინიმალური ზიანის ანგარიშში ამ თანხის ჩათვლაა. ფუნქციური დანიშნულებით, მინიმალური ზიანი არ წარმოადგენს ფაქტობრივად მიღებული ზიანის სრულ ანაზღაურებას, არამედ ესაა თანხა, რომელიც უზრუნველყოფს კრედიტორის მოთხოვნის მინიმალურ დაკმაყოფილებას, სწორედ ამითაა გამართლებული პირგასამტეხლოს სახელშეკრულებო ბუნება, ანუ პირგასამტეხლოს დაკისრებისათვის სავალდებულოა მხარეთა მიერ შესაბამისი ფორმით შეთანხმების მიღწევა, რაც რეგულირებულია სამოქალაქო კოდექსის 418-ე მუხლის მე-2 ნაწილით. განსხვავებით ზიანის ანაზღაურების ვალდებულებისაგან, რომელიც, სამოქალაქო კოდექსის 317-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, არ საჭიროებს მხარეთა წინასწარი შეთანხმების არსებობას, პირგასამტეხლო ყოველთვის სახელშეკრულებო პირობად გვევლინება. ზიანის ანაზღაურების სახელშეკრულებო პირობის ერთადერთი გამონაკლისია ფულადი ვალდებულების შესრულების ვადის გადაცილებისას პროცენტზე შეთანხმება (სკ-ის 403-ე მუხლი), თუმცა, ეს შემთხვევა სახეზე არ გვაქვს. მართალია, სამოქალაქო კანონმდებლობა პირგასამტეხლოს ნამდვილობას მხარეთა მიერ ნების თავისუფალი გამოვლენის გზით მიღწულ შეთანხმებას უკავშირებს, თუმცა, იგი არ წარმოდგენს აბსოლუტურ დათქმას და სასამართლო უფლებამოსილია შეაფასოს კრედიტორის მიერ მოთხოვნილი ოდენობის თანხის თანაზომიერება ვალდებულების დარღვევასთან, კერძოდ, სამოქალაქო კოდექსის 420-ე მუხლის თანახმად, სასამართლოს შეუძლია საქმის გარემოებათა გათვალისწინებით შეამციროს შეუსაბამოდ მაღალი პირგასამტეხლო. ნორმის დასახელებული დანაწესი სასამართლოს მხრიდან მხარეთა თავისუფალი ნების გამოვლენით მიღწეულ შეთანხმებაში ჩარევის ლეგიტიმურ საფუძველს წარმოადგენს, რაც მოცემულ შემთხვევაში, განხორციელდა მართლზომიერად, სასამართლომ დაიცვა ის მართლზომიერი ბალანსი, რომელიც, ერთი მხრივ, სამოქალაქო-სამართლებრივი ვალდებულების დარღვევას მოჰყვა, ხოლო, მეორე მხრივ, შენარჩუნებულ იქნა კრედიტორის ინტერესები.

1.6. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ სწორად გაანაწილა მხარეთა შორის მტკიცების ტვირთი, სწორადვე დაადგინა მტკიცების საგანში შემავალი გარემოებები და სამოქალაქო კოდექსის 420-ე მუხლზე დაყრდნობით მართებულად გაიზიარა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასკვნა მოთხოვნილი პირგასამტეხლოს არათანაბარზომიერების თაობაზე (პირგასამტეხლოს შემცირებისა და სამოქალაქო კოდექსის 420-ე მუხლის განმარტების თაობაზე იხ. სასამართლო პრაქტიკა: სუსგ №ას-914-864-2015, 4 დეკემბერი, 2015 წელი).

1.7. ამდენად, განსახილველი დავა არ წარმოადგენს იშვიათ სამართლებრივ პრობლემას, რომელიც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას, რადგანაც პირგასამტეხლოს შემცირების/გონივრული ოდენობის განსაზღვრის საკითხზე არსებობს საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკა, რომლისგანაც არ განსხვავდება სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება. კასატორი ვერ მიუთითებს იმგვარ გარემოებებზე, რაც სასამართლოს მისცემდა ვარაუდის საფუძველს, რომ საქმის არსებითი განხილვის შედეგად მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილება შეიძლებოდა ყოფილიყო მიღებული. სააპელაციო სასამართლოს მიერ მოცემული საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი მატერიალური ან საპროცესო სამართლის ნორმების დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე. გარდა ამისა, საკასაციო სასამართლოს შეფასების საგანს არ წარმოადგენს სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე, ხოლო, კასატორი ვერც ქვემდგომი სასამართლოს შეფასებებისა და დასკვნების წინააღმდეგობრიობას ამტკიცებს მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციის დებულებებთან და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

1.8. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

2. სასამართლო ხარჯები:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ 22.03.2017წ. #00555 საგადახდო მოთხოვნით სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 468,20 ლარის 70% _ 327,74 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორ ქ.თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს მის მიერ 22.03.2017წ. #00555 საგადახდო მოთხოვნით სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 468,20 ლარის 70% _ 327,74 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ნ. ბაქაქური