საქმე №ას-359-335-2017 2 ივნისი, 2017 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ზურაბ ძლიერიშვილი, ნინო ბაქაქური

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი – კ. ვ-ი (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – სსიპ ლ-ო (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 (2017) წლის 18 იანვრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა _ გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – ბრძანების ბათილად ცნობა, სამსახურში აღდგენა, იძულებითი განაცდურის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. მოსარჩელის მოთხოვნა და სარჩელის ფაქტობრივი საფუძვლები:

1.1. კ. ვ-მა (შემდგომში _ მოსარჩელე, აპელანტი, კასატორი ან დასაქმებული) სარჩელი აღძრა სასამართლოში სსიპ ლ-ოს (შემდგოში _ მოპასუხე, მოწინააღმდეგე მხარე ან დამსაქმებელი) მიმართ სამუშაოდან გათავისუფლების შესახებ დამსაქმებლის 2009 წლის 9 მარტის #01-178/პ ბრძანების ბათილად ცნობის, კრიმინალისტიკური ექსპერტიზის დეპარტამენტის ბალისტიკური, ტრასოლოგიური და დაქტილოსკოპიური ექსპერტიზის სამმართველოს უფროსის თანამდებობაზე აღდგენისა და 2009 წლის 16 მარტიდან 2012 წლის 15 ნოემბრამდე განაცდურის სახით თვეში 1 350 ლარის, ხოლო 2012 წლის 15 ნოემბრიდან გადაწყვეტილების აღსრულებამდე _ თვეში 1 750 ლარის ანაზღაურების მოთხოვნით.

1.2. სარჩელი ემყარება შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებს: სადავო ბრძანება გამოცემულია საქართველოს შრომის კანონმდებლობის დარღვევით. ის ეფუძნება შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი პუნქტის „დ“ ქვეპუნქტს, რაც ითვალისწინებს შრომის ხელშეკრულების მოშლას. დასაქმებული სამსახურიდან დაითხოვეს ყოველგვარი მიზეზის გარეშე, ამასთან, 2015 წლამდე მას არც ბრძანება ჩაბარებია, შესაბამისად, მოსარჩელე თვლის, რომ აღდგენილ უნდა იქნას გათავისუფლებამდე დაკავებული თანამდებობის ტოლფას სამუშაოზე, შესაბამისად, უნდა აუნაზღაურდეს იძულებითი მოცდენის გამო განაცდური, რომლის ნაწილი ტოლფასი სამუშაოსათვის ამჟამად გათვალისწინებული ხელფასის ოდენობით განისაზღვრება.

2. მოპასუხის პოზიცია:

მოთხოვნის განხორციელების შემაფერხებელი შესაგებლით მოპასუხემ არ ცნო სარჩელი და განმარტა, რომ მოთხოვნა ხანდაზმულია. მოსარჩელეს 2015 წლამდე არ მოუთხოვია გათავისუფლების საფუძვლების წერილობითი დასაბუთება, თუმცა, თანამდებობიდან გათავისუფლების შესახებ მისთვის 2009 წლის 9 მარტიდანვე იყო ცნობილი. შინაგანაწესით დადგენილია ბრძანების გასაჩივრების ერთთვიანი ვადა, რაც მოსარჩელემ დაარღვია, ასევე, არ არის დაცული სამოქალაქო კოდექსით დადგენილი ხანდაზმულობის ვადა. გარდა ამისა, ვერაფრით დასტურდება რაიმე იძულება, რის გამოც მოსარჩელე დატოვებდა დაკავებულ თანამდებობას.

3. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 27 სექტემბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

4. აპელანტის მოთხოვნა:

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა დასაქმებულმა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

5. გასაჩივრებული განჩინების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 (2017) წლის 18 იანვრის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელად.

6. კასატორის მოთხოვნა:

სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა აპელანტმა, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ იგი დაუშვებელია შემდეგ გარემოებათა გამო:

1. საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის დასაბუთება:

1.1. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული დანაწესები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

1.2. მოცემულ შემთხვევაში, გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთება ძირითადად იმ დასკვნებს ეფუძნება, რომ:

1.2.1. 1999 წლიდან მოსარჩელე მუშაობდა მოპასუხე ორგანიზაციაში. დამსაქმებლის 2009 წლის 5 იანვრის ბრძანებით დაინიშნა ბალისტიკური, ტრასოლოგიური და დაქტილოსკოპიური ექსპერტიზის საიდენტიფიკაციო კვალთა ანალიტიკური განყოფილების უფროსის თანამდებობაზე. მისი შრომის ანაზღაურება შეადგენდა თვეში 1 125 ლარს;

1.2.2. მოპასუხის 2009 წლის 9 მარტის ბრძანებით დასაქმებული გათავისუფლდა დაკავებული თანამდებობიდან. გათავისუფლების საფუძვლად მითითებულია შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის „დ“ ქვეპუნქტი და 38-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილები;

1.2.3. დამსაქმებლის 2009 წლის 16 მარტის ბრძანებით ბალისტიკური, ტრასოლოგიური და დაქტილოსკოპიური ექსპერტიზის საიდენტიფიკაციო კვალთა ანალიტიკური განყოფილების უფროსის თანამდებობა გაუქმდა და მის ტოლფას თანამდებობად განისაზღვრა ექსპერტის თანამდებობა (ჯგუფის უფროსი) შრომის ანაზღაურებით 1 350 ლარი. 2010 წლის 1 სექტემბრიდან ყოფილი განყოფილების უფროსის თანამდებობა შეიცვალა სამმართველოს უფროსის თანამდებობით, სახელფასო განაკვეთი კი, განისაზღვრა 1 350 ლარით. ბიუროს უფროსის 2012 წლის 15 ნოემბრის ბრძანებით სამმართველოს უფროსის სახელფასო განაკვეთი შეადგენს 1 750 ლარს;

1.2.4. დასაქმებულმა 2015 წლის 29 ივლისის წერილობითი განცხადებით დამსაქმებელს მოსთხოვა მისი გათავისუფლების შესახებ ბრძანების გადაცემა (ვინაიდან მისთვის უცნობი იყო გათავისუფლების საფუძველი), ასევე, ინფორმაციის მიცემა მისი სახელფასო სარგოს შესახებ. განცხადებაზე ბიურომ პასუხის გასცა 2015 წლის 3 აგვისტოს და მოსარჩელეს გადასცა მოთხოვნილი ბრძანების ასლი. 2015 წლის 13 ნოემბერს ამ უკანასკნელმა წერილობითი განცხადებით მოპასუხისაგან მოითხოვა მისი გათავისუფლების საფუძვლების წერილობით დასაბუთება, რაზეც პასუხი გაცემულია 2015 წლის 16 ნოემბერს.

1.2.5. სასარჩელო მოთხოვნის წინააღმდეგ მოპასუხემ მიუთითა ხანდაზმულობის ფაქტზე;

1.2.6. მოსარჩელე შრომითი ურთიერთობის ფაქტობრივ შეწყვეტას სადავოდ არ ხდის და ადასტურებს, რომ იცოდა გათავისუფლების ბრძანების თაობაზე (თუმცა არ იცოდა რომ დაუსაბუთებელი იყო) და ამ პერიოდიდან აღარ დადიოდა სამსახურში, აღარ იღებდა შრომის ანაზღაურებას (იხ. 27.09.2016წ. სხდომის ოქმი 16:26:47; 18.01.2017წ. სხდომის ოქმი 14:33:16-14:33:24 მოსარჩელის 29.07.2015წ. წერილი, სადაც იგი აღნიშნავს, რომ 1999 წლიდან 2009 წლამდე მუშაობდა მოპასუხე ორგანიზაციაში ტ.1. ს.ფ. 41);

1.2.7. გათავისუფლების შესახებ დამსაქმებლის ნება დასაქმებულთან 2009 წლის 9 მარტს მივიდა, სარჩელი კი, სასამართლოში აღძრულია 2015 წლის 27 ნოემბერს;

1.2.8. აპელანტის მოსაზრებით, იქიდან გამომდინარე, რომ გათავისუფლების დასაბუთება ჩაბარდა 2015 წლის 16 ნოემბერს, მისთვის ხანდაზმულობის ვადა უნდა განისაზღვროს მოქმედი შრომის კოდექსის 38-ე მუხლის მე-6 ნაწილის შესაბამისად. ამ შემთხვევაში, საგულისხმოა, რომ დასაქმებულს, საკუთარი წერილობითი მოთხოვნის საფუძველზე, სადავო ბრძანების ასლი ჩაბარდა და გათავისუფლების საფუძვლის შესახებ ეცნობა 2015 წლის 3 აგვისტოს, რასაც ადასტურებს მისი მომდევნო, 2015 წლის 12 ნოემბრის განცხადების შინაარსი და თავად 2015 წლის 3 აგვისტოს წერილი, რის გამოც, მოქმედი რედაქციის შრომის კოდექსით გათვალისწინებული ბრძანების გასაჩივრების 30-დღიანი ვადის ათვლა დაიწყო 2015 წლის 3 აგვისტოს და ამოიწურა 10 ოქტომბერს (3 ავისტოდან 3 სექტემებრამდე 1 თვე და ამას დამატებული 7 დღე არის 10 სექტემბერი) ამ ვადაში კი, მოსარჩელეს სასამართლოში არ მიუმართავს.

1.3. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

1.4. საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების წინაპირობა ვერ გახდება კასატორის შედავება იმის თაობაზე, რომ:

1.4.1. გასაჩივრებული განჩინება მიღებულია, როგორც მატერიალური, ისე _ საპროცესო სამართლის ნორმათა დარღვევით, რის გამოც არსებობს მისი გაუქმების წინაპირობები. სასამართლომ არასწორად გამოიყენა-განმარტა კანონი, ასევე, არასრულად (სსსკ-ის 105-ე მუხლის დარღვევით) შეაფასა საქმეში არსებული მტკიცებულებები, ზოგ შემთხვევაში კი, საერთოდ არ უმსჯელია დავის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებებზე;

1.4.2. სააპელაციო პალატამ სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარი ხანდაზმულობის მოტივით განაცხადა, თუმცა, სასამართლოს დასკვნები წინააღმდეგობრივია, რადგანაც, ერთ შემთხვევაში, სასამართლო უფლების დაცვის ვადის ათვლას 2009 წელს, ხოლო, მეორე შემთხვევაში, ბრძანების ჩაბარების ფაქტს და შესაბამისად, 2016 წელის 3 აგვისტოს უკავშირებს;

1.4.3. მხარეთა შორის ურთიერთობა წერილობით ხასიათს ატარებდა, ვინაიდან კასატორი სახელმწიფო უწყებაში იყო დასაქმებული, შესაბამისად, ამ ურთიერთობის შეწყვეტაც, უდავოა, რომ წერილობით უნდა განხორციელებულიყო;

1.4.4. დავას არ იწვევს ის გარემოება, რომ სამოქალაქო-სამართლებრივად შრომითი ურთიერობის შეწყვეტის თაობაზე დამსაქმებლის მიერ გამოვლენილი ნება, სამოქალაქო კოდექსის 50-ე მუხლით გათვალისწინებული ცალმხრივი გარიგებაა, რომლის ნამდვილობაც ამავე კოდექსის 51-ე მუხლის წინაპირობების არსებობაზეა დამოკიდებული;

1.4.5. დამსაქმებლის წერილობითი ნება მოსარჩელეს 2015 წლის 3 აგვისტომდე არ მისვლია, შესაბამისად, შედავების ვადა 2009 წლიდან ვერ აითვლება;

1.4.6. სასამართლომ შრომის კოდექსის 38-ე მუხლის ის დებულებები, რომლებიც ბრძანების გასაჩივრებას შეეხება, განმარტა არასწორად, რამდენადაც სარჩელის აღძვრის 30-დღიანი ვადის დენის დასაწყისად 2016 წლის 3 აგვისტო მიიჩნია.

1.5. საკასაციო პალატა უარყოფს კასატორის ზემოხსენებულ პრეტენზიებს იმ დასაბუთებით, რომ ქვემდგომი სასამართლოს დასკვნები არ ეწინააღმდეგება კანონის მოთხოვნებს (სსსკ-ის 393-ე-394-ე მუხლები) და უპირველესად მხედველობაში იღებს მოპასუხის იმ შედავებას, რომელიც ხანდაზმულობას შეეხება. პალატა განმარტავს, რომ ხანდაზმულობის ფაქტზე მითითება მოპასუხის საპროცესო თავდაცვის იმდენად არსებითი სახეა, რომ დამტკიცების შემთხვევაში იგი სარჩელის წარმატებას აფერხებს, რამდენადაც სამოქალაქო კოდექსის 144-ე მუხლის თანახმად, ხანდაზმულობის ვადის გასვლის შემდეგ ვალდებული პირი უფლებამოსილია უარი თქვას მოქმედების შესრულებაზე. სწორედ ამ შესაგებლის საფუძვლიანობის კვლევიდან გამომდინარე უარყოფს პალატა კასატორის არგუმენტებს ცალმხრივი ნების იურიდიული ძალმოსილების, ასევე, წერილობითი ურთიერთობის შეწყვეტის წესის თაობაზე და განმარტავს, რომ სარჩელის საფუძვლად მითითებული სამართლებრივი ურთიერთობის მართლსაწინააღმდეგო შეწყვეტის ფაქტის დადგენილად მიჩნევის პირობებშიც კი, მაინც არ იარსებებს ზემოხსენებული განმარტებიდან გამომდინარე სარჩელის წარმატებულად მიჩნევის შესაძლებლობა. ამდენად, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ დავის შინაარსობრივი მხარის საფუძვლიანობის შემოწმებამდე, გადასაწყვეტია მოთხოვნის წარმოშობის მომენტი (სკ-ის 130-ე მუხლი). ამ თვალსაზრისით დადგენილია, რომ: ა) უფლების ფაქტობრივად დარღვევის შესახებ დამსაქმებელს ეცნობა 2009 წლის 9 მარტს; ბ) სარჩელი სასამართლოში აღძრულია 2015 წლის 27 ნოემბერს. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ უფლების დარღვევის ფაქტის შეტყობიდან სამოქალაქო კოდექსის 129-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული სახელშეკრულებო მოთხოვნის 3-წლიანი ხანდაზმულობის ვადა ამოიწურა 2012 წლის 9 მარტს. ორგანულ კანონში _ საქართველოს შრომის კოდექსში კი (38-ე მუხლი) ცვლილება 2013 წლის 12 ივნისის ორგანული კანონით შევიდა, შესაბამისად, რომც მივიჩნიოთ, რომ ახალი კანონი აუმჯობესებს პირის მდგომარეობას, მას უკუძალა მაინც ვერ ექნება, ვინაიდან მოთხოვნის იძულებით განხორცილების ვადის ამოწურვის შემდგომ ამ ვადის დენის თავიდან დაწყება ეწინააღმდეგება, როგორც სამოქალაქო კოდექსის მე-6 მუხლს, ისე _ „ნორმატიული აქტების შესახებ“ საქართველოს კანონის 24-ე მუხლის მოთხოვნებს და რაც მთავარია, თავად ხანდაზმულობის ვადის შეწყვეტა-განახლების ინსტიტუტს (იხ. სკ-ის 137-ე-141-ე მუხლები).

1.6. ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ სწორად დაადგინა მტკიცების საგანში შემავალი გარემოებები, რის წინააღმდეგაც, როგორც უკვე ითქვა, დასაბუთებული შედავება არ არის შემოთავაზებული კასატორის მიერ.

1.7. განსახილველი დავა არ წარმოადგენს იშვიათ სამართლებრივ პრობლემას, რომელიც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას, რადგანაც სახელშეკრულებო მოთხოვნის ხანდაზმულობის საკითხზე არსებობს საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკა, რომლისგანაც არ განსხვავდება სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებული განჩინება. კასატორი ვერ მიუთითებს იმგვარ გარემოებებზე, რაც სასამართლოს მისცემდა ვარაუდის საფუძველს, რომ საქმის არსებითი განხილვის შედეგად მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილება შეიძლებოდა ყოფილიყო მიღებული. სააპელაციო სასამართლოს მიერ მოცემული საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი მატერიალური ან საპროცესო სამართლის ნორმების დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე. გარდა ამისა, საკასაციო სასამართლოს შეფასების საგანს არ წარმოადგენს სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე, ხოლო, კასატორი ვერც ქვემდგომი სასამართლოს შეფასებებისა და დასკვნების წინააღმდეგობრიობას ამტკიცებს მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციის დებულებებთან და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

1.8. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

2. სასამართლო ხარჯები:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. ამდენად, პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ 03.04.2017წ. #1 საგადახდო დავალებით სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. კ. ვ-ის საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორ კ. ვ-ს (პ/#....) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს მის მიერ 03.04.2017წ. #1 საგადახდო დავალებით სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ნ. ბაქაქური