საქმე №ას-114-107-2017 17 მარტი, 2017 წელი

ქ.თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბესარიონ ალავიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი)

მოსამართლეები:

ზურაბ ძლიერიშვილი, ნინო ბაქაქური

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები – ბმა „ს-ზე“, თავმჯდომარე ე. ე-ი, ზ. ყ-ი, ტ. ა-ია (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – ე. ა-ი, ტ. მ-ი (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 7 დეკემბრის გადაწყვეტილება

კასატორების მოთხოვნა – სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი – კრების ოქმის ბათილად ცნობა, უძრავი ნივთის მიკუთვნება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. მოსარჩელის მოთხოვნა და სარჩელის ფაქტობრივი საფუძვლები:

1.1. ე.ა ა-მა და ტ. მ-მა (შემდგომში _ მოსარჩელეები, აპელანტები, კასატორის მოწინააღმდეგე მხარეები) სარჩელი აღძრეს სასამართლოში ბმა „ს-ზე-ს“, მისი თავმჯდომარის _ ე. ე-ის, ასევე, წევრების: ტ. ა-იასა და ზ. ყ-ის (შემდგომში ამხანაგობა, მოპასუხები ან კასატორები) მიმართ ამხანაგობის 2013 წლის 11 სექტემბრის კრების #1 ოქმის ბათილად ცნობისა და ქ.თბილისში, შ-ის ქ#6-ში მდებარე 9,88 კვ.მ ნახევარსარდაფის მესაკუთრედ მოსარჩელეების ცნობის მოთხოვნით.

1.2. სარჩელი ემყარება შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებს: მოსარჩელეები ცხოვრობენ ქ.თბილისში, შ-ის ქ#6-ში მდებარე მრავალბინიან სახლში. 1970 წლიდან, რაისაბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის გადაწყვეტილების საფუძველზე მათ მფლობელობაშია სხვადასხვა სართულზე მდებარე 11 კვ.მ და 27 კვ.მ ორი ფართი. მფლობელობის ფაქტი ასევე დგინდება სს „თ--–--ის“ ცნობით, რომლის თანახმადაც ორივე ფართი ერთ აბონენტადაა რეგისტრირებული და აქვს ერთი მრიცხველი. გარდა ამისა, ტ.მ-ის მშობლები ასევე ცხოვრობდნენ სადავო ფართში. 27 კვ.მ ქონება რეგისტრირებულია ინდივიდუალურ საკუთრებად, რაც შეეხება 11 კვ. მეტრს, იგი არსებული მდგომაროებით მომატებულია და 33,30 კვ. მეტრს შეადგენს, თუმცა, ამ დროისათვის ინდივიდუალურ საკუთრებად არაა აღრიცხული. მოსარჩელეებისათვის ცნობილი გახდა, რომ ამხანაგობის 2012 წლს 17 ივლისის კრების ოქმის საფუძველზე მათ მფლობელობაში არსებული, დაურეგისტრირებელი ფართის ნაწილი _ 9,88 კვ.მ ერთ-ერთ მეზობელს, მოპასუხე ე. ე-ს დაურეგისტრირებია საკუთრებაში და ამხანაგობა უარს აცხადებს ამ კრების ოქმის გაუქმებაზე. ქონების მიმღების მიერ წარდგენილი ნახაზი კი, არ შეესაბამება შენობის პირველ სართულზე მდებარე არც ერთ ფართს. ამხანაგობის სადავო კრება ჩატარდა ისე, რომ არ მიუწვევიათ მოსარჩელები, შესაბამისად, საკუთრების უფლება წარმოშობილია უკანონოდ.

2. მოპასუხეების პოზიცია:

მოპასუხეებმა სარჩელის წინააღმდეგ მოთხოვნის გამომრიცხავი შესაგებელი წარადგინეს და განმარტეს, რომ მოსარჩელეები დაკავებული ფართის კანონიერ მოსარგებლეებს არ წარმოადგენენ, უძრავი ქონება მიითვისეს, მოანგრიეს კედელი და ამ გზით სურთ ფართის მისაკუთრება, ხოლო მოპასუხე ე.ე-მა სადავო ნახევარსარდაფი დაისაკუთრა სავსებით კანონიერად. იმ ფაქტს, რომ ე.ე-ის მშობლები ცხოვრობდნენ ამავე მრავალბინიან სახლში დავისათვის მნიშვნელობა არ გააჩნია, ვინაიდან თავად მოსარჩელემ 2003 წლის 26 აგვისტოს ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე შეიძინა ბინა. საგულისხმოა, რომ ამხანაგობა დაფუძნდა 2012 წლის 17 ივილისს, ხოლო მოსარჩელეებმა საკუთრება დაირეგისტრეს 2013 წლის 15 ოქტომბერს, კრების ოქმი შედგა 2013 წლის 11 სექტემბერს, როდესაც ამხანაგობას ჰყავდა მხოლოდ სამი წევრი, ხოლო მოსარჩელეები ამ დროისათვის ამხანაგობის წევრებს არ წარმოადგენდნენ შესაბამისად, ვერ მიიღებდნენ კრებაში მონაწილეობას. სადავო ოქმით ამხანაგობამ განკარგა საკუთრებაში არსებული ფართი მის ნამდვილ მესაკუთრეზე, შესაბამისად, არ არსებობს კრების გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის საფუძველი.

3. პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 30 აპრილის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

4. აპელანტების მოთხოვნა:

საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს მოსარჩელეებმა, მოითხოვეს მისი გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

5. გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი:

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 7 დეკემბრის გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების შეცვლით სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი ამხანაგობის 2013 წლის 11 სექტემბრის #1 კრების ოქმი (დამოწმების თარიღი 2013 წლის 28 ოქტომბერი), ხოლო დანარჩენი მოთხოვნების ნაწილში აპელანტებს უარი ეთქვათ სარჩელის დაკმაყოფილებაზე.

6. კასატორების მოთხოვნა:

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს მოპასუხეებმა, მოითხოვეს მისი გაუქმება ნაწილობრივ, სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის შესაბამისად, შეამოწმა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხი და მიიჩნევს, რომ იგი დაუშვებელია შემდეგ გარემოებათა გამო:

1. საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის დასაბუთება:

1.1. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ ან არაქონებრივ დავაზე დასაშვებია, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს; ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული დანაწესები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.

1.2. განსახილველ შემთხვევაში, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასაბუთება ძირითადად იმ დასკვნებს ეფუძნება, რომ:

1.2.1. კიროვის რაიონული საბჭოს აღმასრულებლი კომიტეტის 1978 წლის 2 აგვისტოს გადაწყვეტილებით ლ.ხ-ის 4 წევრისგან შემდგარ ოჯახს, რომელსაც სახლის სარდაფ სართულზე ეკავა ერთი ოთახი, მიეცა 27 კვ.მ ორი ოთახი დროებით საცხოვრებლად, რიგის მოსვლამდე;

1.2.2. საჯარო რეესტრის ამონაწერის თანახმად (მომზადების თარიღი: 15.10.2013 წ.), ქ.თბილისში, შ-ის ქ#6-ში მდებარე 32.16 კვ.მ ფართის მესაკუთრეს წარმოადგენენ ტ. მ-ი და ე.ა ა-ი. ამონაწერში უფლების დამადასტურებელ დოკუმენტად მითითებულია #607 საკუთრების უფლების მოწმობა (დამოწმების თარიღი: 10/12/2007, ქ.თბილისის ძველი თბილისის რაიონის გამგეობა), უფლების რეგისტრაციის თარიღად აღნიშნულია – 15.10.2013 წ;

1.2.3. საჯარო რეესტრის ამონაწერის მიხედვით (მომზადების თარიღი: 24.01.2014 წ.), ქ.თბილისში, შ-ის ქ#6-ში მდებარე 9.88 კვ.მ ნახევარსარდაფის (ს/კ#01.18.03.032.005.01.5...) მესაკუთრეს წარმოადგენს ე. ე-ი. ამონაწერში უფლების დამადასტურებელ დოკუმენტად მითითებულია ბმა „ს-ზე-ს“კრების #1 ოქმი (დამოწმების თარიღი: 2013 წლის 28 ოქტომბერი);

1.2.4. ამხანაგობა დაფუძნდა 2012 წლის 17 ივლისს, დაფუძნების კრების ოქმის თანახმად, კრების ჩატარების მომენტისათვის მრავალბინიან სახლში ირიცხებოდა სულ 4 ერთეული, საიდანაც პირივატიზებული ბინა ჰქონდა 3 ერთეულს, ხოლო, არაპრივატიზებული ბინა იყო მხოლოდ 1 ერთეული. აქედან კრებას ესწრებოდა 3 ბინის მესაკუთრე. მხარეები სადავოდ არ ხდიან იმ გარემოებას, რომ მოსარჩელეები წარმოადგენდნენ „არაპრივატიზებული ბინის“ მესაკუთრეებს;

1.2.5. ამხანაგობის 2013 წლის 11 სექტემბრის კრების #1 ოქმით (დამოწმების თარიღი: 2013 წლის 28 ოქტომბერი) ე. ე-ს საკუთრებაში გადაეცა ქ.თბილისში, შ-ის ქ#6-ში მდებარე 9.88 კვ.მ ნახევარსარდაფი. კრებაზე მოწვეული არ იყვნენ მოსარჩელეები იმ მიზეზით, რომ ისინი არ წარმოადგენდნენ ამხანაგობის წევრებს, კერძოდ, კრების ჩატარების მომენტში, მათზე არ იყო დარეგისტრირებული 32.16 კვ.მ ფართი;

1.2.6. 2011 წლიდან „თბილისის განვითარების ფონდის“ მიერ ქ.თბილისში, შ-ის ქუჩა #6-ში მიმდინარე სარეკონსტრუქციო სამუშაოების ფარგლებში სახლს ჩაუტარდა არსებითი ხასიათის სარემონტო-სარეკონსტრუქციო სამუშაოები, რის შედეგადაც სადავო ნახევარსარდაფის ფართი გაიზარდა. 11.11.2013 წელს გაცემული ლევან სამხარაულის ექსპერტიზის #... დასკვნის თანახმად, ქ.თბილისში, შ-ის ქუჩა №6-ში მდებარე დამკვეთის მიერ (თ.მ-ი) მითითებული სახლის საცხოვრებელი და დამხმარე ოთახების საერთო ფართი შეადგენს 38.72 კვ. მეტრს: #1 ოთახი ფართით – 16.53 კვ.მ, #2 სანკვანძი ფართით – 2.81 კვ.მ, #3 ოთახი ფართით – 19.38 კვ.მ. კრების სადავო ოქმით განიკარგა #3 ოთახის (19,38 კვ.მ) ნაწილი – 9,88 კვ.მ;

1.2.7. სარდაფის განკარგული ნაწილი, მისი განკარგვის დროს, წარმოადგენდა ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონებას. საქმეში არ მოიპოვება არცერთი მტკიცებულება, რომლითაც „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის ძალაში შესვლის დროისათვის სადავო ფართზე მოპასუხე ე. ე-ის ინდივიდუალური მფლობელობა დადასტურდებოდა, უფრო მეტიც, საქმის მასალებით ეს გარემოება ერთმნიშვნელოვნად არის გამორიცხული.

1.3. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით არ წარმოუდგენიათ დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

1.4. საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების წინაპირობა ვერ გახდება კასატორთა შედავება იმის თაობაზე, რომ:

1.4.1. სასამართლო სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 377-ე მუხლის დარღვევით გასცდა სააპელაციო საჩივრის ფარგლებს და იმსჯელა იმ გარემოებებზე, რაც მხარეს სადაოდ არ გაუხდია არც პირველ და არც სააპელაციო ინსტანციაში, რამაც გადაწყვეტილების შედეგზე ჰპოვა ასახვა, კერძოდ, ამხანაგობის 2013 წლის 11 სექტემბრის #1 კრების მოწვევის პროცედურა მოსარჩელეს სადავოდ არ გაუხდია, მისი სააპელაციო საჩივრის საფუძველი იყო „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მიღების მომენტისათვის სადავო ფართის მათ მიერ ფლობის ფაქტის დადასტურება და არა კრების მოწვევისა და მისი კვორუმის კანონიერება;

1.4.2. სასამართლომ დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 180-ე მუხლის მოთხოვნები, კერძოდ, სასამართლოზე მოსარჩელემ აღიარა, რომ გასაჩივრებული კრების ოქმით მოპასუხისათვის გადაცემული 9.88 კვ.მ ფართი მის მიერ სადავოდ ქცეულ 11 კვ.მ ფართში არ შედიოდა. 9.88 კვ.მ-ის გარდა ბმა-ს საერთო საკუთრებაში რჩებოდა კიდევ 28.84 კვ.მ საერთო ფართი, რომლის განაწილებაზეც კრება არ მოწვეულა და შესაბამისად მესაკუთრე აღნიშნული ფართის პოტენციურ მესაკუთრედ მოიაზრებოდა. ამდენად, მოპასუხისათვის გადაცემული ფართი არ მოიცავდა 11კვ.მ-ს და კრების ოქმის გაუქმების მიმართ მოსარჩელის იურიდიული ინტერესი არ იკვეთებოდა;

1.4.3. სასამარლომ მატერიალური სამართლის ნორმების დარღვევით, მიუხედავად იმისა, რომ მოსარჩელეებს საკუთრების უფლება არ ჰქონდათ რეგისტრირებული, ისინი ამხანაგობის წევრებად მიიჩნია მხოლოდ იმ საფუძვლით, რომ გააჩნდათ საკუთრების უფლების მოწმობა. სასამართლოს ეს მსჯელობა არ გამომდინარეობს სამოქალაქო კოდექსის 183-ე-311-ე მუხლების, ასევე, „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის „ა“ და „კ“ ქვეპუნქტებისა და მე-19 მუხლის პირველი პუნქტის დისპოზიციიდან.

1.4.4. სასამართლომ არასწორად განმარტა „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-4 მუხლის პირველი და მე-2 პუნქტები, ასევე, მე-10 მუხლის პირველი პუნქტი, რადგანაც სწორედ ამ ნორმების შესაბამისად მოხდა მოპასუხეზე 9.88 კვ.მ სარდაფის გადაცემა საკუთრებაში. 2011 წლამდე, ვიდრე „თბილისის განვითარების ფონდი“ დაიწყებდა სახლის რეკონსტრუქციას, უძრავი ნივთი წარმოადგენდა ისტორიული მემკვიდრეობის ძეგლს, ის იყო სატრაპეზო სახლი (რომელსაც შემდეგ სტატუსი მოეხსნა) და ამის გამო სველი წერტილები მას მხოლოდ სარდაფში ჰქონდა, შესაბამისად, არასწორია სასამართლოს დასკვნა, რომ ე. ე-ს კანონის მიღების მომენტისათვის არ უფიქსირდებოდა სადავო სარდაფის ფლობის ფაქტი. 2011 წელს განხორციელებული რეკონსტრუქციის შედეგად სარდაფის ფართი გაიზარდა 38.84 კვ.მ-მდე, ხოლო მოპასუხემ, სახლის ბრტყელი გადახურვის გამო, სხვენით სარგებლობის უფლება დაკარგა და დღის წესრიგში დადგა დამხმარე სათავსის გამოყოფის საკითხი, რაზედაც გაიმართა სადავო კრება, გათვალისწინებულ იქნა მოპასუხის მხრიდან სარდაფის კანონის მიღების დროისათვის ფლობის გარემოება და ამხანაგობის წევრთა გადაწყვეტილებით მოპასუხეს გადაეცა სადავო სარდაფი საკუთრებაში. 2007 წელს, კანონის მიღების მომენტისათვის, სველი წერტილებით სარგებლობდნენ როგორც მოსარჩელეები, ისე _ მოპასუხეები, მით უმეტეს, რომ 1978 წლის აღმასკომის გადაწყვეტილებით მოსარჩელეებს სარდაფში დაკავებული 11 კვ.მ ფართის ნაცვლად მეორე სართულზე გადაეცათ საცხოვრებელი ფართი და აღნიშნული 11 კვ.მ ფართი თავის სველ წერტილებთან ერთად გამოთავისუფლებული გახდა ოთხივე მობინადრეს საერთო სარგებლობაში. გასაჩივრებული კრების ოქმის თანახმად, კრებაზე მოწვეულ იქნა 3 მესაკუთრე და სამივემ მხარი დაუჭირა მოპასუხისათვის 38.88 კვ.მ სარდაფიდან 9.88 კვ.მ-ს მოპასუხის საკუთრებაში გადაცემას, ხოლო დანარჩენი ფართი დარჩა გაუნაწილებელი, შესაბამისად, მოსარჩელე რომც ყოფილიყო მიწვეული კრებაზე, შედეგი იგივე დადგებოდა, რადგან მისი ხმა 3 ხმის წინააღმდეგ ვერ შეცვლიდა 2/3-ის შემადგენლობას და კრება გადაწყვეტუნარიანი მაინც იქნებოდა. სასამართლომ ამ გარემოების გვერდის ავლით, გამოიყენა ზემოთ აღნიშნული კანონის მე-10 მუხლის პირველი პუნქტი და განმარტა, რომ ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონების ისეთი განვითარება, რომელიც მნიშნვნელოვნად ცვლის წევრთა საერთო ქონებას, მიღებული უნდა იქნას ამხანაგობის ყველა წევრის მიერ ერთხმად. წინამდებარე დავის გადაწყვეტისას ამ ნორმის გამოყენება უსაფუძვლოა მაშინ, როცა ამხანაგობის უძრავი ქონების განკარგვის სპეციალური ნორმა არის მე-4 მუხლის მე-2 პუნქტი;

1.4.5. არასწორია სასამართლოს მსჯელობა, რომ მოსარჩელეები კრებაზე არ იყვნენ მოწვეული. სასამართლოზე მოპასუხეებმა განმარტეს, რომ ე. ა-ს საერთოდ არ იცნობდნენ, რადგან ის შ-ის ქ#6-ში არ ცხოვრობდა, ხოლო ტ. მ-ს სიტყვიერად აცნობეს, როგორც 2012 წლის 17 ივლისის ამხანაგობის კრების, ისე _ გასაჩივრებული კრების მოწვევის თაობაზე. აღნიშნული გარემოება მოსარჩელეს სადაო არ გაუხდია.

1.5. საკასაციო პალატა უარყოფს კასატორის ზემოხსენებულ პრეტენზიებს იმ დასაბუთებით, რომ ქვემდგომი სასამართლოს დასკვნები არ ეწინააღმდეგება კანონის მოთხოვნებს (სსსკ-ის 393-ე-394-ე მუხლები). საკასაციო პალატა იზიარებს გასაჩვრებული გადაწყვეტილების დასკვნას იმის თაობაზე, რომ მიუხედავად საკუთრების უფლების საჯარო რეესტრში რეგისტრაციის ფაქტის არარსებობისა, პირი, რომელსაც გააჩნია უფლების დამდგენი დოკუმენტი, ამხანაგობის წევრად მიიჩნევა და სამოქალაქო სამართალში დამკვიდრებული კეთილსინდისიერების პრინციპის საპირისპიროდ, თუკი ამხანაგობის სხვა წევრებისათვის ცნობილია პირის უფლების თაობაზე, არ შეიძლება უსაფუძვლოდ შეილახოს მისი ინტერესები. ამ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლომ სწორად იხელმძღვანელა/განმარტა „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-19 მუხლის პირველი პუნქტი, რომლის წინააღმდეგაც ვერ იქნება გაზიარებული კასატორთა შედავება სამოქალაქო კოდექსის 183-ე და 311-ე მუხლების დარღვევის თაობაზე. პალატა, საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებულ პრაქტიკაზე დაყრდნობით განმარტავს, რომ სამოქალაქო უფლების წარმომშობი ინსტრუმენტი არა უძრავ ქონებაზე საკუთრების უფლების საჯარო რეესტრში რეგისტრაცია, არამედ, შესაბამისი გარიგების (უფლების დამდგენი დოკუმენტი) საფუძველზე ამ უფლების წარმოშობაა (მაგ: აღმასკომის გადაწყვეტილება), რაც შეეხება სამოქალაქო კოდექსის 311-ე მუხლს, იგი რეგისტრაციაუნარიანი უფლებების დაცვის გარანტიაა და უზრუნველყოფს იმას, რომ, ერთი მხრივ, არ დაირღვეს უფლებამოპოვებული პირის ინტერესი მესამე პირთა მიერ უძრავ ქონებაზე ამა თუ იმ იურიდიული მოქმედების განხორციელებით, ხოლო, მეორე მხრივ, დაცულ იქნას ყველა იმ კეთილსინდისიერი მესამე პირის ინტერესი, რომელმაც უძრავ ქონებაზე არ იცის/არც შეიძლება იცოდეს უფლების შესაძლო ხარვეზის არსებობა და კეთილსინდისიერად ემყარება რეესტრში რეგისტრირებულ ჩანაწერს (უძრავ ნივთზე უფლების მოპოვების თვალსაზრისით იხ. სუსგ №ას-1529-1443-2012, 9 დეკემბერი, 2013 წელი). კასატორებს დასაბუთებული შედავება არ წარმოუდგენიათ გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით დადგენილი იმ გარემოების წინააღმდეგ, რომ სადავო კრების ჩატარების დროისათვის მათთვის ცნობილი იყო მოსარჩელეთა უფლების არსებობის ფაქტის შესახებ. საკასაციო პალატა ასევე იზიარებს ქვემდგომი სასამართლოს მოსაზრებას, რომ სადავო ნახევარსარდაფი წარმოადგენდა ამხანაგობის წევრთა თანასაკუთრებას, თანახმად „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის „ვ“ ქვეპუნქტისა და მე-5 მუხლის მე-3 პუნქტისა, შესაბამისად, როგორც თანამესაკუთრეებს, მოსარჩელეებსაც სრული უფლება გააჩნდათ ნივთით სარგებლობაზე. საკასაციო პალატა აქვე არ იზიარებს კასატორთა პოზიციას იმის თაობაზე, რომ სასამართლომ არასწორად გამოიყენა და არასწორად განმარტა „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-10 მუხლის პირველი პუნქტი, რამეთუ თანასაკუთრების საგნის პირის ინდივიდუალურ საკუთრებაში გადაცემა სწორედ თანასაკუთრების იმგვარი განვითარებაა, რომელიც ქონებასთან პირის სამართლებრივ კავშირს წყვეტს და ნივთი თანასაკუთრების რეჟიმიდან გადადის ინდივიდუალურ საკუთრებაში, ამ მხრივ დაუსაბუთებელია კასატორთა მოსაზრება, რომ მოსარჩელეთა მიწვევის შემთხვევაში, განსხვავებული გადაწყვეტილება ვერ მიიღებოდა („ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-10 და 10¹ მუხლების გამიჯვნის თაობაზე იხ. სუსგ №ას-838-802-2014, 19 მარტი, 2015 წელი). რაც შეეხება საკასაციო საჩივრის პრეტენზიას, რომ მოსარჩელე სიტყვიერად იყო გაფრთხილებული ამხანაგობის სადავო კრების თაობაზე, იგი დასაბუთებული არ არის და ემყარება მხოლოდ მოპასუხეთა განმარტებას, რომელსაც სარჩელითვე უარყოფდნენ მოსარჩელეები (იხ. სარჩელში, როგორც დავის არსის მოკლე მიმოხილვაში, ისე _ ფაქტობრივ გარემოებებში გადმოცემული მოსარჩელეთა პრეტენზია), ეს გარემოება, თავის მხრივ, გამორიცხავს სააპელაციო სასამართლოს მხრიდან სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 377-ე მუხლის დარღვევაზე კასატორთა მითითების გაზიარების შესაძლებლობას. უფრო მეტიც, იმ პირობებში, როდესაც სადავო ფართზე დადგენილია მხარეთა თანასაკუთრების უფლების არსებობა, სამოქალაქო კოდექსის 170-ე და 173-ე მუხლების კონტექსტში ქონების განკარგვის აქტის ბათილად ცნობის მოთხოვნასთან მიმართებით მოსარჩელეებს სწორედ რომ ნამდვილი იურიდიული ინტერესი გააჩნიათ (სსსკ-ის 180-ე მუხლი), რამდენადაც კრების გადაწყვეტილების ბათილად ცნობით აღდგენილია თანასაკუთრებიდან ნაწარმოები მათი დარღვეული უფლება.

1.6. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ სწორად გაანაწილა მხარეთა შორის მტკიცების ტვირთი, სწორადვე მოიძია და განმარტა მოთხოვნის დამფუძნებელი ნორმა _ „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-10 მუხლი და თანამესაკუთრის ნების გარეშე საზიარო საგნის განკარგვის გამო, სამოქალაქო კოდექსის 54-ე მუხლზე დაყრდობით, როგორც კანონსაწინააღმდეგო, სწორად გააბათილა ამხანაგობის კრების გადაწყვეტილება (ოქმი).

1.7. ამდენად, განსახილველი დავა არ წარმოადგენს იშვიათ სამართლებრივ პრობლემას, რომელიც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას, რადგანაც თანასაკუთრების საგნის განკარგვის თაობაზე არსებობს საკასაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკა, რომლისგანაც არ განსხვავდება სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება. კასატორები ვერ მიუთითებენ იმგვარ გარემოებებზე, რაც სასამართლოს მისცემდა ვარაუდის საფუძველს, რომ საქმის არსებითი განხილვის შედეგად მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილება შეიძლება ყოფილიყო მიღებული. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე არ არის განხილული მნიშვნელოვანი მატერიალური ან საპროცესო სამართლის ნორმების დარღვევებით, რომელსაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე. გარდა ამისა, საკასაციო სასამართლოს შეფასების საგანს არ წარმოადგენს სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცველად დატოვების თოაბაზე, კასატორები ვერც ქვემდგომი სასამართლოს შეფასებებისა და დასკვნების წინააღმდეგობრიობას ამტკიცებენ მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციის დებულებებთან და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალთან, რის გამოც საკასაციო საჩივარს არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

1.8. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო არ არის უფლებამოსილი, დაუშვას საკასაციო საჩივარი, რის გამოც მას უარი უნდა ეთქვას განხილვაზე.

2. სასამართლო ხარჯები:

სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. პალატა თვლის, რომ კასატორებს უნდა დაუბრუნდეთ 18.01.2017წ. #1 საკრედიტო საგადახდო დავალებით სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე, 401-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ბმა „ს-ზე-ს“, მისი თავმჯდომარის/წევრის ე. ე-ის, წევრების: ზ. ყ-ისა და ტ. ა-იას საკასაციო საჩივარი დარჩეს განუხილველად დაუშვებლობის გამო.

2. კასატორებს: ე. ე-ს (პ/#...), ზ. ყ-სა (პ/#...) და ტ. ა-იას (პ/#...) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეთ მ. ქ-ის მიერ 18.01.2017წ. #1 საკრედიტო საგადახდო დავალებით სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 300 ლარის 70% _ 210 ლარი.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.

თავმჯდომარე ბ. ალავიძე

მოსამართლეები: ზ. ძლიერიშვილი

ნ. ბაქაქური