საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

საქმე №ას-876-843-2016 20 იანვარი, 2017 წელი,

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მზია თოდუა (თავმჯდომარე),

ეკატერინე გასიტაშვილი (მომხსენებელი),

პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი – ნ. ს-ი (მოპასუხე ბ. ს-ის უფლებამონაცვლე)

მოწინააღმდეგე მხარე – მ. კ-ე (მოსარჩელე)

თავდაპირველი მოპასუხეები - მ. ო-ე, ბმა „ფ-ა“

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 21 ივლისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება, საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღება, ან საქმის დაბრუნება სააპელაციო სასამართლოში ხელახალი განხილვის მიზნით

დავის საგანი – ხელშეშლის აღკვეთა, პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. საერთო მოხმარების საპირფარეშო, ფართით 0,8X1,7 (შემდეგში: სადავო სველი წერტილი) მდებარეობს ქ. თბილისში, ფ-ის შესახვევი № 1/8 - ში, მეორე სართულზე საერთო სარგებლობის კიბეებიდან ხელმარჯვნივ. კიბეებიდან მარჯვნივ ცხოვრობენ ბ. ს-ი და მ. ო-ე (შემდეგში: მოპასუხეები) და მარცხნივ მ. კ-ე (შემდეგში: მოსარჩელე).

2. მოპასუხეები ხელს უშლიან მოსარჩელეს საერთო მოხმარების სველი წერტილით სარგებლობაში. მოსარჩელის ოჯახი 2014 წლის ზაფხულამდე სარგებლობდა სადავო ტუალეტით. მოპასუხეთაგან ბ. ს-მა (შემდეგში: პირველი მოპასუხე) განახორციელა სადავო ტუალეტის რეკონსტრუქცია, რის შედეგადაც მას ქ. თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურმა დაავალა მოწყობილი კაპიტალური ბაქნის და მოაჯირის დემონტაჟი ან სანებართვო დოკუმენტაციის წარდგენა.

3. პირველმა მოპასუხემ შეასრულა მერიის მითითება და დღეის მდგომარეობით სადავო სველი წერტილის ადგილას განხორციელებული რეკონსტრუქციის შედეგად გაკეთებული საპირფარეში აღებულია. ეს უკანასკნელი აღარ არსებობს პირვანდელი სახით (იხ. ტ.1, ს.ფ.167-170).

4. ქ. თბილისში, ფ-ის შესახვევში № 1/8 მდებარე საცხოვრებელ სახლში 79 კვმ. ფართი საჯარო რეეტრის ეროვნული სააგენტოს მონაცემებით ირიცხება მოსარჩელის საკუთრებად (იხ. ტ.1, ს.ფ.18-19). საკუთრების უფლების წარმოშობის საფუძველია მოსარჩელესა და ისნის რაიონის საბინაო-საექსლუატაციო ტრესტის წარმომადგენელს შორის 1992 წელს გაფორმებული პრივატიზაციის ხელშეკრულება, რომლის თანახმად, მოსარჩელისათვის გადაცემული ფართი იყო ორ ოთახიანი, საცხოვრებელი ფართი - 41 კვმ და დამხმარე ფართი- 38 კვმ (ტ.1, ს.ფ.20-21).

5. ისნის რაიონის გამგეობის საბინაო სამსახურის მიერ 2000 წელს გაცემული ცნობის თანახმად, სამსახურში არსებული მონაცემების მიხედვით, მოსარჩელის სართულზე მდებარე საპირფარეშო დარჩა საერთო სარგებლობაში (იხ. ტ.1, ს.ფ. 22).

6. 1998 წელს პირველი მოპასუხის საკუთრება გახდა ამ განჩინების პირველ პუნქტში მითითებულ მისამართზე მდებარე საცხოვრებელი სახლის 1.00/4.00 წილი. საკუთრების უფლების საფუძველია 1998 წლის ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის თანახმად პირველმა მოპასუხემ შ. ა-ისაგან იყიდა ზემოხსენებულ მისამართზე მდებარე სახლის ¼ წილი (იხ. ტ.1, ს.ფ. 27-28). ხელშეკრულებაში არ არის მითითებული წილის არც კვადრატული ოდენობა და არც აღწერილობა, ასევე არ არის მითითება სველ წერტილზე (იხ. ტ.1, ს.ფ. 69).

7. საქმეში მოთავსებული ბმა „ფ-ის“ 2014 წლის 24 ივლისის # 13 კრების ოქმის თანახმად (დამოწმებულია 25.07.2014წ.) ამხანაგობამ პირველ მოპასუხეს ინდივიდუალურ საკუთრებაში დაუდასტურა 89.29 კვმ ფართი (ტ.1, ს.ფ.51-53), ხოლო იმავე ამხანაგობამ 2012 წლის 20 ივლისის # 13 კრების ოქმის თანახმად (დამოწმების თარიღი: 29.07.2014) იგივე პირს ინდივიდუალურ საკუთრებაში დაუდასტურა 71.91 კვმ ფართის ბინა და ნახევარსარდაფი -17.38 კვმ (ტ.1, ს.ფ. 144-145).

8. ზემოხსენებული ამხანაგობის 2012 წლის 20 ივლისის # 13 კრების ოქმის თანახმად (დამოწმების თარიღი: 08.09.2014წ.) ამხანაგობამ გადაირჩია თავმჯდომარე - პირველი მოპასუხე და აირჩია მ. ო-ე (შემდეგში: მეორე მოპასუხე - იხ. ტ.1, ს.ფ. 147-149).

9. ამხანაგობის 2014 წლის 20 ივლისის # 13¹ კრების ოქმის საფუძველზე (დამოწმებულია 08.09.2014წ) პირველმა მოპასუხემ მოითხოვა მის საკუთრებად რეგისტრირებული ¼ იდეალური წილის დაზუსტება 72 კვმ-ად და აივანზე მდებარე ტუალეტის რეკონსტრუქციის ნებართვა, რასაც დაეთანხმნენ ამხანაგობის წევრები და მათ შორის მოსარჩელეც (იხ. ტ.1, ს.ფ. 150-153).

10. ამხანაგობის 08.10.2014წ. კრების ოქმის (დამოწმებულია 09.10.2014წ.) თანახმად, პირველმა მოპასუხემ ამხანაგობას სთხოვა თანხმობა ძველი ამორტიზებული ტუალეტის და აივნის ადგილას ახალი ტუალეტის გაკეთებისა და გოფრირებული თუნუქით გადახურვაზე (იხ. ტ.1, ს.ფ. 155-157)

11. სასარჩელო მოთხოვნა და მოპასუხეთა შესაგებელი

11.1. მოსარჩელემ 2014 წლის 23 სექტემბერს სარჩელი აღძრა პირველი და მეორე მოპასუხეების, ასევე, ამხანაგობის წინააღმდეგ და მოითხოვა:

11.1.1. ამ უკანასკნელთათვის საერთო მოხმარების საპირფარეშოს აღდგენის დავალება და ამ სველი წერტილით სარგებლობაში მოსარჩელისათვის ხელშეშლის აკრძალვა;

11.1.2. ამხანაგობის 24.07.2014წ. # 13, 20.07.2012წ. # 13¹, 20.07.2014წ. # 13, 20.07.2014წ. #13¹, 08.10.2014წ. # 14 კრების ოქმების ბათილად ცნობა.

11.2. მოპასუხეებმა არ ცნეს მათ წინააღმდეგ აღძრული სარჩელი არც ერთი მოთხოვნის ნაწილში და მოითხოვეს სარჩელის უარყოფა.

12. თბილისის საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება და დასკვნები

12.1. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 21 მაისის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა;

12.2. ბათილად იქნა ცნობილი ამ განჩინების 11.1.2 ქვეპუნქტში მითითებული კრების ოქმები;

12.3. მოპასუხეებს დაევალათ საერთო მოხმარების საპირფარეშოს აღდგენა და მისით სარგებლობაში მოსარჩელისათვის ხელშეშლა აეკრძალათ.

12.4. საქალაქო სასამართლომ უდავოდ ფაქტებად მიიჩნია წინამდებარე განჩინების 1-3 პუნქტებში მითითებული გარემოებები და ამხანაგობის მიერ კანონის მოთხოვნათა უგულებელყოფით მიღებული კრების ოქმები (იხ. 11.1.2 ქვეპუნქტი) უკანონოდ ცნო.

12.5. სადავო ფაქტობრივ გარემოებებზე მსჯელობისას, საქალაქო სასამართლომ ამ განჩინების 4-10 პუნქტებში ასახულ გარემოებებზე მიუთითა და მხარეთა განმარტებების, მტკიცებულებების, მათ შორის მოწმეთა მოსმენის შედეგად მივიდა დასკვნამდე, რომ სარჩელი საფუძვლიანი იყო და უნდა დაკმაყოფილებულიყო საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის (შემდეგში: სსსკ) მე-3 მუხლის, „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის (შემდეგში: ამხანაგობის კანონი) 21-ე მუხლისა და საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (შემდეგში: სსკ) 172-ე, 174-175-ე, 954-ე მუხლების საფუძველზე.

12.6. სასამართლომ აღნიშნა, რომ მეორე მოპასუხემ, რომელიც იმავდროულად პირველი მოპასუხის და ამხანაგობის წარმომადგენელიც იყო განსახილველ საქმეზე, სარჩელი ცნო ამხანაგობის კრების ოქმების ბათილად ცნობის მოთხოვნის ნაწილში, შესაბამისად, სსსკ-ის მე-3 მუხლის საფუძველზე, სადავო კრების ოქმების ბათილობის ნაწილში სარჩელის დაკმაყოფილება დაეფუძნა მოპასუხეთა მიერ სარჩელის ცნობას.

12.7. დანარჩენ ნაწილში სარჩელის დაკმაყოფილებას საფუძვლად დაედო იმ გარემოებების დადგენა, რომ ქ. თბილისში, ფ-ის შესახვევში № 1/8 მდებარე საცხოვრებელ სახლში 79 კვმ. ფართი საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მონაცემებით ირიცხებოდაა მოსარჩელის საკუთრებად, რომელსაც 1992 წელს გაფორმებული პრივატიზაციის ხელშეკრულებით გადაეცა ორი ოთახი, საცხოვრებელი ფართი - 41 კვმ და დამხმარე ფართი - 38 კვმ (ტ.1, ს.ფ.20-21), ხოლო პირველმა მოპასუხემ იყიდა სახლის ¼ წილი.

12.8. სასამართლომ განმარტა, მოპასუხემ და მოწმეებმა დაადასტურეს, რომ იმ სახლში, სადაც მოსარჩელე და მოპასუხე ცხოვრობენ, მეორე სართულზე, იმ დროიდან, როდესაც ეს სახლი ერთ პირს ეკუთვნოდა (მხედველობაშია 1920-იანი წლები), მხოლოდ ერთი საპირფარეშო იყო და დასახლებიდან 2014 წლის ზაფხულამდე მოსარჩელის ოჯახი სარგებლობდა ამ სველი წერტილით. მოწმეებმა ისიც დაადასტურეს, რომ მოგვიანებით სახლში ყველამ მოიწყო ინდივიდუალური საპირფარეშო და მხოლოდ მოსარჩელე განაგრძობდა საერთო სველი წერტილით სარგებლობას.

12.9. მტკიცებულებათა ერთობლივად გაანალიზების შედეგად, სასამართლომ დაასკვნა, რომ მიუხედავად იმისა, რომ სახლის ნახევარი ფიზიკურ პირთა საკუთრება იყო, ხოლო მეორე ნახევარი - სახელმწიფოს საკუთრება იყო, რაზედაც უთითებდა მოპასუხე და ამტკიცებდა, რომ საპირფარეშო მესაკუთრე ფიზიკურ პირთა კუთვნილებას წარმოადგენდა (სავარაუდოდ იმ ლოგიკით, რომ ადრე სახლი ერთ ფიზიკურ პირს ეკუთვნოდა), მეორე სართულზე მდებარე სადავო საპირფარეშო იყო საერთო. სასამართლოს შეფასებით, ამას ადასტურებდა ამ განჩინების მე-5 პუნქტში მითითებული ცნობა, ამასვე ამტკიცებდა მოპასუხეთა არაერთგზისი მცდელობა, რომ ამხანაგობის კრების ოქმების მეშვეობით მოეპოვებინათ საერთო სარგებლობის საპირფარეშოზე ინდივიდუალური საკუთრების უფლების აღიარება. სასამართლომ აღნიშნა, რომ საბოლოოდ პირველმა მოპასუხემ არა მარტო თავის საკუთრებად დაარეგისტრირა სადავო საერთო მოხმარების სველი წერტილი, არამედ მისი რეკონსტრუქცია განახორციელა, რის გამოც იძულებული გახდა დემონტაჟი მოეხდინა და მოსარჩელემ, სველი წერტილის ფიზიკურად არარასებობის გამო, მიმართა სასამართლოს საპირფარეშოს პირვანდელ მდგომარეობაში აღდგენისა და ხელშეშლის აღკვეთის მოთხოვნით.

12.10. სასამართლომ ამხანაგობის კანონის 21-ე მუხლზე მიუთითა, რომელიც ადგენს: „1. ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრი ვალდებულია: ა) ისეთ მდგომარეობაში შეინარჩუნოს და იმგვარად გამოიყენოს ინდივიდუალური საკუთრება და ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონება, რომ ამით სხვა მესაკუთრეს არ მიადგეს ზიანი, და იმოქმედოს სამეზობლო ზემოქმედებათა თმენის ვალდებულების ფარგლებში; ბ) იზრუნოს იმისათვის, რომ მრავალბინიან სახლში განთავსებულ მის საწარმოში დასაქმებულმა პირებმა ან მათ, ვისაც იგი თავის ინდივიდუალურ ან ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთს ან შენობის ნაწილებს სარგებლობაში გადასცემს, შეასრულონ ამ პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტში მოცემული მოვალეობანი; გ) ითმინოს ზემოქმედება მის ბინაში არსებულ სახლის ნაწილსა და ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონებაზე (საერთო საკუთრებაზე), თუ ეს ზემოქმედება შეესაბამება ამ პუნქტის „ა“ და „ბ“ ქვეპუნქტებში გათვალისწინებულ პირობებს“; ასევე, იმსჯელა სამოქალაქო კოდექსის 174-ე მუხლით დადგენილ ურთიერთპატივისცემის ვალდებულებაზე, რომელიც არ არის დეკლარაციული ხასიათის და გულისხმობს მეზობელი მიწის ნაკვეთის მესაკუთრეთა ვალდებულებას, პატივი სცენ სხვის საკუთრებას თუ სხვა სამოქალაქო უფლებას და თავიანთი უფლებები გამოიყენონ ისე, რომ ამით ზიანი არ მიაყენონ სხვის უფლებას. სსკ-ის 175-ე მუხლი კი უშვებს მეზობელი უძრავი ქონებიდან მომდინარე ზემოქმედების არსებობას დასაშვებ ფარგლებში, რომელიც, თავის მხრივ, თანხმობაშია მეზობლების ურთიერთპატივისცემის მოვალეობასთან.

12.11. საქალაქო სასამართლომ იმსჯელა სსკ-ის 954-ე მუხლზე, რომლის შესაბამისად, თუ სპეციალურად სხვა რამ არ არის დადგენილი, თითოეულ მოწილეს ეკუთვნის თანაბარი წილი. განსახილველ შემთხვევაში, სადავო არ იყო, რომ მხარეთა საცხოვრებელი ბინები ერთ შენობაში იყო განთავსებული, რომელიც არ არის ტიპიური საცხოვრებელი სახლი, ვინაიდან თავის დროზე ამ დანიშნულებით არ აშენებულა. სასამართლომ არ გაიზიარა მოპასუხეთა პოზიცია, რომ რადგანაც ყველა მაცხოვრებელმა მოიწყო ინდივიდუალური სარგებლობის საპირფარეშო, მოსარჩელეს უნდა აკრძალვოდა საერთო მოხმარების სველი წერტილით სარგებლობა. სასამართლომ მოპასუხეთა არც ის მოსაზრება გაითვალისწინა, რომ ვინაიდან 20.07.1998წ. გამგეობის № 08.11.11 გადაწყვეტილებით მოხდა სახლის უკანონო ნაწილის, მათ შორის, სადავო საპირფარეშოს (ზომით 1,4 X 0,8 მ) დაკანონება, ეს სველი წერტილი გახდა მოპასუხეთა, რომლებიც დაკანონებას ითხოვდნენ, საკუთრება.

12.12. სასამართლომ განმარტა, რომ გამგეობის გადაწყვეტილებაში მითითებული იყო სახლზე, როგორც ა-ის საკუთრებაზე (1/4 ნაწილი), ისე ისნის რაიონის საბინაო საექსპლუატაციო ტრესტის (1/2 ნაწილი) მესაკუთრეობაზე და, შესაბამისად, სახლის დაკანონებული ნაწილიც ყველა თანამესაკუთრის საკუთრება გახდა.

12.13. სსკ-ის 172-ე მუხლის საფუძველზე, სასამართლომ მიიჩნია, რომ არსებობდა სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძველი, რადგან სადავო სველი წერტილი იყო და არის საერთო მოხმარების, უდავო იყო, რომ პირველმა მოპასუხემ მისი რეკონსტრუქცია მოახდინა, დღეის მდგომარეობით კი სადავო საპირფარეშოს ადგილას განხორციელებული რეკონსტრუქციის შედეგად გაკეთებული საპირფარეშო აღებული იყო და ის პირვანდელი სახით აღარ არსებობდა, რომლის აღდგენაც უნდა დაევალოთ მოპასუხეებს. ამ უკანასკნელებს თავიანთ საკუთრებად მიაჩნდათ სადავო სველი წერტილი და მოსარჩელეს ხელს უშლიდნენ მისით სარგებლობაში, რაც უნდა აკრძალვოდათ მოპასუხეებს.

13. მოპასუხეთა სააპელაციო საჩივარი

13.1. საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს მოპასუხეებმა და მოითხოვეს მისი გაუქმება იმ ნაწილში, რომლითაც მათ დაევალათ სველი წერტილის პირვანდელ მდგომარეობაში აღდგენა და მოსარჩელისათვის საპირფარეშოთი სარგებლობის ხელშეშლის აღკვეთა.

14. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 21 ივლისის განჩინება და დასკვნები

14.1. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 21 ივლისის განჩინებით არ დაკმაყოფილდა მოპასუხეთა სააპელაციო საჩივარი და გასაჩივრებული გადაწყვეტილება უცვლელად დარჩა.

14.2. სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 16 ივნისის განჩინებით პირველი მოპასუხის უფლებამონაცვლედ ცნობილი იქნა ნ. ს-ი (შემდეგში: პირველი მოპასუხის უფლებამონაცვლე), რასაც საფუძვლად დაედო ის გარემოება, რომ პირველმა მოპასუხემ კუთვნილი უძრავი ქონება 07.04.2016წ. ნასყიდობის ხელშეკრულებით გაყიდა, შესაბამისად, ახალი მესაკუთრე აღირიცხა საჯარო რეესტრში.

14.3. სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ მხარეთა შორის სადავო არ იყო წინამდებარე განჩინების 1-6 პუნქტებში მითითებული გარემოებები, ასევე, ამხანაგობის კრების ოქმების ბათილობის ნაწილში მოპასუხეებს არ გაუსაჩივრებიათ საქალაქო სასმაართლოს გადაწყვეტილება და ამ ნაწილში გადაწყვეტილება კანონიერ ძალაში იყო შესული.

14.4. სასამართლომ გაიზიარა გასაჩივრებული გადაწყვეტილის მსჯელობა, რომ სადავო საპირფარეშო იყო საერთო სარგებლობის საგანი.

14.5. სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა, რომ მოპასუხეთა მიერ პირველი ინსტანციის სასამართლოში წარდგენილ შესაგებელში მითითებულია, რომ საცხოვრებელ სახლს თავდაპირველად ჰყავდა ერთი მესაკუთრე და მას საკუთრებაში დარჩა სახლის ½, ხოლო ½ გადავიდა სახელმწიფო საკუთრებაში. მოსარჩელე ცხოვრობდა სახელმწიფოს კუთვნილ ნაწილში. სახლში არსებობდა ძველი საკანალიზაციო გაყვანილობა, რომელიც მდებარეობდა ეზოს სიღრმეში, კერძო ნაწილის მხარეს და მის თავზე განლაგებული იყო პირველი და მეორე სართულის საპირფარეშოები. საპირფარეშოები იყო საერთო სარგებლობის ახალი საკანალიზაციო ტრასის გაყვანამდე, რის შემდეგაც ყველა მესაკუთრემ ინდივიდუალურად მოიწყო საკუთარი საპირფარეშო, გარდა მოსარჩელისა.

14.6. მეორე მოპასუხის მტკიცებით, სადავო საპირფარეშო ეკუთვნოდა შ. ა-ს, რომლისგანაც პირველმა მოპასუხემ იყიდა ბინა, ხოლო წინა მესაკუთრემ, თავის მხრივ, ეს ბინა იყიდა ა. ა-ისაგან (იხ. დაზუსტებული შესაგებელი - ტ. 1, ს.ფ. 98-111).

14.7. საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ინფორმაციით: ტექნიკური აღრიცხვის არქივში აღრიცხულია უძრავი ნივთი მისამართით: ქ. თბილისი, ფ-ის შესახვევი № 1/8, რომელზედაც 19.02.1993 წლის კანონისმიერი მემკვიდრეობის უფლების მოწმობის საფუძველზეც ა. ა-ის ½ ნაწილის მფლობელებად აღრიცხულნი იყვნენ ა. და ს. ა-ები, თითოეული - ¼ ნაწილზე. 25.07.1996 წლის სარგებლობის და საკუთრების ხელშეკრულებაში, უძრავი ნივთის რეალური ფართების და კუთვნილების მითითებით, დაფიქსირებულია, რომ სახლის ¼ ნაწილი ეკუთვნის ა. ა-ვს, კერძოდ, კი მე-2 სართულზე მდებარე საცხოვრებელი ოთახები №9 და №10. სააღრიცხვო მასალაში ინახება 20.07.1998 წლის გამგეობის გადაწყვეტილება № 08.11.111 ქ. თბილისი, ფ-ის ქ. № 1/8 -ში მდებარე სახლის უკანონო ნაწილის დაკანონების შესახებ. ამავე სახლთმფლობელობის ¼ ნაწილი აღრიცხულია ა. ა-ის, ხოლო ¼ - ს. ა-ის სახელზე, ½ ნაწილი კი - ისნის რაიონის საბინაო საექსპლუატაციო ტრესტის სახელზე.

14.8. აღნიშნული გადაწყვეტილებით დაკანონდა სახლის ლიტ “ა“ ნაგებობის მეორე სართულზე მდებარე # 9 საცხოვრებელი ოთახის წინ არსებული სათავსი ზომით 3.1X2.0 მ-ზე, ბაქანი ზომით - 0,7X3,1X1,7 მ-ზე, სათავსი ზომით - 1.55X2,0 მ-ზე, საპირფარეშო - ზომით 1,4X0,8 მ-ზე.

14.9. 10.08.1998 წლის ნასყიდობის ხელშეკრულებით ერვანდი ქოჩაროვმა, როგორც ა-ის წარმომადგენელმა გაყიდა მთელი საცხოვრებელი სახლის ლიტ „ა“ -ს ¼ ნაწილი და საკუთრებაში გადაეცა შ. ა-ს, ხოლო ამ უკანასკნელმა 12.11.1998 წ. ნასყიდობის ხელშეკრულებით საცხოვრებელი სახლის ლიტ „ა“-ს ¼ ნაწილი მიჰყიდა პირველ მოპასუხეს. სააღრიცხვო მასალაში წარდგენილ ხელშეკრულებებში და ასევე სააღრიცხვო ბარათის თავფურცელზე ფიქსირდება მხოლოდ იდეალური წილი - ¼ ნაწილი, რეალური ფართები დაფიქსირებული არ არის (იხ. ტ. 1, ს.ფ. 174-187).

14.10. სააპელაციო სასამართლომ, სხვა მტკიცებულებებთან ერთად, იმსჯელა და გაანალიზა მოწმეთა განმარტებებიც, კერძოდ, საქალაქო სასამართლოში მოწმის სახით მიწვეულმა თამარ ჯანგველაძემ განმარტა, რომ იგი 1976 წლიდან ცხოვრობს ფ-ის შესახვევში № 1/8 მდებარე საცხოვრებელ სახლში და დაადასტურა, რომ მეორე სართულზე სხვა საპირფარეშო არასოდეს ყოფილა და ამ საპირფარეშოთი სარგებლობდნენ მოსარჩელისა და მოპასუხის ოჯახები;

14.11. მეორე მოწმემ - ს. ა-მა განმარტა, რომ საცხოვრებელი სახლის ნახევარი იყიდა მისმა პაპამ ტუალეტებიანად, მეორე ნახევარი კი სახელმწიფოსი იყო. მისი ოჯახის წევრები ეუბნებოდნენ სახელმწიფოს კუთვნილ ნახევარში მცხოვრებ ხალხს, აეშენებინათ საკუთარი საპირფარეშოები, მაგრამ ხალხი სარგებლობდა თავის სართულზე არსებული ტუალეტით. ამჯერად ყველას, გარდა მოსარჩელისა, მოწყობილი აქვს ინდივიდუალური საპირფარეშო;

14.12. მოწმე კ. ა-ის განმარტებით, იგი 1976 წლიდან ცხოვრობს მხარეთა მეზობლად და იცის, რომ მეორე სართულზე, მხოლოდ ერთი საპირფარეშო იყო. სახლის ნახევარი ეკუთვნოდა მისი მეუღლის ბაბუას. მისი დედამთილ-მამამთილი ყოველთვის თხოვდნენ მოსარჩელის ოჯახს, რომ მოეწყოთ საკუთარი სველი წერტილი, რასაც ისინი არ აკეთებდნენ.

14.13. სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქმის მასალების მიხედვით, არც მოსარჩელესა და თბილისის ისნის რაიონის საბინაო-საექსპლუატაციო ტრესტის წარმომადგენელს შორის 1992 წელს გაფორმებულ პრივატიზაციის ხელშეკრულებაში და არც პირველ მოპასუხესა და შ. ა-ს შორის დადებულ ნასყიდობის ხელშეკრულებაში არ იყო მითითებული მოსარჩელის ან მოპასუხის მიერ სადავო საპირფარეშოს ნასყიდობის შესახებ. მოსარჩელის ხელშეკრულებაში აღწერილია, რომ მას სახელმწიფოსაგან საკუთრებაში გადაეცა საცხოვრებელ სახლში 79 კვმ (საცხოვრებელი ფართი - 41 კვმ და დამხმარე ფართი - 38 კვმ), ხოლო პირველმა მოპასუხემ იყიდა სახლის ¼ ნაწილი. სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა ამ განჩინების 12.8 ქვეპუნქტში მითითებულ ფაქტობრივ გარემოებაზე და არ გაიზიარა აპელანტთა მოსაზრება, რომ რადგან ყველა მეზობელმა ინდივიდუალურად მოიწყო საპირფარეშო და მხოლოდ მოსარჩელე არ აკეთებდა ამას საკუთარი ნებით, მას უნდა აკრძალვოდა საერთო სველი წერტილით სარგებლობა.

14.14. სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა ქვემდგომი სასამართლოს მსჯელობა და დასკვნა, რაც ამ განჩინების 12.9 და 12.11 ქვეპუნქტებშია ასახული და განჩინების სამართლებირივ მოტივაცია დააფუძნა სსკ-ის 170-ე, 172-ე, 173-ე, 954-ე , 955-ე , 957-ე მუხლების მოწესრიგებასა და ამხანაგობის კანონის მე-7.2 მუხლს.

14.15. სსკ-ის 955-ე მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად, თითოეულ მოწილეს უფლება აქვს ისარგებლოს საზიარო საგნით ისე, რომ ზიანი არ მიადგეს დანარჩენ მოწილეთა სარგებლობას, ხოლო ამავე კანონის 957-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად, ცალკეული მოწილის თანხმობის გარეშე არ შეიძლება სარგებლობის წილზე მისი უფლების შემცირება. აღნიშნული ნორმები იმპერატიულად და ერთმნიშვნელოვნად ადგენს საზიარო ნივთით თანამესაკუთრეთა თანაბარი უფლებებით სარგებლობას, თუკი მხარეთა შორის სხვაგვარი შეთანხმება არ არსებობს. მესაკუთრის მიერ საკუთრებაში არსებული ნივთით სარგებლობის შეზღუდვას სათანადო დასაბუთების გარეშე კანონი არ იცნობს.

14.16. სასამართლომ აღნიშნა, რომ განსახილველ შემთხვევაში საცხოვრებელი სადგომის მეორე სართულზე, ამოსასვლელი კიბიდან ხელმარჯვნივ მდებარე სადავო საპირფარეშო არის ამხანაგობის წევრთა საერთო სარგებლობის საგანი. ამხანაგობის შესახებ კანონის მე-7 მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, მესაკუთრეს შეუძლია ისარგებლოს ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონებით. აღნიშნული მუხლის ანალიზი ცხადყოფს, რომ საერთო ქონებით სარგებლობის უფლება აქვს ამხანაგობის ნებისმიერ წევრს, ამასთან, კანონის მიზნებიდან გამომდინარე, სარგებლობა არ უნდა ემსახურებოდეს კერძო ინტერესს.

14.17. სასამართლომ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების საფუძველზე ნეგატორული სარჩელის დაკმაყოფილება სსკ-ის 172-ე მუხლის შესაბამისად დასაბუთებულად მიიჩნია და განმარტა, რომ არ არსებობდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების კანონით დადგენილი საფუძვლები.

15. პირველი მოპასუხის უფლებამონაცვლის საკასაციო საჩივრის პრეტენზიები

15.1. სააპელაციო სასამართლომ არ დაუშვა შუამდგომლობები, რომლებიც ეხებოდა მხარის მიერ საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილების გამოტანის შემდეგ მოპოვებულ მტკიცებულებებს და რომელთაც არსებითი მნიშვნელობა ჰქონდათ საქმის ობიექტურად გადასაწყვეტად, მათ შორის, ერთ-ერთი მეზობლის - ლილი ტაბაღუა-ქოქიაშვილის ნოტარიულად დამოწმებული განცხადება, რის გამოც დაირღვა მოპასუხის უფლებამონაცვლის, როგორც მესაკუთრის უფლებები.

15.2. მოსარჩელემ ისეთი ფონი შექმნა, რომ სასამართლო განეწყო მოპასუხეთა წინააღმდეგ. საქმეშია თვითნებურად ჩასწორებული დოკუმენტი, ისნის რაიონის გამგეობის 1998 წლის # 08.11.111 გადაწყვეტილება; მას ხელს არ აწერენ უფლებამოსილი პირები; ფაქტობრივად ამ გადაწყვეტილების ორნაირი ვარიანტი არსებობს;

15.3. საბინაო-საექსპლუატაციო კანტორები გაუქმდა 1997 წელს და მასალები გადაეცა საქალაქო არქივს, ამდენად, გამგეობაში საბინაო-საექსპლუატაცო უბნის მასალები არასოდეს ინახებოდა;

15.4. სააპელაციო სასამართლომ არ დააკმაყოფილა მოპასუხეთა შუამდგომლობა 2000 წლის 15 ნოემბრის ცნობაზე ხელმომწერი პირის დაკითხვის თაობაზე;

15.5. ქვემდგომმა სასამართლოებმა არ დააკმაყოფილეს მოწმის სახით დ. კენჭოშვილის დაკითხვის თაობაზე წარდგენილი შუამდგომლობა; ითხოვს მოწმის სახით გ. ბუმბიაშვილისა და დ. კენჭოშვილის დაკითხვას.

15.6. საპირფარეშოები არასდროს ყოფილა საერთო სარგებლობაში და წარმოადგენდა ა-ების კერძო საკუთრებას, რაც დაადასტურა ყველა ძირითადმა მეზობელმა;

15.7. მოსარჩელე საკუთარი ფართიდან ითხოვს ფართის გამოყოფას იმ მოტივით, რომ მასთან სველი წერტილის გაკეთება შეუძლებელი იყო და დღესაც შეუძლებელია სახლის პარამეტრების გათვალისწინებით; მოსარჩელეს რეალურად აქვს სველი წერტილი, თუმცა, საპირფარეშოს ნაცვლად გაზქურა ედგა.

16. საკასაციო სამართალწარმოების ეტაპი

16.1. საკასაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 3 ნოემბრის განჩინებით მოპასუხის უფლებამონაცვლის საკასაციო განაცხადი წარმოებაშია მიღებული სსსკ-ის 391-ე მუხლის საფუძველზე დასაშვებობის წინაპირობების შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, მტკიცებულებათა გაანალიზებისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მოსარჩელის საკასაციო განაცხადი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, ამიტომ იგი დაუშვებელია, შემდეგი არგუმენტაციით:

17. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული საფუძვლები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

18. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, # 7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81)

19. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

20. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს არსებული პრაქტიკისაგან (იხ. სუსგ-ები: # ას-1409-1328-2012, 25.10.2013წ; # ას-1162-1107-2014, 15.01.2015წ.).

21. საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

22. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივარი დასაშვებიც რომ ყოფილიყო, მას არა აქვს წარმატების პერსპექტივა შემდეგ გარემოებათა გამო:

ა) განსახილველ შემთხვევაში, არ არსებობს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის "გ" ქვეპუნქტით დადგენილი საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის წინაპირობაც, რომლის მიხედვითაც, საკასაციო საჩივარი დასაშვებია, თუ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე;

ბ) სსსკ-ის 407.2 მუხლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილად ცნობილ ფაქტობრივ გარემოებებთან დაკავშირებით კასატორს დასაბუთებული პრეტენზია არ წარმოუდგენია.

23. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ განსახილველ საქმეზე სააპელაციო სასამართლომ სამართლებრივად მნიშვნელოვანი ყველა ფაქტობრივი გარემოება გამოიკვლია და სამოქალაქო სამართალსა და სამოქალაქო საპროცესო სამართალში აღიარებული მტკიცების ტვირთის აღიარებული სტანდარტის საფუძველზე იმსჯელა მოსარჩელის მოთხოვნის დამფუძნებელ სამართლებრივ ნორმაზე და განჩინების სამართლებრივი მოტივაციისას მართებულად გამოიყენა სსკ-ის 170-ე, 172-ე, 173-ე მუხლები და ამხანაგობის კანონის შესაბამისი ნორმები.

24. საკასაციო სასამართლომ არაერთ გადაწყვეტილებაში განმარტა: „სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლის პირველი ნაწილით რეგლამენტირებულია საკუთრების უფლების უმნიშვნელოვანესი ელემენტები: ფლობა; სარგებლობა და განკარგვა, თუმცა, მსგავსად სხვა სამოქალაქო უფლებებისა, იგი არ არის აბსოლუტური და შესაძლოა დაექვემდებაროს გარკვეულ შეზღუდვებს. თავის მხრივ, უდავოა, რომ უფლების შეზღუდვის პროპორციულობა მოწმდება შეპირისპირებულ სიკეთეთა სამართლიანი ბალანსის დადგენის გზით, როდესაც თანაბარი უფლების მქონე სუბიექტებს შორის უნდა მოხდეს ამ სიკეთით (უფლებით) სარგებლობის მართლზომიერად განსაზღვრა. სააპელაციო

პალატამ, სამოქალაქო კოდექსის 173-ე მუხლის პირველი ნაწილისა და 953-ე მუხლების შესაბამისად, სავსებით სწორად დაადგინა მხარეთა შორის კანონისმიერი ვალდებულებითი ურთიერთობის (საზიარო უფლებები) არსებობა, რომელიც, თავის მხრივ, ქმნის კასატორის კონსტიტუციურ უფლებაში ჩარევის ლეგიტიმურ საფუძველს. საკასაციო სასამართლო მხედველობაში იღებს საქართველოს კონსტიტუციის 21-ე მუხლით გარანტირებული საკუთრების უფლების დეფინირების მიზნით საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს ერთ-ერთ განმარტებას, რომლის თანახმადაც, „გასათვალისწინებელია, რომ საკუთრების უფლება არ არის აბსოლუტური და შეუზღუდავი უფლება. საკუთრებას დიდი სოციალური დატვირთვა აქვს. მესაკუთრე საზოგადოების ნაწილია და არა მხოლოდ უფლებამოსილია მიიღოს გარკვეული სიკეთეები საზოგადოებისაგან, არამედ ვალდებულიცაა, რომ თავისი საკუთრება საზოგადოებრივი კეთილდღეობის მიზნებისათვის გამოიყენოს. მესაკუთრემ უნდა გაითავისოს, რომ არა მხოლოდ მას აქვს ინტერესები, არამედ ის იმყოფება სხვა ინტერესთა გარემოცვაში, რომელთაგანაც ის იზოლირებული არ არის და სადაც აუცილებლია ინტერესთა გონივრული ბალანსის დაცვა. ამ ფონზე კანონმდებელი უფლებამოსილია, კონსტიტუციურ-სამართლებრივი ნორმებისა და პრინციპების დაცვით, დაადგინოს ნორმები, რომლებიც განსაზღვრავენ საკუთრების შინაარსსა და ფარგლებს. საკუთრება არის კანონმდებლის მიერ დეფინირებადი უფლება. ამას მით უფრო მეტი მნიშვნელობა აქვს, რაც უფრო დიდია საკუთრების ობიექტის სოციალური დატვირთვა, მისი ბუნებიდან და თავისებურებებიდან გამომდინარე“ (იხ. საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 18.05.2007წ. #2/1 გადაწყვეტილება). პალატა ითვალისწინებს სამოქალაქო კოდექსის 170-ე მუხლის პირველი ნაწილის იმ დანაწესს, რომელიც საკუთრების შეზღუდვას დასაშვებად მიიჩნევს „კანონისმიერი ან სხვაგვარი, კერძოდ, სახელშეკრულებო შებოჭვის ფარგლებში“. სწორედ კანონისმიერი ჩარევის კერძო შემთხვევაა სამოქალაქო კოდექსის 955-ე მუხლის მე-2 ნაწილის დანაწესი, რომლის თანახმადაც, თითოეულ მოწილეს უფლება აქვს ისარგებლოს საზიარო საგნით ისე, რომ ზიანი არ მიადგეს დანარჩენ მოწილეთა სარგებლობას. საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლომ ასევე განმარტა, რომ საკუთრების შეზღუდვის გამართლების კონსტიტუციური სტანდარტი მნიშვნელოვნად არის დამოკიდებული იმაზე, თუ შეზღუდვის რომელი ფორმაა გამოყენებული სახელმწიფოს მიერ, ანუ სანამ უფლებით დაცულ სფეროში ჩარევის პროპორციულობა შეფასდება, უმნიშვნელოვანესია, გაირკვეს თავად შეზღუდვის ბუნება (იხ. საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 26.06.2012წ. #3/1/512 გადაწყვეტილება)“ -იხ. სუსგ # ას-787-754-2016, 11.11.2016წ.

25. საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობასა და დასკვნებს, რომლებიც წინამდებარე განჩინების 13.3-14.17 ქვეპუნქტებშია ასახული და განმარტავს, რომ კასატორმა ვერ დაძლია მტკიცების ტვირთი და ვერ გააბათილა ქვემდგომის სასამართლოების დასკვნა, რომ სადავო სველი წერტილი ამხანაგობის ქონებას განეკუთვნება და ამ ქონებით სარგებლობის უფლება აქვს ამხანაგობის ნებისმიერ წევრს, ამასთან, კანონის მიზნებიდან გამომდინარე, სარგებლობა არ უნდა ემსახურებოდეს კერძო ინტერესს.

26. მოპასუხის უფლებამონაცვლის საკასაციო პრეტენზიები, მათ შორის საკასაციო სამართალწარმოების ეტაპზე მტკიცებულებების წარმოდგენისა და მოწმეთა დაკითხვის თაობაზე, არ გამომდინარეობს საპროცესო კანონმდებლობის მოთხოვნებიდან, რადგან მხარეთა მიერ მტკიცებულებათა წარდგენის წესები სამართალწარმოების თითოეულ ეტაპზე დადგენილია კანონით და მხარეთა ან სასამართლოს მიხედულებით მათი შეცვლა დაუშვებელია. კასატორს დაუბრუნდება საკასაციო სასამართლოში წარმოდგენილი მტკიცებულებები.

27. საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ ქვემდგომმა სასამართლომ მართებულად დააკმაყოფილა ნეგატორული სარჩელი, რომელიც „მიმართულია უფლების ისეთი დარღვევის წინააღმდეგ, რაც არ არის დაკავშირებული ნივთის მფლობელობის დაკარგვასთან, მაგრამ ხელშემშლელია ნივთის სარგებლობისა და განკარგვისათვის, ე.ი. პირი მოკლებულია ამ უფლებამოსილებათა განხორციელების შესაძლებლობას, რადგან სხვა პირი თავისი მოქმედებით ხელს უშლის მათ რეალიზებას... ამ სარჩელის საფუძველია გარემოებები, რომლებიც აფუძნებენ მოსარჩელის მიერ ნივთით სარგებლობისა და განკარგვის უფლებამოსილებას. ასევე ამტკიცებენ, რომ მესამე პირთა მოქმედება აბრკოლებს მათ განხორციელებას. მოსარჩელეს არ ევალება, ამტკიცოს მოპასუხის მოქმედების ან უმოქმედობის არამართლზომიერება, ის ივარაუდება, სანამ მოპასუხე არ დაამტკიცებს მის მართლზომიერებას ... ნეგატორული სარჩელი მიზნად ისახავს მესაკუთრის თავისუფლების აღიარებას ხელმყოფისაგან, პირვანდელი მდგომარეობის აღდგენას, ზიანის ანაზღაურებასა და დაცვის გარანტიების შექმნას შემდგომში შესაძლო ხელყოფისაგან. ნეგატორული სარჩელით სარგებლობს როგორც მესაკუთრე, ისე ნებისმიერი მართლზომიერი მფლობელი“(იხ. სუსგ # ას-843-809-2016, 26.10.2016წ.).

28. ზემოხსენებული მოტივაციით უარყოფილია საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობა, რაც სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინების უცვლელად დატოვების საფუძველია.

29. სსსკ-ის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე, 285-ე, 391-ე, 401-ე, 407-ე, 408.3-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ნ. ს-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. ნ. ს–ს (პ/ნ 0..) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მ. ო-ის (პ/ნ 0.) მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის (საგადახდო დავალება N1, გადახდის თარიღი 2016 წლის 24 ოქტომბერი), 70% – 210 (ორასათი) ლარი;

3. ნ. ს-ს დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე დართული დოკუმენტები 44 ფურცლად (ტ. 2, ს/ფ 168-211);

4. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. თოდუა

მოსამართლეები: ე. გასიტაშვილი

პ. ქათამაძე