№ ას-725-693-2016 6 აპრილი, 2017 წელი

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ნინო ბაქაქური (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ზურაბ ძლიერიშვილი, ბესარიონ ალავიძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – ი. ბ-ი, ე. ბ-ი (მოსარჩელეები)

მოწინააღმდეგე მხარე – სს „ს-ა", შპს „რ-ი" (მოპასუხეები)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 29 ივნისის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი – ბრძანების ბათილად ცნობა, სამუშაოზე აღდგენა, კომპენსაციის გადახდა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

1. ი. ბ-მა (შემდგომში - „პირველი მოსარჩელე“, „კასატორი“ ან „საკასაციო საჩივრის ავტორი“) და ე. ბ-მა (შემდგომში - „მეორე მოსარჩელე“, „კასატორი“ ან „საკასაციო საჩივრის ავტორი“) სარჩელი აღძრეს სასამართლოში სს „ს-ისა“ (შემდგომში - „პირველი მოპასუხე“) და შპს „რ-ის“ (შემდგომში - „მეორე მოპასუხე“) მიმართ. მოსარჩელეებმა მოითხოვეს შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის შესახებ პირველი მოპასუხის (გენერალური დირექტორის) 2013 წლის 24 დეკემბრის №470 და №471 ბრძანებების ბათილად ცნობა, სამუშაოზე აღდგენა და ორივე მოპასუხისთვის სოლიდარულად კომპენსაციის გადახდის დაკისრება, 2013 წლის 24 დეკემბრიდან სასამართლო გადაწყვეტილების აღსრულებამდე პერიოდისთვის, თვეში 3100 ლარის ოდენობით.

2. მოსარჩელეების განმარტებით, პირველ მოპასუხესთან მუშაობდნენ 2005 წლიდან სხვადასხვა თანამდებობებზე, ხოლო 2009 წლიდან დასაქმებულნი იყვნენ მეორე მოპასუხესთან და 2011 წლიდან ეკავათ ინდუსტრიული ქონებისა და გაყიდვების პორტფელის დირექტორისა და კომერციული ქონების პორტფელის დირექტორის თანამდებობები. მათი განმარტებით, ისინი კეთილსინდისიერად ასრულებდნენ მათზე დაკისრებულ მოვალეობას და არ ჩაუდენიათ არცერთი დისციპლინური გადაცდომა. 2013 წლის 24 დეკემბერს ისინი გაათავისუფლეს თანამდებობებიდან საქართველოს შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტის საფუძველზე, რომელიც ითვალისწინებს დასაქმებულის გათავისუფლებას ეკონომიკური გარემოებების, ტექნოლოგიური ან ორგანიზაციული ცვლილებების გამო, რომლებიც აუცილებელს ხდის სამუშაო ძალის შემცირებას. მოსარჩელეების განმარტებით, მეორე მოპასუხეს რეალურად არ განუხორციელებია ისეთი ორგანიზაციული ცვლილებები, რომლებიც აუცილებელს გახდიდა მათ გათავისუფლებას. მოსარჩელეებმა მიუთითეს, რომ ე.წ. „ორგანიზაციული ცვლილებების“ შედეგად შემცირდა მხოლოდ 2 საშტატო ერთეული და სახელფასო ფონდი მხოლოდ 3000 ლარის ოდენობით, რაც კომპანიის მთლიანი სახელფასო ფონდის 1%-საც კი არ შეადგენს. ამასთან, კომპანიას დაემატა 3 ახალი თანამშრომელი, რომლებთანაც გაფორმდა მომსახურების შესყიდვის შესახებ ხელშეკრულებები, ხოლო ახალ საშტატო განრიგში თანამდებობების დასახელებებს გადაარქვეს მხოლოდ სახელები, ყოველგვარი ფუნქციების შეცვლის გარეშე.

3. მოსარჩელეებმა აღნიშნეს, რომ ისინი გაათავისუფლეს საქართველოს შრომის კოდექსის 38-ე მუხლის მოთხოვნათა უხეში დარღვევით, კერძოდ, 2013 წლის 22 ნოემბერს მათ ჩაბარდათ მეორე მოპასუხის (წარმოდგენილი გენერალური დირექტორის სახით) 2013 წლის 21 ნოემბრის წერილი, რომლითაც შეატყობინეს საქართველოს შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის „ა“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული საფუძვლით, 38-ე მუხლის მე-2 პუნქტისა და პირველი მოპასუხის 2013 წლის 15 ნოემბრის №14/58 დადგენილების შესაბამისად, მხარეთა შორის არსებული სასამსახურო ხელშეკრულების შეწყვეტის თაობაზე. აღნიშნული შეტყობინება მოსარჩელეებმა მიიჩნიეს უკანონოდ, ვინაიდან მათ ხელშეკრულება გაფორმებული ჰქონდათ პირველ მოპასუხესთან და, შესაბამისად, მეორე მოპასუხე, რომელიც წარმოდგენილი იყო დირექტორით, ჩათვალეს ხელშეკრულების შეწყვეტაზე არაუფლებამოსილ პირად, ამასთან, შეტყობინებაში მითითებული შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის „ა“ ქვეპუნქტი კოდექსში რეალურად არ არსებობდა. მოსარჩელეებმა მიუთითეს, რომ შრომის კოდექსის 38-ე მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, ხელშეკრულება უნდა შეწყვეტილიყო შეტყობინების მიღებიდან 3 დღეში, თუმცა 2013 წლის 24 დეკემბრამდე ანუ შეტყობინების მიღებიდან 33 დღის განმავლობაში მოსარჩელეები ჩვეულებრივ ასრულებდნენ სამსახურებრივ მოვალეობებს. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, 2013 წლის 17 დეკემბერს მათ წერილობით მიმართეს პირველ მოპასუხეს, როგორც დამსაქმებელსა და უფლებამოსილ პირს, და მოითხოვეს ეცნობებინათ, იგეგმებოდა თუ არა მეორე მოპასუხესთან ორგანიზაციული ცვლილებები. აღნიშნულის საპასუხოდ, მათ მიიღეს 2013 წლის 24 დეკემბრის წერილი, საიდანაც მათთვის ცნობილი გახდა, რომ მათ უკვე შეუწყდათ შრომითი ხელშეკრულებები 37-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტის საფუძველზე, ამასთან, წერილი შეიცავდა ინფორმაციას იმის თაობაზე, რომ შემცირდა კომპანიის შტატები და სახელფასო ფონდი, რომელიც ფინანსურ ზიანს აყენებდა კომპანიას. მოსარჩელეებს 2013 წლის 25-26 დეკემბერს ჩაბარდათ პირველი მოპასუხის (კერძოდ, გენერალური დირექტორის) 2013 წლის 24 დეკემბრის ბრძანებები, რომლის თანახმად, მათ შრომითი ხელშეკრულებები შეუწყდათ 2013 წლის 23 დეკემბრიდან, ამასთან, არა 38-ე მუხლის მე-2 პუნქტის, არამედ - 38-ე მუხლის პირველი პუნქტის შესაბამისად. სამეწარმეო რეესტრიდან ამონაწერის თანახმად კი, ისინი კომპანიის თანამშრომლები აღარ არიან 2013 წლის 20 დეკემბრიდან.

4. მოპასუხეებმა სარჩელი არ ცნეს და განმარტეს, რომ 2013 წლის 21 ნოემბრის შეტყობინებით, საქართველოს შრომის კოდექსის 38-ე მუხლის მე-2 პუნქტის შესაბამისად, მეორე მოპასუხემ, რომელიც წარმოდგენილი იყო გენერალური დირექტორის სახით, მოსარჩელეებს აცნობა დამსაქმებლის, პირველი მოპასუხის გადაწყვეტილების, კერძოდ, დირექტორთა საბჭოს 2013 წლის 15 ნოემბრის №14/58 დადგენილების შესახებ, რომლითაც გადაწყდა მათი სამუშაოდან დათხოვნის საკითხი. მოპასუხეების განმარტებით, მოსარჩელეთა თანამდებობებიდან დათხოვნა განხორციელდა საქართველოს შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტის საფუძველზე, კომპანიაში განხორციელებული ძირეული რეორგანიზაციის, სტრუქტურისა და საშტატო განრიგის ცვლილების შედეგად, რასაც მოჰყვა რიგი ხელმძღვანელი თანამდებობების, მათ შორის, ინდუსტრიული ქონებისა და გაყიდვების პორტფელის დირექტორისა და კომერციული ქონების პორტფელის დირექტორის თანამდებობების, გაუქმება. მოპასუხეთა განმარტებით, დღეისათვის კომპანიაში აღარ არსებობს ის თანამდებობები, რაც მოსარჩელეებს ეკავათ. ამავე დადგენილების 6.1 პუნქტის თანახმად, სწორედ მეორე მოპასუხეს, კერძოდ კი, გენერალურ დირექტორს დაევალა დათხოვნის თაობაზე მოსარჩელეთა გაფრთხილება. ამასთან, ვინაიდან მოსარჩელეებისათვის უფლებამოსილების შეწყვეტა საჭიროებდა სამეწარმეო რეესტრში ცვლილების განხორციელებას, რომელიც დასრულდა 2013 წლის 20 დეკემბერს, აღნიშნულიდან გამომდინარე, პირველი მოპასუხის 2013 წლის 15 ნოემბრის №14/58 დადგენილებით დათხოვნილი მოსარჩელეებისათვის შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის შესახებ ბრძანებები გამოიცა 2013 წლის 24 დეკემბერს. მოპასუხეებმა დამატებით აღნიშნეს, რომ მოსარჩელეებს, თითოეულს ცალ-ცალკე, მიეცათ კომპენსაცია 2 თვის შრომის ანაზღაურების ოდენობით, აგრეთვე გამოუყენებელი შვებულების კომპენსაცია 24 სამუშაო დღის ოდენობით.

5. თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2015 წლის 28 იანვრის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ: ბათილად იქნა ცნობილი პირველი მოპასუხის (გენერალური დირექტორის) 2013 წლის 24 დეკემბრის №470 და №471 ბრძანებები მოსარჩელეებთან შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის შესახებ; ბათილად იქნა ცნობილი პირველი მოპასუხის (დირექტორთა საბჭოს) 2013 წლის 15 ნოემბრის №14/58 დადგენილება მოსარჩელეებთან შრომითი ურთიერთობის შეწყვეტის შესახებ. მეორე მოპასუხეს მოსარჩელეთა სასარგებლოდ (თითოეულისთვის ცალ-ცალკე) დაეკისრათ კომპენსაციის სახით თანხის გადახდა 8 თვის ხელფასის - 24 800 ლარის ოდენობით (საშემოსავლო გადასახადის გათვალისწინებით); ასევე გადაწყვეტილების მიღების დღიდან მის აღსრულებამდე 24 800 ლარის 0,07% გადახდა ყოველ გადაცილებულ დღეზე. მოსარჩელეთა სარჩელი მოთხოვნის დანარჩენ ნაწილში არ დაკმაყოფილდა.

6. საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ორივე მხარემ.

7. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 29 ივნისის გადაწყვეტილებით მოსარჩელეების სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. მოპასუხეების სააპელაციო საჩივრები დაკმაყოფილდა. გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 28 იანვრის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება. მოსარჩელეების სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

8. სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

9. ამონაწერით მეწარმეთა და არასამეწარმეო (არაკომერციული) იურიდიული პირების რეესტრიდან დგინდება, რომ მოსარჩელეები წარმოადგენდნენ მეორე მოპასუხის ხელმძღვანელობაზე/წარმომადგენლობაზე უფლებამოსილ პირებს. პირველი მოსარჩელე წარმოადგენდა ინდუსტრიული ქონებისა და გაყიდვების პორტფელის დირექტორს, ხოლო მეორე მოსარჩელე - კომერციული ქონების პორტფელის დირექტორს. მათი ყოველთვიური შრომის ანაზღაურება შეადგენდა 3100 ლარს;

10. მეორე მოპასუხის 100%-იანი წილის მფლობელს წარმოადგენს პირველი მოპასუხე. „სს „ს-ის“ შვილობილი კომპანიის შპს „რ-ის“ ორგანიზაციული ცვლილებების განხორციელების მიზნით, ახალი სტრუქტურის, საშტატო განრიგისა და წესდების დამტკიცების შესახებ“ პირველი მოპასუხის (დირექტორთა საბჭოს) 2013 წლის 15 ნოემბრის დადგენილების პირველი პუნქტის თანახმად, პირველი მოპასუხის შვილობილი კომპანიის - მეორე მოპასუხის ორგანიზაციული ცვლილებების განხორციელების მიზნით, დამტკიცდა მეორე მოპასუხის ახალი სტრუქტურა და საშტატო განრიგი; ამავე დადგენილების მე-3 პუნქტის თანახმად, პირველი მოპასუხის შვილობილი კომპანიის - მეორე მოპასუხის ინდუსტრიული ქონებისა და გაყიდვების პორტფელის დირექტორი - პირველი მოსარჩელე, გათავისუფლებულ იქნა დაკავებული თანამდებობიდან საქართველოს შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული საფუძვლით; ამავე დადგენილების მე-4 პუნქტის მიხედვით პირველი მოპასუხის შვილობილი კომპანიის - მეორე მოპასუხის კომერციული ქონების პორტფელის დირექტორი - მეორე მოსარჩელე გათავისუფლებულ იქნა დაკავებული თანამდებობიდან საქართველოს შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული საფუძვლით;

11. 2013 წლის 21 ნოემბერს მოსარჩელეებს ეცნობათ მხარეთა შორის არსებული სასამსახურო ხელშეკრულების შეწყვეტის თაობაზე;

12. პირველი მოპასუხის 2013 წლის 24 დეკემბრის N470-ე ბრძანებით პირველი მოსარჩელე გათავისუფლდა მეორე მოპასუხის ინდუსტრიული ქონებისა და გაყიდვების პორტფელის დირექტორის თანამდებობიდან. ბრძანების საფუძვლად მიეთითა საქართველოს შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის 1 პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტი, 38-ე მუხლის 1 პუნქტი;

13. პირველი მოპასუხის 2013 წლის 24 დეკემბრის N471-ე ბრძანებით მეორე მოსარჩელე გათავისუფლდა მეორე მოპასუხის კომერციული ქონების პორტფელის დირექტორის თანამდებობიდან. ბრძანების საფუძვლად მიეთითა საქართველოს შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის 1 პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტი, 38-ე მუხლის 1 პუნქტი;

14. მოსარჩელეებს მიეცათ გამოუყენებელი შვებულებისა და ორი თვის კომპენსაცია;

15. 2013 წლის 24 დეკემბერს მოსარჩელეებისათვის გაგზავნილ წერილებში, მითითებულია, რომ მეორე მოპასუხის პარტნიორის გადაწყვეტილებით განხორციელდა ორგანიზაციული ცვლილებები, რაც აისახა კომპანიის წესდების ცვლილებასა და შტატების შემცირებაში, ასევე შემცირებული იქნა კომპანიის სახელფასო ფონდი... ვინაიდან კომპანიას ჰქონდა ზედმეტად გაზრდილი საშტატო ნუსხა, რაც მას ფინანსურ ზიანს აყენებდა, განხორციელდა შესაბამისი ცვლილებები, როგორც წესდებაში (გაუქმდა დირექტორის შტატები) ასევე, შემცირდა შტატები და სახელფასო ფონდი. წერილის თანახმად, დღეის მდგომარეობით, კომპანიაში მოსარჩელეთა მიერ დაკავებული თანამდებობები აღარ არსებობს.

16. სააპელაციო პალატამ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ განსახილველ შემთხვევაში, სადავო იყო შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოების დირექტორთა გათავისუფლების ბრძანებების კანონშესაბამისობა. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ განსახილველი დავის სწორად გადაწყვეტისათვის მნიშვნელოვანი იყო სწორი კვალიფიკაცია მისცემოდა იმ სამართლებრივ ურთიერთობას, რომელშიც იმყოფებოდნენ მოდავე მხარეები. სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ მოსარჩელეები წარმოადგენდნენ მეორე მოპასუხის ხელმძღვანელობაზე/წარმომამდგენლობაზე უფლებამოსილ პირებს. შესაბამისად, აღნიშნული ურთიერთობა არ შეიძლება შეფასებულიყო მხოლოდ შრომით-სამართლებრივ ურთიერთობად. სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ დირექტორსა და საწარმოს შორის წარმოშობილი სამართლებრივი ურთიერთობა მოიცავდა, როგორც კორპორაციული, ასევე შრომითი ურთიერთობისათვის დამახასიათებელ ელემენტებს და, ყოველ კონკრეტულ შემთხვევაში თუ რა უფლება–მოვალეობები იყო სადავოდ გამხდარი და შესაფასებელი, ამის მიხედვით უნდა განსაზღვრულიყო შესაბამისი სამართლებრივი მომწესრიგებელი (იქნება ეს შრომითი თუ კორპორაციული რეგულაციები) ნორმებიც.

17. სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-9 მუხლის პირველ-მე-3 პუნქტებზე და არ გაიზიარა მოსარჩელეების პოზიცია იმის თაობაზე, რომ მათ არ ჰქონდათ წარმომადგენლობითი უფლებამოსილება და მხოლოდ ხელმძღვანელობითი უფლებამოსილებით სარგებლობდნენ. სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ მეწარმეთა და არასამეწარმეო (არაკომერციული) იურიდიული პირების რეესტრში რაიმე შეზღუდვა მოსარჩელეების წარმომადგენლობით უფლებამოსილებებთან დაკავშირებით რეგისტრირებული არ იყო და არც მეორე მოპასუხის წესდებით იყო გათვალისწინებული წარმომადგენლობითი უფლებამოსილების შეზღუდვა.

18. სასამართლომ „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-9 მუხლის მე-7 პუნქტისა და 9¹ მუხლის მე-6 პუნქტის „ე“ ქვეპუნქტის სამართლებრივი ანალიზის საფუძველზე, დაასკვნა, რომ დირექტორთან ხელშეკრულების გაფორმება და მისი შეწყვეტა ცალსახად წარმოადგენდა საწარმოს მმართველობითი ორგანოს პარტნიორთა კრების კომპეტენციას და შესაბამისად, რამდენადაც „მეწარმეთა შესახებ’’ კანონი ითვალისწინებდა დირექტორთან ხელშეკრულების შეწყვეტის სპეციალურ წესს, გათავისუფლების ბრძანების მართლზომიერების შეფასება ვერ მოხდებოდა შრომის კოდექსის შესაბამისი რეგულაციებით. სააპელაციო პალატამ ასევე მიუთითა მეორე მოპასუხის წესდების 3.8 მუხლზე, რომლის თანახმად, პარტნიორთა კრების კომპეტენციას მიეკუთვნება გადაწყვეტილების მიღება ისეთ საკითხზე, როგორიცაა: გენერალური დირექტორის დანიშვნა/გათავისუფლების შესახებ გადაწყვეტილების მიღება და გენერალური დირექტორის მოადგილეების დანიშვნა/გათავისუფლების შესახებ თანხმობის გაცემა და ასევე ამავე წესდების 3.9 მუხლზე, რომლის თანახმად, პარტნიორთა წერილობითი გადაწყვეტილება (დირექტორთა საბჭოს დადგენილება ან დირექტორთა საბჭოს თავმჯდომარის ბრძანება) პარტნიორთა კრების ოქმის ტოლფასია და ითვლება პარტნიორთა კრების გადაწყვეტილებად.

19. სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ განსახილველ შემთხვევაში, პირველმა მოპასუხემ, როგორც მეორე მოპასუხის 100%-იანი წილის მფლობელმა პარტნიორმა, მიიღო გადაწყვეტილება შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოების მმართველობითი მენეჯმენტის ოპტიმიზაციის თაობაზე და შეამცირა მეორე მოპასუხის ხელმძღვანელობაზე/წარმომადგენლობაზე უფლებამოსილ პირთა რაოდენობა, კერძოდ, გაუქმდა ორი დირექტორის შტატი. სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ პირველი მოპასუხის (დირექტორთა საბჭოს) 2013 წლის 15 ნოემბრის დადგენილება, მეორე მოპასუხის წესდების თანახმად, ითვლებოდა პარტნიორთა კრების გადაწყვეტილებად. სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ პირველ მოპასუხეს, როგორც პარტნიორს, ჰქონდა სრული დისკრეცია თავისი შეხედულებისამებრ მოეხდინა დირექტორებთან ხელშეკრულების შეწყვეტა. სააპელაციო პალატამ დაუშვებლად მიიჩნია მეწარმე სუბიექტის საქმიანობაში იმგვარი ჩარევა, რომ პარტნიორს შეზღუდვოდა საწარმოს დირექტორთან ხელშეკრულების შეწყვეტის უფლებამოსილება, რაც მინიჭებული ჰქონდა „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონით.

20. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, იმ საკითხებთან დაკავშირებით, რომლებიც პირდაპირ იყო მოწესრიგებული „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის შესაბამისი ნორმებით, ვეღარ გავრცელდებოდა შრომის კოდექსი, თუმცა მთელი რიგი საკითხები, რაც არ იყო მოწესრიგებული „მეწარმეთა შესახებ“ კანონით, საზოგადოების წესდებით, ან თავად დირექტორთან გაფორმებული ხელშეკრულებით, შეიძლება გამხდარიყო შრომის კანონმდებლობით მოწესრიგების საგანი (მაგ, სოციალური გარანტიები, ანაზღაურებადი შვებულება და ა. შ).

21. ამ მხრივ, სააპელაციო პალატამ ნიშანდობლივად მიიჩნია „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-9 მუხლის 7² პუნქტის დანაწესიც, რომელიც განსაზღვრავს უფლებამოსილების შეწყვეტის შესახებ შეტყობინების ვალდებულების განხორციელებას შრომის კოდექსის 38–ე მუხლით გათვალისწინებული გაფრთხილების წესის გამოყენების გზით. სააპელაციო პალატამ მიუთითა „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-9 მუხლის 7¹ პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტზე და 7² პუნქტზე და განმარტა, რომ დირექტორის უფლებამოსილების შეწყვეტა კანონმდებელმა დაუკავშირა რეგისტრაციის მომენტს. ამასთანავე, კანონმდებელმა დაადგინა უფლებამოსილების შეწყვეტის შესახებ შეტყობინების ვალდებულება და სწორედ შეტყობინების ვალდებულების რეგულაციისათვის „მეწარმეთა შესახებ“ კანონი მიმართავს შრომის კოდექსის ნორმას, კერძოდ, ამ შემთხვევაში გამოიყენება შრომის კოდექსის 38-ე მუხლი.

22. განსახილველ შემთხვევაში, სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოსარჩელეებს საქართველოს შრომის კოდექსის 38-ე მუხლის შესაბამისად ეცნობათ გათავისუფლების თაობაზე, ასევე სადავო არ იყო, რომ მათ მიეცათ ორი თვის კომპენსაცია და გამოუყენებელი შვებულების კომპენსაცია. ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ არ არსებობდა მოსარჩელეთა გათავისუფლების შესახებ ბრძანებების ბათილად ცნობის სამართლებრივი საფუძველი.

23. განაცდურის ანაზღაურების თაობაზე მოსარჩელეების მოთხოვნასთან დაკავშირებით, სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ განაცდურის ანაზღაურების მოთხოვნა დაკავშირებული იყო არაკანონიერი გათავისუფლების გამო ანაზღაურების მიუღებლობის გარემოებასთან, რა შემთხვევაშიც მთელი იძულებითი მოცდენის პერიოდისათვის დასაქმებულს უნაზღაურდება მიუღებელი ხელფასი. ვინაიდან განსახილველ შემთხვევაში, მოპასუხის მხრიდან ადგილი არ ჰქონდა მოსარჩელის არაკანონიერი გათავისუფლების შესახებ გარემოებას და დადგენილი იყო, რომ მოსარჩელეები დირექტორის თანამდებობიდან გათავისუფლებული იყვნენ კანონიერი გზით, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ არ არსებობდა იძულებითი განაცდურის ანაზღაურების სამართლებრივი საფუძველიც.

24. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებაზე მოსარჩელეებმა შეიტანეს საკასაციო საჩივარი და მოითხოვეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება.

25. საკასაციო საჩივრის ავტორებმა აღნიშნეს, რომ მეორე მოპასუხეს რეალურად არ განუხორციელებია ისეთი ორგანიზაციული ცვლილებები, რომლებიც აუცილებელს გახდიდა კასატორების გათავისუფლებას. ამასთან, მათი განმარტებით, ისინი თანამდებობებიდან გაათავისუფლეს საქართველოს შრომის კოდექსის 38-ე მუხლით გათვალისწინებული ნორმების უხეში დარღვევით, რაც გამოიხატა, პირველ ყოვლისა, იმაში, რომ შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის თაობაზე გააფრთხილა არაუფლებამოსილმა პირმა. ამასთან, კასატორებმა მიუთითეს, რომ არანაკლებ სამი დღით ადრე უნდა გაეფრთხილებინათ დასაქმებულები, ხოლო კომპენსაცია უნდა მიეცათ შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტიდან 30 კალენდარული დღის ვადაში, რაც არ განხორციელებულა, დასაქმებულები შრომით მოვალეობებს ასრულებდნენ კიდევ 33 დღის განმავლობაში, ხოლო კომპენსაცია გაიცა 2014 წლის 21 იანვარს. კერძოდ, კასატორებმა მიუთითეს, რომ 2013 წლის 25-26 დეკემბერს ჩაბარდათ პირველი მოპასუხის (გენერალური დირექტორის) 2013 წლის 24 დეკემბრის ბრძანება, რომლის თანახმად, მათ შრომითი ხელშეკრულებები შეუწყდათ 2013 წლის 23 დეკემბრიდან საქართველოს შრომის კოდექსის 38-ე მუხლის პირველი პუნქტის საფუძვლით, ხოლო სამეწარმეო რეესტრის ვებ-გვერდის გადამოწმების შედეგად, აღმოჩნდა, რომ ისინი აღარ არიან კომპანიის თანამშრომლები 2013 წლის 20 დეკემბრიდან.

26. კასატორებმა აღნიშნეს, რომ სააპელაციო სასამართლო მოცემული დავის გადაწყვეტისას მთლიანად დაეყრდნო „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონს და სრულად გამორიცხა შრომის კანონმდებლობა მაშინ, როდესაც ეს კონკრეტული დავა მოიცავს როგორც კორპორაციულ, ისე შრომითი ურთიერთობისთვის დამახასიათებელ ელემენტებს. ამასთან, თავად გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაშია მითითებული, რომ მოსარჩელეები გათავისუფლდნენ დაკავებული თანამდებობებიდან საქართველოს შრომის კოდექსის 37-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტის საფუძველზე. შესაბამისად, კასატორებმა მათ მიმართ განხორციელებული ქმედება სადავოდ გახადეს სწორედ შრომის კოდექსით დადგენილი წესით და სასამართლოსაც დავის განხილვა-გადაწყვეტისას უნდა ეხელმძღვანელა შრომის კოდექსის შესაბამისი ნორმებით.

27. კასატორებმა ასევე მიუთითეს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ დამკვიდრებულ პრაქტიკაზე შტატების შემცირებისას დამქირავებლის მიერ დაქირავებულის გათავისუფლებასთან დაკავშირებით (სუსგ №ას-104-99-2014), ამასთან, აღნიშნეს, რომ იმ შემთხვევაშიც კი, თუ მოცემული ურთიერთობა „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის რეგულირების სფეროს განეკუთვნება, მათი გათავისუფლება მაინც არ არის კანონიერი, რადგან განსხვავებულია აღნიშნულ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკა (სუსგ №3კ-654-03, ას-68-767-03, ას-339-633-04), რომლის თანახმად, დირექტორებისათვის საწარმოს მართვისა და ქონების განკარგვის უფლების მინიჭების რისკის საკომპენსაციოდ პარტნიორებს ყოველთვის უნდა ჰქონდეთ უფლება ნებისმიერ დროს გაათავისუფლონ დირექტორები, მაგრამ ამისთვის უნდა არსებობდეს მნიშვნელოვანი საფუძველი. კასატორების მოსაზრებით, მტკიცების ტვირთის ობიექტური განაწილების პრინციპიდან გამომდინარე, მოპასუხეს უნდა დაემტკიცებინა ის, თუ რა მნიშვნელოვანი საფუძველი არსებობდა კასატორთა სამსახურიდან გათავისუფლებისთვის, რაც მოპასუხეთა მიერ მიცემული ახსნა- განმარტებებიდან და საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებიდან არ დასტურდება.

28. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 14 სექტემბრის განჩინებით ი. ბ-ისა და ე. ბ-ის საკასაციო საჩივარი წარმოებაში იქნა მიღებული სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

29. საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ი. ბ-ისა და ე. ბ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც მიჩნეულ უნდა იქნას დაუშვებლად, შემდეგ გარემოებათა გამო:

30. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

31. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

32. საკასაციო საჩივრის ფარგლებში საკასაციო პალატის მსჯელობის საგანია მოსარჩელეების მოპასუხე შპს „რ-ის“ ინდუსტრიული ქონებისა და გაყიდვების პორტფელის დირექტორისა და კომერციული ქონების პორტფელის დირექტორის თანამდებობებიდან გათავისუფლების შესახებ 2013 წლის 24 დეკემბრის №470 და №471 ბრძანებების ბათილად ცნობა და მათი თანმდევი სამართლებრივი შედეგები, როგორიცაა სამუშაოზე აღდგენა და იძულებით განაცდური ხელფასის ანაზღაურება.

33. საკასაციო პლატას მიაჩნია, რომ მხარეთა შორის არსებული დავის სამართლებრივი რეგულირებისათვის უნდა ვიხელმძღვანელოთ „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონით. შრომის კოდექსზე კი, როგორც მოცემული დავის მარეგულირებელ ნორმებზე, კასატორის მითითებას საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს, გამომდინარე იქიდან, რომ განსახილველ საქმეში შესაფასებელია კერძო სამართლის იურიდიული პირის (შპს-ს) დირექტორის, როგორც კომპანიის ხელმძღვანელობასა და წარმომადგენლობაზე უფლებამოსილი პირის საქმიანობის სამართლებრივი ასპექტები საწარმოს ინტერესებთან მიმართებით. „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის 47-ე მუხლის თანახმად, საწარმოს პარტნიორები მმართველობით უფლებამოსილებას ახორციელებენ პარტნიორთა საერთო კრების მეშვეობით. პარტნიორთა კრება განსაზღვრავს საწარმოს ძირითად მიმართულებებსა და ზოგადად, საქმიანობის პოლიტიკას, ხოლო დირექტორი კი, არის პარტნიორთა მიერ შემუშავებული ძირითადი მიმართულებებისა და პოლიტიკის განმახორციელებელი. დირექტორის კომპეტენცია და პასუხისმგებლობის მოცულობა განისაზღვრება „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონით ან/და საწარმოს წესდებით.

34. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ საკორპორაციო სამართალი ერთმანეთისაგან განასხვავებს საწარმოს დირექტორის დანიშვნასა და მის შრომით თანამდებობაზე გამწესებას. პირის დანიშვნის ცნება მოიაზრებს დირექტორის დანიშვნას მის ორგანულ თანამდებობაზე, რაც ამ აქტის კორპორაციულსამართლებრივ და ცალმხრივ ხასიათზე მიუთითებს. იგი დირექტორის დანიშვნის ფაქტის მარეგისტრირებელი ორგანოს მეშვეობით გასაჯაროებისა და შესაბამისად, დანიშვნაზე უფლებამოსილი პირის ნების სისრულეში მოყვანის საფუძველია. სწორედ რეგისტრაციის მომენტიდან ხდება დირექტორი უფლებამოსილი, განახორციელოს მისთვის მინიჭებული უფლებამოსილებანი, რაც შეეხება შრომით თანამდებობაზე გამწესების აქტს, იგი წარმოადგენს იურიდიულ პირსა და დირექტორს შორის დადებულ ხელშეკრულებას, რომლითაც მხარეებს შორის ვალდებულებით-სამართლებრივი ურთიერთობა წარმოიშობა (იხ. სუსგ საქმე №ას-101-97-2016, 15 ივლისი, 2016 წელი).

35. დირექტორის უფლებამოსილების შეწყვეტის წესის რეგულაციასთან დაკავშირებით ზემოთ მოხმობილი ნორმებიდან გამომდინარე, უნდა აღინიშნოს, რომ „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-9 მუხლის 7¹ მუხლი აზუსტებს უფლებამოსილების შეწყვეტის პირობებს, რომლებიც უკავშირდება ამ ნების მარეგისტრირებელ ორგანოში რეგისტრაციას. კანონი ადგენს სამ შემთხვევას: ა) დანიშვნაზე უფლებამოსილი პირის მიერ ნების გამოვლენა; ბ) თავად რეგისტრირებული პირის მიერ ნების გამოვლენა; გ) რეგისტრირებული პირის გარდაცვალება, სასამართლოს მიერ შეზღუდულქმედუნარიანად ან უგზო-უკვლოდ დაკარგულად აღიარება, გარდაცვლილად გამოცხადება, მხარდაჭერის დანიშვნა. პირველ ორ შემთხვევასთან მიმართებით (მარეგისტრირებელი ორგანოს მიმართ ცალმხრივი ნების გამოვლენა) კანონი მოითხოვს შრომის კოდექსის 38-ე მუხლით (შრომითი ხელშეკრულების შეწყვეტის წესი) დადგენილი წესით შეტყობინების გაგზავნის აუცილებლობას (კანონის მე-9 მუხლის 7² პუნქტი). კანონის ეს უკანასკნელი დათქმა დღის წესრიგში აყენებს იმ კითხვაზე პასუხის გაცემის აუცილებლობას, შპს-ს დირექტორის თანამდებობიდან გათავისუფლებისათვის გამოიყენება თუ არა შრომის კოდექსის ნორმები. პალატის მოსაზრებით, მიუხედავად „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონში შრომით-სამართლებრივი ელემენტების შემოღებისა, შპს-ის დირექტორთან დადებული ხელშეკრულება არ უნდა დაკვალიფიცირდეს შრომით-სამართლებრივ ხელშეკრულებად, არამედ, იგი პირობითად შეიძლება სასამსახურო ხელშეკრულებად მოვიხსენიოთ, რომელიც მომსახურების ხელშეკრულების ნაირსახეობაა და სავსებით განსხვავდება შრომის სამართლისათვის დამახასიათებელი პრინციპებისაგან. საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ საკორპორაციო სამართლის მიზნებისათვის საწარმოს ხელმძღვანელობა/წარმომადგენლობა ორმხრივი სახელშეკრულებო ურთიერთობის ფარგლებში მიღწეული შეთანხმებაა, რომლის ერთი მხარე - მომსახურების გამწევი ვალდებულია, გაწიოს შეპირებული მომსახურება, ხოლო მეორე მხარე - გადაიხადოს საზღაური. ამ ტიპის შეთანხმება, როგორც უკვე აღინიშნა, დამყარებულია განსაკუთრებულ ნდობაზე და უფლებით აღჭურვილ პირს, ფიდუციური ვალდებულების ფარგლებში, აძლევს სრულ დამოუკიდებლობას, იურიდიული პირის სახელითა და ხარჯზე განახორციელოს ყველა ის მოქმედება, რაც წესდებით გათვალისწინებული მიზნის მიღწევას შეუწყობს ხელს. რაც შეეხება შრომით ურთიერთობას, მის ლეგალურ დეფინიციას იძლევა შრომის კოდექსის მე-2 მუხლის პირველი ნაწილი და შეიძლება დავასკვნათ, რომ ამ ურთიერთობის ფარგლებში ვალდებული პირი ეწევა დამსაქმებლის მიერ განსაზღვრულ, არადამოუკიდებელ და სოციალურად დამოკიდებულ საქმიანობას, რაც განასხვავებს შრომით ხელშეკრულებას ა(ა)იპ-ის დირექტორთან დადებული სასამსახურო ხელშეკრულებისაგან და ამ უკანასკნელი ხელშეკრულების შეწყვეტის სამართლებრივი საფუძვლები, საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, სამოქალაქო კოდექსის ნორმებში უნდა იქნას მოძიებული.

36. მოცემულ შემთხვევაში დადგენილია, რომ მოპასუხე შპს „რ-მა“ ორგანიზაციული ცვლილებების განხორციელების მიზნით მოიწვია კომპანიის დირექტორთა საბჭო და 2013 წლის 15 ნოემბრის დადგენილებთ დაამტკიცა ორგანიზაციის ახალი სტრუქტურა, საშტატო განრიგი და წესდება,რომლის შესაბამისად, შემცირდა შტატები, ასევე კომპანიის სახელფასო ფონდი. აღნიშნული დადგენილების მე-3 პუნქტის თანახმად, მოსარჩელეები გათავისუფლდნენ მათ მიერ დაკავებული ინდუსტრიული და კომერციული ქონების პორტფელის დირექტორის თანამდებობებიდან. დადგენილია ასევე, რომ ამჟამად კომპანიაში აღარ არსებობს ზემოაღნიშნული თანამდებობები.

37. საკასაციო სასამართლო მიუთითებს შპს „რ-ის“ წესდების 3.8 მუხლზე, რომლის თანახმად, პარტნიორთა კრების კომპეტენციას მიეკუთვნება გადაწყვეტილების მიღება ისეთ საკითხზე, როგორიცაა: გენერალური დირექტორის დანიშვნა/გათავისუფლების შესახებ გადაწყვეტილების მიღება და გენერალური დირექტორის მოადგილეების დანიშვნა/გათავისუფლების შესახებ თანხმობის გაცემა. ამავე წესდების 3.9 მუხლის მიხედვით კი, პარტნიორთა წერილობითი გადაწყვეტილება (დირექტორთა საბჭოს დადგენილება ან დირექტორთა საბჭოს თავმჯდომარის ბრძანება) პარტნიორთა კრების ოქმის ტოლფასია და ითვლება პარტნიორთა კრების გადაწყვეტილებად.

38. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო პალატის დასკვნას, რომ ორგანიზაციის დირექტორთა საბჭოს 2013 წლის 15 ნოემბრის დადგენილება ითვლება პარტნიორთა კრების გადაწყვეტილებად და, შესაბამისად, მეწარმე სუბიექტს, როგორც პარტნიორს, ჰქონდა სრული დისკრეცია თავისი შეხედულებისამებრ მოეხდინა დირექტორებთან ხელშეკრულების შეწყვეტა.

39. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ როგორც უზენაესი სასამართლოს ბოლოდროინდელი პრაქტიკა გვიჩვენებს, დაუშვებლად მიიჩნევა მეწარმე სუბიექტის საქმიანობაში იმგვარი ჩარევა, რომ პარტნიორს შეეზღუდოს საწარმოს დირექტორთან ხელშეკრულების შეწყვეტის უფლებამოსილება, რაც მას მინიჭებული აქვს „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონით. საწარმოს ინტერესებიდან გამომდინარე, წესდებით გათვალისწინებულ შემთხვევაში, შესაბამის უფლებამოსილ პირსა თუ ორგანოს შეუძლია ყოველგვარი საფუძვლის გარეშე ნებისმიერ დროს შეწყვიტოს ხელშეკრულება ხელმძღვანელთან და გამოვლენილი ნება მესამე პირების მიმართ ნამდვილი ხდება მისი მარეგისტრირებელ ორგანოში რეგისტრაციის მომენტიდან (იხ. მსგავს საქმეებზე სუსგ-ები: საქმე №ას-302-287-2016, 15 ივლისი, 2016 წელი; საქმე №ას-101-97-2016, 15 ივლისი, 2016 წელი; საქმე №ას-23-23-2016, 9 მარტი, 2016 წელი; საქმე №ას-302-287-2016, 15 ივლისი, 2016 წელი; საქმე №ას-131-127-2016; 23 სექტემბერი, 2016 წელი).

40. საკასაციო სასამართლო მიუთითებს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილზე, რომლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებაში არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). ამრიგად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევებით, ვერც კასატორი მიუთითებს რაიმე ისეთ საპროცესო დარღვევაზე, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე.

41. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით, ვინაიდან სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან, სადაც განმარტებულია საწარმოს დირექტორის გათავისუფლების საფუძვლების შემოწმების სამართლებრივი საკითხები.

42. შესაბამისად, საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

43. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი დაუშვას მ. ჭ-ის საკასაციო საჩივარი, რის გამოც საკასაციო საჩივარს უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

44. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%. მოცემულ შემთხვევაში, ვინაიდან საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნა მიჩნეული, კასატორებს უნდა დაუბრუნდეთ საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, თითოეულს 300 ლარის 70% – 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა

1. ი. ბ-ისა და ე. ბ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველი;

2. კასატორს ი. ბ-ს (პ/ნ:…) დაუბრუნდეს მის მიერ 2016 წლის 2 აგვისტოს #1 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის 70% – 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150;

3. კასატორს ე. ბ-ს (პ/ნ: …) დაუბრუნდეს მის მიერ 2016 წლის 3 აგვისტოს №1 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის, 300 ლარის 70% – 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. ბაქაქური

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ბ. ალავიძე