საქართველოს უზენაესი სასამართლო
გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა
საქართველოს სახელით
საქმე №ას-1046-1007-2016 3 თებერვალი, 2017 წელი,
ქ. თბილისი
სამოქალაქო საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
მზია თოდუა (თავმჯდომარე),
ეკატერინე გასიტაშვილი (მომხსენებელი),
პაატა ქათამაძე
საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი განხილვის გარეშე
კასატორი - ლ. შ-ა (მოსარჩელე)
მოწინააღმდეგე მხარე – ზ. ჩ-ე (მოპასუხე)
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 20 სექტემბრის გადაწყვეტილება
კასატორის მოთხოვნა – გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის დაკმაყოფილება
დავის საგანი – გამწოვი აგრეგატის დემონტაჟი
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
1. საჯარო რეესტრის ამონაწერის მიხედვით, ქ. თბილისში, ი. ა-ის ქ. # 3-ში (ყოფილი ბ-ის ქ. # 91) პირველ სართულზე მდებარე ბინა # 1, ს/კ 0.., ფართით- 149.17 კვმ, საკუთრების უფლებით ირიცხება ზ. ჩ-ის (შემდეგში: მოპასუხე, აპელანტი) სახელზე (იხ. ტ.1, ს.ფ. 109; საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის, შემდეგში: სსკ, 183-ე 311-ე, 312-ე მუხლები).
2. სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს (შემდეგში: ექსპერტიზის ეროვნული ბიურო) 13.01.2015 წლის # 000179915 დასკვნის მიხედვით ამ განჩინების პირველ პუნქტში მითითებულ მისამართზე განთავსებული სალონის გამწოვი სისტემის ხმაურის დონე, 23 სთ-დან 07 სთ-მდე ფუნქციონირების შემთხვევაში, ა-ის ქ # 1-ში # 3 ბინაში მცხოვრები ლ. შ-ას (შემდეგში: მოსარჩელე ან კასატორი) საცხოვრებელ სახლთან მიმართებით მეტობით გადააჭარბებს სანიტარული ნორმებით განსაზღვრულ დონეს (იხ. ექსპერტიზის დასკვნა- ტ.1, ს.ფ. 12-13);
3. ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 12.08.2015 წლის # 004744415 დასკვნის მიხედვით, მე-2 პუნქტში დასახელებული სალონის გამწოვი სისტემის ხმაურის დონე მოსარჩელის საცხოვრებელ სახლთან მიმართებით 07 სთ-დან 23 სთ-მდე პერიოდში არ აჭარბებს (ნაკლებია) დადგენილ ნორმებს (50 დბ), ხოლო 23 სთ-დან 07 სთ-მდე პერიოდში ფუნქციონირების შემთხვევაში მეტობით გადააჭარბებს სანიტარული ნორმებით განსაზღვრულ დონეს (40 დეციბელს; იხ. ექსპერტიზის დასკვნა- ტ.1, ს.ფ. 134-135);
4. ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 11.01.2016 წლის # 5000080616 დასკვნის მიხედვით, მე-2 პუნქტში დასახელებული სალონის გამწოვი სისტემის ხმაურის დონე მოსარჩელის საცხოვრებელ სახლთან მიმართებით 07 სთ-დან 23 სთ-მდე პერიოდში არ აჭარბებს (ნაკლებია) დადგენილ ნორმებს (50 დბ), ხოლო 23-დან 07 სთ-მდე ფუნქციონირების შემთხვევაში, 4 დეციბელით (+ - 1დბ) მეტობით გადააჭარბებს სანიტარული ნორმებით განსაზღვრულ დონეს (40 დეციბელს; იხ. ექსპერტიზის დასკვნა- ტ.1, ს.ფ. 196-197);
5. ქ. თბილისის მერიის სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურმა 02.09.2013 წელს # 877073 გადაწყვეტილებით მოპასუხეს დაუდასტურა პირველი კლასის გათბობა/კონდიცირება/ ვენტილაციის აგრეგატებისა და მილის მონტაჟის განხორციელების შესაძლებლობა ქ. თბილისში, ირ. ა-ის ქ. # 3-ში (იხ. არქიტექტურის სამსახურის გადაწყვეტილება- ტ.1, ს.ფ. 50-51);
6. საქმეში არსებული მტკიცებულებებით, კერძოდ, საქართველოს შინაგან საქმეთა სამინისტროს საპატრულო პოლიციის დეპარტამენტის მიერ 2013 წლის 13 იანვარს, 2014 წლის 16 სექტემბერს და 2016 წლის 5 იანვარს გაცემული ინფორმაციის მიხედვით, 2015 წლის 8 იანვარს 21.15 სთ-ზე, 2014 წლის 30 იანვარს 04.53 სთ-ზე შედგენილი ოქმებით დგინდება, რომ მოპასუხის კუთვნილ უძრავ ქონებაში განთავსებული სალონი დაკეტილი იყო, ხოლო ჰაერის გამწოვი ჩართული იყო და ხმას გამოსცემდა, ასევე, ოქმები შედგენილია 2013 წლის 26 ივლისს 06.40 სთ-ზე, 2014 წლის 21 აგვისტოს 20.17 სთ-ზე, 2014 წლის 22 აგვისტოს 13.13 საათზე. საქმის მასალებშია 2016 წლის 3 იანვრით დათარიღებული რეაგირების ოქმი, შედგენილი 20.28 სთ-ზე, როდესაც სალონი დაკეტილი იყო, ხოლო აგრეგატი დატოვებული იყო ჩართული სახით. ბოლო რეაგირების ოქმი დათარიღებულია 2016 წლის 4 იანვრით (იხ. ტ1, ს.ფ.77-104, 185-193).
7. თბილისის საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება და დასკვნები
7.1. თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2016 წლის 28 იანვრის გადაწყვეტილებით 2015 წლის 28 მაისს აღძრული სარჩელი დაკმაყოფილდა და მოპასუხეს დაევალა ქ. თბილისში, ირ. ა-ის ქ. # 3-ში განთავსებული შენობის კედელზე (ა-ის ქ. # 1 მდებარე სახლის მხარეს) დამონტაჟებული სავენტილაციო (სალონის გამწოვი სისტემის) დანადგარის დემონტაჟი.
7.2. საქალაქო სასამართლომ ამ განჩინების პირველ პუნქტში მითითებული გარემოება უდავოდ მიიჩნია და 2-6 პუნქტებში ასახული გარემოებები დაადგინა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის (შემდეგში: სსსკ) 102-ე და 105-ე მუხლების საფუძველზე.
7.3. გადაწყვეტილების სამართლებრივი მოტივაციისას სასამართლომ მიუთითა საქართველოს კონსტიტუციის მე-20 მუხლით გარანტირებულ პირადი ხელშეუხებლობის უფლებაზე, რომელთან დაკავშირებითაც განმარტა, რომ ამ კონსტიტუციური უფლების სამოქალაქოსამართლებრივ რეალიზაციას წარმოადგენს მესაკუთრისათვის საკუთრებით სარგებლობის იმგვარი უფლების მინიჭება, როდესაც უფლების მქონე ამ უფლების ობიექტს მხოლოდ საკუთარი შეხედულებით, მესამე პირთა ჩარევის გარეშე განკარგავს. სამართლებრივი საფუძვლის გარეშე ამ უფლების დარღვევა სწორედ საკუთრებით სარგებლობის დაუშვებელ ხელყოფას წარმოადგენს.
7.4. სსკ-ის 170-ე მუხლის პირველი ნაწილის დანაწესით, „მესაკუთრეს შეუძლია, კანონისმიერი ან სხვაგვარი, კერძოდ, სახელშეკრულებო შებოჭვის ფარგლებში თავისუფლად ფლობდეს და სარგებლობდეს ქონებით (ნივთით), არ დაუშვას სხვა პირთა მიერ ამ ქონებით სარგებლობა, განკარგოს იგი, თუკი ამით არ ილახება მეზობლების ან სხვა მესამე პირთა უფლებები, ანდა, თუ ეს მოქმედება არ წარმოადგენს უფლების ბოროტად გამოყენებას“. სასამართლომ განმარტა, რომ ამ ნორმით განმტკიცებულია საკუთრების უფლების არსი და მასში გადმოცემულია ის ელემენტები, რომელთა ერთობლიობაც ქმნის საკუთრების უფლების სოციალურ შინაარსს.
7.5. სსკ-ის 174-ე მუხლის საფუძველზე „მეზობელი მიწის ნაკვეთის ან სხვა უძრავი ქონების მესაკუთრენი, გარდა კანონით გათვალისწინებული უფლება-მოვალეობებისა, ვალდებულნი არიან პატივი სცენ ერთმანეთს. მეზობლად მიიჩნევა ყველა ნაკვეთი ან სხვა უძრავი ქონება, საიდანაც შესაძლებელია გამომდინარეობდეს ორმხრივი ზემოქმედება“ დამკვიდრებულია მეზობელთა ურთიერთპატივისცემის პრინციპი და დადგენილია, რომ მეზობელი მიწის ნაკვეთის ან სხვა უძრავი ქონების მესაკუთრენი, გარდა კანონით გათვალისწინებული უფლება-მოვალეობებისა, ვალდებული არიან, პატივი სცენ ერთმანეთს. სასამართლომ განმარტა, რომ კანონისმიერი უფლება-მოვალეობების დარღვევად ყოველთვის მიიჩნევა მეზობელი უძრავი ქონების მესაკუთრეთა მატერიალური კანონმდებლობით დადგენილი კონკრეტული აკრძალვები. განსახილველ დავაში მოპასუხის მიერ დარღვეულია საქართველოს კონსტიტუციით გარანტირებული დასვენების უფლება, სამოქალაქო კანონმდებლობით, „საზოგადოებრივი ჯანმრთელობის შესახებ“ საქართველოს კანონის, საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 16.08.2001 წლის # 297/ნ ბრძანებით დადგენილი მეზობლად მცხოვრები უძრავი ქონების მესაკუთრეთა უფლება-მოვალეობები.
7.6. სადავო არ არის ის გარემოება, რომ მოსარჩელე და მოპასუხე არიან იმ ბინების მესაკუთრეები, რომლებიც განთავსებულია ქ. თბილისში, ირ. ა-ის ქუჩაზე # 1-სა და # 3-ში, გვერდიგვერდ მდებარე სახლებში. სასამართლოს მოსაზრებით, მოპასუხე ვალდებული იყო, ხმაურიანი გამწოვის დაყენებისას გაეთვალისწინებინა, როგორც საქართველოს კანონმდებლობა, რომელიც მეზობელთა ცხოვრების წესისა და სიმშვიდის გარანტიაა, ასევე - მეზობლად მცხოვრები ხანშიშესული ადამიანების ფსიქიკაზე განგრძობითი ხმაურის უარყოფითი გავლენა.
7.7. სსკ-ის 115-ე მუხლის თანახმად „სამოქალაქო უფლება უნდა განხორციელდეს მართლზომიერად. დაუშვებელია უფლების გამოყენება მარტოოდენ იმ მიზნით, რომ ზიანი მიადგეს სხვას“. სასამართლოს უპირველესი ამოცანაა, სამოქალაქო უფლების მართლზომიერად განხორციელების უზრუნველყოფა, რაც დავის მონაწილე მხარეთა უფლებების თანაზომიერად დაცვას ნიშნავს.
7.8. კონკრეტულ შემთხვევაში მოსარჩელემ სადავოდ გახადა ის, რომ მეზობლის (მოპასუხის) მიერ დამონტაჟებული აგრეგატის მუშაობით გამოწვეული ხმაური არღვევს მის სიმშვიდესა და ჯანმრთელობას. კონსტიტუციის 37.1 მუხლით დადგენილია, რომ ყველას აქვს უფლება, ცხოვრობდეს ჯანმრთელობისათვის უვნებელ გარემოში. „საზოგადოებრივი ჯანმრთელობის შესახებ“ საქართველოს კანონის 22-ე მუხლის პირველი პუნქტით საზოგადოების ჯანმრთელობისათვის უსაფრთხო გარემოს უზრუნველყოფის მიზნით სამინისტრო ადგენს ადამიანის ჯანმრთელობისათვის უსაფრთხო გარემოს ხარისხობრივ ნორმებს (ატმოსფერული ჰაერი, წყალი, ნიადაგი, ხმაური, ვიბრაცია, ელექტრომაგნიტური გამოსხივება), რომლებიც მოიცავენ ზღვრულად დასაშვები კონცენტრაციებისა და მავნე ზემოქმედების ნორმებს.
7.9. წინამდებარე განჩინების 7.5. ქვეპუნქტში მითითებული საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 16.08.2001 წლის # 297/ნ ბრძანების მე-7 თავით დადგენილია ხმაურის მომწესრიგებელი პარამეტრები და დასაშვები დონეები საცხოვრებელი, საზოგადოებრივი შენობების სათავსებში და საცხოვრებელი განაშენიანების ტერიტორიაზე. ამავე ბრძანების მე-2 პუნქტის დანაწესით, არამუდმივი ხმაურის ნორმირებულ პარამეტრებს წარმოადგენს ბგერის ეკვივალენტური დონეები (ენერგიის მიხედვით) ექვ, დბ და ბგერის მაქსიმალური დონეები - მაქს დბ.; არამუდმივი ხმაურის შეფასება დასაშვებ დონეებთან შესაბამისობაზე უნდა ჩატარდეს ერთდროულად ბგერის ეკვივალენტური და მაქსიმალური დონეების მიხედვით. ერთ-ერთი მაჩვენებლის გადამეტება, განხილული უნდა იქნეს, როგორც შეუსაბამობა ზემოხსენებულ სანიტარულ ნორმებთან, ხოლო ბრძანების მე-3 პუნქტით - შემღწევი ხმაური ბგერითი წნევის დასაშვები მნიშვნელობები სიხშირეთა ოქტავურ ზოლებში, ბგერის ეკვივალენტური და მაქსიმალური დონეები საცხოვრებელი და საზოგადოებრივი შენობების სათავსებში და ხმაურისა საცხოვრებელი განაშენიანების ტერიტორიაზე აღებულ უნდა იქნეს #3 ცხრილის მიხედვით.
7.10. ზემოხსენებული # 297/ნ ბრძანების დანართით (# 3 ცხრილი) დადგენილია შემღწევი ხმაურის და ბგერის ეკვივალენტური და მაქსიმალური დონეები საცხოვრებელი და საზოგადოებრივი შენობების სათავსოებში, რაც ბინებში, საცხოვრებელ ოთახებში - 07 საათიდან 23 საათამდე, განისაზღვრა: ბგერის ეკვივალენტური დონე-40 დბ-ით, ბგერის მაქსიმალური დონე კი 55 დბ-ით, ხოლო 23 საათიდან 07 საათამდე, ბგერის ეკვივალენტური დონე-30 დბ-ით, ბგერის მაქსიმალური დონე კი - 45 დბ--ით. ამასთან, დასახელებული კანონით, ხმაურისათვის, რომელიც გამოწვეულია სათავსოებში და ტერიტორიაზე მოსაზღვრე შენობებიდან ჰაერის კონდიცირების, საჰაერო გათბობის, ვენტილაციის სისტემით და სხვა საინჟინრო-ტექნიკური მოწყობილობებით, მიღებულ უნდა იქნეს 5 დბ-ით ნაკლები, ვიდრე მითითებულია # 3 ცხრილში, ანუ ამ ცხრილში მოყვანილი მონაცემების მიხედვით, ვენტილაციის სისტემით ხმაურისათვის, 07 საათიდან 23 საათამდე, მიღებული ნორმა უნდა იყოს ბგერის ეკვივალენტური დონე-35 დბ. ხოლო ბგერის მაქსიმალური დონე კი - 50 დბ.
7.11. სასამართლომ იმსჯელა ექსპერტიზის დასკვნებზე, კერძოდ, ამ განჩინების მე-2 პუნქტში მითითებული #000179915 დასკვნის მიხედვით, მოპასუხის კუთვნილი სალონის გამწოვი სისტემის ხმაურის დონე 23 სთ-დან 07 სთ-მდე ფუნქციონირების შემთხვევაში, მეზობლად მცხოვრები მოსარჩელის საცხოვრებელ სახლთან მიმართებით მეტობით გადააჭარბებს სანიტარული ნორმებით განსაზღვრულ დონეს ექსპერტიზის დასკვნის კვლევით ნაწილში მითითებულია, რომ გაზომვები ჩატარებულია 17.42 საათზე, რა დროსაც სალონის გამწოვი სისტემის ჰაერსატარიდან მომდინარე ხმაურის დონემ მოსარჩელის საცხოვრებელ სახლთან მიმართებით შეადგინა 47.2 დეციბელი. სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ გამოკვლეულია ბგერის მაქსიმალური დონე.
7.12. ამ განჩინების მე-3 პუნქტში მითითებული #004744415 ექსპერტიზის დასკვნის მიხედვით, მოპასუხის კუთვნილი სალონის გამწოვი სისტემის ხმაურის დონე მოსარჩელის საცხოვრებელ სახლთან მიმართებით 07 სთ-დან 23 სთ-მდე პერიოდში არ აჭარბებს (ნაკლებია) დადგენილ ნორმებს (50 დბ), ხოლო 23 სთ-დან 07 სთ-მდე პერიოდში ფუნქციონერების შემთხვევაში, მეტობით გადააჭარბებს სანიტარული ნორმებით განსაზღვრულ დონეს (40 დეციბელს); ექსპერტიზის დასკვნის კვლევით ნაწილში მითითებულია, რომ გაზომვები ჩატარებულია 13:26 საათზე, რა დროსაც სალონის გამწოვი სისტემის ჰაერსატარიდან მომდინარე ხმაურის დონემ მოსარჩელის საცხოვრებელი სახლის ძირითად ფართთან მიმართებით შეადგინა 48.4 დეციბელი. აქაც გამოკვლეულია ბგერის მაქსიმალური დონე.
7.13. ამ განჩინების მე-4 პუნქტში დასახელებული #5000080616 ექსპერტიზის დასკვნის მიხედვით, მოპასუხის კუთვნილი სალონის გამწოვი სისტემის ხმაურის დონე მოსარჩელის საცხოვრებელ სახლთან მიმართებით 07 სთ-დან 23 სთ-მდე პერიოდში არ აჭარბებს (ნაკლებია) დადგენილ ნორმებს (50 დბ), ხოლო 23 სთ-დ ან 07 სთ-მდე პერიოდში ფუნქციონერების შემთხვევაში, 4 დეციბელით (+ - 1დბ) მეტობით გადააჭარბებს სანიტარული ნორმებით განსაზღვრულ დონეს (40 დეციბელს). მოცემულ შემთხვევაშიც, ექსპერტიზის დასკვნის კვლევით ნაწილში მითითებულია, რომ გაზომვები ჩატარებულია 15:35 საათზე, რა დროსაც სალონის გამწოვი სისტემის ჰაერსატარიდან მომდინარე ხმაურის დონემ მოსარჩელის საცხოვრებელი სახლის ძირითადი ფართთან მიმართებით შეადგინა 44 დეციბელი. აქაც გამოკვლეულია ბგერის მაქსიმალური დონე.
7.14. სასამართლოს შეფასებით, სამივე შემთხვევაში, დასახელებული ექსპერტიზის დასკვნების მიხედვით, 23 სთ-დან 07 სთ-მდე პერიოდში ფუნქციონირების შემთხვევაში, სალონის გამწოვი სისტემის ხმაური მეტობით გადააჭარბებს სანიტარული ნორმებით განსაზღვრულ დონეს (40 დეციბელს) და იმის გათვალისწინებით, რომ საქმეში წარდგენილი ოქმების მიხედვით, ჩართული გამწოვი ხმაურობდა, სასამართლომ დაასკვნა, რომ გამწოვი აგრეგატი ლახავდა მოსარჩელის უფლებას და არღვევდა მის საცხოვრებელ პირობებს.
7.15. სასამართლომ იმაზეც გაამახვილა ყურადღება, რომ ექსპერტიზის სამივე დასკვნაში მითითებულია კანონით განსაზღვრული ხმაურის მაქსიმალურ დონეზე - 50 დბ-ზე და არ არის გათვალისწინებული ბგერის ეკვივალენტური დონე, რომელიც ვენტილაციის სისტემით ხმაურისათვის, 07 საათიდან 23 საათამდე, არ უნდა აღემატებოდეს 35 დბ-ს და რომლის გათვალისწინება ზემოხსენებული # 297/ნ ბრძანების მიხედვით სავალდებულოა.
7.16. ყოველივე ზემოთქმულის გათვალისწინებით, სასამართლომ დაასკვნა, რომ კვლევის პროცესში მითითებული გარემოებების მიუხედავად, ექსპერტიზის კვლევით დადგენილი ციფრები ხელყოფდნენ მოსარჩელის სიმშვიდეს, სიწყნარეს და, შესაბამისად, მისი სასარჩელო მოთხოვნა, მოპასუხის სალონზე განთავსებული დანადგარის დემონტაჟის შესახებ უნდა დაკმაყოფილებულიყო.
8. მოპასუხის სააპელაციო საჩივარი
8.1. მოპასუხემ სააპელაციო წესით გაასაჩივრა საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება, მოითხოვა მისი გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის უარყოფა შემდეგ პრეტენზიებზე მითითებით:
8.1.1. ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს # 5004071815 დასკვნაში, ისევე, როგორც სხვა დასკვნებში შეფასებულია მხოლოდ ბგერის მაქსიმალური დონე და არა ბგერის ეკვივალენტური დონე, სასამართლომ კი ისე დაასკვნა, რომ ნებისმიერ შემთხვევაში დაირღვეოდა ბგერის ეკვივალენტური დონე, რომ შესაბამისი სფეროს სპეციალისტის დასკვნა არ ჰქონია. სასამართლომ, ასევე უგულებელჰყო საკასაციო სასამართლოს პრაქტიკაც, რომლითაც გადაწყვეტილებები ეფუძნება მხოლოდ ბგერის მაქსიმალური დონის გადაჭარბებას (ღამის საათებში) და არა ბგერის ეკვივალენტური დონის გადაჭარბებას;
8.1.2. „ქ. თბილისის ტერიტორიის გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების წესის დამტკიცების შესახებ“ ქ. თბილისის საკრებულოს 27.03.2009წლის # 4-13 გადაწყვეტილების 34-ე მუხლის 22-ე პუნქტზე დაყრდნობით, მოპასუხემ მიუთითა, რომ მისი უძრავი ქონების მხარეს მოსარჩელეს შენობაზე უკანონოდ ჰქონდა განთავსებული ღია ნაწილები, რაც, დასახელებული აქტის მიხედვით, არ შეიძლებოდა მიჩნეულიყო დაბრკოლებად მომიჯნავე, განსახილველ შემთხვევაში, თანასაკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე ახალი მშენებლობისას;
8.1.3. გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით მოსარჩელის მიერ უნებართვოდ მოწყობილ ღიობს (ფანჯარას) უფრო დიდი იურიდიული მნიშვნელობა მიანიჭა სასამართლომ, ვიდრე მოპასუხის მიერ კანონშესაბამისად მოწყობილ სავენტილაციო სისტემას;
8.1.4. „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-10, 101, 28.2-ე მუხლების საფუძველზე, ჩასატარებელი სამუშაოების თაობაზე, მოპასუხეს გააჩნდა ამხანაგობის კრების ოქმები წევრთა 2/3-ზე მეტის თანხმობით.
9. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება და დასკვნები
9.1. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 20 სექტემბრის გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა მოპასუხის სააპელაციო საჩივარი, გაუქმდა გასაჩივრებული გადაწყვეტილება და ახალი გადაწყვეტილებით არ დაკმაყოფილდა სარჩელი.
9.2. სააპელაციო სასამართლომ ერთობლივად შეაფასა საქმეში განთავსებული მტკიცებულებები, ექსპერტიზის დასკვნები, ასევე, საპატრულო პოლიციის დეპარტამენტის მიერ გაცემული ინფორმაცია (იხ. ამ განჩინების 2-6 პუნქტები) და წინამდებარე განჩინების მე-2 პუნქტში მითითებული დასკვნის გაანალიზებისას დადგენილად მიიჩნია, რომ მოპასუხის კუთვნილი სალონის გამწოვი სისტემის ხმაურის დონე 23 სთ-დან 07 სთ-მდე ფუნქციონირების შემთხვევაში, მოსარჩელის საცხოვრებელ სახლთან მიმართებით მეტობით გადააჭარბებდა სანიტარული ნორმებით განსაზღვრულ დონეს. სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა, რომ ხმაურის დონის გაზომვითი სამუშაოები ჩატარდა 17:42 საათზე, რა დროსაც სალონის გამწოვი სისტემის ჰაერსატარიდან მომდინარე ხმაური დონემ მოსარჩელის საცხოვრებელ სახლთან მიმართებით შეადგინა (Lamax) 47.2 დეციბელი;
9.3. წინამდებარე განჩინების მე-3 პუნქტში მითითებული ექსპერტიზის დასკვნის კვლევითი ნაწილით დგინდებოდა, რომ გაზომვები ჩატარდა 13:26 საათზე, რა დროსაც მოპასუხის კუთვნილი სალონის გამწოვი სისტემის ჰაერსატარიდან მომდინარე ხმაური დონემ მოსარჩელის საცხოვრებელ სახლთან მიმართებით შეადგინა (Lamax) 48.4 დეციბელი; ამასთან ექსპერტმა მიუთითა # 297/ნ ბრძანებით დამტკიცებული სანიტარული ნორმების # 3 ცხრილზე, რომლის თანახმად, ბინების საცხოვრებელ ოთახებში, საცხოვრებელ სათავსებში და საძინებელ სათავსებში ხმაურის დასაშვები დონე 23 სთ-დან 07 სთ-მდე შეადგენს 45 დბ-ს, 07 სთ-დან 23 სთ-მდე - 55 დბ-ს, ხოლო როდესაც ხმაური გამოწვეულია ჰაერის კონდიცირების, საჰაერო გათბობის, ვენტილაციის სისტემით, საინჟინრო-ტექნოლოგიური მოწყობილობებით, მიღებულ უნდა იქნეს 5დბA -ით ნაკლები, ვიდრე მითითებულია ცხრილში.
9.4. სასამართლომ აღნიშნა, რომ ექსპერტმა დაასკვნა: ხმაურის დონე 07 სთ-დან 23 სთ-მდე პერიოდში არ აჭარბებდა (ნაკლები) იყო დადგენილ ნორმებს (50 დბ), ხოლო 23 სთ-დან 07 სთ-მდე ფუნქციონირების შემთხვევაში, მეტობით გადააჭარბებდა სანიტარული ნორმებით განსაზღვრულ დონეს (40 დბ-ს).
9.5. სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია ის გარემოება, რომ ზემოხსენებული დასკვნით დადგინდა: ა) სალონის გამწოვი სისტემის ჰაერსატარიდან მომდინარე ხმაურის დონემ მოსარჩელის საცხოვრებელ სახლთან მიმართებით შეადგინა (Lamax) 48.4 დეციბელი 23 სთ-დან 07 სთ-მდე ფუნქციონირების შემთხვევაში; ბ) სალონის გამწოვი სისტემის ხმაურის დონე მოსარჩელის საცხოვრებელ სახლთან მიმართებით 07 სთ-დან 23 სთ-მდე არ აჭარბებდა (ნაკლები იყო) დადგენილ ნორმებს (50 დბ);
9.6. წინამდებარე განჩინების მე-3 პუნქტში დასახელებული ექსპერტიზის დასკვნის შეფასებისას, სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ, ექსპერტმა, რომელმაც ხმაურის დონის გაზომვითი სამუშაოები ჩაატარა 15:35 საათზე, დაადგინა, რომ ა) სალონის გამწოვი სისტემის ჰაერსატარიდან მომდინარე ხმაურის დონემ მოსარჩელის საცხოვრებელ სახლთან მიმართებით შეადგინა (Lamax) 44 დეციბელი 23 სთ-დან 07 სთ-მდე ფუნქციონირების შემთხვევაში; ბ) სალონის გამწოვი სისტემის ხმაურის დონე მოსარჩელის საცხოვრებელ სახლთან მიმართებით 07 სთ-დან 23 სთ-მდე არ აჭარბებდა (ნაკლები იყო) დადგენილ ნორმებს (50 დბ)
9.7. სსსკ-ის 105-ე მუხლის საფუძველზე დადგინდა საქმის გადასაწყვეტად არსებითად მნიშვნელოვანი ზემოხსენებული გარემოებები. სასამართლომ განმარტა, რომ საქმეში არ იყო წარდგენილი ბგერის ეკვივალენტური დონის (Laექვ.,დბA) განსაზღვრის თაობაზე მტკიცებულება, რაც საპროცესო კოდექსით დადგენილი შეჯიბრებითობის პრინციპის საფუძველზე, 102-ე-103-ე მუხლების თანახმად მხარის (მოცემულ შემთხვევაში მოსარჩელის) ვალდებულება იყო.
9.8. სააპელაციო სასამართლომ ზემოხსენებული # 297/ნ ბრძანების მე-3 თავზე გაამახვილა ყურადღება, რომლითაც მოწესრიგებულია და განმარტებულია ბგერის ეკვივალენტური დონისა (ენერგიის მიხედვით) და ბგერის მაქსიმალური დონის განსაზღვრება, ხოლო ამავე ბრძანებაზე თანდართული # 3 ცხრილით დადგენილია შემღწევი ხმაურის ბგერის ეკვივალენტური და მაქსიმალური დონეები საცხოვრებელი და საზოგადოებრივი შენობების სათავსებში. ამავე ბრძანების მე-7 თავის მე-2 პუნქტის თანახმად, არამუდმივი ხმაურის შეფასება დასაშვებ დონეებთან შესაბამისობაზე უნდა ჩატარდეს ერთდროულად ბგერის ეკვივალენტური და მაქსიმალური დონეების მიხედვით. ერთ-ერთი მაჩვენებლის გადამეტება განხილულ უნდა იქნეს, როგორც შეუსაბამობა დადგენილ სანიტარულ ნორმებთან.
9.9. განსახილველ შემთხვევაში არ იყო წარდგენილი მოპასუხის კუთვნილი სალონის გამწოვი სისტემის ჰაერსატარიდან მომდინარე ხმაურის დონის ბგერის ეკვივალენტური დონე (ენერგიის მიხედვით) – La ეკვ.,დბA მოსარჩელის საცხოვრებელ სახლთან მიმართებით, კერძოდ, რამდენ დეციბელს შეადგენდა La ეკვ. ხმაურის დონე. ამ გარემოების მტკიცების ტვირთი ზემოხსენებული ნორმატიული აქტით, მოსარჩელეს ეკისრებოდა, რასაც მან ვერ გაართვა თავი.
9.10. ექსპერტიზის სამივე დასკვნაში მითითებულია კანონით განსაზღვრული ხმაურის მაქსიმალურ დონეზე - 50 დბ-ზე დ არ არის გათვალისწინებული ბგერის ეკვივალენტური დონე, რომელიც ვენტილაციის სისტემით ხმაურისათვის 07 საათიდან 23 საათამდე უნდა დადგენილიყო.
9.11. მოსარჩელე ითხოვდა მოპასუხისათვის შენობის აღმოსავლეთ კედელზე დამონტაჟებული სავენტილაციო დანადგარის დემონტაჟს, სადავოდ ხდიდა იმას, რომ აგრეგატით გამოწვეული ხმაური ურღვევდა სიმშვიდესა და ჯანმრთელობას.
9.12. სააპელაციო სასამართლომ სსკ-ის 174-ე მუხლზე მითითებით, ასევე ზემოხსენებული # 297/ნ ბრძანების საფუძველზე, დაუსაბუთებლად მიიჩნია სარჩელი და განმარტა, რომ იმ შემთხვევაშიც, თუ დადგინდებოდა, რომ ხმაურის დონის ეკვივალენტური და მაქსიმალური გადაჭარბება 23 სთ-დან 07 სთ-მდე გამოვლენილი იყო, მოცემული სახით სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილების სამართლებრივი საფუძველი მაინც არ არსებობდა. დადგენილი იყო, რომ მოპასუხე (აპელანტი) იმ ფართში, სადაც განთავსებულია გამწოვი სისტემა ეწეოდა სამეწარმეო საქმიანობას. შპს-თვის გამწოვი აგრეგატის დემონტაჟის დავალება და ამ სახით სარჩელის დაკმაყოფილება ფაქტობრივსამართლებრივად უსაფუძვლოდ მიიჩნია სასამართლომ და ისიც განმარტა, რომ სადავო ფაქტების დამტკიცების შემთხვევაში, სასარჩელო მოთხოვნა საფუძვლიანი იქნებოდა იმგვარი სახით, რომ მოპასუხეს აკრძალვოდა ღამის საათებში 23 სთ-დან 07 საათამდე გამწოვი სისტემის ექსპლუატაცია (სსკ-ის 175-ე მუხლი) და არა - მისი დემონტაჟი, სასამართლომ საკასაციო სასამართლოს პრაქტიკაზეც მიუთითა- საქმე # ას-576-547-2013წ, 29.07.2013წ.
9.13. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ ყოველგვარი დასაბუთებისა და მტკიცებულებების გარეშე მიიჩნია, რომ ექსპერტიზის კვლევით დადგენილი ციფრები ხელყოფდნენ მოსარჩელის სიმშვიდეს, სიწყნარეს და დასაბუთებული იყო მოსარჩელის მოთხოვნა აგრეგატის დემონტაჟის შესახებ.
9.14. სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ იმ შემთხვევაში, როდესაც ხმაურის დონე მომეტებულად შეიძლება ჩათვალოს მხოლოდ ღამის საათებში, როდესაც არ ფუნქციონირებს სალონი და ხმაური მხოლოდ აგრეგატის გათიშვის დავიწყებით შეიძლება აიხსნას, აგრეგატის დემონტაჟი არ შეიძლებოდა მითითებული გარემოების ადეკვატურად მიჩნეულიყო. ასეთ დროს მხარეს შესაძლებელია აკრძალვოდა მისი ექსპლუატაცია ღამის საათებში, მსგავსი მოთხოვნის არარსებობის გამო კი დაუსაბუთებელი იყო სარჩელის დაკმაყოფილება გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით.
10. საკასაციო საჩივრის საფუძვლები
10.1. მოსარჩელემ საკასაციო წესით გაასაჩივრა სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება, მოითხოვა მისი გაუქმება და, ახალი გადაწყვეტილების მიღებით, სარჩელის დაკმაყოფილება შემდეგ საკასაციო პრეტენზიებზე დაყრდნობით:
10.1.1.მოპასუხის კუთვნილი სალონის აგრეგატიდან გამოსული ხმა აჭარბებს დადგენილ სანიტარულ ნორმებს, რაც დადგენილია ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს # 5000134015 დასკვნით, ხოლო მეორე # 5002416515 დასკვნით დგინდება, რომ აგრეგატის ძირითადი ნაწილი გადასულია და დამონტაჟებულია მოსარჩელის სახლის კედელზე;
10.1.2. საქმის მასალებშია საპატრულო პოლიციის დეპარტამენტის მიერ შედგენილი ოქმები, რომლითაც დასტურდება, რომ სალონი დაკეტილი იყო, ხოლო ჰაერგამწოვი - ჩართული, რის გამოც დასაშვებად უნდა იქნეს ცნობილი წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი და დაკმაყოფილდეს სარჩელი;
10.1.3. პენსიონერი და ხანშიშესული ადამიანის ფსიქიკაზე განგრძობადი ხმაური უარყოფითად მოქმედებს, რითაც ილახება მოქალაქეობრივი უფლებები (იხ. საკასაციო საჩივარი - ტ.2, ს.ფ. 76-82; ასევე, საქმის მასალებშია კასატორის განცხადება საქმის ფაქტობრივი გარემოებების შესახებ- ს.ფ. 93-94).
11. საკასაციო სამართალწარმოების ეტაპი
11.1. საკასაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2016 წლის 12 დეკემბრის განჩინებით საკასაციო განაცხადი წარმოებაშია მიღებული სსსკ-ის 391-ე მუხლის საფუძველზე დასაშვებობის წინაპირობების შესამოწმებლად.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, მტკიცებულებათა გაანალიზების, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის იურიდიული დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მოსარჩელის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს,რის გამოც საკასაციო განაცხადი დაუშვებელია, შემდეგი არგუმენტაციით:
12. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ: ა) საქმე მნიშვნელოვანია სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებისათვის; ბ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; გ) სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; დ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე. ზემოაღნიშნული საფუძვლები განსაზღვრავს იმ მოთხოვნებს, რომელთაც საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს და ეფუძნებოდეს.
13. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი ზემომხსენებული საფუძვლით.
14. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს სტაბილური პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ განსხვავდება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს არსებული პრაქტიკისაგან (იხ. სუსგ ას-576-547-2013წ., 29.07.2013წ.).
15. საკასაციო საჩივრის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების აუცილებლობის თვალსაზრისით.
16. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივარი დასაშვებიც რომ ყოფილიყო, მას არა აქვს წარმატების პერსპექტივა შემდეგ გარემოებათა გამო:
ა) განსახილველ შემთხვევაში, არ არსებობს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის "გ" ქვეპუნქტით დადგენილი საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის წინაპირობაც, რომლის მიხედვითაც, საკასაციო საჩივარი დასაშვებია, თუ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმე განხილულია მნიშვნელოვანი საპროცესო დარღვევით, რომელსაც შეეძლო, არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე;
ბ) სსსკ-ის 407.2 მუხლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილად ცნობილ ფაქტობრივ გარემოებებთან დაკავშირებით კასატორს ასეთი პრეტენზია არ წარმოუდგენია.
17. განსახილველ საქმეზე დადგენილია, რომ მოსარჩელის უძრავი ქონება და მოპასუხის კუთვნილი სალონი მომიჯნავე, მეზობელ ნაკვეთებზე მდებარეობს, შესაბამისად, მართებულია სასამართლოს მიერ სამეზობლო სამართლის მომწესრიგებელ ნორმათა გამოყენება. „სამეზობლო ურთიერთთმენის ვალდებულებას ადგენს სამოქალაქო კოდექსის 174-ე მუხლი, რომლის თანახმად, მეზობელი მიწის ნაკვეთის ან სხვა უძრავი ქონების მესაკუთრენი, გარდა კანონით გათვალისწინებული უფლება-მოვალეობისა, ვალდებული არიან, პატივი სცენ ერთმანეთს. აღნიშნული ნორმა არ არის დეკლარაციული ხასიათის და გულისხმობს მეზობელი მიწის ნაკვეთის მესაკუთრეთა ვალდებულებას, პატივი სცენ სხვისი საკუთრებისა თუ სხვა სამოქალაქო უფლებას და თავიანთი უფლებები გამოიყენონ ისე, რომ ამით ზიანი არ მიაყენონ სხვის უფლებას. კანონი უშვებს მეზობელი უძრავი ქონებიდან მომდინარე ზემოქმედების არსებობას კანონით დასაშვებ ფარგლებში (სამოქალაქო კოდექსის 175-ე მუხლი) და ამ ზემოქმედებათა თმენა სამეზობლო ურთიერთობისათვის დამახასიათებელი თვისებაა, რომელიც ეთანხმება მეზობლების ურთიერთპატივისცემის მოვალეობას. სამოქალაქო კოდექსის 176-ემუხლი არეგულირებს დაუშვებელი ხელყოფასთან დაკავშირებულ ურთიერთობებს“ (სუსგ # 526-500-2013, 29.10.2013წ).
18. სადავო ურთიერთობის რეგულირება სრულად ექცევა სამოქალაქო სამართლით მოწესრიგებული საკუთრების უფლების ფარგლებში. ამ კონტექსტში, საკასაციო სასამართლო უთითებს 170-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლითაც განმტკიცებულია საკუთრების უფლების არსი და ნორმაში გადმოცემულია ის ელემენტები, რომელთა ერთობლიობაც ქმნის საკუთრების სოციალური უფლების შინაარსს. კანონის თანახმად, მესაკუთრეს შეუძლია, კანონისმიერი ან სხვაგვარი, კერძოდ, სახელშეკრულებო შებოჭვის ფარგლებში თავისუფლად ფლობდეს და სარგებლობდეს ქონებით (ნივთით), არ დაუშვას სხვა პირთა მიერ ამ ქონებით სარგებლობა, განკარგოს იგი, თუკი ამით არ ილახება მეზობლების ან სხვა მესამე პირთა უფლებები, ანდა, თუ ეს მოქმედება არ წარმოადგენს უფლების ბოროტად გამოყენებას. სსკ-ის 174-ე მუხლის შესაბამისად, მეზობლად მიიჩნევა ყველა ნაკვეთი ან სხვა უძრავი ქონება, საიდანაც შესაძლებელია გამომდინარეობდეს ორმხრივი ზემოქმედება. აღნიშნული ნორმა, რომელიც სამეზობლო თანაცხოვრებისას მესაკუთრეთა ინტერესების დაბალანსებას ეხება, კანონით გათვალისწინებული უფლება-მოვალეობების გარდა, მეზობლებს ავალდებულებს, პატივი სცენ ერთმანეთს. ურთიერთპატივისცემა, უწინარესად, თითოეული მესაკუთრის მიერ ქონებით სარგებლობისას, საკუთარ ვალდებულებას ეხება, პატივი სცეს მეზობლის უფლებას, რაც შესაძლოა საკუთარი ქონებით სარგებლობის გარკვეულ შეზღუდვაშიც გამოიხატოს. საკუთრება, როგორც ერთ-ერთი ფუნდამენტური უფლება, სოციალური მოვლენაა, რომელსაც დაცვა და მეზობელთა შორის ურთიერთობისას მოფრთხილება სჭირდება. სსკ-ის 175-ე მუხლის პირველი ნაწილი, საკუთრებით სარგებლობის შესაძლო შეზღუდვისას, სწორედ თმენის ვალდებულებას ეხება, თუკი მესაკუთრის ნაკვეთზე მეზობელი მიწის ნაკვეთიდან მომდინარე ზემოქმედებანი ხელს არ უშლიან მესაკუთრეს თავისი ნაკვეთით სარგებლობაში, ან უმნიშვნელოდ ხელყოფენ მის უფლებას. ამავე ნორმის მეორე ნაწილი ეხება იგივე ვალდებულებას, როცა ზემოქმედება არსებითია, მაგრამ იგი გამოწვეულია სხვა ნაკვეთით ან სხვა უძრავი ქონებით ჩვეულებრივი სარგებლობით და მისი აღკვეთა არ შეიძლება ისეთი ღონისძიებებით, რომლებიც ამ სახის მოსარგებლეთათვის ნორმალურ სამეურნეო საქმიანობად მიიჩნევა. სსკ-ის 175-ე მუხლის მესამე ნაწილით, დადგენილია მესაკუთრის შესაძლებლობა, მოითხოვოს შესაბამისი ფულადი კომპენსაცია სამეზობლო ზემოქმედებათა თმენისას, თუკი ასეთი ზემოქმედება აღემატება მოცემულ ადგილას ჩვეულებრივად მიჩნეულ სარგებლობას და ეკონომიკურად დასაშვებ ფარგლებს.
19. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ სავსებით იზიარებს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მსჯელობასა და დასკვნებს, რომელიც წინამდებარე განჩინების 9.12 ქვეპუნქტშია ასახული. საკასაციო საჩივრის ავტორს არ წარუდგენია სასამართლოსთვის კანონით დადგენილი სამეზობლო ზემოქმედებათა თმენის ვალდებულების დამადასტურებელი მტკიცებულება, კერძოდ, მეზობელი მიწის ნაკვეთზე განთავსებული სადავო ნაგებობიდან გამომდინარე ისეთი ზემოქმედების დამადასტურებელი უტყუარი მტკიცებულება, როცა ზემოქმედება აღემატება მოცემულ ადგილას ჩვეულებრივად მიჩნეულ სარგებლობას და ეკონომიკურად დასაშვებ ფარგლებს. თუმცა, ასეთი მტკიცებულების არსებობის შემთხვევაშიც კი, მოსარჩელის მოთხოვნა ფულადი კომპენსაცია უნდა ყოფილიყო. ამასთან ისიც აღსანიშნავია, რომ 175-ე მუხლის მესამე ნაწილით დადგენილი ფულადი კომპენსაციის მოთხოვნა არ შეიძლება იმგვარი სამეზობლო ზემოქმედებათა თმენისათვის, რაც დადგენილია ამავე ნორმის პირველი ნაწილით, ფულადი კომპენსაციის მოთხოვნა შესაძლებელია ეფუძნებოდეს სსკ-ის 175-ე მუხლის მეორე ნაწილით განსაზღვრულ არსებით ზემოქმედებას.
20. ამასთან, სამოქალაქო მატერიალურ და საპროცესო სამართალში აღიარებული მტკიცების ტვირთის სტანდარტის გათვალისწინებით, მოსარჩელემ ვერ შეძლო კუთვნილი მტკიცების ტვირთის რეალიზება და სარწმუნო მტკიცებულებების წარდგენა, რომელიც მარტოოდენ იმას კი არ აღწერდა ფაქტობრივად, რომ მოპასუხის სალონიდან მომდინარე აგრეგატის ხმაური მის ფსიქიკას ხელყოფს, რადგან უდავოდ პატივსადებია არათუ ხანშიშესული, არამედ თითოეული ადამინის უფლება, იცხოვროს მისი ჯანმრთელობისათვის წყნარ, ღირსეულ და მშვიდ გარემოში. თუმცა, საკუთრების უფლება არ არის აბსოლუტური და მისი შეზღუდვა დასაშვებია სამეზობლო ურთიერთობის მომწესრიგებელი ნორმებითაც.
21. საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, ასევე, მსჯელობასა და დასკვნებს, რომელიც უკავშირდება მოპასუხის, როგორც სამეწარმეო სუბიექტის საქმიანობას (იხ. სუსგ # ას- 576-547-2013, 29.07.2013წ.), და აღნიშნავს, რომ არ არსებობს სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არც ერთი წინაპირობა, რომლის საფუძველზე საკასაციო სასამართლო დასაშვებად ცნობს წარმოდგენილ საკასაციო საჩივარს და არსებითად იმსჯელებს გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაზე; აღნიშნული მოტივაციით, უარყოფილია საკასაციო განაცხადის დასაშვებად ცნობა.
22. სსსკ-ის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის საფუძველზე, საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის გამო, კასატორს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 284-ე, 285-ე, 391-ე, 401-ე, 408.3-ე მუხლებით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
1. ლ. შ-ას საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;
2. ლ. შ-ას (პ/ნ 0..) სახელმწიფო ბიუჯეტიდან (ქ.თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 300773150) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის (საგადახდო დავალება N11838044, გადახდის თარიღი 2016 წლის 30 ნოემბერი), 70% – 210 (ორას ათი) ლარი;
3. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
თავმჯდომარე მ. თოდუა
მოსამართლეები: ე. გასიტაშვილი
პ. ქათამაძე
