საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

საქმე №ას-1092-1049-2016 3 თებერვალი, 2017 წელი,

ქ. თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მზია თოდუა (თავმჯდომარე),

ეკატერინე გასიტაშვილი (მომხსენებელი),

პაატა ქათამაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი განხილვის გარეშე

კასატორი - ე. გ-ი (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ხ. პ-ი (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 13 ოქტომბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. ქ. ნინოწმინდაში, კ-ის ქ. №10ა-ში (ს/კ 6-) მდებარე მიწის ნაკვეთი (შემდეგში: უძრავი ქონება), საკუთრების უფლებით საჯარო რეესტრში რეგისტრირებულია ხ. პ-ის (შემდეგში: მოსარჩელე ან მესაკუთრე), უ. პ-ისა და მ. პ-ის სახელზე (საჯარო რეესტრის შესახებ „საქართველოს კანონის მე-11 მუხლის პირველი პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტი; იხ. ამონაწერი საჯარო რეესტრიდან, ტ-1, ს.ფ 20, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის, შემდეგში: სსკ, 183-ე, 311-312-ე მუხლები).

2. ქ. ნინოწმინდაში, კ-ის ქ. 6-ში (ს/კ 6-) მდებარე მიწის ნაკვეთი საკუთრების უფლებით საჯარო რეესტრში რეგისტრირებულია ე. გ-ის (შემდეგში: მოპასუხე ან კასატორი) სახელზე.

3. პირველ და მეორე პუნქტებში დასახელებული მიწის ნაკვეთები ერთმანეთს ესაზღვრება.

4. ამ განჩინების პირველ პუნქტში მითითებული უძრავი ქონების ნაწილს - 108 კვ.მ-ს ფლობს მოპასუხე.

5. სარჩელის საფუძვლები

5.1 მესაკუთრემ 2016 წლის 4 მარტს სარჩელი აღძრა მოპასუხის წინააღმდეგ, მოითხოვა ამ უკანასკნელის უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვა, ხელშეშლის აღკვეთა და ზიანის (600 ლარი) ანაზღაურება.

5.2 მოსარჩელის განმარტებით, მოპასუხეს მესაკუთრის 500 კვ.მ ფართობიდან უკანონოდ შემოღობილი აქვს 108 კვ.მ მიწის ნაკვეთი, შემდეგი ზომებით: ჩრდილოეთი მხარის სიგრძე - 24.62 მ.; სამხრეთი მხარის სიგრძე - 24.32 მ.; დასავლეთი მხარის სიგანე - 4.14მ.; აღმოსავლეთი მხარის სიგანე - 4.50მ. მოპასუხე მოსარჩელეს ღობის მოხსნის და ამ ნაკვეთით სარგებლობის უფლებას არ აძლევს.

5.3 მოსარჩელის მითითებით მიწის ნაკვეთის მოპასუხის უკანონო მფლობელობაში ყოფნის გამო მან ამ მიწის ნაკვეთიდან სარგებელი ვერ მიიღო, კერძოდ, მოსარჩელის განმარტებით, ბოლო სამი წლის განმავლობაში აღნიშნულ მიწის ნაკვეთზე კარტოფილი რომ დაეთესა, სულ ცოტა 600 ლარის შემოსავალს მიიღებდა, ხოლო თუკი ნიორს დათესავდა, უფრო მეტ შემოსავალს მიიღებდა.

6. მოპასუხის შესაგებელი

6.1 მოპასუხემ არ ცნო სარჩელი იმ დასაბუთებით, რომ მოსარჩელის რაიმე ფართი არ იმყოფება მის უკანონო მფლობელობაში და სარგებლობაში, შესაბამისად, მას მოსარჩელისათვის ზიანი არ მიუყენებია.

7. ახალქალაქის რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება და დასკვნები

7.1 ახალქალაქის რაიონული სასამართლოს 2016 წლის 27 მაისის გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ;

7.1.1 მოპასუხის უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვილი იქნა მოსარჩელის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთი და თავისუფალ მდგომარეობაში გადაეცა მოსარჩელეს, ასევე აღიკვეთა მოპასუხის მიერ აღნიშნული მიწის ნაკვეთით სარგებლობა.

7.1.2 მოსარჩელის მოთხოვნა მიყენებული ზიანის ანაზღაურების შესახებ არ დაკმაყოფილდა.

7.2 . რაიონულმა სასამართლომ იხელმძღვანელა სსკ-ის 312-ე, 170-ე, 172-ე, 316-ე, 317-ე, 992-ე მუხლებით და დადგენილად მიიჩნია, რომ მოსარჩელე წარმოადგენს სადავო უძრავი ქონების მესაკუთრეს, ხოლო ამ ქონების ნაწილს ფლობს მოპასუხე. მფლობელს (მოპასუხეს) არ აქვს სადავო უძრავი ქონების ფლობის უფლება.

7.3 . ზიანის ანაზღაურების ნაწილში სასარჩელო მოთხოვნა უარყოფილ იქნა, რადგან სასამართლომ მიიჩნია, რომ არც ზიანის ოდენობა და არც მისი სამართლიანობა არ იყო დადგენილი და დადასტურებული.

8. სააპელაციო საჩივრის საფუძვლები

8.1 მოპასუხემ სააპელაციო წესით გაასაჩივრა რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება, მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების ნაწილობრივ გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა, შემდეგ პრეტენზიებზე დაყრდნობით:

8.1.1. აპელანტის განმარტებით მოსარჩელის მიერ წარდგენილი საჯარო რეესტრის ამონაწერი, საკადასტრო გეგმა და სარეგისტრაციო წარმოების შეჩერების ამსახველი ფაქტობრივი ნახაზი, არ შეიცავს მონაცემებს მიწის ნაკვეთის პარამეტრების თაობაზე, ისინი დადგენილია სასამართლოს მიერ ადგილზე დათვალიერების ოქმით, რომელიც სპეციალისტის მონაწილეობის გარეშე ჩატარდა და აზომვები თავად სასამართლომ განახორციელა. აღნიშნული კი სასამართლოს მხრიდან დარღვევას წარმოადგენს, რადგან სასამართლოს არ უნდა შეეთავსებინა სპეციალისტის ფუნქცია. ადგილზე დათვალიერებისას სასამართლო არ დაინტერესდა და არ განახორციელა მხარეთა მიერ დაკავებული და თითოეულ მათგანზე რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთების ფაქტობრივი მდგომარეობით არსებული ფართების გაზომვა, იმ თვალსაზრისით, თუ რა ფართის მიწის ნაკვეთს ფლობდა თითოეული მათგანი.

8.1.2. გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით ფაქტობრივად საგრძნობლად შემცირდა მის სახელზე საკუთრების უფლებით რეგისტრირებული 0,05 ჰა ფართი, რაც არ გაითვალისწინა სასამართლომ, ისევე, როგორც უგულებელჰყო ის გარემოება, რომ მას რეგისტრაციამდე მართლზომიერ მფლობელობაში ჰქონდა 0,0625 ჰა მიწის ნაკვეთი, საიდანაც საკუთრების უფლებით რეგისტრირებულია 0,05 ჰა., ხოლო 0,0125 ნაკვეთი -მართლზომიერ მფლობელობაში ჰქონდა გადაცემული.

8.1.3. სასამართლომ საერთოდ არ იმსჯელა მხარეების მიერ მითითებულ სხვა სადავო ფაქტებთან დაკავშირებით, არ გამოიკვლია მტკიცებულებები და არ შეაფასა ისინი, ასევე, არ გამოიკვლია მოსარჩელის მამის (ა. პ-ის) სახელზე გაცემული დოკუმენტები.

8.1.4. მართალია სასამართლომ იხელმძღვანელა სსკ-ის 312-ე, 170-172-ე მუხლებით, თუმცა ადგილზე დათვალიერების მიუხედავად, ბოლომდე მაინც არ დააზუსტა და არ დაადგინა აღნიშნული მუხლების შესაბამისი გარემოებები. სასამართლომ მტკიცებულებებთან დაკავშირებით არ გამოიყენა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის (შემდეგში: სსსკ) 102-105-ე მუხლები, აგრეთვე 123-ე მუხლი სპეციალისტის მოწვევასთან დაკავშირებით.

9. სააპელაციო სასამართლოს განჩინება და დასკვნები

9.1 თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 13 ოქტომბრის განჩინებით არ დაკმაყოფილდა მოპასუხის სააპელაციო საჩივარი და რაიონული სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება უცვლელად დარჩა.

9.2 სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა რაიონული სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტები და მათი სამართლებრივი შეფასება და მიუთითა მათზე (სსსკ-ის, 390.3-ე მუხლის „გ“ ქვეპუნქტი).

9.3 სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ ადგილზე დათვალიერების შედეგად გამორკვეული გარემოებების საფუძველზე ზემოთ მითითებული ორივე მიწის ნაკვეთი ერთმანეთს ესაზღვრება, ამასთან, სადავო 108 კვ.მ. ფართის მიწის ნაკვეთი არის მოპასუხის მფლობელობაში და მოსარჩელის დანარჩენი მიწის ნაკვეთიდან გამოყოფილია მავთულხლართიანი ღობით. სასამართლომ არადამაჯერებლად მიიჩნია პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ ადგილზე დათვალიერების შესახებ საპროცესო მოქმედების არაკანონიერების შესახებ აპელანტის პრეტენზია, რამდენადაც ამ საპროცესო მოქმედების განხორციელებისას არ გამოვლენილა ისეთი ფაქტები, რომლებიც აუცილებლად მოითხოვდა სპეციალისტის მონაწილეობას ამ საპროცესო მოქმედების განხორციელებისას. ამდენად, საჯარო რეესტრის ამონაწერითა და საკადასტრო გეგმის მონაცემების ადგილზე დათვალიერების ოქმის მონაცემებთან ურთიერთშეჯერებით ერთმნიშვნელოვნად დგინდებოდა, რომ სადავო 108 კვ.მ. მიწის ნაკვეთი შედის მოსარჩელის და მისი თანამესაკუთრეების კუთვნილი 492 კვ.მ. მიწის ნაკვეთის საზღვრებში (ს/კ 6-).

9.4 სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მტკიცება, რომ იგი უძრავი ქონების მართლზომიერი მფლობელი იყო და სსკ-ის 159-ე მუხლზე მითითებით განმარტა, რომ მართლზომიერია ის, ვინც ნივთს ნამდვილი სამართლებრივი საფუძვლით ფლობს.

9.5 სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტის მსჯელობა, რომ ნაცვლად დღეის მდგომარეობით მის სახელზე რეგისტრირებული 0,5 ჰა, მიწის ნაკვეთისა, მას რეგისტრაციამდე მართლზომიერ მფლობელობაში ჰქონდა 0,0625 ჰა. მიწის ნაკვეთი, რის საფუძველზეც ამ ეტაპზეც მართლზომიერად ფლობს სადავო ნაკვეთს. სსიპ საქართველოს ეროვნული არქივის ნინოწმინდის საარქივო ცნობით დასტურდება, ახალქალაქის არქივში დაცული, ნინოწმინდის (ყოფილი ბოგდანოვკის) რაიონის საქალაქო საბჭოს 1986-1996 წწ. საკომლო წიგნებში არსებული ჩანაწერების თანახმად, მოპასუხის სახელზე ირიცხებოდა საცხოვრებელი სახლი საერთო სარგებლობის ფართობის 220 კვ.მ, მათ შორის საცხოვრებელი - 75 კვ.მ, სულ მიწა 0,05 ჰა, მათ შორის განაშენიანება 0,01 ჰა. ამასთან, აპელანტს სხვა რაიმე მტკიცებულება, რითაც დაადასტურებდა სადავო მიწის ნაკვეთის მისი ნაკვეთის ფარგლებში არსებობას, არ წარუდგენია. მან ასევე ვერ დაამტკიცა ის გარემოება, რომ სადავო 108. კვ.მ. მიწის ფართის ხარჯზე მცირდება მისი კუთვნილი უძრავი ნივთის ფართი.

9.6 იმის გათვალისწინებით, რომ სადავო მიწის ნაკვეთის ნაწილი (108 კვ.მ. ფართობის ნაკვეთი) წარმოადგენს საერთო საკუთრების საგნის შემადგენელ ნაწილს, სააპელაციო სასამართლომ მიზანშეწონილად მიიჩნია დამატებით მიეთითებინა სსკ-ის 173–ე მუხლის პირველი ნაწილის მეორე წინადადებით გათვალისწინებულ დანაწესზე, რომლის საფუძველზეც მოსარჩელე, როგორც ერთ–ერთი თანამესაკუთრე უფლებამოსილია ყველა თანამესაკუთრის სასარგებლოდ გამოითხოვოს ნივთი. მოხმობილი ნორმის თანახმად, ყველა თანამესაკუთრეს აქვს ნივთის გამოთხოვის უფლება მხოლოდ ყველა თანამესაკუთრის სასარგებლოდ. კონკრეტულ შემთხვევაში სადავოს არ წარმოადგენდა და საქმის განხილვის არცერთ ეტაპზე სადავო არ გამხდარა ის გარემობა, რომ წარდგენილი სარჩელით 108 კვ.მ მიწის ნაკვეთის მოპასუხის უკანონო მფლობელობიდან გამოთხოვა მოსარჩელემ ყველა თანამესაკუთრის სასარგებლოდ მოითხოვა.

10. საკასაციო საჩივრის საფუძვლები

10.1 სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

10.2 კასატორი აღნიშნავს, რომ ის სადავო მიწის ნაკვეთს მართლზომიერად ფლობდა, მას სარგებლობისათვის ჰქონდა გამოყოფილი და გადაცემული ჯერ კიდევ 1992 წლის 27 ივლისიდან ქ. ნინოწმინდის საკრებულოს მიერ, რაც სათანადოდ არ გამოიკვლია და არ შეაფასა სასამართლომ.

10.3 კასატორის განმარტებით, მოსარჩელეს არ წარუდგენია მტკიცებულება იმის შესახებ, რომ იგი მოპასუხისაგან ითხოვდა თანასაკუთრებაში აღრიცხული ქონების გამოთხოვას სხვა თანამესაკუთრეთა სასარგებლოდაც.

10.4 სხვა თანამესაკუთრეებს მოპასუხის წინააღმდეგ სადავო მიწის ნაკვეთის გამოთხოვაზე არც მანამდე და არც საკასაციო საჩივრის წარდგენის დროისათვის არ გააჩნიათ პრეტენზია.

11. საკასაციო სამართალწარმოების ეტაპი

11.1 მოპასუხის საკასაციო საჩივარი წარმოებაშია მიღებული საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 9 იანვრის განჩინებით სსსკ-ის 391-ე მუხლის საფუძველზე დასაშვებობის წინაპირობების შესამოწმებლად.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, მტკიცებულებათა გაანალიზების, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის იურიდიული დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მოპასუხის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს, რის გამოც დაუშვებელია, შემდეგი არგუმენტაციით:

12. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული ნორმები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

13. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი ზემომითითებული საფუძვლით.

14. საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.

15. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივარი დასაშვები რომც ყოფილიყო, მას არა აქვს წარმატების პერსპექტივა შემდეგ გარემოებათა გამო:

ა) განსახილველ შემთხვევაში, არ არსებობს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის "გ" ქვეპუნქტით დადგენილი საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის წინაპირობაც, რომლის მიხედვითაც, საკასაციო საჩივარი დასაშვებია, თუ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე;

ბ) სსსკ-ის 407.2 მუხლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილად ცნობილ ფაქტობრივ გარემოებებთან დაკავშირებით კასატორს ასეთი პრეტენზია არ წარმოუდგენია.

16. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლოს საქმის გადასაწყვეტად სამართლებრივად მნიშვნელოვანი ყველა გარემოება აქვს გამოკვლეული.

17. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილია ყველა ის ფაქტობრივი წანამძღვარი, რომელიც სსკ-ის 172-ე მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული სამართლებრივი შედეგის განმაპირობებელია:

17.1 სასამართლო აღნიშნავს, რომ სსკ-ის 170-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, მესაკუთრეს შეუძლია, კანონისმიერი ან სხვაგვარი, კერძოდ, სახელშეკრულებო შებოჭვის ფარგლებში თავისუფლად ფლობდეს და სარგებლობდეს ქონებით (ნივთით), არ დაუშვას სხვა პირთა მიერ ამ ქონებით სარგებლობა, განკარგოს იგი, თუკი ამით არ ილახება მეზობლების ან სხვა მესამე პირთა უფლებები, ანდა, თუ ეს მოქმედება არ წარმოადგენს უფლების ბოროტად გამოყენებას.

17.2. ამავე კოდექსის 172-ე მუხლის პირველი ნაწილით კი განსაზღვრულია, რომ მესაკუთრეს შეუძლია მფლობელს მოსთხოვოს ნივთის უკან დაბრუნება, გარდა იმ შემთხვევისა, როცა მფლობელს ჰქონდა ამ ნივთის ფლობის უფლება. შესაბამისად, არამფლობელი მესაკუთრის მიერ უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვის მართლზომიერებისთვის უნდა არსებობდეს შემდეგი წინაპირობები: ა) მოსარჩელე უნდა იყოს ნივთის მესაკუთრე, ბ) მოპასუხე უნდა იყოს ნივთის მფლობელი და გ) მოპასუხეს არ უნდა ჰქონდეს ამ ნივთის ფლობის უფლება.

17.3 განსახილველ შემთხვევაში, მოსარჩელე წარმოადგენს სადავო უძრავი ქონების თანამესაკუთრეს, რაც დასტურდება საქმეში წარმოდგენილი ამონაწერით საჯარო რეესტრიდან, რომლის მიმართაც, სსკ-ის 312-ე მუხლის თანახმად, მოქმედებს უტყუარობისა და სისრულის პრეზუმფცია, ე.ი. რეესტრის ჩანაწერები ითვლება სწორად, ვიდრე არ დამტკიცდება მათი უზუსტობა. ასევე დადგენილია, რომ მოპასუხე წარმოადგენს სადავო უძრავი ქონების ნაწილის მფლობელს. სსსკ-ის მე-4 და 102-ე მუხლების შესაბამისად, მოაპუხემ ვერ შეძლო თავისი წილი მტკიცების ტვირთის რეალიზება და სასამართლოსთვის იმ მტკიცებულებების წარდგენა, რომლითაც დადასტურდებოდა სადავო ნივთზე მისი მფლობელობის მართლზომიერება.

18. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც იმ საფუძვლით, რომ სააპელაციო სასამართლოს განჩჲნება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან (იხ. სუსგ-ები №ას-1043-1004-2016, 2016 წლის 12 დეკემბრის განჩინება; №ას-901-867-2016, 2016 წლის 9 დეკემბრის განჩინება; №ას-3-3-2016, 2016 წლის 9 მარტის განჩინება; №ას-1082-1039-2016, 2017 წლის 14 თებერვლის განჩინება; №ას-292-276-2017, 2017 წლის 31 მარტის განჩინება; №ას-358-334-2017, 2017 წლის 13 აპრილის განჩინება).

19. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, არ არსებობს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი წინაპირობა, რომლის საფუძველზე საკასაციო სასამართლო დასაშვებად ცნობს წარმოდგენილ საკასაციო საჩივარს. შესაბამისად, უარყოფილია საკასაციო განაცხადის დასაშვებად ცნობა და უცვლელად უნდა დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის გასაჩივრებული განჩინება.

20. სსსკ-ის 401-ე მუხლის მე-4 პუნქტის საფუძველზე, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება ცნობილი, პირს დაუბრუნდება, მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე, 285-ე, 391-ე, 401-ე, 408.3-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ე. გ-ის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. ე. გ-ს (პ/ნ 3-) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300733150) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის (საგადახდო დავალება N12085133, გადახდის თარიღი 2016 წლის 27 დეკემბერი), 70% – 210 (ორას ათი) ლარი;

3. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. თოდუა

მოსამართლეები: ე. გასიტაშვილი

პ. ქათამაძე