№აs-948-884-2017 12 სექტემბერი, 2017 წელი,

თბილისი

სამოქალაქო საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მოსამართლეები: მზია თოდუა (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

პაატა ქათამაძე,

ეკატერინე გასიტაშვილი

საქმის განხილვის ფორმა _ ზეპირი მოსმენის გარეშე

საკასაციო საჩივრის ავტორი – შპს "ა. " (მოპასუხე)

მოწინააღმდეგე მხარე – შპს "ს." (მოსარჩელე)

გასაჩივრებული განჩინება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 25 მაისის განჩინება, ასევე, 2016 წლის 24 ნოემბრის განჩინება 2016 წლის 10 ნოემბრის დაუსწრებელი გადაწყვეტილების ძალაში დატოვების შესახებ

საკასაციო საჩივრის მოთხოვნა – გასაჩივრებული განჩინებების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი - ზიანის ანაზღაურება, საიჯარო ხელშეკრულების მოქმედების აღიარება

აღწერილობითი ნაწილი :

1. 2009 წლის 31 ოქტომბერს, ერთი მხრივ, თ.უ–სა (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც პირველი მოპასუხე ან გამყიდველი) და "S-d" და "V-d"-სა (შემდეგში ერთობლივად მოხსენიებული, როგორც მყიდველები ან დამფუძნებლები) და, მეორე მხრივ, შპს „კ. ა–სა“, რომლის უფლებამონაცვლეც მოგვიანებით შპს „ს.“(იხ. პ. 15) გახდა (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მოსარჩელე, მოწინააღმდეგე მხარე ან მოიჯარე) და შპს „ა.“-ს (შემდეგში ტექსტში მოხსენიებული, როგორც მეორე მოპასუხე, აპელანტი, კასატორი, მეიჯარე ან კომპანია) შორის ორი ურთიერთდაკავშირებული ხელშეკრულება დაიდო, სახელდობრ:

1.1. 2009 წლის 31 ოქტომბერს პირველმა მოპასუხემ დამფუძნებლებს მოსარჩელის 100 % წილი მიჰყიდა (საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის, შემდეგში სსკ-ის, 198-ე მუხლი). წილის ნასყიდობის ხელშეკრულება ხელმოწერით დაადასტურა ასევე მეორე მოპასუხემ.

1.2. მოპასუხემ იმავე თარიღით მოსარჩელესთან, მეორე მოპასუხის საშუალებით ქ. თბილისში, ........ მდებარე 4726 კვ.მ ფართზე 10 - წლიანი იჯარის ხელშეკრულებაც გააფორმა. იჯარის ყოველთვიური ქირა 180 000 აშშ დოლარს შეადგენდა (სსკ-ის 581-ე მუხლი).

2. წილის ნასყიდობის ხელშეკრულებით, გამყიდველმა გასცა გარანტია, რომ საზოგადოებას არ გააჩნდა რაიმე ვალი და ვადამოსული ვალდებულება, გარდა ხელშეკრულებით გათვალისწინებული #1 დანართისა. იმ შემთხვევაში კი, თუ გამყიდველის მიერ გაცემული რომელიმე გარანტია დარღვეული, ყალბი ან არარა იქნებოდა, ორივე მოპასუხეს მყიდველებისა და კაზინოს წინაშე ზიანის ანაზღაურების ვალდებულება სოლიდარულად წარმოეშობოდა.

3. ნასყიდობის ხელშეკრულების 9.1.1. მუხლის შესაბამისად, წილის ნასყიდობის ხელშეკრულება დადებულია მოპასუხისა და მეორე მოპასუხის მიერ გაცემულ გარანტიებზე დაყრდნობით და, რომ არა ასეთი გარანტია, ეს ხელშეკრულება არ გაფორმდებოდა. იმავე ხელშეკრულების 13.7. მუხლის მიხედვით, გარანტიების მოქმედება ხელშეკრულების დასრულების შემდგომაც გრძელდებოდა.

4. წილის ნასყიდობისა და საიჯარო ხელშეკრულებების მიხედვით, ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნის უფლება ჰქონდათ როგორც წილის მყიდველებს, ასევე, მოსარჩელეს, ხოლო გაცემული გარანტიის დარღვევის შემთხვევაში, ორივე მოპასუხე სოლიდარულად იყო ვალდებული, სრულად (100%-ით) აენაზღაურებინა ზიანი. ამასთან, მოსარჩელე უფლებამოსილი იყო საიჯარო ქირა უპირობოდ დაეკავებინა, გაექვითა ან ჩაეთვალა საგარანტიო ვალდებულების დარღვევით მიყენებული ზიანის ანგარიშში.

5. 2014 წლის 7 ივლისის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით (შემდეგში კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება), მოსარჩელეს, წილის ნასყიდობის ხელშეკრულების დადებამდე წარმოშობილი 2009 წლის 21 იანვრის სასესხო ვალდებულების შესასრულებლად, ი.ჩ–ის (შემდეგში მოხსენიებული, როგორც გამსესხებელი, ან მოსარჩელის კრედიტორი) სასარგებლოდ, 1 695,192.1 აშშ დოლარის გადახდა დაეკისრა.

6. წილის ნასყიდობის ხელშეკრულების გაფორმებისას, არცერთი ვალდებულება, რომელიც გამომდინარეობდა გამსესხებლის სასარჩელო მოთხოვნებიდან, ხელშეკრულების # 1 დანართით გათვალისწინებული არ ყოფილა.

7. კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების შესახებ 2014 წლის 25 ივლისის წერილით ორივე მოპასუხეს ეცნობა. წერილით მოთხოვნილი იყო მოპასუხეთა მიერ 2009 წლის 31 ოქტომბრის ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების შესრულება. მიუხედავად იმისა, რომ პირველი მოპასუხე, თავის მხრივ, კონკრეტული მოქმედებებით ვალდებულების არსებობას აღიარებდა, მათი მხრიდან წერილს არანაირი რეაქცია არ მოჰყოლია.

8. 2014 წლის 6 აგვისტოს მსესხებელმა მოსარჩელესთან გააფორმა შეთანხმება, რომლის თანახმად, ამ უკანასკნელის ვალის მოცულობა 1 695 192.1 აშშ დოლარით განისაზღვრა. ამ თანხის გადახდა მოსარჩელის ვალდებულებას წყვეტდა (სსკ-ის 427-ე მუხლი).

9. მოსარჩელემ აღსრულების ხარჯების თავიდან არიდების, საქმიანობისათვის ხელშეშლის აღკვეთის, ყოველდღიური პირგასამტეხლოს შემცირებისა და, ასევე, იძულებითი აღსრულების პროცედურების თავიდან აცილების მიზნით, ნებაყოფლობით შეასრულა სასამართლო გადაწყვეტილება და გამსესხებელს, გადაწყვეტილებით დაკისრებული 1695192.1 (ერთი მილიონ ექვსას ოთხმოცდათხუთმეტი ათას ას ოთხმოცდათორმეტი და ათი ცენტი) აშშ დოლარი გადაუხადა, რისთვისაც მან არა მარტო სესხი (2014 წლის პირველ აგვისტოს, ბანკისაგან წლიური 15 %-იანი სარგებლის გადახდის პირობით 1 000 000 აშშ დოლარი ისესხა), არამედ საკუთარი თავისუფალი ფულადი სახსრები, 1 203 725 ლარიც, გამოიყენა.

10. 2015 წლის 18 ივლისიდან მოსარჩელე მეორე მოპასუხეს საიჯარო ქირას აღარ უხდიდა.

11. 2015 წლის 11 ნოემბერს მოსარჩელემ მიიღო მეორე მოპასუხის წერილი, რომლითაც ეს უკანასკნელი, ქირის გადაუხდელობის გამო, საიჯარო ხელშეკრულებას ვადამდე წყვეტდა და 2015 წლის 18 ნოემბრამდე ფართის უკან დაბრუნებას მოითხოვდა.

12. 2015 წლის 26 ნოემბერს მოსარჩელემ სარჩელი აღძრა მოპასუხეების წინააღმდეგ, ზიანის ანაზღაურებისა და საიჯარო ხელშეკრულების ძალაში ყოფნის აღიარების მოთხოვნით. მისი მტკიცებით, 2009 წლის 31 ოქტომბერს გაფორმდა ორი ურთიერთდაკავშირებული ხელშეკრულება, რომელთა მიხედვითაც, პირველმა მოპასუხემ მოსარჩელის 100 % წილი გაასხვისა, ასევე, მეორე მოპასუხის საშუალებით, 10 წლის იჯარით გასცა ფართი, სადაც განთავსებული იყო სამორინე „ა.“. მოსარჩელის მტკიცებით, წილის ნასყიდობისა და საიჯარო ხელშეკრულებები ურთიერთდაკავშირებული სამართლებრივი დოკუმენტებია და მიუთითებს იმაზე, რომ წილის ნასყიდობის ხელშეკრულება საიჯარო ხელშეკრულების გარეშე არ დაიდებოდა და პირიქით, ხოლო ხელშეკრულებებით გაცემული გარანტიის დარღვევის შემთხვევაში, ორივე მოპასუხე სოლიდარულად იყო ვალდებული 100 %-ით აენაზღაურებინა ზიანი, მოსარჩელე ასევე უპირობოდ იყო უფლებამოსილი, დაეკავებინა, გაექვითა და ჩაეთვალა თანხები საიჯარო გადასახადიდან იჯარის ხელშეკრულებისა და წილის ნასყიდობის ხელშეკრულების შესაბამისად. მოსარჩელის განმარტებით, გამყიდველმა გასცა საკმაოდ ვრცელი და ყოვლისმომცველი გარანტია, იმასთან დაკავშირებით, რომ საზოგადოებას არ გააჩნდა რაიმე ვალი და ვადამოსული ვალდებულება, გარდა ხელშეკრულების #1დანართში მითითებულისა, რაც არ შეესაბამებოდა სიმართლეს, ამდენად, ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, არსებობდა სასარჩელო მოთხოვნის სრულად დაკმაყოფილების ფაქტობრივ-სამართლებრივი საფუძვლები.

13. პირველმა მოპასუხემ სარჩელი არ ცნო. მან წარადგინა მოთხოვნის გამომრიცხველი შესაგებელი. მისი მოსაზრებით, სარჩელი უსაფუძვლო იყო, ვინაიდან მოსარჩელემ დაარღვია ნაკისრი ვალდებულება და არ გადაუხადა საიჯარო ქირა, რომლის გამოც ის იძულებული გახდა, ხელშეკრულების 9.1. პუნქტის მიხედვით, საიჯარო ხელშეკრულება ვადაზე ადრე შეეწყვიტა და მოეთხოვა საიჯარო ფართის გამოთავისუფლება. მოსარჩელის კრედიტორის მოთხოვნის ნაწილში, პირველმა მოპასუხემ მიუთითა, რომ ხელშეკრულების 8.24 პუნქტის „დ“ ქვეპუნქტით, გამყიდველმა მყიდველების მიმართ გასცა შემდეგი გარანტია: “საზოგადოებას არ აუღია სესხი ან არ მიუღია ნებისმიერი სახის ფინანსური საშუალება, ბიზნესის ნორმალური სვლით წარმოებისათვის საჭირო სესხებისა და წინამდებარე ხელშეკრულებაში ან დანართ #1-ში მოხსენიებული საშუალებების გარდა“, ანუ გამყიდველის მიერ გაიცა გარანტია, რომ მოპასუხეს არ აუღია სესხები ბიზნესის საჭიროების გარეშე. გამსესხებლის მიმართ არსებული სასეხო ვალდებულება დანართ # 1-ში მითითებული არ არის და ამის აუცილებლობაც არ არსებობდა, ვინაიდან, გაცემული გარანტიის პირობა იყო, რომ საწარმოს არ ჰქონდა სესხი ბიზნე- საქმიანობისთვის, საჭიროების გარეშე. გარდა ამისა, #1 დანართზე მოთხოვნის დაფუძნება შეუძლებელი იყო, რადგანაც ხელშეკრულების 8.10 პუნქტის თანახმად, მხარეები შეთანხმდნენ და წინასწარ განაცხადეს, რომ დანართ #1 შეიცავდა საზოგადოების სავარაუდო (ჰიპოთეტურ) საბალანსო უწყისს 2009 წლის 1 ნოემბრის მოსალოდნელი მონაცემებით. შესაბამისად, მხარეებმა 8.24 პუნქტის „დ“ ქვეპუნქტით განსაზღვრეს დამატებითი პირობა, რის საფუძველზეც უნდა გარკვეულიყო გამსესხებლისაგან წლის 2009 წლის 21 იანვარს მიღებული სესხი წარმოადგენდა თუ არა ბიზნესის ნორმალური სვლით წარმოებისათვის საჭირო თანხას. მხარეების შეთანხმების თანახმად, ცალსახა იყო, რომ ხელშეკრულების დანართი #1 არ იყო ერთადერთი დოკუმენტი, კომპანიის პასივებისა და აქტივების დასადგენად.

14. მეორე მოპასუხემ, რომელსაც სარჩელი და მასზე თანდართული დოკუმენტები 2015 წლის 31 დეკემბერს ჩაჰბარდა, სასამართლოს მიერ დადგენილ ვადაში შესაგებელი არასაპატიო მიზეზით არ წარადგინა (საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის, შემდეგში სსსკ-ის, 201-ე მუხლი). ამ საპროცესო მოქმედების შეუსრულებლობის გამო 2016 წლის 10 ნოემბერს სასამართლომ მიიღო დაუსწრებელი გადაწყვეტილება (სსსკ-ის 232¹-ე მუხლი). შესაბამისად, მეორე მოპასუხეს, მოსარჩელის სასარგებლოდ, შემდეგი თანხების გადახდა დაეკისრა:

14.1. 1695192.1 (ერთი მილიონ ექვსას ოთხმოცდათხუთმეტი ათას ას ოთხმოცდათორმეტი და ათი ცენტი) აშშ დოლარი, რომელიც გამსესხებელს სასამართლო გადაწყვეტილების აღსრულების ფარგლებში გადაუხადა მოსარჩელემ;

14.2 2014 წლის პირველი აგვისტოდან სარჩელის შეტანამდე პერიოდისათვის, 1 000 000 აშშ დოლარის სასესხო თანხის სარგებელი- 197 260,8 აშშ დოლარი (სარგებლობის ერთი დღე 410,96 აშშ დოლარი გამრავლებული 480 დღეზე);

14.3. სარჩელის შეტანის დღიდან, 2015 წლის 26 ნოემბრიდან სასამართლო გადაწყვეტილების აღსრულებამდე, 1 000 000 აშშ დოლარის სასესხო თანხის სარგებელი ყოველდღიურად- 410,96 აშშ დოლარი;

14.4. 1 203 725 ლარზე დასარიცხი მოთხოვნამდე ანაბრის წლიური 2 პროცენტი, 2014 წლის 6 აგვისტოდან სარჩელის შეტანამდე, 31 395,7 ლარი (476 დღისათვის);

14.5. სარჩელის აღძვრიდან, 2015 წლის 26 ნოემბრიდან, სასამართლო გადაწყვეტილების აღსრულებამდე, 1 203 725 ლარზე დასარიცხი მოთხოვნამდე ანაბრის წლიური 2,5 პროცენტი, ყოველდღიურად - 65,95 ლარი;

14.6. მოსარჩელის მიერ საიჯარო ქირის დაკავება ჩაითვალა 2009 წლის 31 ოქტომბრის საიჯარო ხელშეკრულების 3.2. მუხლით განსაზღვრული უფლების გამოყენებად და 2009 წლის საიჯარო ხელშეკრულება დარჩა ძალაში მისი ვადის ამოწურვამდე - 2019 წლის 31 ოქტომბრამდე. სასამართლომ დავის მოსაწესრიგებლად გამოიყენა სსსკ-ის 201-ე, 177.2, 232¹, 74.1, 73.8, 59.1, 60.2, 61.2, 233, ასევე სსკ-ის 316-ე-317-ე, 361-ე, 394-ე, 408-ე, 411-ე-412-ე, 494-ე, 581-ე მუხლები.

15. აღნიშნულ გადაწყვეტილებაზე საჩივარი წარადგინა მეორე მოპასუხემ, მისი გაუქმებისა და მიღებული დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გაუქმების მოთხოვნით, იმ საფუძვლით, რომ, რადგანაც პირველი და მეორე მოპასუხეები წარმოადგენდნენ სოლიდარულ მოპასუხეებს, სასამართლოს არ ჰქონდა უფლება, მის წინააღმდეგ მიეღო დაუსწრებელი გადაწყვეტილება. საჩივრის ავტორის მოსაზრებით, დაუსწრებელი გადაწყვეტილებით სარჩელი დაკმაყოფილდა მხოლოდ მეორე მოპასუხის მიმართ და გაურკვეველი დარჩა პირველი მოპასუხის, როგორც პროცესის მონაწილის ბედი. სასამართლომ არ გაითვალისწინა, რომ პირველმა მოპასუხემ სასამართლოში შესაგებელი სასამართლოს მიერ დანიშნულ ათდღიან ვადაში შეიტანა და, აქედან გამომდინარე, სავალდებულო თანამონაწილეობის დროს დაუშვებელი იყო ერთ-ერთი მათგანის წინააღმდეგ სსსკ-ის 232¹ მუხლის დანაწესის გამოყენება.

16. თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2016 წლის 24 ნოემბრის განჩინებით, საჩივარი დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გაუქმების მოთხოვნით, არ დაკმაყოფილდა, ძალაში დარჩა დაუსწრებელი გადაწყვეტილება. სასამართლომ დავის მოსაწესრიგებლად გამოიყენა სსკ-ის 463-ე, 465-ე, 467-ე, 469-ე, 473-ე, ასევე, სსსკ-ის 240.1¹ და 201.2 მუხლები.

17. აღნიშნული განჩინება დაუსწრებელ გადაწყვეტილებასთან ერთად სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მეორე მოპასუხემ, მათი გაუქმებისა და საქმის პირველი ინსტანციის სასამართლოში არსებითად განსახილველად დაბრუნების მოთხოვნით, შემდეგ გარემოებებზე მითითებით:

17.1. დაუსწრებელი გადაწყვეტილება გამოტანილია მხოლოდ ერთ-ერთი თანამონაწილის - მეორე მოპასუხის წინააღმდეგ, მაშინ, როდესაც, სახეზეა სოლიდარული პასუხისმგებლობა, რომელიც საერთო უფლებიდან გამომდინარეობს, შესაბამისად, ადგილი აქვს სავალდებულო საპროცესო თანამონაწილეობას, ხოლო ერთ-ერთ თანამოპასუხეს - პირველ მოპასუხეს შესაგებელი ვადაში აქვს შეტანილი;

17.2. მოსარჩელემ შედავება განახორციელა ორივე მოპასუხის მიმართ და უფლება, რომ ერთ-ერთს შესდავებოდა, მას არ გამოუყენებია. ერთ-ერთსაც რომ შესდავებოდა, სასამართლო ვალდებული იქნებოდა, მოპასუხედ ჩაება საქმეში მეორე პასუხისმგებელი პირი, ვინაიდან, შეუძლებელი გახდებოდა სადავო სამართლებრივი ურთიერთობიდან გამომდინარე ამ ურთიერთობის მონაწილე ყველა სუბიექტის გარეშე საქმის განხილვა;

17.3. ვინაიდან, მოცემულ შემთხვევაში, სახეზეა სავალდებულო საპროცესო თანამონაწილეობა და ერთ-ერთ თანამონაწილეს ვადაში აქვს შესაგებელი შეტანილი, ამასთან, არსებობს სარჩელი, რომელიც გაერთიანებული იყო მოსარჩელის სარჩელთან და ფაქტობრივად შესაგებლის როლს ასრულებდა, არ არსებობდა დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანის ფაქტობრივ-სამართლებრივი საფუძველი.

18. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2017 წლის 25 მაისის განჩინებით, სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა გასაჩივრებული დაუსწრებელი გადაწყვეტილება და განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების ძალაში დატოვების შესახებ.

18.1. სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობა, რომ დადგენილად მიჩნეული ფაქტობრივი გარემოებები იურიდიულად ამართლებდა სასარჩელო მოთხოვნას, ამდენად, პალატის დასკვნებით, ვინაიდან, გამყიდველმა უფლებრივად ნაკლიანი ქონება გადასცა მყიდველს, მას მოსარჩელისათვის ხელშეკრულების არაჯეროვანი შესრულებით მიყენებული ზიანი უნდა აენაზღაურებინა;

18.2. სააპელაციო სასამართლოს დასკვნებით, პირველი მოპასუხის მიერ შესაგებლის წარდგენა არ ათავისუფლებდა მეორე მოპასუხეს იმავე ვალდებულების შესრულებისაგან, ვინაიდან, სახეზე არ იყო სავალდებულო საპროცესო თანამონაწილეობა. პალატის განმარტებით, განსახილველ შემთხვევაში, ადგილი ჰქონდა არასავალდებულო თანამონაწილეობას, ანუ იმ შემთხვევას, როდესაც მატერიალურ-სამართლებრივი ურთიერთობიდან გამომდინარე, შესაძლებელი იყო საქმის განხილვა ამ ურთიერთობის ყველა სუბიექტის მონაწილეობის გარეშე;

18.3. სააპელაციო პალატის განმარტებით, განსახილველ დავაში ცალსახა იყო, რომ მოსარჩელის მოთხოვნის უფლება ორივე მოპასუხის მიმართ საერთო უფლებიდან არ გამომდინარეობდა. სახეზე იყო 2009 წლის 31 ოქტომბრის წილის ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომელსაც მეორე მოპასუხეც აწერდა ხელს და პირველ მოპასუხესთან ერთად ზიანის ანაზღაურების ვალდებულებას კისრულობდა, იმ შემთხვევაში, თუ პირველი მოპასუხის მიერ გაცემული რომელიმე გარანტია დაირღვეოდა, რაც მეორე მოპასუხეს ამ ვალდებულების ფარგლებში სოლიდარულ მოვალედ აქცევდა. შესაბამისად, სარჩელი მიმართული იყო ორივე მოპასუხის მიმართ, რაც მიუთითებდა, რომ ერთიანი სარჩელის პირობებში სახეზე იყო მოთხოვნა საერთო საფუძვლით (სსსკ-ის 86.1 მუხლის „ბ“ ქვეპუნქტი), რის გამოც მოპასუხე მხარეს პირთა სიმრავლე მათი სუბიექტური გაერთიანებით შეიძლებოდა;

18.4. სააპელაციო სასამართლომ დაასკვნა, რომ ერთ-ერთი სოლიდარული მოვალის მიმართ დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანა დასაშვები იყო, რადგანაც არ იყო შესრულებული სავალდებულო თანამონაწილეობის წინაპირობები. პალატის მოსაზრებით, პირველი მოპასუხის მიერ შესაგებლის წარდგენა საკმარისი არ იყო იმისთვის, რომ საპროცესო მოქმედებები შესრულებულად მიჩნეულიყო მეორე მოპასუხის მიმართაც, რის გამოც არ არსებობდა დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანის კანონით გათვალისწინებული დამაბრკოლებელი გარემოებები.

19. აღნიშნული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მეორე მოპასუხემ, გასაჩივრებული განჩინების გაუქმებისა და საქმის განხილვის განახლების მოთხოვნით, შემდეგ გარემოებებზე მითითებით:

19.1. სააპელაციო პალატამ სათანადოდ არ შეაფასა ის გარემოება, რომ მეორე მოპასუხის მიმართ დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანით, სასამართლომ ფაქტობრივად განუხილველად დატოვა მისი სასარჩელო განცხადება მოსარჩელის მიმართ. უცნობია, თუ რა ბედი ეწია მეორე მოპასუხის სასარჩელო მოთხოვნას, რადგან ქვედა ინსტანციის სასამართლოებს ამ მოთხოვნაზე არ უმსჯელიათ;

19.2. სასამართლომ გადაწყვეტილება გამოიტანა ერთი მოპასუხის მიმართ, ისე, რომ არ მიუთითა მეორე მოპასუხის შესახებ, სსსკ-ის 256-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად.

19.3. სასამართლომ არასწორად დაადგინა, რომ პირველი მოპასუხის მიერ შესაგებლის წარდგენა, არ ათავისუფლებდა მეორე მოპასუხეს იმავე ვალდებულების შესრულებისაგან;

19.4. განსახილველ შემთხვევაში, ზიანის ანაზღაურება ერთიანი მოთხოვნაა და მასზე პასუხისმგებლობა ორივე მოპასუხეს ჰქონდა ხელშეკრულებით აღებული, შესაბამისად, სახეზეა მოპასუხეთა სავალდებულო თანამონაწილეობა, ხოლო იმ შემთხვევაში, თუ დადასტურდებოდა, რომ არასავალდებულო თანამონაწილეობა იყო და შესაგებელი ვადის დარღვევით იქნა შეტანილი, მეორე მოპასუხეს მხოლოდ და მხოლოდ სარჩელის მითითებული გარემოებების კვალიფიციური შედავების უფლება დაეკარგებოდა;

19.5. დაუდასტურებელია მეორე მოპასუხისათვის გზავნილის ჩაბარების ზუსტი თარიღი. ამასთან, გასათვალისწინებელია, რომ მოპასუხე ორგანიზაციის დაცვის თანამშრომელი კორესპონდენციის ჩაბარებაზე უფლებამოსილი პირი არ ყოფილა;

20. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2017 წლის 2 აგვისტოს განჩინებით, საკასაციო საჩივარი მიღებულ იქნა წარმოებაში, სსსკ-ის 391-ე მუხლის მიხედვით, დასაშვებობის შესამოწმებლად.

სამოტივაციო ნაწილი :

საკასაციო საჩივარი დაუშვებელია, რადგანაც იგი არ აკმაყოფილებს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მოთხოვნებს.

21. სსსკ-ის 391-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი ქონებრივ და სხვა არაქონებრივ დავებში დასაშვებია, თუ კასატორი წარმოადგენს დასაბუთებულ პრეტენზიას, რომ:

ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას;

ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია;

გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება;

დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან;

ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე;

ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს;

ზ) გასაჩივრებულია სააპელაციო სასამართლოს მეორე დაუსწრებელი გადაწყვეტილება ან განჩინება დაუსწრებელი გადაწყვეტილების უცვლელად დატოვების თაობაზე.

22. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სსსკ-ის 391-ე მუხლით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით. ამასთან, საკასაციო საჩივარი დასაშვები რომც ყოფილიყო, მას არა აქვს წარმატების პერსპექტივა.

23. სსსკ-ის 407.2 მუხლის თანახმად, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია. დასაბუთებულ პრეტენზიაში იგულისხმება მითითება იმ პროცესუალურ დარღვევებზე, რომლებიც დაშვებული იყო სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვის დროს და რამაც განაპირობა ფაქტობრივი გარემოებების არასწორად შეფასება-დადგენა, მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმის არასწორად გამოყენება ან/და განმარტება. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორს, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით, არ წარმოუდგენია დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება).

23.1. სააპელაციო სასამართლომ მხარეთა თანასწორობისა და შეჯიბრებითობის პრინციპის გათვალისწინებით სწორად დაადგინა საქმის ფაქტობრივი გარემოებები და სამართლებრივად დასაბუთებული დასკვნები გამოიტანა. მოცემულ შემთხვევაში, მას შემდეგ, რაც მოსარჩელემ გამოიყენა მისთვის კანონით მინიჭებული უფლება და მოპასუხეებს წაუყენა მოთხოვნა, რომელიც სრულად აკმაყოფილებდა კანონის მოთხოვნებს (სსსკ-ის 177-178-ე მუხლები), მეორე მოპასუხეს სარჩელისა და თანდართული დოკუმენტების ასლების მიღების შემდეგ წარმოეშვა ვალდებულება სასამართლოს მიერ განსაზღვრულ ვადაში წარედგინა შესაგებელი (სსსკ-ის 201-ე მუხლი). როგორც საკასაციო სასამართლომ არაერთხელ განმარტა, შესაგებელი არ წარმოადგენს კანონის ფორმალურ დანაწესს და როგორც მისი არასაპატიოდ წარუდგენლობა, ისე, შინაარსობრივი დასაბუთება მნიშვნელოვან სამართლებრივ შედეგებთანაა დაკავშირებული. პირველ შემთხვევაში, სასამართლო ვალდებულია, იხელმძღვანელოს სსსკ-ის 232¹ მუხლის დანაწესებით და სათანადო წინაპირობების არსებობისას, გამოიტანოს დაუსწრებელი გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილების თაობაზე, ხოლო, მეორე შემთხვევაში, სასამართლო მხარის შედავების გათვალისწინებით, განსაზღვრავს სადავო და უდავო ფაქტობრივ გარემოებათა წრეს. სსსკ-ის 201-ე მუხლი არეგულირებს შესაგებლის წარდგენის სტანდარტს, რომელიც უნდა განიმარტოს ამავე კოდექსის მე-4 მუხლთან შესაბამისად (შეჯიბრებითობა) და, იმის მიხედვით, თუ რამდენად არსებითია მოპასუხის შედავება, შესაძლებელია მისი კვალიფიკაცია, როგორიცაა, მაგალითად: ზოგადი, ანუ აბსტრაქტული სახის შედავება, კვალიფიციური შედავება და სხვა. მითითებული კვალიფიკაცია, თავისთავად, გავლენას ახდენს მტკიცების ტვირთსა და მტკიცების საგანში შემავალ გარემოებათა წრეზე (შდრ. სუსგ საქმე #ას-1013-956-2015 27.11.15, #ას-121-117-2016 17.03.16).

23.2. საქმის მასალებით დადგენილია, რომ მეორე მოპასუხემ სარჩელი და მასზე თანდართული დოკუმენტები 2015 წლის 31 დეკემბერს ჩაიბარა, თუმცა მან სასამართლოს დადგენილ ვადაში შესაგებელი არასაპატიო მიზეზით არ წარუდგინა. შესაბამისად, სასამართლო სსსკ-ის 232¹-ე მუხლის საფუძველზე ვალდებული იყო, ზეპირი მოსმენის გარეშე გამოეტანა დაუსწრებელი გადაწყვეტილება, რადგანაც არ არსებობდა ამ სახის გადაწყვეტილების გამოტანის დაუშვებლობის წინაპირობები (სსსკ-ის 233-ე მუხლი), ხოლო მეორე მოპასუხისადმი წარდგენილი სარჩელი იურიდიულად დასაბუთებული იყო, რადგანაც ის შედეგი, რომლის მიღწევაც მოსარჩელეს სურდა სსკ-ის 198-ე მუხლის მეორე ნაწილის (ძველი მფლობელი ვალდებულია ახალ მფლობელს გადასცეს მის მფლობელობაში არსებული ყველა საბუთი, რომლებიც ეხება მოთხოვნებსა და უფლებებს, და ყველა ინფორმაცია, რომლებიც აუცილებელია ამ მოთხოვნებისა და უფლებების გამოყენებისთვის), 463-ე-464-ე, 394-ე და 408-ე მუხლის პირველი ნაწილის, ასევე, 581-ე მუხლის დანაწესიდან გამომდინარეობდა („სსსკ-ის 232¹ მუხლით გათვალისწინებული დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანისათვის საკმარისია იმ პროცესუალური შემადგენლობის ნიშნების არსებობა, როგორიცაა სარჩელისა და თანდართული დოკუმენტაციის მოპასუხისათვის სსსკ-ის 70-78-ე მუხლების მოთხოვნათა დაცვით ჩაბარება და სასამართლოს მიერ განსაზღვრულ ვადაში, არასაპატიო მიზეზით, მოპასუხის მიერ პასუხის (შესაგებლის) წარმოუდგენლობა. ამ ფაქტობრივი წინაპირობების კუმულატიურად არსებობა ქმნის დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანის ფორმალურ წინაპირობას, ხოლო, სარჩელის დაკმაყოფილების მიზნებისათვის კი, სახეზე უნდა იყოს ერთი დამატებითი პირობაც, როგორიცაა სასარჩელო მოთხოვნის იურიდიული მართებულობა... ამ შემთხვევაში, დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანა არ წარმოადგენს საქმის განმხილველი სასამართლოს დისკრეციულ უფლებამოსილებას, რომლის დროსაც სასამართლო თვითონ წყვეტს საკითხს ამგვარი გადაწყვეტილების გამოტანაზე მიზანშეწონილობის საფუძველზე, არამედ კანონით იმგვარი იმპერატიული პირობაა დადგენილი, რომ სასამართლო ვალდებულია გამოიტანოს დაუსწრებელი გადაწყვეტილება. უფრო მეტიც, ამ შემთხვევაში, დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანას მოსარჩელის შუამდგომლობაც არ სჭირდება...“ იხ. დიდი პალატის განჩინება საქმეზე #ას- 121-117-2016, 17.03.16 წელი).

23.3. სააპელაციო პალატის მიერ წინამდებარე განჩინების 1-10 პუნქტებში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებები მეორე მოპასუხის მიმართ დამტკიცებულად ითვლება. შესაბამისად, სწორია პალატის დასკვნა, რომ მან პასუხი უნდა აგოს წილის გამყიდველის მიერ სახელშეკრულებო ვალდებულების დარღვევით (ძველი მფლობელი ვალდებულია ახალ მფლობელს გადასცეს მის მფლობელობაში არსებული ყველა საბუთი, რომლებიც ეხება მოთხოვნებსა და უფლებებს, და ყველა ინფორმაცია, რომლებიც აუცილებელია ამ მოთხოვნებისა და უფლებების გამოყენებისთვის) მოსარჩელისათვის მიყენებული ზიანისათვის (სსკ-ის 198.2-ე, 394.1-ე. 463-ე და 465-ე მუხლები).

23.4. საკასაციო პალატას იურიდიულად ასევე დასაბუთებულად მიაჩნია მოსარჩელის აღიარებითი მოთხოვნა მეორე მოპასუხის მიმართ სამართლებრივი ურთიერთობის არსებობის - 2009 წლის 31 ოქტომბრის იჯარის ხელშეკრულების მოქმედების აღიარების შესახებ. მეორე მოპასუხის 2015 წლის 11 ნოემბრის მოსარჩელისათვის გაგზავნილ წერილს, რომლითაც ის, ქირის გადაუხდელობის გამო, საიჯარო ხელშეკრულებას ვადამდე წყვეტდა და, 2015 წლის 18 ნოემბრამდე ფართის უკან დაბრუნებას მოითხოვდა, სამართლებრივი შედეგი არ მოჰყოლია, რადგანაც მეიჯარე, ჯერ ერთი, ხელშეკრულების მოქმედების ვადით (მოქმედებდა 2019 წლის 31 ოქტომბრამდე) იყო შებოჭილი და, მეორეც, მოსარჩელეს ქირის დაკავების უფლება ხელშეკრულებით ჰქონდა მინიჭებული - მას შეეძლო, საიჯარო ქირა უპირობოდ დაეკავებინა, გაექვითა ან ჩაეთვალა საგარანტიო ვალდებულების დარღვევით მიყენებული ზიანის ანგარიშში. სსსკ-ის 180-ე მუხლის მიხედვით, აღიარებითი სარჩელის იურიდიული ინტერესი განპირობებულია იმით, რომ მოსარჩელეს მეორე მოპასუხე ედავება იჯარის უფლებაში. აქედან გამომდინარე, ამ შემთხვევაში აღიარებითი სარჩელის გადაწყვეტა დავის გადაწყვეტის საუკეთესო საშუალებაა, ანუ ამ გადაწყვეტილებით მოსარჩელისათვის კონკრეტული შედეგი დგება - მისი უფლება ისარგებლოს იჯარის საგნით 2019 წლის 31 ოქტომბრამდე უდავო ხდება და მეორე მოპასუხეს არ ექნება უფლება, დაუსაბუთებლად ჩამოართვას მოსარჩელეს ნივთით სარგებლობის უფლება (შდრ. სუსგ # ას-838-802-2014, 19.03.2015წ.).

23.5. საკასაციო პალატა კასატორის ვერც იმ პრეტენზიას გაიზიარებს, რომ დაუდასტურებელია მეორე მოპასუხისათვის გზავნილის ჩაბარების ზუსტი თარიღი. დადგენილია, რომ სარჩელი და მასზე თანდართული დოკუმენტები მეორე მოპასუხის დაცვის თანამშრომელს - ზ. ბ–ს კომპანიის იურიდიულ მისამართზე 2015 წლის 31 დეკემბერს ჩაჰბარდა. მოპასუხეს სარჩელზე შესაგებლის წარმოსადგენად დანიშნული ჰქონდა 10 დღე, თუმცა მას შესაგებელი სასამართლოსთვის არ წარუდგენია. საკასაციო პალატა არ იზიარებს კასატორის პრეტენზიას იმასთან დაკავშირებით, რომ სასამართლოს გზავნილი არაუფლებამოსილ პირს ჩაჰბარდა, რის გამოც შესაგებლის წარუდგენლობის გამო, დაუსწრებელი გადაწყვეტილება არ უნდა მიღებულიყო. სსსკ-ის 73-ე მუხლის მე-8 ნაწილის თანახმად, ორგანიზაციისთვის გაგზავნილი უწყება უნდა ჩაჰბარდეს კანცელარიას ან ასეთივე დანიშნულების სტრუქტურულ ერთეულს, ანდა პირს, ხოლო ასეთის არყოფნის შემთხვევაში, ორგანიზაციის შესაბამის უფლებამოსილ პირს, რომელიც უწყებას ადრესატს გადასცემს. კონკრეტულ შემთხვევაში, საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით და თავად კასატორის განმარტებითაც დასტურდება, რომ მეორე მოპასუხის თანამშრომელმა (ზ. ბ–მა) გზავნილი გადასცა კასატორის ხელმძღვანელობას, შესაბამისად, მითითებული პირი უნდა ჩაითვალოს გზავნილის ჩაბარებაზე უფლებამოსილ პირად. ერთ-ერთ საქმეში საკასაციო სასამართლომ განმარტა, რომ ორგანიზაციისთვის გზავნილის ჩაბარებაზე უფლებამოსილ პირად შეიძლება ჩაითვალოს ნებისმიერი პირი, რომელიც რაიმე ფორმით იმყოფება შრომით ურთიერთობაში მასთან (შდრ. სუსგ # ას-1289-1309-2011, 2011 წლის 14 ნოემბრის განჩინება).

23.6. საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას, რომ პირველი მოპასუხის მიერ შესაგებლის წარდგენა არ ათავისუფლებდა მეორე მოპასუხეს იმავე ვალდებულების შესრულებისგან. საკასაციო სასამართლო სრულად ეთანხმება გასაჩივრებულ განჩინებაში განვითარებულ მსჯელობას, რომ კონკრეტულ შემთხვევაში, სახეზე იყო მოპასუხეთა არა სავალდებულო, არამედ ფაკულტატური საპროცესო თანამონაწილეობა. ფაკულტატური თანამონაწილეობის დროს კრედიტორი უფლებამოსილია, სარჩელი წარადგინოს არა ყველა, არამედ რამდენიმე სოლიდარული მოვალის მიმართ, რა დროსაც, თითოეული მოსარჩელე და მოპასუხე მეორე მხარის მიმართ პროცესში დამოუკიდებლად გამოდის, ასეთ შემთხვევაში, ერთ-ერთი თანამონაწილის გამოცხადება სასამართლო სხდომაზე არ მიიჩნევა ყველა თანამონაწილის გამოცხადებად, ვინაიდან, არასავალდებულო (ფაკულტატური) თანამონაწილეობის დროს თითოეული მონაწილე პროცესში გამოდის დამოუკიდებლად, ერთ-ერთი თანამონაწილის მიერ შესაგებლის წარდგენა არ ჩაითვლება მეორე თანამონაწილის მიერ იმავე ვალდებულების შესრულებად, შესაბამისად, მის მიმართ სასამართლოს შეუძლია, გამოიტანოს დაუსწრებელი გადაწყვეტილება. განსახილველ დავაში ცალსახაა, რომ მოსარჩელის მოთხოვნა ორივე მოპასუხის მიმართ საერთო მატერიალური უფლებიდან არ გამომდინარეობს. შესაბამისად, შესაძლებელია საქმის განხილვა ყველა სუბიექტის მონაწილეობის გარეშე.

23.7. საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო პალატის მოტივაციას, რომ სოლიდარული ვალდებულების არსებობა, ყოველთვის არ გულისხმობს სოლიდარულ მოვალეთა სავალდებულო თანამონაწილეობას სსკ-ის 86–ე მუხლის კონტექსტში, ვინაიდან სოლიდარული ვალდებულება გულისხმობს, რომ კრედიტორსა და მოვალეებს შორის რამდენიმე დამოუკიდებელი ვალდებულებით-სამართლებრივი ურთიერთობა არსებობს. აღნიშნული ურთიერთობიდან გამომდინარე, თითოეული სოლიდარული მოვალე კრედიტორის ერთი და იმავე შესრულების ინტერესის მთლიან დაკმაყოფილებაზე უნდა იყოს ვალდებული. მოვალეთა ეს ცალკეული ვალდებულებები, სწორედ ერთი საერთო მიზნით არიან დაკავშირებული და ერთ მთლიანობას, ერთ სოლიდარულ ვალდებულებას ქმნიან სოლიდარულ მოვალეთა სიმრავლით. აღნიშნული დასკვნა გამომდინარეობს სოლიდარული ვალდებულების მარეგულირებელი ნორმებიდან, კერძოდ, ზემოხსენებულ საპროცესო წესებთან ერთად, სარჩელის მატერიალური უფლების მომწესრიგებელი ნორმებია სსკ-ის 465-ე და 469-ე მუხლები. მითითებული ნორმების თანახმად კი, კრედიტორს შეუძლია, თავისი სურვილისამებრ შესრულება მოსთხოვოს ნებისმიერ მოვალეს როგორც მთლიანად, ასევე, ნაწილობრივ. ვალდებულების მთლიანად შესრულებამდე დანარჩენი მოვალეების ვალდებულება ძალაში რჩება. სარჩელის შეტანა ერთ-ერთი სოლიდარული მოვალის მიმართ კრედიტორს არ ართმევს უფლებას, შეიტანოს სარჩელი დანარჩენ მოვალეთა მიმართაც. მითითებულ ნორმათა ანალიზიდან გამომდინარე, პალატა მიდის დასკვნამდე, რომ ერთ-ერთი სოლიდარული მოვალის მიმართ დაუსწრებელი გადაწყვეტილების გამოტანა დასაშვებია, თუ სახეზე არ არის სავალდებულო თანამონაწილეობის წინაპირობები. ამდენად, ფაკულტატური საპროცესო თანამონაწილეობის დროს ერთ-ერთი მხარის მხრიდან შესაგებლის დადგენილ ვადაში წარუდგენლობა საკმარისი საფუძველია იმისთვის, რომ ამ სუბიექტის მიმართ დამოუკიდებლად გამოვიდეს დაუსწრებელი გადაწყვეტილება, იმისდა მიუხედავად, რომ სხვა თანამონაწილეებმა შესაგებელი დროულად წარადგინეს. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მართებულად მიიჩნევს ქვედა ინსტანციის სასამართლოების დასკვნას, რომ, მოცემულ შემთხვევაში, რამდენიმე პირის წინააღმდეგ სარჩელის არსებობა არ გამორიცხავდა დაუსწრებელი გადაწყვეტილების მიღების შესაძლებლობას ერთ-ერთი თანამოპასუხის, კონკრეტულ შემთხვევაში - მეორე მოპასუხის მიმართ, შესაგებლის წარუდგენლობის გამო.

23.8. საკასაციო პალატა ასევე არ იზიარებს კასატორის მტკიცებას, რომ მისი სარჩელი მოიჯარის მიმართ და მოიჯარის სარჩელი პირველი მოპასუხის მიმართ სასამართლომ განუხილველად დატოვა. გამომდინარე იქიდან, რომ მითითებულ სარჩელებთან დაკავშირებით საქმეში წარმოდგენილი არ არის შემაჯამებელი სასამართლო აქტები, შესაბამისად, იგულისხმება, რომ მათზე საპროცესო მოქმედებები არ დასრულებულა და წარმოება უნდა გაგრძელდეს შესაბამის სასამართლო ინსტანციაში.

24. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები არც იმ საფუძვლით, რომ სააპელაციო სასამართლოს განჩინება განსხვავდება ამ კატეგორიის საქმეებზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან (იხ. სუსგ №ას-555-526-2015, 2015 წლის 23 ოქტომბრის განჩინება).

25. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯ. საქართველოს წინააღმდეგ, # 7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81); Boldea v. Romania, par. 30).

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა დეტალურად აღარ იმსჯელებს განსახილველი საკასაციო საჩივრის ყველა პრეტენზიაზე.

26. მოცემულ შემთხვევაში, არ არსებობს სსსკ-ის 391-ე მუხლის მეხუთე ნაწილის სხვა ქვეპუნქტებით დადგენილი საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის წინაპირობებიც, რომელთა მიხედვითაც, საკასაციო საჩივარი დასაშვები იქნებოდა.

27. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს დასკვნები არსებითად სწორია. რადგანაც კასატორმა ვერ დაძლია გასაჩივრებული გადაწყვეტილების დასაბუთება დამაჯერებელი და სარწმუნო მტკიცებულებებით, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის კანონისმიერი საფუძველი.

სარეზოლუციო ნაწილი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-8, 284-ე, 285-ე, 391-ე, 401-ე, 408.3 მუხლებით და

დაადგინა :

1. შპს "ა. "-ს საკასაციო საჩივარი, როგორც დაუშვებელი, დარჩეს განუხილველად;

2. შპს "ა. +" (ს/კ ....) დაუბრუნდეს მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის (საგადახდო დავალება # 991), გადახდის თარიღი: 27.07.2017 სს "საქართველოს ბანკი"), 8000 ლარის 70% – 5600 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, „სახელმწიფო ხაზინა“ ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი 3 0077 3150;

3. განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

მოსამართლეები : მზია თოდუა

პაატა ქათამაძე

ეკატერინე გასიტაშვილი