№ ას-105-98-2017 28 აპრილი, 2017 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნინო ბაქაქური (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ზურაბ ძლიერიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – ვ. ჟ-ა (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ლ. ქ-ი (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 29 ნოემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

1. ლ. ქ-მა (შემდგომში „მოსარჩელე“) სარჩელი აღძრა სასამართლოში ვ. ჟ-ას (შემდგომში „მოპასუხე“, „კასატორი“) მიმართ და მოითხოვა მოპასუხის უკანონო მფლობელობიდან ქ.თბილისში, ო-ის ქუჩა №...-ში მდებარე უძრავი ქონების ½ ნაწილის, საკადასტრო კოდით №..., გამოთხოვა და მოსარჩელისთვის თავისუფალ მდგომარეობაში გადაცემა.

2. მოსარჩელის განმარტებით, მოპასუხე არის მისი რძალი, რომელიც მის ძმასთან იმყოფებოდა არარეგისტრირებულ ქორწინებაში. მოსარჩელის ძმა გარდაიცვალა 2003 წელს. დაოჯახებიდან დღემდე მოპასუხე ცხოვრობს ქ.თბილისში, ო-ის ქ. №...-ში მდებარე საცხოვრებელ სახლში, რომელიც მოსარჩელემ მამისგან მიიღო საკუთრებაში ჩუქების ხელშეკრულების საფუძველზე. მოსარჩელის განმარტებით, მოპასუხეს მის საკუთრებაში არსებულ სახლში ყოფნისა და ფლობის კანონიერი საფუძველი არ გააჩნია და ნებაყოფლობით არ ათავისუფლებს დაკავებულ ფართს.

3. მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ მოსარჩელის მიერ სადავო უძრავ ნივთზე საკუთრების უფლების მოპოვება დაკავშირებულია გავლენისა და უფლების ბოროტად გამოყენებასთან და აღნიშნული ეწინააღმდეგება სამართლისა (სამართლიანობის) და ზნეობის საყოველთაოდ აღიარებულ ნორმებს. ამასთან, არასწორია მამამთილის - ყარამან ოგანეზოვის, როგორც ყოფილი ბინის მესაკუთრის, ქმედება იმ თვალსაზრისით, რომ მან ბინის მესაკუთრედ ყოფნის უფლება ბოროტად გამოიყენა და საკუთრება განკარგა შვილიშვილების ინტერესების საწინააღმდეგოდ. გარდა ამისა, მოპასუხემ აღნიშნა, რომ მას და მის გარდაცვლილ მეუღლეს გააჩნიათ კანონიერი უფლება მამამთილის მიერ განკარგულ საკუთრებაზე, კერძოდ, მისი მეუღლის სიცოცხლეში საცხოვრებელ სახლზე განხორციელებული მშენებლობის შედეგად წარმოქმნილ ფართზე.

4. თბილისის საქალაქო სასამართლომ 2016 წლის 20 აპრილის საოქმო განჩინებით საქმეში დამოუკიდებელი სასარჩელო მოთხოვნის გარეშე მესამე პირად ჩააბა სერგო მხითარიანი იმ დასაბუთებით, რომ იგი, საჯარო რეესტრის ამონაწერის მიხედვით, რეგისტრირებულია სადავო უძრავი ქონების თანამესაკუთრედ და საქმეზე მიღებულმა გადაწყვეტილებამ შეიძლება გავლენა მოახდინოს მის უფლებებსა და მოვალეობებზე მხარის მიმართ.

5. თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2016 წლის 20 ივნისის გადაწყვეტილებით მოსარჩელის სარჩელი დაკმაყოფილდა. დადგინდა მოპასუხის უკანონო მფლობელობიდან ქ.თბილისში, ო-ის ქ. №...-ში მდებარე, №... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული უძრავი ქონებიდან (მიწის ნაკვეთი: 640 კვ.მ.; შენობა-ნაგებობები: №1; №2; №3; №4; №5) ½ ნაწილის (მიწის ნაკვეთის გამიჯვნის საკადასტრო აზომვითი ნახაზის მიხედვით 309 კვ.მ. მიწის ნაკვეთი და მასზე მდებარე საცხოვრებელი სახლი) გამოთხოვა და უძრავი ქონების გადაცემა მესაკუთრისთვის (მოსარჩელისთვის).

6. თბილისის საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ.

7. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 29 ნოემბრის განჩინებით მოპასუხის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. მოცემულ საქმეზე უცვლ.დ დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 20 ივნისის გადაწყვეტილება.

8. სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია საქმის გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონე შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

9. ქ.თბილისში, ო-ის ქუჩა №...-ში მდებარე №... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული უძრავი ქონებიდან (მიწის ნაკვეთი: 640 კვ.მ.; შენობა-ნაგებობები: №1; №2; №3; №4; №5) ½ ნაწილი რეგისტრირებულია მოსარჩელის საკუთრებად (მიწის ნაკვეთის გამიჯვნის საკადასტრო აზომვითი ნახაზის მიხედვით 309 კვ.მ. მიწის ნაკვეთი და მასზე მდებარე საცხოვრებელი სახლი), ½ ნაწილი - სერგო მხითარიანის საკუთრებად; უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტი უძრავი ნივთის ჩუქების ხელშეკრულება, დამოწმების თარიღი 11.01.2016 (ს.ფ. 12-14).

10. საჯარო რეესტრის ამონაწერითა და 2016 წლის 11 იანვრის ჩუქების ხელშეკრულებით დადგენილია, რომ ქ. თბილისში, ო-ის ქუჩა №...-ში მდებარე, №... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული უძრავი ქონების ½ ნაწილი რეგისტრირებული იყო მოსარჩელის მამის - ყარამან ოგანეზოვის საკუთრებად და აღნიშნული უძრავი ქონება ყარამან ოგანეზოვმა აჩუქა მოსარჩელეს (ს.ფ. 39-40).

11. მოპასუხე ფაქტიურ ქორწინებაში იმყოფებოდა ყარამან ოგანეზოვის შვილთან (მოსარჩელის ძმასთან) - ე. ქ-თან (გვარის შეცვლამდე - ო-ი) და ქორწინებიდან ჰყავთ ორი შვილი - ლ. ქ-ი და ლ. ქ-ი. ე. ქ-ი გარდაიცვალა 2003 წლის 25 ივნისს (77-80; 88-89).

12. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოპასუხე დასახელებული (ზემოთ მითითებული) უძრავი ნივთის ფლობისა და სარგებლობის ფაქტს ადასტურებს, ამასთან მიიჩნევს, რომ მას გააჩნია ამ ნივთის ფლობისათვის მართლზომიერი საფუძველი, რამდენადაც ის მოსარჩელის ძმაზე დაქორწინებიდან წლების განმავლობაში ცხოვრობდა ამ სახლში და ამ სახლში შეეძინათ შვილები. მისი უმცროსი შვილი ამ დროისათვის ჯერ კიდევ არ არის სრულწლოვანი.

13. სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ არც რაიმე გარიგებისმიერი და არც კანონისმიერი საფუძველი მოპასუხის მართლზომიერი მფლობელობის წარმოშობისათვის დასახელებული უძრავი ნივთის მიმართ არ არსებობდა. თავისთავად ის ფაქტი, რომ მოპასუხე შვილებთან ერთად წლების განმავლობაში ცხოვრობდა ამ სახლში, არანაირ სამართლებრივ სტატუსს არ სძენდა მოპასუხის მდგომარეობას ამ სახლთან მიმართებაში. არც მოსარჩელესა და მოპასუხეს შორის არსებობდა ისეთი მჭიდრო ნათესაური კავშირი, რის საფუძველზეც მოსარჩელე მოპასუხის მიმართ კანონისმიერი ვალდებულების გამო შებოჭილი იქნებოდა განეხორციელებინა მისგან ნივთის ვინდიცირება (უკონონო მფლობელობიდან გამოთხოვა). მოპასუხის პრეტენზია მასზედ, რომ უძრავი ნივთის ვინდიცირების შემთხვევაში დაირღვეოდა არასრულწლოვანი შვილის ინტერესები, სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა და აღნიშნა, რომ მოპასუხის უმცროსი შვილის, ლ. ქ-ის ასაკის (17 წლის) გათვალისწინებით, მოპასუხის მიმართ ვინდიცირების განხორციელება ვერ იქონიებდა მნიშვნელოვან გავლენას არასრულწლოვნის კანონიერ ინტერესებზე, მით უფრო, რომ მას დასახელებულ ბინაში საცხოვრებლად შეეძლო დარჩენა მის უფროს ძმასთან, ლ. ქ-თან ერთად. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ მოპასუხის ეს არგუმენტი არ შეიძლებოდა ყოფილიყო ვინდიკაციის დამაბრკოლებელი გარემოება და, ამასთან, ნიშანდობლივი იყო, რომ მოპასუხის მიერ ამ არგუმენტის გასამყარებლად არ იყო მითითებული რაიმე სამართლებრივი საფუძველი.

14. შესაბამისად, სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოება იმის თაობაზე, რომ მესაკუთრის (მოსარჩელის) ნების საწინააღმდეგოდ მოპასუხე ახორციელებდა დასახელებული უძრავი ნივთის არამართლზომიერ მფლობელობას.

15. სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 170-ე და 172-ე მუხლების პირველ ნაწილებზე.

16. სააპელაციო პალატის განმარტებით, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 183-ე და 311-ე მუხლების მოთხოვნიდან გამომდინარე, უძრავ ნივთზე საკუთრების შეძენა ვლინდება საჯარო რეესტრიდან, ხოლო ამავე კოდექსის 312-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, რეესტრის მონაცემების მიმართ არსებობს უტყუარობისა და სისრულის პრეზუმფცია, ე.ი. რეესტრის ჩანაწერები ითვლება სწორად, ვიდრე არ დამტკიცდება მათი უზუსტობა.

17. გამომდინარე იქედან, რომ მოსარჩელეს სადავო ნივთზე გააჩნდა საკუთრების უფლება და იგი არ იყო შეზღუდული მოპასუხის მხრიდან ამ ნივთის მართლზომიერი ფლობის უფლებით, რადგანაც მოპასუხე არ წარმოადგენდა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 160-162-ე მუხლებით დაცული უფლების მქონე პირს – მართლზომიერ მფლობელს, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ სწორად დააკმაყოფილა მოსარჩელის მოთხოვნა მოპასუხის უკანონო მფლობელობიდან უძრავი ნივთის გამოთხოვის შესახებ, რის გამოც არ არსებობდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 20 ივნისის გადაწყვეტილების გაუქმების ფაქტობრივი და სამართლებრივი საფუძვლები.

18. სააპელაციო სასამართლოს განჩინებაზე მოპასუხემ შეიტანა საკასაციო საჩივარი და მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

19. კასატორმა ყურადღება გაამახვილა იმ ფაქტობრივ გარემოებაზე, რომ სადავო ბინიდან მისი გამოსახლების შემთხვევაში, მასთან ერთად საცხოვრებლის გარეშე დარჩება მისი არასრულწლოვანი შვილიც, რომელიც მიმდინარე წელს ამთავრებს სკოლას და მიუთითა „ბავშვის უფლებების შესახებ“ კონვენციის I ნაწილის მე-3 მუხლის მე-2 პუნქტზე, მე-16 მუხლის პირველ პუნქტსა და 27-ე მუხლის პირველ პუნქტზე.

20. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 6 მარტის განჩინებით მოპასუხის საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მიხედვით, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

21. საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად, მიიჩნევს, რომ ვ. ჟ-ას საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებებზე მითითებით:

22. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლ.დ დატოვების თაობაზე.

23. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

24. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებაში არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

25. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლოს საქმის გადასაწყვეტად სამართლებრივად მნიშვნელოვანი ყველა გარემოება აქვს გამოკვლეული.

26. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ განსახილველ შემთხვევაში სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილია საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 172-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული სამართლებრივი შედეგის განმაპირობებელი ყველა ფაქტობრივი წინაპირობა.

27. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, მესაკუთრეს შეუძლია, კანონისმიერი ან სხვაგვარი, კერძოდ, სახელშეკრულებო შებოჭვის ფარგლებში თავისუფლად ფლობდეს და სარგებლობდეს ქონებით (ნივთით), არ დაუშვას სხვა პირთა მიერ ამ ქონებით სარგებლობა, განკარგოს იგი, თუკი ამით არ ილახება მეზობლების ან სხვა მესამე პირთა უფლებები, ანდა, თუ ეს მოქმედება არ წარმოადგენს უფლების ბოროტად გამოყენებას.

28. ამავე კოდექსის 172-ე მუხლის პირველი ნაწილით კი განსაზღვრულია, რომ მესაკუთრეს შეუძლია მფლობელს მოსთხოვოს ნივთის უკან დაბრუნება, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა მფლობელს ჰქონდა ამ ნივთის ფლობის უფლება. შესაბამისად, არამფლობელი მესაკუთრის მიერ უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვის მართლზომიერებისთვის უნდა არსებობდეს შემდეგი წინაპირობები: ა) მოსარჩელე უნდა იყოს მესაკუთრე, ბ) მოპასუხე უნდა იყოს ნივთის მფლობელი და გ) მოპასუხეს არ უნდა ჰქონდეს ამ ნივთის ფლობის უფლება.

29. განსახილველ შემთხვევაში მოსარჩელე წარმოადგენს სადავო უძრავი ქონების მესაკუთრეს, რაც დასტურდება საქმეში წარმოდგენილი ამონაწერით საჯარო რეესტრიდან, რომლის მიმართაც, სამოქალაქო კოდექსის 312-ე მუხლის თანახმად, მოქმედებს უტყუარობისა და სისრულის პრეზუმფცია, ე.ი. რეესტრის ჩანაწერები ითვლება სწორად, ვიდრე არ დამტკიცდება მათი უზუსტობა. ასევე დადგენილია, რომ მოპასუხე წარმოადგენს სადავო უძრავი ქონების მფლობელს. მოპასუხემ, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-4 და 102-ე მუხლების შესაბამისად, ვერ შეძლო თავისი წილი მტკიცების ტვირთის რეალიზება და სასამართლოსათვის იმ მტკიცებულებების წარდგენა, რომლითაც დადასტურდებოდა სადავო ნივთზე მისი მფლობელობის მართლზომიერება.

30. კასატორის პრეტენზიასთან დაკავშირებით, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას, რომ მოპასუხის უმცროსი შვილის, ლ. ქ-ის, ასაკის (17 წლის) გათვალისწინებით, მოპასუხის მიმართ ვინდიცირების განხორციელება ვერ იქონიებს მნიშვნელოვან გავლენას არასრულწლოვნის კანონიერ ინტერესებზე, მით უფრო, რომ მას შეუძლია საცხოვრებლად დარჩენა დასახელებულ ბინაში. შესაბამისად, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოპასუხის საკასაციო პრეტენზია არ წარმოადგენს ვინდიკაციის დამაბრკოლებელ გარემოებას.

31. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც იმ საფუძვლით, რომ სააპელაციო სასამართლოს განჩინება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან (იხ. სუსგ-ები №ას-1043-1004-2016, 2016 წლის 12 დეკემბრის განჩინება; №ას-901-867-2016, 2016 წლის 9 დეკემბრის განჩინება; №ას-3-3-2016, 2016 წლის 9 მარტის განჩინება; №ას-1082-1039-2016, 2017 წლის 14 თებერვლის განჩინება; №ას-292-276-2017, 2017 წლის 31 მარტის განჩინება; №ას-358-334-2017, 2017 წლის 13 აპრილის განჩინება).

32. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, არ არსებობს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი წინაპირობა, რომლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო დასაშვებად ცნობს წარმოდგენილ საკასაციო საჩივარს. შესაბამისად, უარყოფილია საკასაციო განაცხადის დასაშვებად ცნობა და უცვლ.დ უნდა დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის გასაჩივრებული განჩინება.

33. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. ამდენად, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ 2017 წლის 13 თებერვალს №2 საგადახდო დავალებით სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 300 (სამასი) ლარის 70% – 210 (ორას ათი) ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა

1. ვ. ჟ-ას საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველი;

2. კასატორს ვ. ჟ-ას (პ/ნ: ...) დაუბრუნდეს მის მიერ 2017 წლის 13 თებერვალს №2 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 300 ლარის 70% – 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. ბაქაქური

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ბ. ალავიძე