11 ივლისი, 2017 წელი, №აs-655-611-2017 თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მოსამართლეები: მზია თოდუა (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

პაატა ქათამაძე,

ეკატერინე გასიტაშვილი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – კ.ე–ძე (მოსარჩელე)

მოწინააღმდეგე მხარე – შპს „ლ.“ (მოპასუხე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 14 თებერვლის განჩინება

საკასაციო საჩივრის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი - სახელფასო დავალიანების ანაზღაურება

აღწერილობითი ნაწილი :

1. კ.ე–ძე (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მოსარჩელე, აპელანტი, კასატორი ან დირექტორი) 2007 წლის 21 სექტემბრიდან 2013 წლის 9 ივლისამდე შპს „საფეხბურთო კლუბ .... (შემდეგში თავდაპირველი საფეხბურთო კლუბი) დირექტორად მუშაობდა. მისი ყოველთვიური სახელფასო ანაზღაურება 625 ლარი იყო.

2. 2009-2012 წლებში საფეხბურთო კლუბს ერთადერთმა პარტნიორმა, ლ–ს მუნიციპალიტეტმა, დაფინანსება შეუწყვიტა და კლუბი შემოსავლების გარეშე დარჩა.

3. 2009 წლის 21 ოქტომბერს შეიქმნა არასამეწარმეო (არაკომერციული) „საფეხბურთო კლუბი ლ–ს გ.“ (შემდეგში ა(ა)იპ ან საფეხბურთო კლუბი), სადაც თავდაპირველი საფეხბურთო კლუბის ყველა თანამშრომელი, მათ შორის მოსარჩელეც, დასაქმდა.

4. მოსარჩელე 2009 წელს შექმნილი საფეხბურთო კლუბის სპორტულ დირექტორად დაინიშნა. მისი თანამდებობრივი სარგო 625 ლარით განისაზღვრა.

5. ლ–ის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს თავმჯდომარის 2013 წლის 9 ივლისის #173 ბრძანებით, მოსარჩელე პირადი განცხადების საფუძველზე გათავისუფლდა თავდაპირველი საფეხბურთო კლუბის დირექტორის თანამდებობიდან.

6. მოსარჩელეს საფეხბურთო კლუბში 2010-2013 წლების შრომის ანაზღაურება, 25 612,9 ლარი, არ მიუღია.

7. ლ–ს მუნიციპალიტეტის გამგებლის 2016 წლის 9 მარტის # 59 ბრძანებით, თავდაპირველი საფეხბურთო კლუბის წესდებაში შევიდა ცვლილება, კლუბს შეეცვალა სახელწოდება და გახდა შპს „ლ.“ (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მოპასუხე, მოწინააღმდეგე მხარე ან საწარმო), რომელიც თავდაპირველი საფეხბურთო კლუბის უფლებამონაცვლეა.

8. 2016 წლის 30 მაისს, მოსარჩელემ სარჩელი აღძრა მოპასუხის წინააღმდეგ და მოითხოვა სახელფასო დავალიანების - 20490.32 ლარისა და ამ თანხის დაყოვნების ყოველი დღისათვის დაყოვნებული თანხის 0,07 პროცენტის (რაც 2016 წლის 16 მაისის მდგომარეობით, 24256.17 ლარს შეადგენდა) ანაზღაურება. მისი მტკიცებით, იგი დირექტორად ყოფნის პერიოდში დაკისრებულ მოვალეობებს ჯეროვნად და კეთილსინდისიერად ასრულებდა, თუმცა მოპასუხემ, მიუხედავად არაერთი მოთხოვნისა, არ შეასრულა ნაკისრი ვალდებულება და არ დაფარა სახელფასო დავალიანება. ის თავის მოთხოვნას ამყარებდა თავდაპირველი საფეხბურთო კლუბის დირექტორის მოვალეობის დროებითი შემსრულებლის (რომელიც არ წარმოადგენდა საწარმოს რეგისტრირებულ დირექტორს) 2013 წლის 28 ოქტომბრის წერილზე, სადაც მითითებული იყო, რომ მოსარჩელის მიმართ 2010-2013 წლების სახელფასო დავალიანება 25 612,9 ლარს შეადგენდა. წერილი შეიცავდა დაპირებას, რომ მომდევნო თვეების განმავლობაში, შესაძლებლობიდან გამომდინარე, დავალიანება ეტაპობრივად დაიფარებოდა.

9. მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო. მან წარადგინა მოთხოვნის გამომრიცხველი შესაგებელი და მიუთითა, რომ მოსარჩელე 2009 წლის ოქტომბრის ბოლომდე კეთილსინდისიერად ასრულებდა მასზე დაკისრებულ მოვალეობებს, რისთვისაც შესაბამის ანაზღაურებას იღებდა იქამდე, სანამ გურიის რეგიონალური ფეხბურთის ფედერაციის დირექტორად არ დასაქმდებოდა. ამდენად, ვინაიდან, მოსარჩელე საფეხბურთო კლუბში აღარ ასრულებდა სამსახურებრივ მოვალეობას, სასარჩელო მოთხოვნაც უსაფუძვლო იყო. გარდა ამისა, მოპასუხე მოთხოვნის განხორციელებადობასაც ხდიდა სადავოდ, როცა აღნიშნავდა: „... არსად არ გაუსაჩივრებია ამდენი ხნის განმავლობაში ხელფასის მიუღებლობა...“ მოპასუხემ მოგვიანებით, სასამართლოს მოსამზადებელ სხდომაზეც წარადგინა ხანდაზმულობის შესაგებელი (იხ. 2016 წლის 20 ივლისის სხდომის ოქმი, 16:43-16:44; 16:46 წუთები).

10. ოზურგეთის რაიონული სასამართლოს 2016 წლის 19 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით, სარჩელი უარყოფილ იქნა. სასამართლომ დავის მოსაწესრიგებლად გამოიყენა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის (შემდეგში სსკ-ის) 317-ე, 361-ე და "მეწარმეთა შესახებ" საქართველოს კანონის 9.1, 9.2, 9.3 მუხლები.

11. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ, გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების, ახალი გადაწყვეტილების მიღებისა და სარჩელის დაკმაყოფილების მოთხოვნით, შემდეგ გარემოებებზე მითითებით:

11.1. სასამართლომ არ გაითვალისწინა, რომ საფეხბურთო კლუბს გააჩნდა გარკვეული ქონება და მის ლიკვიდაციამდე ან რაიმე სახით ფუნქციონირების შეჩერებაზე უფლებამოსილი დოკუმენტის გამოცემამდე, იგი უფუნქციოდ ვერ ჩაითვლებოდა;

11.2. ის ფაქტი, რომ საფეხბურთო კლუბს 2010-2012 წლებში დაფინანსება არ ჰქონდა, არ გამოდგებოდა მოთხოვნის უარსაყოფად. სასამართლოს მხედველობაში უნდა მიეღო, რომ კლუბი მაინც აგრძელებდა საქმიანობას და შესაბამისი დაფინანსების არ არსებობის პირობებშიც, მოსარჩელე თავის ფუნქციებს კეთილსინდისიერად ასრულებდა;

12. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2017 წლის 14 თებერვლის განჩინებით, სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.

12.1. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ სასარჩელო მოთხოვნა 2013 წლის 30 მაისამდე მიუღებელი ხელფასის ანაზღაურების ნაწილში, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის, შემდეგში სსკ-ის, 129-ე მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, ხანდაზმული იყო.

12.2. სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის განმარტება, რომ მოწინააღმდეგე მხარემ მის მიმართ ვალდებულების არსებობა აღიარა და ამით ხანდაზმულობის ვადის დენა შეწყდა (სსკ-ის 137-ე მუხლი);

12.3. პალატამ დაასკვნა, რომ მართალია, საფეხბურთო კლუბის 2013 წლის 28 ოქტომბრის წერილში აპელანტის მიმართ დავალიანება დაფიქსირებული იყო, თუმცა, წერილი არ შეიცავდა მითითებას, რომ საწარმო დავალიანების დაფარვის ვალდებულებას უპირობოდ იღებდა. ამდენად, პალატის განმარტებით, ხანდაზმულობის ვადის დენა არ შეწყვეტილა;

12.4. სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, მოთხოვნა ხანდაზმული მხოლოდ 2013 წლის ივნისის თვის ხელფასის, ე.ი. 625 ლარის ანაზღაურების ნაწილში არ იყო, თუმცა, პალატის დასკვნებით, ვინაიდან, საწარმოს საქმიანობა და შემოსავლის მიღება, სწორედ საწარმოს დირექტორზე იყო დამოკიდებული, რაც მან უდავოა, რომ არ განახორციელა, ამასთან, რადგანაც, საქმეში წარმოდგენილი მასალებიდან დასტურდებოდა, რომ მოსარჩელეს 2013 წლის ივნისში საფეხბურთო კლუბის ხელმძღვანელობითი საქმიანობა საერთოდ არ უწარმოებია, სასარჩელო მოთხოვნა ამ ნაწილშიც უსაფუძვლო იყო და არ უნდა დაკმაყოფილებულიყო.

13. აღნიშნული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ, გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების, ახალი გადაწყვეტილების მიღებისა და სარჩელის დაკმაყოფილების მოთხოვნით, შემდეგ გარემოებებზე მითითებით:

13.1. სააპელაციო პალატამ არასწორად დაასკვნა, რომ თავდაპირველი საფეხბურთო კლუბის დაუფინანსებლობამ განაპირობა შემდგომ დაფუძნებული საფეხბურთო კლუბის (ააიპ-ის) შექმნა, სადაც მოსარჩელე დასაქმდა;

13.2. სასამართლომ უსაფუძვლოდ მიიჩნია სასარჩელო მოთხოვნა ხანდაზმულად, ვინაიდან, მოპასუხეს მოსამზადებელ სხდომაზე ხანდაზმულობაზე არ მიუთითებია;

13.3. არასწორია სასამართლოს დასკვნები, რომ მოპასუხეს მოსარჩელისთვის სახელფასო დავალიანების ანაზღაურების შესახებ პირობა არ მიუცია. უსაფუძვლოა პალატის განმარტება, თითქოს ვალდებულების აღიარების წერილის ავტორი არ იყო ამგვარი დოკუმენტის გაცემაზე უფლებამოსილი პირი.

14. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 25 მაისის განჩინებით, საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის, შემდეგში სსსკ-ის, 391-ე მუხლის მიხედვით, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

სამოტივაციო ნაწილი :

15. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები, რადგანაც იგი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს და დაუშვებელია შემდეგი გარემოებების გამო:

16. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ:

ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას;

ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია;

გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება;

დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან;

ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე;

ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს;

ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

17. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით. ამასთან, საკასაციო საჩივარი დასაშვები რომც ყოფილიყო, მას არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

18 . სსსკ-ის 407.2 მუხლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით, არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

18.1. განსახილველ შემთხვევაში, გადაუხდელი ხელფასის ანაზღაურებისა და მიუღებელი შემოსავლის მოთხოვნის სამართლებრივი საფუძველია სსკ-ის 709-ე მუხლი {დავალების ხელშეკრულებით რწმუნებული ვალდებულია შეასრულოს მისთვის დავალებული (მინდობილი) ერთი ან რამდენიმე მოქმედება მარწმუნებლის სახელითა და ხარჯზე}, 710-ე მუხლისა და {მარწმუნებელი ვალდებულია გადაუხადოს რწმუნებულს გასამრჯელო მხოლოდ ხელშეკრულებით ან კანონით გათვალისწინებულ შემთხვევებში} 408-ე მუხლის პირველი ნაწილები {იმ პირმა, რომელიც ვალდებულია აანაზღაუროს ზიანი, უნდა აღადგინოს ის მდგომარეობა, რომელიც იარსებებდა, რომ არ დამდგარიყო ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება} და 411-ე მუხლი {ზიანი უნდა ანაზღაურდეს არა მხოლოდ ფაქტობრივად დამდგარი ქონებრივი დანაკლისისთვის, არამედ მიუღებელი შემოსავლისთვისაც. მიუღებლად ითვლება შემოსავალი, რომელიც არ მიუღია პირს და რომელსაც იგი მიიღებდა, ვალდებულება ჯეროვნად რომ შესრულებულიყო}.

18.2. ის გარემოება, რომ მოსარჩელეს მოპასუხე საწარმოში დირექტორის თანამდებობა ეკავა და ამისათვის გასამრჯელოს სახით ყოველთვიურად 625 ლარი უნდა მიეღო სადავო არ არის. არც ის ფაქტია სადავო, რომ რომ მოსარჩელეს ხელფასი მოთხოვნილ პერიოდზე არ მიუღია, თუმცა, ის შედეგი, რომლის მიღწევაც მას სურს წარმატებული ვერ იქნება, რადგან მოთხოვნა 2013 წლის 30 მაისამდე მიუღებელი ხელფასის ანაზღაურების ნაწილში სსკ-ის 129-ე მუხლის მეორე ნაწილის მიხედვით, {ხანდაზმულობის ვადა იმ მოთხოვნებისა, რომლებიც წარმოიშობა პერიოდულად შესასრულებელი ვალდებულებებიდან, სამი წელია} ხანდაზმულია.

18.3. საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო პალატის დასკვნას, რომ მოპასუხემ დროულად წარადგინა ხანდაზმულობაზე შესაგებელი. შესაბამისად, უსაფუძვლოა კასატორის მითითება, რომ აღნიშნულს ადგილი არ ჰქონია. საკასაციო პალატა არ იზიარებს კასატორის პრეტენზიას იმასთან დაკავშირებით, რომ მოპასუხის მხრიდან ვალდებულების აღიარებით ხანდაზმულობის ვადა შეწყდა, ვინაიდან, თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობა მართებულია ვალდებულების აღიარების ფორმასთან და შინაარსთან დაკავშირებით. ამასთან, საკასაციო სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზეც, რომ 2013 წლის 28 ოქტომბრის წერილის ავტორი არ წარმოადგენდა საწარმოს რეგისტრირებულ დირექტორს და შესაბამისად, საზოგადოების წარმომადგენლობაზე და ხელმძღვანელობაზე უფლებამოსილ სათანადო პირს (მეწარმეთა შესახებ საქართველოს კანონის მე-9 მუხლი). ამრიგად, იმ შემთხვევაშიც კი, თუ მიიჩნეოდა, რომ მოცემული წერილით ვალდებულების აღიარება განხორციელდა, აღნიშნული წერილი მაინც ვერ განიხილებოდა ხანდაზმულობის ვადის დენის შეწყვეტის საფუძვლად (სსკ-ის 137-ე მუხლი) რადგან, მოპასუხის უფლებამოსილი პირის მიერ, ნება არ გამოვლენილა.

18.4. გამომდინარე იქიდან, რომ სარჩელი 2016 წლის 30 მაისს აღიძრა, ხოლო პერიოდულად შესასრულებელი ვალდებულებების ხანდაზმულობის ვადა 3 წელია, 2013 წლის 30 მაისამდე პერიოდის თანხის ანაზღაურების მოთხოვნა ხანდაზმულია. საკასაციო პალატა ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას, რომ 2013 წლის ივნისის თვის ხელფასის ანაზღაურების მოთხოვნაც უსაფუძვლოა. კონკრეტულ შემთხვევაში, დადგენილია, რომ მოსარჩელე მოპასუხის დირექტორი და საწარმოს მუშაობაზე პასუხისმგებელი პირი იყო. უდავოა, რომ 2013 წლის ივნისში, კასატორს მოპასუხე საწარმოში ხელმძღვანელობითი საქმიანობა არ უწარმოებია, ვინაიდან, საქმის მასალებით დასტურდება, რომ ის სხვა ორგანიზაციაში მუშაობდა და შესაბამის ანაზღაურებას იღებდა, ამრიგად, უსაფუძვლოა კასატორის მოთხოვნა ორმხრივი ვალდებულებიდან გამომდინარე, ივნისის გასამრჯელოს ანაზღაურების შესახებ, მაშინ, როდესაც, მის (დირექტორის) მიერ დავალების ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულება არ შესრულებულა.

18.5. გარდა ზემოაღნიშნულისა, საკასაციო პალატა ყურადღებას მიაქცევს იმაზეც, რომ მოცემულ შემთხვევაში, მხარეთა შორის ურთიერთობა წესრიგდება არა შრომითი კანონმდებლობის საფუძველზე, არამედ მეწარმეთა შესახებ საქართველოს კანონისა და სსკ-ის შესაბამისი ნორმებით. ერთ-ერთ საქმეზე საკასაციო პალატამ შემდეგი განმარტებები გააკეთა: „საკასაციო სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს, რომ საწარმოს დირექტორთან იდება სასამსახურო ხელშეკრულება და, შესაბამისად, განსახილველ დავაზე მსჯელობისას, მეწარმეთა კანონის ნორმებთან ერთად, გამოყენებული უნდა იქნეს არა შრომითი ურთიერთობების, არამედ დავალების ხელშეკრულების მომწესრიგებელი სამართლებრივი ნორმები (სსკ-ის 709-ე და 710-ე მუხლები)“; „დავალების ხელშეკრულება ის სამართლებრივი საშუალებაა, რომლის მეშვეობითაც პირს შეუძლია მიანდოს თავის რწმუნებულს იურიდიული მომსახურების გაწევა, პარტნიორთა კრებაზე მონაწილეობის მიღება, ფასიან ქაღალდებთან დაკავშირებული ოპერაციების წარმოება და ა.შ., ამ ხელშეკრულების საგანია რწმუნებულის მიერ ერთი ან რამდენიმე მოქმედების შესრულება. მარწმუნებელმა შეიძლება დაავალოს რწმუნებულს როგორც იურიდიული, ისე ფაქტობრივი მოქმედების შესრულება, ვინაიდან, თავად დავალების ხელშეკრულების მომწესრიგებელ მუხლში არ არის დაკონკრეტებული რწმუნებულის მიერ შესასრულებელი მოქმედების ხასიათი, ამიტომ ასეთი ხელშეკრულების საგანს წარმოადგენს ყველა იმ მოქმედების შესრულება, რომელიც იწვევს ამა თუ იმ სამართლებრივ შედეგს“; „დავალების ხელშეკრულების ფარგლებში, მარწმუნებელი ვალდებულია გადაუხადოს რწმუნებულს გასამრჯელო (სსკ-ის 710-ე მუხლის პირველი ნაწილი)“ (შდრ. სუსგ №ას-895-845-2015, 2016 წლის 29 იანვრის განჩინება).

19. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც იმ საფუძვლით, რომ სააპელაციო სასამართლოს განჩინება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან (იხ. სუსგ-ები №ას-895-845-2015, 2016 წლის 29 იანვრის განჩინება; №ას-560-535-2016, 2016 2 სექტემბრის განჩინება).

20. მოცემულ შემთხვევაში, არ არსებობს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის სხვა ქვეპუნქტებით დადგენილი საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის წინაპირობებიც, რომელთა მიხედვითაც, საკასაციო საჩივარი დასაშვები იქნებოდა.

21. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს დასკვნები არსებითად სწორია. რადგანაც კასატორმა ვერ დაძლია გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასაბუთება დამაჯერებელი და სარწმუნო მტკიცებულებებით, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის კანონისმიერი საფუძველი.

სარეზოლუციო ნაწილი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-8, 284-ე, 285-ე, 391-ე, 401-ე, 408.3 მუხლებით და

დაადგინა :

1. კ.ე–ძის საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

მოსამართლეები : მზია თოდუა

პაატა ქათამაძე

ეკატერინე გასიტაშვილი